Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P.C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 sierpnia 2023 r., sygn. akt VIII SA/Wa 544/23 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z dnia [...] czerwca 2023 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej postanawia: oddalić zażalenie.

W dniu 21 lipca 2023 r. P.C. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Radomiu z [...] czerwca 2023 r. w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej, w której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona decyzja przewiduje istotne obciążenie finansowe skarżącego, zatem zasadne jest wstrzymanie jej wykonania na czas rozpatrywania niniejszej skargi.

Postanowieniem z 28 sierpnia 2023 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, uznając, że nie wykazał on spełnienia przesłanek przyznania ochrony tymczasowej.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, skarżący wywiódł zażalenie, w którym domagał się zmiany zaskarżonego postanowienia przez wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednocześnie w myśl art. 61 § 3 ppsa po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Analiza powyższych przepisów wskazuje, że obowiązek wykazania zaistnienia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Nie wystarcza przy tym samo powołanie się na treść obowiązujących przepisów, a uzasadnienie wniosku powinno wskazywać konkretne okoliczności rozpoznawanej sprawy świadczące o spełnieniu przesłanek przyznania ochrony tymczasowej (zob. m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 lutego 2022 r., sygn. akt I OZ 28/22).

W rozpoznawanej sprawie skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w zakresie ustawowych przesłanek przyznania ochrony tymczasowej wskazał, że zaskarżona decyzja przewiduje istotne obciążenie finansowe skarżącego, zatem zasadne jest wstrzymanie jej wykonania na czas rozpatrywania niniejszej skargi. Na etapie zażalenia wskazał, że w rozpoznanej sprawie błędnie doliczono do jego dochodów dochody żony, z którą posiada rozdzielność majątkową, oraz nieprawidłowo wyliczono dochody. Dodatkowo wskazał, że ciążą na nim liczne zobowiązania finansowe, których uregulowanie powoduje, że okresowo jego bilans dochodów i wydatków pozostaje ujemny. Zauważyć jednakże należy, że skarżący poza swoimi przychodami i zobowiązaniami finansowymi nie wskazał, czy posiada jakiekolwiek oszczędności, ani w jakiej ewentualnie kwocie oszczędności te pozostają. Oznacza to, że kwota zobowiązania ustalonego zaskarżoną decyzją może przez sąd zostać przyrównana wyłącznie do kwoty już ciążących na skarżącym zobowiązań finansowych i jego dochodów, które nie odzwierciedlają w pełni sytuacji majątkowej skarżącego. Oznacza to, że sąd nie ma możliwości ustalenia, że w sprawie spełnione zostały przesłanki wynikające z art. 61 § 3 ppsa, a zwłaszcza przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Przesłanka ta wymaga bowiem ustalenia czy z uwagi na wysokość zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją ewentualne niezasadne uszczuplenie finansowe w majątku skarżącego będzie miało rozmiar pozwalający na uznanie takiej szkody za znaczną.

Skoro zatem skarżący nie wykazał spełnienia którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 ppsa, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do zmiany prawidłowego postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ppsa, orzekł jak w postanowieniu.