IV SA/Wa 2956/23 - Wyrok

Data orzeczenia	2024-05-21	
Data wpływu	2023-12-27	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Aneta Żak
Marzena Milewska-Karczewska /sprawozdawca/
Monika Barszcz /przewodniczący/	
Symbol z opisem	6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska	
Hasła tematyczne	Kara administracyjna	
Sygn. powiązane	III OSK 2691/24	
Skarżony organ	Inspektor Ochrony Środowiska	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2023 nr 0 poz 1587; art. 194 ust. 4 i 7; Ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t. j.)
Dz.U. 2023 nr 0 poz 1634; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Monika Barszcz, Sędziowie sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.) asesor WSA Aneta Żak, Protokolant spec. Izabela Urbaniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 maja 2024 r. sprawy ze skargi A.C. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 20 października 2023 r. nr DKO-WOK.401.454.2023.ke w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd") decyzją z 20 października 2023 r., nr DKO-WOK.401.454.2023.ke (dalej: "zaskarżona decyzja") Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ", "organ", "organ odwoławczy") po rozpatrzeniu odwołania A. C. prowadzącego działalność "[...]" z/s w Z. (dalej: "przedsiębiorca", "skarżący") od decyzji L. Wojewódzkiego Inspektora Środowiska (dalej: "WIOŚ", "organ I instancji") z [...] marca 2019 r., nr [...] wymierzającej administracyjną karę pieniężną w wysokości [...] zł., za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i orzekł o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia.

Zaskarżona decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

WIOŚ po przeprowadzeniu w dniach 26 października 2018 r. do 20 listopada 2018 r. kontroli w przedsiębiorstwie skarżącego oraz po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie decyzją z 19 marca 2019r. (nr wskazany na wstępie) nałożył na przedsiębiorcę karę pieniężną w wys. [...] zł. za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem, gdyż podmiot w ocenie WIOŚ dokonywał przetwarzania odpadów. Przetwarzanie polegało na sortowaniu odpadów składających się z dokumentacji papierowej (foldery reklamowe, książki inna dokumentacja papierowa). W ww. procesie wytworzono odpady o kodach: 15 01 01, 15 01 02, 15 01 06, 19 12 01, które nie były objęte posiadanym przez skarżącego zezwoleniem na przetwarzanie odpadów (decyzją Marszałka Województwa L. z 29 sierpnia 2013 r. zezwalającą na zbieranie i przetwarzanie odpadów zmieniona decyzją Marszałka Województwa L. z [...] grudnia 2013 r.).

Odwołanie od ww. decyzji WIOŚ złożył przedsiębiorca wnosząc o uchylenie rozstrzygnięcia organu I instancji w całości i wskazując, iż nie zgadza się z treścią decyzji nakładającej karę pieniężną za gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W treści odwołania zarzucono naruszenie art. 3 ust. 1 pkt 6 oraz art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. 2018 r., poz. 992 z późn. zm.) wskazując na błędną interpretację ustawowych definicji odpadów i przetwarzania odpadów oraz art. 7a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2096),poprzez nieprzestrzeganie zasady przyjaznej interpretacji przepisów podczas prowadzenia postepowania administracyjnego i art. 107 § 3 poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej w uzasadnieniu decyzji.

GIOŚ po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z 20 października 2023r. (nr wskazany na wstępie) uchylił decyzję organu I instancji w całości i orzekł o wymierzeniu skarżącemu administracyjnej kary pieniężnej w wysokości [...] zł za gospodarowanie odpadami bez zezwolenia, jednocześnie wskazując na błędne zakwalifikowanie, przez organ I instancji, stwierdzonego naruszenia jako gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GIOŚ wskazał, iż skarżący przetwarzał dokumentację papierową, bez wymaganego zezwolenia. Natomiast w wyniku przetwarzania ww. odpadu powstawały odpady o kodach 15 01 01 opakowania z papieru i tektury, 15 01 02 opakowania z tworzyw sztucznych, 15 01 06 zmieszane odpady opakowaniowe, 19 12 01 papier i tektura (odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów). W dalszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach zgodnie z którym odpadem jest każda substancja lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Odwołano się do wykładni terminu "pozbycie się" oraz przywołano orzecznictwo sądowoadministracyjne uzasadniające prawidłowość przyjęcia przez organ, iż dokumenty papierowe przekazane skarżącemu w celu ich zniszczenia, tj. pozbycia się ich, stanowiły odpad.

Organ wskazał, że z treści protokołu kontroli nr WIOS LODZ 731/2018 implikować należy, iż odpady o kodach: 15 01 01, 15 01 02, 15 01 06, 19 12 01 powstały w wyniku sortowania odpadów w postaci dokumentacji papierowej, która poza odpadem w postaci papieru i tektury zawierała elementy składowe takie jak folia, segregatory, skoroszyty, teczki. Wyjaśniono, że z oświadczeń skarżącego wynika, iż dokumenty papierowe przekazywane były skarżącemu w celu ich zniszczenia w niszczarce przemysłowej eksploatowanej w przedsiębiorstwie skarżącego. Dokumentację przekazywano na podstawie protokołu przekazania dokumentów. Sortowanie odpadów prowadziło do zmiany charakteru i składu odpadów oraz powodowało zmianę ich klasyfikacji. Opisane wyżej działania w ocenie organu odwoławczego wyczerpywały definicję przetwarzania odpadów.

GIOŚ zwrócił uwagę, że decyzja wraz ze zmianami, którą posiadał skarżący nie zezwalała na przetwarzanie ww. odpadów. Skarżący przetwarzał zatem odpady bez zezwolenia, w konsekwencji przedmiotowe naruszenie zostało błędnie zakwalifikowane jako gospodarowanie odpadami niezgodnie z posiadanym zezwoleniem. W ocenie organu odwoławczego opisane w protokole kontroli naruszenie polegało na przetwarzaniu odpadów bez zezwolenia. Ponadto organ wyjaśnił, że przy wymierzaniu administracyjnej kary pieniężnej kierował się czynnikami określonymi w art. 194 ust. 7 oraz art. 199 ustawy o odpadach tj. m.in.:

- wskutek przetworzenia dokumentacji papierowej przedsiębiorstwo wytworzyło poza instalacją: 1) 15,649 Mg odpadów o kodzie: 15 01 01 opakowania z papieru i tektury, 2) 2,36 Mg odpadów o kodzie: 15 01 02 opakowania z tworzyw sztucznych, 3) 3,34 Mg odpadów o kodzie: 15 01 06 zmieszane odpady opakowaniowe, 4) 70,006 Mg odpadów o kodzie: 19 12 01 papier i tektura (odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów). Łączna ilość odpadów wytworzona w wyniku przetwarzania odpadów, tj. sortowania dokumentacji papierowej wyniosła ok. 91 Mg stanowiących odpady inne niż niebezpieczne, zaliczających się do odpadów palnych;

- skarżący przetwarzał odpady w postaci dokumentacji papierowej bez wymaganego zezwolenia, o którym mowa w art. 41 ustawy o odpadach;

- przetwarzanie odpadów bez wymaganego zezwolenia, a w konsekwencji niezapewnienie odpowiednich warunków gospodarowania odpadami mogło doprowadzić m.in. do przedostania się zanieczyszczeń do środowiska oraz stwarzać ryzyko pożarowe;

- skarżący przetwarzał odpady w postaci dokumentacji papierowej bez zezwolenia od 2017 r. do dnia [...] lipca 2018 r., zaś w dniu [...] lutego 2018 r. skarżący złożył wniosek o wydanie zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, w skutek którego wydano decyzję z [...] lipca 2018 r., zezwalającą na przetwarzanie i zbieranie odpadów, w tym przetwarzania odpadów o kodzie 19 12 01 w procesie niszczenia dokumentów, w wyniku którego zostaną wytworzone odpady o kodach 19 12 01, 19 12 02, 19 12 04, 19 12 12;

- zgodnie z protokołem kontroli przedsiębiorstwo w 2017 r. zebrało łącznie ok. 900 Mg odpadów, co stanowiło o uznaniu rozmiaru prowadzonej działalności za znaczny;

- wyniki kontroli nie wykazały negatywnego wpływu stwierdzonych nieprawidłowości, polegających na przetwarzaniu odpadów bez zezwolenia, na życie i zdrowie ludzi oraz na środowisko.

Organ wyjaśnił, iż skarżący zaprzestał prowadzenia działalności w zakresie przetwarzania odpadów bez wymaganego zezwolenia, w związku z czym GIOŚ zastosował najniższy wymiar kary.

Analizując możliwość zastosowania w sprawie art. 189f § 1 k.p.a. organ uznał, że w sprawie nie zaistniały kumulatywnie określone w przywołanym przepisie przesłanki, umożliwiające odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W ocenie organu odwoławczego, naruszenie popełnione przez skarżącego świadomie, polegające na przetwarzaniu odpadów bez wymaganego prawem zezwolenia nie mogło zostać uznane za znikome naruszenie prawa. Ujawnione naruszenie obligowało do wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Ponadto organ wyjaśnił, iż w sprawie nie znajdował zastosowania art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja nie dotyczyła zdarzenia, za które skarżącemu była już wymierzona administracyjna kara pieniężna. W ocenie GIOŚ w sprawie nie miał zastosowania art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. gdyż ujawnione naruszenie nie dotyczyło znikomej wagi stwierdzonego naruszenie prawa.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wyjaśnił, że powołanie się przez organ I instancji na art. 3 ust. 6 i 21 zamiast art. 3 ust. 1 pkt 6 i 21 ustawy o odpadach, stanowiło oczywistą omyłkę pisarską i pozostawało bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie. Konkludując organ zwrócił uwagę na prawidłowości w poczynionych ustaleniach w toku prowadzonego postępowania administracyjnego wynikające z kodeksowych zasad tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając wydanie decyzji z naruszeniem:

- art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nadaniu przejmowanej dokumentacji statusu odpadu;

- art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy o odpadach poprzez błędne zakwalifikowanie procesu wytwarzania odpadów jako przetwarzania odpadów;

- art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie.

Podnosząc wskazane wyżej zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu szczegółowo uargumentowano stawiane w petitum skargi zarzuty. Wyjaśniono w szczególności, że o zmianie przeznaczenia, czyli o pozbyciu się dokumentów decydował skarżący. W ocenie skarżącego historia dokumentacji, rozumiana jako wola poprzedniego posiadacza względem rzeczy, nie wskazuje na zmianę przeznaczenia przed wejściem w posiadanie dokumentacji przez skarżącego. Zatem kryterium "zamierza się pozbyć" z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o odpadach, powstało po, a nie przed wejściem w posiadanie.

W piśmie procesowym z 27 grudnia 2023 r. stanowiącym odpowiedź na skargę organ podtrzymał stanowisko zawarte w treści zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.

W dniu 21 maja 2024r. skarżący za pośrednictwem poczty elektronicznej przesłał dodatkowe pismo w sprawie do którego załączył skan pisma Ministra Klimatu i Środowiska z 29 lipca 2021r. zawierający opinię tegoż organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 - zwanej dalej: "p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, że decyzja Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z 20 października 2023 r. nie narusza prawa w stopniu dającym podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego była ocena legalności działania GIOŚ polegająca na wymierzeniu skarżącemu na podstawie art. 194 ust. 4 i 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach [(Dz.U. z 2023 r., poz. 1587 – zwanej dalej: "u.o.o.") administracyjnej kary pieniężnej za przetwarzanie odpadów bez zezwolenia.

Należy, zatem przypomnieć, że zgodnie z definicją odpadów zawartą w art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. przez odpad rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o. przetwarzanie odpadów definiuje się jako procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie.

Zarzuty skargi zmierzają do wykazania, że przyjmowana przez skarżącego dokumentacja nie stanowiła odpadu a proces dokonywany w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie był przetwarzaniem odpadów wymagającym uzyskania stosownego zezwolenia.

Oceniając zasadność zarzutów skargi należy odnieść się w pierwszej kolejności do postępowania kontrolnego przeprowadzonego na terenie zakładu skarżącego przez WIOŚ w dniach od [...] października 2018 r. do [...] listopada 2018 r. udokumentowanego protokołem z kontroli o nr [...]. W jego toku organ kontrolny ustalił zgodnie z przedstawioną dokumentacją (stanowiącą załącznik nr 2 do protokołu kontroli) w postaci kart ewidencji odpadów oraz potwierdzeń wytworzenia odpadów nr: 3/PWO z 10 maja 2017 r., 4/PWO z 23 czerwca 2017 r., 1/PWO z 1 lutego 2017 r., 2/PWO z 20 marca 2017 r., 17/PWO z 14 lutego 2017 r., 16/PWO z 13 grudnia 2017 r., 14/PWO z 20 października 2017 r., 13/PWO z 16 października 2017 r., 15/PWO z 21 listopada 2017 r., 5/PWO z 3 lipca 2017 r., 8/PWO z 8 sierpnia 2017 r., 7/PWO z 23 sierpnia 2017 r., 6/PWO z 3 sierpnia 2017 r., 11/PWO z 26 września 2017 r., 10/PWO z 20 września 2017 r., 9/PWO z 4 września 2017 r., że przedsiębiorstwo skarżącego wytworzyło poza instalacją: 1) 15, 649 Mg odpadów o kodzie: 15 01 01; 2) 2,36 Mg odpadów o kodzie: 15 01 02; 3) 3,34 Mg odpadów o kodzie: 15 01 06; 4) 5,14 Mg odpadów o kodzie: 17 04 05; 5) 70,006 Mg odpadów o kodzie: 19 12 01. Ponadto zgodnie z oświadczeniami skarżącego (stanowiącymi załącznik nr 3 do protokołu kontroli) odpady o kodach: 15 01 01, 15 01 02, 15 01 06, 19 12 01 powstały w wyniku sortowania odpadów w postaci dokumentacji papierowej, która poza odpadem w postaci papieru i tektury (19 12 01) zawierała elementy składowe tj.: folia, segregatory, skoroszyty, teczki. Natomiast odpad o kodzie 17 04 05 (żelazo i stal – odpady z budowy, remontów i demontażu obiektów budowlanych oraz infrastruktury drogowej) został wytworzony w wyniku złomowania dwóch kontenerów będących własnością przedsiębiorstwa. W związku z wyżej opisanymi ustaleniami kontrolnymi stwierdzono, że dokumenty papierowe przekazane skarżącemu w celi ich zniszczenia, tj. pozbycia się ich stanowiły odpad. Skarżący nie posiadał zezwolenia na przetwarzanie dokumentów papierowych, w wyniku którego wytwarzał odpady o kodach: 15 01 01, 15 01 02, 15 01 06, 19 12 01.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 1 petitum skargi tj. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. wskazać należy, iż zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE) zakwalifikowanie jako "odpadów" wynika przede wszystkim z zachowania posiadacza i z rozumienia pojęcia "pozbywać się" (wyrok z 4 lipca 2019 r., Tronex, C-624/17, EU:C:2019:564, pkt 17 i przytoczone tam orzecznictwo). W odniesieniu do pojęcia "pozbywać się" z utrwalonego orzecznictwa wynika również, że należy je interpretować z uwzględnieniem celu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2008/98/WE z 19 listopada 2008 r. w sprawie odpadów oraz uchylającej niektóre dyrektywy (Dz.Urz.UE.L z 2008 r. Nr 312, s. 3, - dalej: dyrektywa odpadowa"), którym zgodnie z motywem 6 tej dyrektywy jest zmniejszenie negatywnych skutków wytwarzania odpadów i gospodarowania nimi dla zdrowia ludzkiego i środowiska. Pojęcie to wymaga również wykładni w świetle art. 191 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (wersja skonsolidowana: Dz. Urz. UE z 2010 r. Nr C 83, s. 13) – dalej: TFUE, który stanowi, że polityka Unii Europejskiej w dziedzinie środowiska stawia sobie za cel wysoki poziom ochrony i opiera się w szczególności na zasadach ostrożności i działania zapobiegawczego. Wynika z tego, że pojęcia "pozbywać się", a zatem i pojęcia "odpadów" w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy odpadowej, nie można interpretować w sposób zawężający. Pojęcie "pozbywać się" obejmuje zarówno "odzysk", jak i "unieszkodliwianie" danej substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 15 i 19 dyrektywy. Z orzecznictwa TSUE wynika także, że to, czy są to "odpady" w rozumieniu dyrektywy odpadowej, należy potwierdzić w świetle wszystkich okoliczności, z uwzględnieniem celu tej dyrektywy i jej skuteczności, która nie powinna zostać naruszona. Pewne okoliczności mogą zatem stanowić wskazówkę występowania działania polegającego na pozbywaniu się, zamiaru pozbycia się lub zobowiązania do pozbycia się substancji lub przedmiotu w rozumieniu art. 3 pkt 1 dyrektywy odpadowej. Jednocześnie nie budzi wątpliwości, że pojęcie odpadów nie wyklucza substancji i przedmiotów, które mogą zostać ponownie gospodarczo wykorzystane. System nadzoru i gospodarowania ustanowiony dyrektywą odpadową ma bowiem na celu objęcie swoim zakresem wszystkich przedmiotów i substancji, których właściciel pozbywa się, nawet jeżeli mają one wartość handlową i są gromadzone z powodów handlowych do celów recyklingu, regeneracji lub ponownego wykorzystania (zob. podobnie wyroki: z 24 czerwca 2008 r., Commune de Mesquer, C-188/07, EU:C:2008:359, pkt 40; z 3 października 2013 r., Brady, C-113/12, EU:C:2013:627, pkt 42 i przytoczone tam orzecznictwo) (vide: wyrok NSA z 22 listopada 2023 r., sygn. akt III OSK 2911/22, CBOSA).

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości, że podmioty przekazujące skarżącemu dokumenty papierowe w celu ich zniszczenia zamierzały się ich pozbyć. Pozbycie się stanowiło zatem czynność faktyczną polegająca na przekazaniu przez posiadacza dokumentów papierowych do zakładu skarżącego w celu ich zniszczenia, co miało miejsce niewątpliwie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Wbrew stanowisku zawartemu w uzasadnieniu skargi kryterium pozbycia się zaktualizowało się w chwili przed wejściem w posiadanie przedmiotu (tj. papierowych dokumentów) przez skarżącego. Powyższe czyni zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 6 u.o.o. jako bezzasadny.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 2 petitum skargi tj. naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o. wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z postanowieniami art. 3 ust.1 pkt 34 u.o.o. przez zbieranie odpadów rozumie się ich gromadzenie przed transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów, o których mowa w pkt 5 lit. b. Natomiast zgodnie z postanowieniami art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o. przez przetwarzanie odpadów rozumie się procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Z zestawienia przytoczonych definicji wynika więc, że pojęcia zbierania odpadów i ich przetwarzania zespalają się wzajemnie. Z definicji zbierania wynika, że elementem zbierania jest jedynie sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów. W literaturze przedmiotu wskazuje się, że "W ramach tej czynności odpady mogą być więc poddawane określonym działaniom logistycznym w związku z realizacją planowanego transportu, jednakże z wyłączeniem jakiejkolwiek ingerencji prowadzącej do zmiany charakteru i składu odpadów i skutkującej zaistnieniem zmiany klasyfikacji odpadów (w rozumieniu art. 7-8 u.o.o.), gdyż przypadek takiej ingerencji kwalifikowany powinien być już jako przetwarzanie odpadów. Granicą tego procesu będzie zmiana klasyfikacji odpadów (vide: Gruszecki K., Zezwolenie na przetwarzanie odpadów jako forma ograniczenia swobody prowadzenia działalności gospodarczej, PPP 2020/10/99-112, LEX).

W przedmiotowej sprawie nie występują żadne wątpliwości, że w zakładzie skarżącego w wyniku przetwarzania dokumentacji papierowej powstawały odpady o kodach 15 01 01 opakowania z papieru i tektury, 15 01 02 opakowania z tworzyw sztucznych, 15 01 06 zmieszane odpady opakowaniowe, 19 12 01 papier i tektura (odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów). Powyższe zostało potwierdzone w protokole kontroli o nr [...].

W ocenie Sądu uznać należy za prawidłowe i mające oparcie w obowiązujących przepisach prawach ustalenia organu, iż sortowanie odpadów w postaci dokumentacji papierowej prowadziło do zmiany charakteru i składu odpadów, w wyniku czego powstały odpady o kodach: 15 01 01, 15 01 02, 15 01 06, 19 12 01. Skarżący nie posiadał zezwolenia na przetwarzanie odpadów o wyżej wskazanych kodach. W konsekwencji GIOŚ prawidłowo zakwalifikował przedmiotowe naruszenie jako przetwarzanie odpadów bez zezwolenia.

Odnosząc się do zarzutu zawartego w pkt 3 petitum skargi tj. naruszenia art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., wskazać należy, iż zgodnie z przywołanym przepisem organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Uzasadnienie skargi w tym zakresie jest w istocie lakoniczne i nie pozwala na jednoznaczną ocenę stanowiska skarżącego. Ma to szczególne znaczenie, uwzględniając, że organy orzekające w tej sprawie dokonały szczegółowej oceny przesłanek zastosowania tego przepisu. Należy przy tym pamiętać, że odstąpienie od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. ma charakter fakultatywny. Rozstrzygnięcie w tym zakresie podejmowane jest zatem przez organ w ramach uznania administracyjnego, co ogranicza także zakres kontroli sądowej (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 września 2023 r., sygn. akt III OSK 2251/22, CBOSA).

W świetle powyższych okolicznościach, a tym samym wykazanej zgodności z prawem wydanych w postępowaniu administracyjnym decyzji, nie uwzględniono skargi. Również z urzędu Sąd nie dopatrzył się uchybień organów, skutkujących koniecznością wyeliminowania powyższych aktów administracyjnych z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy, Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a.