Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant asystent sędziego Michał Mazur po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 grudnia 2022 r. sygn. akt I SA/Sz 729/22 w sprawie ze skargi P. w S. na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 27 lipca 2022 r. nr WWRPO/2014-2020/19/W/2022 w przedmiocie zobowiązania do zwrotu dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz P. w S. 8 100 (osiem tysięcy sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z 20 grudnia 2020 r., sygn. I SA/Sz 729/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie (dalej WSA w Szczecinie) po rozpoznaniu sprawy ze skargi P. w S. (dalej zwanej skarżącą, beneficjentką lub P.) na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 27 lipca 2022 r., nr WWRPO/2014-2020/19/2022, w przedmiocie określenia beneficjentce kwoty środków do zwrotu otrzymanych w ramach umowy o dofinansowanie na realizację projektu wraz z odsetkami za zwłokę, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego z dnia 15 lutego 2022 r., nr WWRPO/2014-2020/4/W/2022, a także umorzył postępowanie administracyjne.

W stanie faktycznym sprawy P. [...] czerwca 2018 r. zawarła z Zarządem Województwa Zachodniopomorskiego, pełniącym funkcję Instytucji Zarządzającej RPO umowę o dofinansowanie na realizację projektu.

IZ RPO WZ w ramach przysługujących jej kompetencji przeprowadziła w dniach 8-9 lutego 2021 r. kontrolę doraźną realizacji projektu. Dotyczyły one postępowania o udzielenie zamówienia pn. "[1]" (dalej: "Zamówienie nr 1") oraz postępowania przetargowego pn. "[2]" (dalej: "Zamówienie nr 2").

W wyniku przeprowadzonych czynności IZ RPO WZ stwierdziła w zakresie ww. postepowań nieprawidłowości dotyczące naruszenia przez beneficjentkę art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U.2018. poz. 1986 ze zm. dalej: zwanej P.z.p.) poprzez opisanie przez zamawiającą przedmiotu zamówień zarówno w dokumentacji projektowej, jak i w Specyfikacji Technicznej Wykonania i Odbioru Robót Budowlanych (STWiOR) przez odniesienie się do norm, ale bez użycia wyrażenia "lub równoważne" przy każdej z nich.

Decyzją z 15 lutego 2022 r. organ określił beneficjentce kwotę zwrot części środków otrzymanych w ramach RPO WZ na realizację projektu w wysokości [...] zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych.

Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, na wniosek beneficjentki, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję.

Organ wskazał, iż opis przedmiotu zamówienia jest jedną z najistotniejszych czynności dokonywanych w toku przygotowania postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Pomimo, że ustawodawca pozostawił zamawiającemu możliwość precyzowania przedmiotu zamówienia w sposób chroniący jego zobiektywizowany charakter, to zamawiający ma obowiązek przy dokonywaniu opisu przedmiotu zamówienia uwzględnić generalne warunki, jakie nakłada na niego P.z.p. Organ stwierdził, że zamawiająca opisała przedmiot zamówień w sposób nieuwzględniający wymogów określonych przez art. 30 ust. 4 P.z.p. Polegało to na niezamieszczeniu zastrzeżenia o dopuszczalności rozwiązania równoważnego, przy każdej z norm zawartej w dokumentacji technicznej i projektowej, a także w zapisach STWiOR, za pomocą których zostały opisane przedmioty tych zamówień. Organ przytoczył dodatkowo przykładowe zapisy STWiOR w części dotyczącej robót budowlanych i w części instalacji elektrycznych i teletechnicznych.

Organ wyjaśnił, że dopuszczeniu składania ofert równoważnych musi towarzyszyć precyzyjne określenie przez zamawiającego parametrów technicznych i wymogów jakościowych dotyczących ofert równoważnych. Bez takiego określenia nie istnieje możliwość ich porównania. Zamawiający powinien w taki sposób przygotować specyfikację istotnych warunków zamówienia i w taki sposób sprecyzować w niej dodatkowe warunki, by mógł następnie w sposób jednoznaczny przesądzić kwestię równoważności oferty.

Zamawiająca winna przy każdej wskazanej przez siebie normie nie dość, że użyć sformułowania "lub równoważne", to nade wszystko wskazać zakres tej równoważności i dlatego też nie miała ona racji wskazując we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, iż w omawianej sprawie nie występuje nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013. W tym zakresie IZ RPO WZ zwróciła uwagę, że beneficjentka w zamówieniu nr 1 odniosła się niemal do 450 norm, natomiast w zamówieniu nr 2 do 10 norm, więc w tych okolicznościach niewystarczającym było ogólne sformułowanie o dopuszczeniu rozwiązań równoważnych, w formie jaka została zastosowana przez zamawiającą.

Z RPO WZ nie podzieliła argumentów strony, że poprzez sformułowanie ogólnej klauzuli w zapisach SIWZ o dopuszczeniu "składania ofert równoważnych" nie został naruszony przepis art. 30 ust 4 P.z.p.

Organ wskazał, że naruszenie przepisu art. 30 ust. 4 P.z.p. w niniejszej sprawie wpłynęło na wystąpienie szkody potencjalnej, ponieważ doszło do sfinansowania przez wydatków, które byłyby niższe, gdyby beneficjentka przeprowadziła postępowanie o udzielenie zamówienia w sposób prawidłowy, nienaruszający uczciwej konkurencji i równego traktowania wykonawców, tj. opisała przedmiot zamówienia zgodnie z przepisami P.z.p.

WSA w Szczecinie po rozpoznaniu skargi beneficjentki na decyzję Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego, uchylił wydane w sprawie decyzje i umorzył postępowanie w sprawie.

Sąd stwierdził, że sam fakt, iż w opisie przedmiotu zamówienia przy każdej z norm nie użyto słów "lub równoważne", nie miało znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy. Uwzględnić bowiem należy sformułowaną przez zamawiającą w treści SIWZ ogólną klauzulę dopuszczającą rozwiązania równoważne do opisywanych w dokumentacji - "Podane przez Zamawiającego w opisie przedmiotu zamówienia ewentualne nazwy (znaki towarowe) mają charakter przykładowy, a ich wskazanie ma na celu określenie oczekiwanego standardu, przy czym zamawiający dopuszcza składanie ofert równoważnych na podstawie art. 30 ust. 5 P.z.p.

WSA w Szczecinie stanął na stanowisku, że prawidłowości opisu przedmiotu zamówienia (tu poprzez normy) nie można oderwać od ww. zapisu w SIWZ (tzw. ogólnej klauzuli), który umożliwiał wykonawcy złożenie oferty równoważnej.

Dokonując oceny wskazywanej przez skarżącą ww. klauzuli generalnej, przez pryzmat przepisów P.z.p., Sąd zauważył, że w pierwszej części zamawiający wskazał, że podane w opisie przedmiotu zamówienia ewentualne nazwy (znaki towarowe) mają charakter przykładowy, a ich wskazanie ma na celu określenie oczekiwanego standardu. Literalne odczytywanie tego zapisu oczywiście nasuwa skojarzenie z art. 29 ust. 3 P.z.p., jednakże wyjaśnić należy, że dokumentacja dotycząca kwestionowanych zamówień nie zawiera opisów przytaczających nazwy (znaki towarowe), zawiera natomiast (na co wskazywała wyraźnie IZ RPO WZ) w opisie przedmiotu zamówienia wskazania dotyczące licznych norm. Nie jest więc uzasadnione, interpretowanie ww. zapisu w ten sposób, że jest to klauzula generalna dotycząca dopuszczalności zastosowania rozwiązań równoważnych, lecz wyłącznie w zakresie nazw (znaków towarowych) - szczególnie, że zamawiająca użyła zwrotu ewentualne nazwy (znaki towarowe). Tym samym w oderwaniu od całokształtu materiału dowodowego, a bardziej precyzyjnie od całego opisu przedmiotu zamówienia, czyli również od zapisów znajdujących się w załącznikach do SIWZ, nie sposób przyjąć, że o skuteczności ogólnej klauzuli generalnej dopuszczającej rozwiązania równoważne decyduje jedynie literalny sens tego zapisu.

Sąd nie podzielił stanowiska IZ RPO WZ, że opis przedmiotu zamówienia z użyciem ww. ogólnej klauzuli w tej konkretnej sprawie - gdzie przy opisie przedmiotu zamówienia skarżąca posłużyła się ww. normami - uniemożliwił zgłoszenie się innych oferentów, co mogło doprowadzić do powstania potencjalnej szkody w budżecie UE. W rozpoznawanej sprawie, wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonej decyzji, krąg potencjalnych oferentów nie został bowiem ograniczony, z uwagi na wskazywane przez organ nieprawidłowości.

Umarzając postępowanie w sprawie Sąd zaznaczył, że było to następstwem stwierdzenia istnienia obiektywnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Szczecinie wniósł Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 207 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (u.f.p.) w zw. z art. 30 ust. 4 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (dalej: P.z.p.) poprzez uchylenie przez Sąd pierwszej instancji zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego oraz poprzedzającej ją decyzji oraz umorzenie postępowania, wskutek błędnego uznania, że skarżąca dokonując opisu przedmiotu dwóch zamówień przez odniesienie do norm, aprobat, specyfikacji technicznych i systemów odniesienia - z uwagi na zawarcie w Specyfikacji Istotnych Warunków Zamówienia klauzuli generalnej, dopuszczającej oferty równoważne opisywanym, za pomocą nazw (znaków towarowych) na podstawie art. 30 ust. 5 P.z.p. - nie naruszyła przepisu P.z.p., obligującego ją do dopuszczenia rozwiązań równoważnych opisywanym normom, tym samym nie doszło do naruszenia procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.

II. naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 30 ust. 4 P.z.p. w zw. z art. 2 pkt 36 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego Rozporządzenie Rade (WE) nr 1083/2006 (dalej: rozporządzenie 1303/2013), poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opisanie przez skarżącą przedmiotu zamówień przez odniesienie do norm, o których mowa w art. 30 ust. 1 pkt 2 P.z.p. z jednoczesnym umieszczeniem w opisie przedmiotu zamówienia ogólnej klauzuli dopuszczającej składanie ofert równoważnych opisywanym ewentualnie za pomocą nazw (znaków towarowych) - na podstawie art. 30 ust. 5 P.z.p., nie stanowi naruszenia przepisu art. 30 ust. 4 P.z.p., a w konsekwencji nie świadczy o wystąpieniu w niniejszej sprawie nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Szczecinie, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, na podstawie art. 188 P.p.s.a. Oprócz tego organ wniósł o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej stwierdzono że P. w ogóle nie dopuściła zastosowania rozwiązań równoważnych normom. Poza tym należy odróżnić dokonanie opisu przedmiotu zamówienia przy użyciu nazw/znaków towarowych od dokonania opisu przedmiotu zamówienia przy użyciu norm. W zaskarżonym orzeczeniu tej dystynkcji, a precyzyjniej jej konsekwencji, wyraźnie zabrakło. Zwrócono też uwagę, że klauzula generalna zawarta w obu dokumentach dot. zamówień w pkt 4 rozdziału III SIWZ, na którą powołuje się skarżąca, nie dotyczy opisu przedmiotu obu części zamówienia przez odniesienie się do norm, lecz opisu przedmiotu zamówienia przez odniesienie się do nazw własnych (znaków towarowych), o ile w ogóle w którymś miejscu dokumentacji wystąpią, na co wskazuje zapis "ewentualne nazwy (znaki towarowe)".

P., w odpowiedzi na skargę kasacyjną, wniosła o jej oddalenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego, przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W odniesieniu do zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, w postaci dopuszczenia się błędu wykładni, nadmienić należy, że na autorze skargi kasacyjnej ciąży obowiązek wskazania konkretnych przepisów prawa materialnego, które jego zdaniem zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, a także podania na czym polegała ich błędna wykładnia (art. 174 pkt 1 P.p.s.a.). Innymi słowy skarżący kasacyjnie, formułując tego rodzaju zarzut, nie może się jedynie ograniczyć do wskazania przepisu, który został według niego błędnie zinterpretowany, ale winien również podać na czym ten błąd polegał. Najpełniejszą formą wskazania błędnego rozumienia przez sąd konkretnego przepisu jest zaś podanie, jak dany przepis winien być prawidłowo wykładany.

Tak samo w przypadku zarzucenia naruszenia prawa materialnego, poprzez jego błędne zastosowanie, zarzut skargi kasacyjnej winien zawierać jednoznaczne stwierdzenie na czym miał polegać w konkretnym przypadku błąd subsumpcji. Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego, w formie pozytywnej, wiąże się z zarzuceniem zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, zaś w formie negatywnej, z zarzuceniem niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana w sprawie ze względu na ustalenia jej stanu faktycznego (zob. np. wyrok NSA z dnia z 14 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 2735/15 – dost. w CBOiS – orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżący kasacyjnie formułując tego rodzaju zarzut winien jednoznacznie wskazać którą konkretnie postać błędu subsumpcji podnosi, tj. czy jego zdaniem wojewódzki sąd administracyjny niewłaściwie uznał, że stan faktyczny ustalony w sprawie nie odpowiada hipotezie normy prawnej zawartej w konkretnym przepisie prawa czy też błędnie przyjął, że stan ten odpowiada normie wyrażonej we wskazanej przez niego regulacji.

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie organ – Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, sformułował przeciwko zaskarżonemu wyrokowi dwa zarzuty, spośród których pierwszy został oparty na podstawie z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., tj. naruszeniu przepisów postepowania, które mogło (zdaniem autora skargi kasacyjnej) mieć wpływ na wynik sprawy, drugi zaś na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego (podstawa z art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), poprzez jego błędną wykładnię.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu procesowego stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Wynika to zaś głównie z tego, że podnosząc naruszenie przez WSA w Szczecinie przepisów prawa formalnego, skarżący kasacyjnie organ nie wskazał właściwie podstawy prawnej tego zarzutu, odpowiadającej w pełni wymogom zarzutu z art. 174 pkt 2 P.p.s.a., zaś w zakresie jego twierdzeń nie odniósł się istoty wyrażonego przez Sąd pierwszej instancji stanowiska, co do postaci ustalonych okoliczności faktycznych sprawy, obejmujących w szczególności brzmienie klauzuli generalnej zawartej w SIWZ, a co za tym idzie znaczenie tych zapisów na gruncie okoliczności niniejszej sprawy. To zaś tego rodzaju ocena legła u podstaw wydania wyroku uchylającego wydane w sprawie decyzje i umarzającego postępowania administracyjne.

W tym miejscu zauważyć również należy, że skarga kasacyjna jest zwyczajnym środkiem odwoławczym służącym, co do zasady, od wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego, dlatego też jej zarzuty winny odnosić się bezpośrednio do wydanego przez niego wyroku, tj. sposobu procedowania Sądu i podstaw wydanego przez niego orzeczenia. Oznacza to, że skarżący kasacyjnie dążąc do wykazania naruszenia prawa przez sąd pierwszej instancji winien odnosić się wprost do jego argumentacji, przytoczonej dla umotywowania jego stanowiska.

Mając na względzie powyższe zauważyć należy, że wskazując, w ramach omawianego zarzutu, na uchybienie przez WSA w Szczecinie przepisom prawa procesowego Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego jako naruszony przez Sąd pierwszej instancji wymienił nie właściwy w takim wypadku art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., ale art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) tej ustawy, stanowiący podstawę uchylenia przez wojewódzki sąd administracyjny zaskarżonej do niego decyzji, z uwagi na naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. W podstawie prawnej zarzutu ujęto także materialnoprawny przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., określający podstawy zwrotu środków wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 tej ustawy. Tak więc w związku z tym nie sposób nie zauważyć, że podstawa prawna omawianego zarzutu, w znacznym zakresie, nie przystaje do jego charakteru, przyjętego i zadeklarowanego przez skarżący kasacyjnie organ.

Wprawdzie w ramach omawianego zarzutu podniesiono również uchybienia regulacjom P.z.p., tj. art. 30 ust. 4 i ust. 5 tej ustawy (które to regulacje choć niewątpliwe odnoszą się także do zagadnień procesowych, to jednak nie mają do końca jednoznacznego charakteru, jako że traktują o wymaganym charakterze zamówienia, zapewniającym zapewnienie równoważności oferty) jednakże twierdzenia przedmiotowego zarzutu nie do końca przystają do stanowiska Sądu, którego zasadność skarżący kasacyjnie organ chce podważyć.

Otóż bowiem WSA w Szczecinie, dokonując oceny okoliczności wynikających z poczynionych na gruncie niniejszej sprawy ustaleń faktycznych, które na wstępie swoich rozważań uznał za prawidłowe, odmiennie niż organ ocenił ich znaczenie i wynikające z tego prawne konsekwencje. Stwierdził bowiem jednoznacznie, że sam fakt, iż w opisie przedmiotu zamówienia przy każdej z norm nie użyto słów "lub równoważne", nie miało znaczenia dla rozpoznania niniejszej sprawy, albowiem uwzględnić w tym wypadku należy sformułowaną przez beneficjentkę w treści SIWZ ogólną klauzulę dopuszczającą rozwiązania równoważne do opisywanych w dokumentacji. Zauważył również, że podane przez zamawiającego w opisie przedmiotu zamówienia ewentualne nazwy (znaki towarowe) mają charakter przykładowy, a ich wskazanie ma na celu określenie oczekiwanego standardu, przy czym zamawiający dopuszcza składanie ofert równoważnych na podstawie art. 30 ust. 5 P.z.p..

WSA w Szczecinie uznał, że prawidłowości opisu przedmiotu zamówienia (tu poprzez normy) nie można oderwać od ww. zapisu w SIWZ (tzw. ogólnej klauzuli w niej zawartej), który umożliwiał wykonawcy złożenie oferty równoważnej.

W dalszej części swoich wywodów WSA w Szczecinie dodał, że szersza analiza dokumentacji, w tym SIWZ (w szczególności STWiOR) pozwala na dokonanie kompleksowej wykładni ww. spornej klauzuli, która nie może być interpretowana zawężająco, jak to przedstawiała IZ RPO WZ, tj. Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego. Organ założył bowiem, że ogólna klauzula, która choć jest dopuszczalna, to powinna dotyczyć w oczywisty sposób norm, które opisują przedmiot zamówienia.

Tak więc nie kwestionując, co do zasady, samej wykładni art. 30 ust. 4 i ust. 5 P.p.z., przyjętej przez organ, WSA w Szczecinie nie zgodził się z oceną stanu faktycznego sprawy, dokonaną przez Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego, zwłaszcza w kontekście konkretnych zapisów SIWZ, a właściwie zawartej w niej klauzuli generalnej. W tym aspekcie wywiódł więc, że samo niezamieszczenie w ogłoszeniu konkretnego zastrzeżenia odnoszącego się do równoważności nie miało znaczenia.

Z twierdzeń omawianego zarzutu wynika, że skarżący kasacyjnie Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego nie zgadza się z taką oceną wyżej przedstawionych okoliczności. Niemniej jednak nie podniósł on naruszenia żadnej z regulacji postępowania, odnoszącej się wprost do czynionych ustaleń, a właściwe oceny zebranych dowodów, do których zalicza się sama specyfikacja. Tymczasem ocena zapisów SIWZ, była w tym przypadku niezwykle istotna i decydująca dla rozstrzygnięcia sprawy, według Sądu pierwszej instancji.

Reasumując Zarząd Województwa Zachodniopomorskiego nie podjął próby zakwestionowania stanowiska WSA w Szczecinie w tym zakresie, tj. oceny zgormadzonego materiału dowodowego, konkretnie postaci i znaczenia zapisów klauzuli generalnej. W ramach uzasadnienia swojego mało precyzyjnego, co należy podkreślić zarzutu, skoncentrował się na wykładni przepisów P.z.P., w szczególności jej art. 30 ust. 4, w zw. z art. 29 ust. 3 tej ustawy, który w ogóle został pominięty w podstawie prawnej zarzutu, a która to wykładnia nie stanowiła wskazanej przez Sąd przyczyny uchylenia wydanych w sprawie decyzji i umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie.

W ramach uzasadnienia przedmiotowego zarzutu organ oparł się także na argumentacji związanej z wykładnią art. 89 ust. 4 P.z.p., który to przepis również nie został ujęty w podstawie prawnej zarzutu. W związku z tym ten aspekt sprawy, jaki wiąże się z wykładnią i zastosowaniem tej właśnie regulacji, nie mógł zostać wzięty pod uwagę.

Tak więc najistotniejsza, zdaniem WSA w Szczecinie, w tym wypadku była sama postać klauzuli generalnej zawartej w P.z.p., wobec czego ocena jej znaczenia, winna w tym wypadku być przede wszystkim kwestionowana przez organ, chcący wykazać niezasadność przyjętego przez Sąd stanowiska. Omawiany zarzut jednak całkowicie pomija tego rodzaju problematykę. Jego uzasadnienie z kolei, bazujące przede wszystkim na zagadnieniach związanych z wykładnią wymienionych w nim licznych regulacji P.z.p., nie przystaje do postaci zarzutu. Z tego więc względu nie mógł on zostać uznany za zasadny.

Jeżeli chodzi natomiast o zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego to w tym zakresie powtórzyć należy, co zostało już zasygnalizowane na wstępie niniejszych rozważań, że błąd wykładni, na który powołuje się organ w ramach tego zarzutu, oznaczą wadliwe rozumienie konkretnej regulacji prawnej. Skarżący kasacyjnie organ w niniejszym przypadku zarzucił WSA w Szczecinie błędne rozumienie art. 30 ust. 4 P.z.p. w zw. z art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 w ogóle nie wskazując jednak na czym to błędne rozumienie miałoby polegać. Nie wyjaśnił bowiem w jakiej postaci i w jakim aspekcie przepis ten został błędnie zinterpretowany.

W twierdzeniach przedmiotowego zarzutu znalazło się jedynie odniesienie do innej postaci naruszenia prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 P.p.s.a., jaką jest wadliwe jego zastosowanie (błąd subsumpcji). Świadczy o tym jednoznacznie argumentacja odnosząca się do konkretnej sytuacji procesowej beneficjentki, w zindywidualizowanych okolicznościach niniejszej sprawy, abstrahująca od właściwego sposobu rozumienia wymienionych w podstawie prawnej tego zarzutu przepisów, traktowanych jako regulacje o abstrakcyjnym i generalnym charakterze.

W tym więc wypadku skarżąca kasacyjnie, odnosząc się do postaci przedmiotu zamówienia, odwołuje się także do postaci poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, sugerując niewłaściwą ich ocenę. Jednakże, zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowiskiem, poprzez zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia prawa materialnego nie można podważać prawidłowości poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych, z czym jednak mamy do czynienia na gruncie niniejszej sprawy, w przypadku tego właśnie zarzutu.

W związku z tym, mając na uwadze taką właśnie, wewnętrznie sprzeczną, postać omawianego zarzutu, uznac go należy za nieskuteczny.

Mając więc na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

Na podstawie art. 209 P.p.s.a., art. 204 pkt 2 P.p.s.a. oraz art. 207 § 1 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit a, w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935), Naczelny Sąd Administracyjny zasądził od skarżącego kasacyjnie organu - Zarządu Województwa Zachodniopomorskiego na rzecz skarżącej kasacyjnie P. kwotę 8 100 zł, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Kwota ta obejmuje zwrot kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i reprezentował P. na rozprawie.