Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Sylwester Marciniak, Sędzia WSA (del.) Roman Wiatrowski (sprawozdawca), Protokolant Dariusz Rosiak, po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2012 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 31 stycznia 2011 r. sygn. akt I SA/Bk 563/10 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia 7 września 2010 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od M. B. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w B. kwotę 3600 zł (słownie: trzy tysiące sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

1. Wyrokiem z 31 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 563/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę M. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z 07 września 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r.

2. Przedstawiając stan sprawy Sąd I instancji podał, że decyzją z 7 września 2010 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w B. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z 15 czerwca 2010 r., nr [...] w sprawie określenia M. B. za IV kwartał 2009 r. kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług do zwrotu na rachunek bankowy w wysokości innej aniżeli zadeklarowano.

W oparciu o zebrany w postępowaniu kontrolnym i podatkowym materiał dowodowy organ I instancji stwierdził, że podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 145.344,26 zł, wynikającego z faktury nr [...] z 9 listopada 2009 r., wystawionej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., dokumentującej nabycie w drodze licytacji sądowej przez skarżącego prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz własności budynków położonych w S. przy ul. [...]. W ocenie organu transakcja udokumentowania ww. fakturą była zwolniona od podatku VAT, co skutkowało na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - dalej: "ustawa o VAT") brakiem prawa do odliczenia podatku wykazanego na tej fakturze.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji organ odwoławczy potwierdził, iż sprzedaż zabudowanych nieruchomości położonych w S. przy ul. [...] była zwolniona od podatku od towarów i usług. Dostawa budynków i budowli nie była dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, jak też przed nim, a okres pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku był dłuższy niż 2 lata. Zakupione przez spółkę "I." w 2002 i 2003 r. budynki wraz prawem użytkowania wieczystego gruntów zostały sprzedane skarżącemu w listopadzie 2009 r. Zdaniem organu odwoławczego spółka "I." nie dokonała ulepszenia tych budynków, w wysokości przekraczającej 30% ich wartości początkowej. Świadczą o tym wyniki kontroli przeprowadzonej w tej spółce i oświadczenie jej likwidatora. Stąd dostawa przedmiotowych budynków była zwolniona od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Organ odwoławczy wskazał, że stosownie do art. 43 ust. 10 ustawy o VAT podatnik może zrezygnować ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 10 i wybrać opodatkowanie dostawy budynków, budowli lub ich części, pod warunkiem że dokonujący dostawy i nabycia budynku, budowli lub ich części są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni oraz złożą, przed dniem dokonania dostawy tych obiektów właściwemu dla ich nabywcy naczelnikowi urzędu skarbowego, zgodne oświadczenie, że wybierają opodatkowanie dostawy budynku, budowli lub ich części. Warunki te muszą być spełnione łącznie. W tej sprawie do dnia dokonania dostawy obiektów skarżący nie złożył w Urzędzie Skarbowym w S. oświadczenia o rezygnacji ze zwolnienia, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT.

W ocenie organu odwoławczego również sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntów położonych przy ul. [...] podlegała zwolnieniu od podatku od towarów i usług, gdyż zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia Ministra Finansów z 28 listopada 2008 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 212, poz. 1336 - dalej: "rozporządzenie z 28 listopada 2008 r."), zwalnia się od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku.

Organ odwoławczy stwierdził również, że załączona do odwołania interpretacja indywidualna pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie zapadłe w przedmiotowej sprawie, albowiem została wydana w innej sprawie i w odmiennym stanie faktycznym.

3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie:

- art. 122, art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej: "O.p."), poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej oraz obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w wyniku czego w sposób wadliwy ustalono stan faktyczny sprawy i przyjęto, iż spółka "I." nie ponosiła w okresie od 2002 r. do września 2009 r. wydatków na adaptację i ulepszenie budynków i budowli znajdujących się na nieruchomości w S. przy ul. [...] w wysokości przekraczającej 30 % ich wartości początkowej;

- art. 123 § 1 O.p., poprzez odmowę przeprowadzenia na wniosek strony dowodu w zakresie wydania opinii przez biegłego z zakresu budownictwa w przedmiocie określenia jaką kwotę wydatków poniosła spółka na adaptacje oraz ulepszenie budynków i budowli znajdujących się na nieruchomości w S. przy ul. [...] w okresie od 2002 r. do września 2009 r.;

- art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r., Nr 347, poz. 1 – dalej: "Dyrektywa 2006/112/WE"), poprzez uznanie, iż w zakresie podatku od towarów i usług na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Minister Finansów wydając rozporządzenie z 28 listopada 2008 r. ma prawo do ustalenia katalogu dostaw oraz usług zwolnionych od podatku od towarów i usług, między innymi wskazując w § 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r., iż zwolnione jest zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo ich części, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku;

- art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne odebranie skarżącemu prawa do odliczenia za IV kwartał 2009 r. podatku naliczonego w kwocie 145.344,00 zł wynikającego z faktury VAT nr [...] z 17 września 2009 r. dokumentującej nabycie środków trwałych (zabudowanej nieruchomości) wykorzystywanych przez stronę przy prowadzeniu działalności gospodarczej.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w B. wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji prawidłowo zastosowały obowiązujące przepisy prawa materialnego. Sprzedaż przedmiotowych budynków przez spółkę "I." dla skarżącego podlegała bowiem zwolnieniu od podatku VAT stosowanie do art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy o VAT. Sąd podkreślił przy tym, że skarżący nie zrezygnował ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT.

W ocenie Sądu I instancji również sprzedaż prawa wieczystego użytkowania gruntów położonych przy ul. [...] podlegała zwolnieniu od podatku od towarów i usług, zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r. Wbrew zarzutom skargi przepis ten zdaniem Sądu nie narusza art. 135 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE, bowiem w punkcie "j" art. 135 ust. 1 prawodawca unijny dopuszcza możliwość zwolnienia od podatku dostawy budynków lub ich części oraz związanego z nimi gruntu.

Mając na uwadze powyższe Sąd I instancji stwierdził, że skoro w przedmiotowej sprawie dostawa budynków oraz zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu były zwolnione z podatku od towarów i usług, to podatnikowi nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego wykazanego na fakturze, co wynika z art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT. Tym samym niezasadny był zarzut dotyczący naruszenia art. 86 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne odebranie skarżącemu prawa do odliczenia podatku naliczonego.

Zdaniem Sądu, bezzasadny był również zarzut pełnomocnika skarżącego, dotyczący naruszenia art. 122, art. 123 § 1 i art. 187 § O.p. W ocenie Sądu, w trakcie przeprowadzonego w tej sprawie postępowania podatkowego podjęto wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W ocenie Sądu, nie można uznać, że spółka "I." dokonała ulepszenia przedmiotowych budynków w wysokości przekraczającej 30 % ich wartości początkowej. Wynikało to zarówno z protokołu kontroli podatkowej przeprowadzonej w spółce "I." jak i potwierdził to likwidator spółki "I.". Dowody te zdaniem Sądu są wystarczające do stwierdzenia, że w kupionych przez skarżącego budynkach i budowlach w ostatnich dwóch latach przed ich sprzedażą nie dokonywano ulepszeń o wartości przekraczającej 30 % ich wartości początkowej. W ocenie Sądu ograny skarbowe miały też podstawę do odmowy przeprowadzenia wnioskowanego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu budownictwa w przedmiocie określenia jaką kwotę spółka "I." poniosła na adaptację oraz ulepszenie tych budynków i budowli, bowiem przedmiotem dowodu nie były okoliczności mające znaczenie dla sprawy, które nie zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami.

6. W skardze kasacyjnej M. B. reprezentowany przez pełnomocnika zaskarżył powyższy wyrok, zarzucając:

I. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 135 ust. 1 lit a - l Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez uznanie, iż w zakresie podatku od towarów i usług na terenie Rzeczypospolitej Polskiej Minister Finansów wydając rozporządzenie z 28 listopada 2008 r., ma prawo do ustalenia katalogu dostaw oraz usług zwolnionych od podatku od towarów usług, między innymi wskazując w § 13 ust. 1 pkt. 10 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r., iż zwolnione jest zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo ich części, jeżeli budynki te lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku,

II. naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT, polegającego na bezpodstawnym odebraniu skarżącemu prawa odliczenia od podatku należnego za IV kwartał 2009 r., podatku naliczonego w kwocie 145.344,00 zł udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z 17 września 2009 r. wystawioną przez płatnika, o którym mowa w art. 18 ustawy o VAT, tj. Komornika sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., związanego z nabyciem prawa wieczystego użytkowania (zabudowanego budynkami oraz budowlami), wykorzystywanego przez stronę przy prowadzeniu działalności gospodarczej, w sytuacji gdy Sąd Rejonowy w S. nie stwierdził nieważności sporządzonej przez płatnika faktury VAT oraz nie uchylił postanowienia o przesądzeniu własności, a Skarb Państwa reprezentowany przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. uzyskał od płatnika z podziału kwoty uzyskanej z licytacji należny podatek od towarów i usług w kwocie 145.344,00 zł,

III. naruszenie przepisów postępowania przed sądami administracyjnymi mającym wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a."), poprzez niewłaściwą ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego polegające na stwierdzeniu, iż wyłącznie zeznania likwidatora spółki jawnej prowadzącej działalność jako "I." w likwidacji z siedzibą w S., stanowią podstawę do ustalenia, iż do dnia licytacji spółka miała prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wszelkie wydatki związane z adaptacją i rozbudową budynków na nieruchomości w S., co skutkuje, iż przed sprzedażą tychże budynków nie dokonano ulepszeń o wartości przekraczającej 30 % wartości początkowej nabytych budynków i budowli,

2) art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez samodzielne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, iż spółka "I." sprzedała dla skarżącego budynki, która to sprzedaż podlegała zwolnieniu od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt. 10 ustawy o VAT, przy jednoczesnym podkreśleniu, że skarżący nie zrezygnował z przedmiotowego zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT.

Przy tak sformułowanych zarzutach wniesiono o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sadowi Administracyjnemu w Białymstoku do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.

7. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

8. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

8.1.Przedmiotem sporu pomiędzy skarżącym, a organami podatkowymi pozostaje okoliczność, czy podatnik miał prawo do odliczenia podatku naliczonego w kwocie 145.344,26 zł, wynikającego z faktury nr [...] z 9 listopada 2009 r., wystawionej przez Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym w S., dokumentującej nabycie w drodze licytacji sądowej przez skarżącego prawa wieczystego użytkowania gruntów oraz własności budynków położonych w S. przy ul. [...].

8.2. Formułując zarzuty z podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności sformułował zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Powołany w petitum skargi kasacyjnej zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a w uzasadnieniu skargi kasacyjnej powiązano z zarzutami naruszenia art. 122, art. 123 oraz art. 187 O.p.

Do naruszenia tych przepisów doszło jego zdaniem przez niewłaściwą ocenę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zebranego przez organy podatkowe materiału dowodowego.

Nie można jednak podzielić poglądu autora skargi kasacyjnej, że wyłącznie zeznania likwidatora spółki stanowiły podstawę do ustalenia, iż do dnia licytacji spółka miała prawo zaliczać do kosztów uzyskania przychodu wszelkie wydatki związane z adaptacją i rozbudową budynków na nieruchomości w S.

W spółce "I." przeprowadzono bowiem kontrolę podatkową. Z protokołu kontroli podatkowej wynika, że wartość ulepszenia dokonanego w 2006 r. wyniosła 8.340,28 zł. Wartość środków trwałych na 2007 i 2008 r., wynikająca z ewidencji środków trwałych wynosiła 33.000,00 zł - budynki zakupione w 2002 r. oraz 52.840,96 zł - budynki zakupione w 2003 r. Pozostałe wydatki miały charakter remontowy. Autor skargi kasacyjnej w żaden sposób nie wykazał natomiast, że "z dokumentów zgromadzonych podczas postępowania podatkowego jednoznacznie wynika, iż wartość nakładów na adaptację i ulepszenie przekroczyła 30,00% wartości początkowej nabytych przez Spółką środków trwałych (budynków i budowli)". W szczególności w skardze kasacyjnej nie powołano konkretnie dokumentów na podstawie, których skarżący opiera swoje twierdzenie.

Ze zgromadzonego przez organy podatkowe materiału dowodowego wynika natomiast stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji jako właściwy do rozpoznania tej sprawy.

8.3. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 133 § 1 P.p.s.a., poprzez samodzielne ustalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, iż spółka "I." sprzedała skarżącemu budynki oraz ustalenie, że skarżący nie zrezygnował ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 10 ustawy o VAT.

Spółka "I." była właścicielem nieruchomości położonej w S. przy ul. [...] i spółka ta była, zgodnie z fakturą VAT [...] sprzedawcą tej nieruchomości. Fakt, że sprzedaż odbyła się w trybie egzekucyjnym - nie zmienia stron umowy. Skutkuje jedynie tym, że zgodnie z art. 18 ustawy o VAT, komornik sądowy występuje jako płatnik (i wystawca faktury) podatku od dostawy.

8.4. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 135 ust. 1 lit. od a do l Dyrektywy 2006/112/WE, poprzez błędną wykładnię, należy zauważyć, że autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie przepisów, które nie mogły mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Art. 135 ust 1 Dyrektywy 2006/112/WE wymienia wiele transakcji, które państwa członkowskie zwalniają z opodatkowania m.in. transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, udzielanie kredytów i pośrednictwo kredytowe itd.

Można się domyślać, że autor skargi kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego odnosi do art. 135 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE.

Zarzut ten jednak nie jest zasadny. Prawidłowo Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku ocenił, że nie jest niezgodny z Dyrektywą 2006/112/WE - § 13 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z 28 listopada 2008 r., który zwalnia od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania gruntu, w przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków lub budowli, jeżeli budynki lub budowle albo ich części są zwolnione od podatku. W przypadku sprzedaży na rzecz skarżącego - związane z budynkiem było prawo wieczystego użytkowania gruntu. Nie można zgodzić się z autorem skargi kasacyjnej, że rozporządzenie z 28 listopada 2008 r. byłoby zgodne z przepisami unijnymi jedynie wówczas, gdyby Dyrektywa 2006/112/WE zwalniała od podatku zbycie prawa wieczystego użytkowania. Należy zauważyć, że Dyrektywa jest kierowana do wszystkich państw członkowskich i wiąże, jeśli chodzi o zamierzony cel. Celem tym jest sporządzenie wspólnego wykazu zwolnień, aby umożliwić gromadzenie zasobów własnych Wspólnoty w porównywalny sposób we wszystkich państwach członkowskich.

Interpretowanie przepisów Dyrektywy powinno następować z uwzględnieniem różnic w tych regulacjach poszczególnych państw członkowskich, które nie podlegają harmonizacji. Tymczasem prawo wieczystego użytkowania gruntu jest specyficzną instytucją prawa polskiego, bardzo zbliżoną do prawa własności.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że dostawa budynków lub ich części, to nie tylko przeniesienie prawa własności, ale także prawa wieczystego użytkowania gruntu w rozumieniu art. 135 ust. 1 lit. j Dyrektywy 2006/112/WE.

Należy również zauważyć, że powołany przez Skarżącego wyrok NSA z 18 czerwca 2009 r., sygn. akt I FSK 826/08, wbrew twierdzeniom Skarżącego, nie dotyczy oceny niezgodności zwolnień od podatku od towarów i usług z unormowaniami unijnymi. Sprawa będąca przedmiotem rozstrzygania Naczelnego Sądu Administracyjnego dotyczyła możliwości zmiany interpretacji zawartej w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego z powodu rażącego naruszenia prawa.

8.5. Nieuprawniony jest też zarzut błędnej wykładni art. 86 ust. 1 oraz art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT skutkującej bezpodstawnym odebraniem skarżącemu prawa odliczenia od podatku należnego za IV kwartał 2009 r., podatku naliczonego w kwocie 145.344,00 zł udokumentowanego fakturą VAT nr [...] z 17 września 2009 r.

Dla oceny naruszenia tych przepisów nie ma bowiem znaczenia, podniesiony w skardze kasacyjnej argument, że Sąd Rejonowy w S. nie stwierdził nieważności sporządzonej przez płatnika faktury VAT oraz nie uchylił postanowienia o przysądzeniu własności.

Ocena skutków podatkowych wystawienia faktury należy bowiem do organów podatkowych, a nie do sądu powszechnego.

Organ podatkowy był upoważniony do pozbawienia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego, w przypadku gdy - jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie - transakcja udokumentowana fakturą jest zwolniona od podatku (art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy o VAT).

Nie można uznać, że uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego podatnik został pozbawiony w sposób bezpodstawny w sytuacji, gdy komornik sądowy B. C. wystawiła fakturę VAT korygującą nr [...] do faktury nr [...], w której zmieniła sprzedaż opodatkowaną stawką 22% na sprzedaż zwolnioną. Podatnik jednak odmówił przyjęcia faktury korygującej.

8.6. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzając, iż przedmiotowa skarga kasacyjna nie dostarcza usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, gdyż sformułowane w niej zarzuty uznać należy za chybione – na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.