Pismem z dnia 27 grudnia 2012 r. pełnomocnik strony skarżącej złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w P., w której wniósł m.in. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty prestiżu skarżącego, utraty płynności finansowej, co z kolei uniemożliwi płynne prowadzenie przedsiębiorstwa. Powołano się również na trudności w wywiązaniu się ze zobowiązań wobec kontrahentów, trudności w wypłacie wynagrodzeń dla pracowników, co w efekcie może doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa.
W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako P.p.s.a.), wniesienie skargi do Sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zaskarżona decyzja jest zatem wykonalna i mimo zaskarżenia do sądu może stać się przedmiotem postępowania egzekucyjnego. Wyjątek od tej zasady statuuje art. 61 § 3 tej ustawy, w myśl którego w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie tego aktu lub czynności w całości lub w części, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
Zgodnie z poglądami doktryny i orzecznictwa, przy rozpoznawaniu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody należy w szczególności przyjąć, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
W rozpoznawanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji jest zasadny. Wprawdzie świadczenie pieniężne, wokół spełnienia którego toczy się spór w niniejszym postępowaniu jest z natury rzeczy świadczeniem odwracalnym, jednakże rozważając skutki zapłaty należności należy mieć na uwadze nie tyle jej wysokość, lecz przede wszystkim ilość skarg, które zostały złożone przez skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. S.M. wniósł ponad 50 skarg do tutejszego sądu. Zasadne są więc argumenty, że dobrowolne wykonanie zaskarżonej decyzji lub egzekucja kwoty zobowiązań podatkowych strony może doprowadzić do trudności w wywiązaniu się ze zobowiązań wobec kontrahentów, a także spowodować zaległości w wypłacie wynagrodzeń dla pracowników, co w efekcie może doprowadzić do upadłości przedsiębiorstwa. Realizacja zaskarżonej decyzji w kontekście stwierdzonych okoliczności faktycznych może spowodować poważne konsekwencje finansowe w majątku strony, a tym samym może być uznana za okoliczność powodującą powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższych względów, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.
