Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Firek Sędziowie: AWSA Kazimierz Bandarzewski ( spr.) AWSA Janusz Kasprzycki Protokolant Edyta Domagalska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2006 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2002 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej J.K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W dniu 18.05.2000r. A. i J. R. złożyli wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą "budynek zakładu usług rzemieślniczych krawieckich oraz garaż wbudowany" na działkach nr "1" i "2" położonych w N. przy ul. P.

W trakcie prowadzonego postępowania I-instancyjnego ustalono strony postępowania, w tym współwłaścicieli działki nr "2" w osobach A.B. oraz A. i J.R.

Burmistrz Miasta N. decyzją z dnia [...].12.2002 r., działając na podstawie art. 39, 40 ust. l i 3, art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity z 1999 r. Dz. U. Nr 15. poz. 139 ze zm.) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pod nazwą: "budynek usługowo-garażowy (usługi rzemieślnicze krawieckie)" na działce nr "1" i "2" w N. przy ul. G. wraz z przebudową przyłączy sieci infrastruktury (energii elektrycznej, kanalizacji sanitarnej), komunikacji wewnętrznej oraz rozbiórki istniejących budynków gospodarczych.

W decyzji tej decyzji ustalono powierzchnię zabudowy na ok. 220 m2, wysokość obiektu do 2 kondygnacji. Wskazano, że realizacja inwestycji nastąpi na obszarze oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem C22MN/U -tereny zabudowy mieszkaniowej z usługami. Określono dopuszczalność negatywnego oddziaływania działalności gospodarczej prowadzonej w przyszłości w projektowanym budynku do granic działek będących do dyspozycji inwestora. Wskazano na konieczność nawiązania do istniejącej architektury zabudowy osiedla - domy niskie, dachy strome. Nakazano wyznaczenie obszaru zieleni chroniącej przed negatywnym oddziaływaniem działalności usługowej.

Decyzja ta zawiera ponadto ustalenie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, załącznik graficzny z liniami określającymi granice inwestycji oraz termin ważności decyzji.

Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał na zgodność projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu miejscowego, ponosząc przy tym, że zgodność tą potwierdzają kwalifikację posiadane przez wnioskodawcę A.R. (będąca wykwalifikowaną krawcową), która może prowadzić zakład krawiecki.

Decyzję organu I -instancji J.K. otrzymała w dniu 11.12.2002r. i dnia 21.12.2002r. wniosła od niej odwołanie. W odwołaniu tym podniesiono, że rozbudowa zakładu A. i J.R. odbywa się jej kosztem. Wskazano na znaczne zabudowanie działki Państwa R. i brak możliwości lokalizowania na niej kolejnego zakładu. Podniesiono systematyczne naruszenie przepisów w zakresie ochrony środowiska przez A. i J. R. w zakresie zanieczyszczania powietrza, a także pominięcie w toku postępowania spadkobierców zmarłej A.B. i negowanie odwołującej się jako strony w tym postępowaniu. Odwołująca się zarzuciła ponadto naruszenie przepisów dotyczących uchwalania planu miejscowego, niecelowość ustalania pasa zieleni w zaskarżonej decyzji oraz brak zamieszczenia przebiegu linii elektryfikacji w planach miejscowych. Wskazano ponadto na nieścisłości między zakresem zamierzenia inwestycyjnego określonym we wniosku wszczynającym w tej sprawie postępowanie ("zakład krawiecki i garaż na samochody dostawcze"), a treścią zamierzenia inwestycyjnego zawartą w zaskarżonej decyzji (..budynek usługowo-garażowy (usługi rzemieślnicze krawieckie) oraz rozbiórka istniejących budynków gospodarczych").

W odwołaniu podniesiono również brak wyjaśnienia treści wcześniej udzielonego pozwolenia na budowę (zakład kuśnierski lub garbarski) a także praw do terenu na którym będzie realizowana inwestycja. Ponadto A. i J. R. naruszają przepisy Kodeksu cywilnego w ten sposób, że korzystają ze swoich praw w sposób sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tych praw.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...].02.2002 r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że zaskarżony indywidualny akt administracyjny nie narusza prawa. Warunki ustalone taką decyzją są wiążące dla organu wydającego pozwolenie na budowę i nie jest możliwa samowolna zmiana sposobu wykorzystania budynku. Większość zaś zarzutów zawartych w odwołaniu dotyczy postępowania w zakresie udzielenia pozwolenia na budowę. Nie jest przy tym zasadny zarzut naruszenia procedury uchwalania planu miejscowego. Zagadnienie ewentualnej samowoli budowlanej może być przedmiotem innego postępowania prowadzonego przez inny organ administracyjny.

Decyzję organu odwoławczego doręczono w dniu 22.05.2002r. J.K., która dnia 20.06.2002r. wniosła na nią skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie, żądając unieważnienia decyzji I-instancyjnej.

W uzasadnieniu skargi podniesiono zbyt późne doręczenie zaskarżonej decyzji (w dniu 22.05.2002 r.) w stosunku do daty jej wydania (5.02.2002 r.). Organy administracji nie wzięły pod uwagę naruszenia art. 13. art. 67 i art. 74 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Podniesiono naruszenie przepisów regulujących zasady ochrony środowiska, polegające na nie zapewnieniu realizacji wymagań w zakresie ochrony środowiska wobec istniejących zakładów Państwa R. zatruwania powietrza, gleby i powodowania emisji hałasu, a przez to kumulowania się uciążliwości wynikających z działalności już istniejącego i planowanego zakładu na działce A. i J.R.

Skarżąca wskazała na naruszenie art. 46a ust. l ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, skutkujące nieważnością decyzji organu I-instancji, dodając również, że określony decyzją Burmistrza Miasta N. nakaz usytuowania zieleni ochronnej doprowadzi do ograniczenia światła na działce skarżącej. Ponadto podniesiono wybudowanie na działce Państwa R. obiektów budowlanych stanowiących samowole budowlane oraz znaczne utrudnienie zamieszkiwania w sąsiedztwie działek Państwa R., na których odbywa się produkcja.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśniono, że projektowana inwestycja nie jest zaliczana do będących uciążliwymi dla środowiska. Nie mają w tej sprawie znaczenia zarzuty dotyczące procedury uchwalania obowiązującego planu miejscowego. Ustawa o ochronie i kształtowaniu środowiska, w zakresie której powołuje się skarżąca, utraciła moc prawną przed dniem wydania decyzji I-instancyjnej. Projektowana inwestycja nie spowoduje zagrożenia dla środowiska naturalnego.

Przed datą rozprawy skarżąca w piśmie z dnia 17.03.2006r. poinformowała o nie stawieniu się na rozprawę i wskazała, że nie wie w jakiej sprawie będzie prowadzone postępowanie sądowe, skoro nie składała żadnego środka zaskarżenia na orzeczenie sądu administracyjnego. Podtrzymała swoją skargę, uznając ją za słuszną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny /ważył co następuje:

Skarżąca J.K. niosła w dniu 20 czerwca 2002r. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...].02.2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego-Ośrodka Zamiejscowego w Krakowie.

Stosownie do art. 97 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. / 2002 r. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.

Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 P.p.s.a. uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134P.p.s.a.).

Należy przy tym wskazać, że wojewódzkie sądy administracyjne badają jedynie na podstawie kryterium legalności treść zaskarżonej decyzji mając na uwadze stan prawny obowiązujący na dzień jej podjęcia, a nie na datę wyrokowania przez sądy administracyjne.

W tej sprawie organy administracji prowadząc postępowanie dopuściły się istotnych błędów, uzasadniających uchylenie nie tylko zaskarżonej decyzji, ale i decyzji organu pierwszej instancji. Popełnione błędy wynikają przede wszystkim z naruszenia przepisów proceduralnych.

Z akt sprawy wynika, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie realizowane na działkach nr "1" i "2" w N. Organy prowadzące postępowanie w tej sprawie ustaliły, że współwłaścicielami działki nr "2" są A. i J. R. oraz A.B. (akta sprawy administracyjnej, karta nr l b, 11).

W toku zarówno postępowania I-instancyjnego, jak i postępowania odwoławczego ani razu nie doręczono pisma A.B. Pisma kierowane do A.B. zawiadamiające o wszczęciu postępowania, a także decyzja organu odwoławczego były odbierane nie przez adresata - A.B., ale przez A.R.

W ten sposób ani w postępowaniu I-instancyjnym, ani w postępowaniu prowadzonym przez organ odwoławczy w ogóle nie uczestniczyła A.B. jako strona. Nie ulega zaś wątpliwości, że stronami w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu były przede wszystkim osoby posiadające prawo własności lub użytkowania wieczystego w stosunku do nieruchomości objętej projektowanym zamierzeniem inwestycyjnym. Wniosek ten wprost wynikał z art. 46 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.). zwanej dalej w skrócie u.z.p. Zgodnie bowiem z tym artykułem "dla tego samego terenu decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom i właścicielowi lub użytkownikowi wieczystemu nieruchomości (...)".

Dodatkowo należy wskazać, iż w aktach sprawy nie ma żadnego upoważnienia dla A.R. do reprezentowania A.B. lub chociażby odbioru pism kierowanych do A.B.

Porównując zaś te ustalenia z informacjami zawartymi w odwołaniu i skardze J.K. o śmierci A.B. w okresie poprzedzającym wszczęcie w tej sprawie postępowania przed Burmistrzem Miasta N. jak również mając na uwagę adnotację zamieszczona przez pracownika urzędu pocztowego o treści "adresat zmarł" na przesyłce Sądu kierowanej do A.B. z informacją o terminie rozprawy, należy dojść do wniosku, że zarówno organ I-instancji jak i organ II-instancji prowadzili postępowania administracyjne z nieprawidłowo ustalonym kręgiem stron, pomijając następców prawnych po zmarłej A.B. Wada ta ma charakter istotny, stanowi ona bowiem o braku zapewnienia czynnego udziału stronie (następcom prawnym po zmarłej A.B.) w postępowaniu i została zakwalifikowana jako jedna z przesłanek uzasadniających wznowienie postępowania administracyjnego (art. 145 § l pkt 4 k.p.a.).

Należy przy tym wskazać, że z uwagi na niewątpliwy fakt śmierci A.B. nie w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego, ale jeszcze przed wszczęciem postępowania administracyjnego, nic ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w trybie art. 124 § l pkt l P.p.s.a.

Nie jest to jedyna nieprawidłowość w zakresie ustalania stron postępowania. Burmistrz Miasta N. skierował zarówno zawiadomienie o wszczęciu postępowania jak i decyzję kończącą postępowanie I-instancyjne do spółki Zakład Energetyczny K. S.A. Ustalając listę właścicieli działek w tej sprawie wskazano na spółkę Zakład Energetyczny K. S.A. nie precyzując ani numeru działki, ani też innych przesłanek które pozwoliłyby na kontrolę prawidłowości ustalenia tej spółki jako strony w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w ogóle pominęło tą spółkę (Zakład Energetyczny K. S.A.) z kręgu stron postępowania i nie doręczyło jej decyzji.

Skarżąca w swojej skardze zasadnie akcentuje odmienność określenia zamierzenia inwestycyjnego we wniosku wszczynającym to postępowanie w stosunku do treści decyzji organu I-instancyjnego.

Treść zamierzenia inwestycyjnego zawartego we wniosku A. i J. R. została określona jako "budynek zakładu usług rzemieślniczych krawieckich oraz garaż wbudowany" zaś w opisie zagospodarowania działki wnioskodawcy wskazali na możliwość przebudowy (w miarę potrzeb) przyłączy infrastruktury i napowietrznej linii elektrycznej (akta sprawy administracyjnej, karta nr l).

Natomiast decyzja Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2001r. (akta sprawy administracyjnej, karta nr 12) określa przedmiot zamierzenia inwestycyjnego jako "budynek usługowy-garażowy (usługi rzemieślnicze krawieckie)" którego charakterystyka wskazuje, że zamierzenie to obejmuje "rozbiórkę istniejących budynków gospodarczych zlokalizowanych w części południowej działki, budowa budynku usługowego, budowa garażu, przebudowa przyłączy sieci infrastruktury (energia elektryczna, wodociąg, kanalizacja sanitarna) oraz komunikacja wewnętrzna".

Zakres zamierzenia inwestycyjnego zawarty w decyzji organu I-instancji jest szerszy niż treść wniosku złożonego przez A. i J. R. W szczególności treść wniosku nie zawiera rozbiórki istniejących budynków gospodarczych. W tym zakresie organ I instancji dokonał rozstrzygnięcia przekraczając treści wniosku złożonego przez A. i J. R. Ponadto należy zauważyć, iż obowiązująca treść ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym co do zasady wykluczała ustalanie treści warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla robót budowlanych polegających na rozbiórce istniejących budynków. Art. 39 ust. 2 u.z.p. stanowił bowiem, że nie wymagają ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu:

1) roboty budowlane polegające na remoncie lub montażu, przebudowa oraz zmiana przeznaczenia budynku lub jego części, jeżeli nie powodują zmiany sposobu zagospodarowania terenu;

2) roboty budowlane nie wymagające pozwolenia na budowę.

Rozbiórka obiektu budowlanego jest wprawdzie zaliczana do robót budowlanych, ale wymagająca nie pozwolenia na budowę, tylko (i to w określonych przypadkach) pozwolenia na rozbiórkę.

Ponadto treść wniosku złożonego przez A. i J. R. zawierała hipotetyczna wzmiankę o możliwości przebudów) (w miarę potrzeb) przyłączy infrastruktury i napowietrznej linii elektrycznej. W tym fragmencie wniosek ten nie był prawidłowy. Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie może dotyczyć inwestycji "w miarę potrzeb". Wniosek ten winien wyraźnie określać zakres i treść zamierzenia inwestycyjnego. W związku z tym w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu zawierał (tak jak w tej sprawie) część zamierzenia inwestycyjnego w postaci jedynie hipotetycznej, obowiązkiem organu I instancji było wezwanie o uzupełnienie w tym zakresie treści tego wniosku celem sprecyzowania, czy wolą wnioskodawcy jest ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu również dla urządzeń infrastruktury technicznej, czy też zamierzenie inwestycyjne nie obejmuje inwestycji w tym zakresie. Podstawą do takiego działania organu administracji jest art. 64 § 2 k.p.a.

Ponadto załączony do wniosku projekt graficzny zawierający obszar zamierzenia inwestycyjnego nie jest zgodny z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, zawartymi w decyzji Burmistrza Miasta N. Zgodnie z wnioskiem obszar inwestycji nie graniczy z działką nr "3" natomiast załącznik graficzny decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2001 r. granice inwestycji określa szerzej - do działki nr "3".

Powołane wyżej rozważania w zakresie zgodności wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z treścią decyzji organu I-instancyjnego prowadzą do konstatacji, iż organ I instancji ustalając treść zamierzenia inwestycyjnego wyszedł poza treść wniosku w tej sprawie. Taki zaś sposób ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie był zgodny z art. 41 ust. l u.z.p., stosownie do którego ustalenia warunków następuje jedynie w zakresie objętym wnioskiem zainteresowanego.

Analiza decyzji Burmistrza Miasta N. prowadzi do wniosku, iż dokonano ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w tej sprawie z naruszeniem innych jeszcze przepisów u.z.p.

Zgodnie z przyjętym przez u.z.p. modelem kształtowania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, warunki te dla konkretnej osoby i na konkretne zamierzenie inwestycyjne podlegały ustaleniu w drodze decyzji administracyjnej. Decyzja ta indywidualizowała na potrzeby konkretnego postępowania administracyjnego treść warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jakie wynikały z obowiązującego planu miejscowego.

Tym samym treścią decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu mogła być ocena zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Tym samym art. 43 u.z.p. wprost wskazywał, iż nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie nie było sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli taki plan obowiązywał.

Stosownie zaś do art. 41 ust. 3 u.z.p. nie można uzależnić wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu od zobowiązania się wnioskodawcy do spełnienia nie przewidzianych, obowiązującymi przepisami, świadczeń lub warunków.

W tej sprawie organ I instancji nałożył na wnioskodawców obowiązek realizacji zamierzenia inwestycyjnego (budowa budynku usługowo-garażowego) w nawiązaniu do istniejącej zabudowy osiedla - domy niskie, dachy strome, (pkt 1.3 decyzji Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2001 r.)

Taki wymóg (warunek) nie wynikał zaś z obowiązującego planu miejscowego dla obszaru oznaczonego symbolem C 22 MN/U, który przewidywał intensywny rozwój budownictwa oraz bezwzględny wymóg realizacji usług podstawowych - handel, gastronomia, rzemiosło, kultura i inne. Usługi i rzemiosło mogą być realizowane pod warunkiem ograniczenia szkodliwego oddziaływania do granic terenu pozostającego w dyspozycji inwestora. Treść planu nie zawiera wymogu dostosowania budynku do istniejącej zabudowy osiedla o dachach stromych. Jeżeli więc treść planu miejscowego nie określała pewnych warunków realizacji inwestycji, to tym samym nie mogą one być określone w decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu.

Jako niedopuszczalne należy uznać ustalenie w decyzji I-instancyjnej o zgodności zamierzenia inwestycyjnego w tej sprawie z tego powodu, że wnioskodawczyni (A.R.) jest osobą wykwalifikowaną do prowadzenia zakładu krawieckiego. Kwestia kwalifikacji w ogóle nie mogą być przedmiotem jakichkolwiek rozważań w tej sprawie. Warunki zabudowy i zagospodarowania terenu może otrzymać każdy, niezależnie od posiadanych kwalifikacji.

Sąd rozpoznając tą sprawę nie uznał za uzasadniony zarzut naruszenia art. 46a ust. 1 pkt 1 u.z.p. Decyzje administracyjne podjęte w tej sprawie w zakresie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu nie są sprzeczne z treścią wówczas obowiązującego planu miejscowego. Plan miejscowy przewidywał bowiem dopuszczalność inwestycji polegającej na realizacji budynku usługowo-garażowego (obszar C 22 MN/U) a tylko wtedy w tej sprawie zaistniałby stan sprzeczności z planem miejscowym, gdyby zamierzenie inwestycyjne obejmowało taką inwestycję, dla której w ogóle plan miejscowy nie przewidywałby możliwości jej ulokowania na obszarze oznaczonym C 22 MN/U.

Nie są również uzasadnione zarzuty dotyczące naruszenia art. 13, art. art. 67 i art. 74 u.z.p. Dotyczą one bowiem obszarów, dla których sporządza się plany miejscowe (art. 13 u.z.p.). utraty mocy obowiązującej planu miejscowego (art. 67 u.z.p.) oraz utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 12 lipca 1984r. o planowaniu przestrzennym (art. 74 u.z.p.).

Nie ulega zaś wątpliwości, że w dacie wydania w tej sprawie zarówno decyzji przez organ I-instancji, jak i wydania decyzji przez organ odwoławczy, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla miasta N. zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej z dnia [...] marca 1993 r.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w skardze J.K., należy wskazać, iż są one niezasadne.

Podnoszone argumenty, świadczące o wcześniejszej realizacji budynków bez wymaganego pozwolenia na budowę nie mogą być brane pod uwagę w postępowaniu zmierzającym do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla nowo projektowanej inwestycji. Treścią decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na podstawie u.z.p. jest zbadanie zgodności zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu miejscowego, a nie z innymi wybudowanymi obiektami budowlanymi.

Również zarzuty dotyczące naruszania zasad ochrony środowiska nie mają w tej sprawie znaczenia.

Zgodnie z art. 42 ust. l treść decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obejmuje bowiem następujące zagadnienia:

1) rodzaj inwestycji;

2) warunki wynikające ż ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli dla danego obszaru plan został uchwalony;

3) warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wynikające z przepisów szczególnych;

4) warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji;

5) wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich;

6) linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w stosownej skali;

7) okres ważności decyzji.

W odniesieniu do zamierzenia inwestycyjnego określonego w tej sprawie nie istniały przepisy nakazujące - na etapie ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu - prowadzenie odrębnego postępowania w zakresie ochrony środowiska. Z treści skargi skarżącej wynika, że w tym aspekcie zarzuty kierują się przeciwko już istniejącemu naruszaniu zasad ochrony środowiska naturalnego, a nie przyszłemu negatywnemu oddziaływaniu zamierzonej inwestycji na środowisko naturalne. Należy przy tym wyraźnie wskazać, iż wprawdzie decyzja Burmistrza Miasta N. z dnia [...] grudnia 2001r. w tym zakresie (tzn. ochrony środowiska) jest zgodna z obowiązującą wówczas u.z.p., nie oznacza to że ewentualnie zrealizowana inwestycja może w sposób szkodliwy oddziaływać na środowisko. W przypadku naruszenia dóbr chronionych Prawem ochrony środowiska (np. gleby, wody, powietrza, itp.) może być wszczęte odrębne postępowanie przed właściwymi organami administracji publicznej.

Rekapitulując należy stwierdzić, iż w tej sprawie organy administracji naruszyły przepisy prawa materialnego - art. 41 ust. 3, art. 42 i art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), a także art. 28 k.p.a., art. 7, 77 i 107 § l k.p.a. w ten sposób, że nie ustalono prawidłowo kręgu stron postępowania i nie wyjaśniono istotnych w sprawie okoliczności.

Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpatrując sprawę należy przede wszystkim ustalić strony po zmarłej A.B. przeprowadzić postępowanie administracyjne w zakresie zbadania zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z treścią planu miejscowego i w tym zakresie ustalić ponad wszelką wątpliwość treść wniosku A. i J.R. oraz wydać decyzję zawierającą treść wymaganą przez obowiązujące w tej sprawie przepisy.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, działając na podstawie art. 145 § l pkt a, b i c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a także naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania oraz naruszenie przepisów postępowania mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącej od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje kwoty uiszczonych przez skarżącą wpisu.