Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Stefan Babiarz po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia T.sp. z o.o. z siedzibą w L. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 7 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 984/14 w przedmiocie przyznania prawa pomocy w sprawie ze skargi T. sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 18 czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.

1. Postanowieniem z dnia 7 maja 2015 r., I SA/Łd 984/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił T. sp. z o.o. z siedzibą w L. przyznania prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie skargi na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 28 czerwca 2014 r.

w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji I instancji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r.

2. Ze stanu sprawy przyjętego przez sąd pierwszej instancji wynika, że spółka wystąpiła o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych

w całości. W nadesłanym formularzu podniosła, że nie jest w stanie uiścić wpisu sądowego ponieważ od 2012 r. nie prowadzi działalności gospodarczej, a od stycznia 2015 r. jej działalność została zawieszona na okres dwóch lat. Wskazała, że wysokość jej kapitału zakładowego wynosi "zero złotych", podobnie jak wartość środków trwałych. Jej zysk za ostatni rok bilansowy wyniósł 50,24 zł. Spółka oświadczyła, że nie posiada rachunków bankowych. Przedstawiła bilans na dzień 31 grudnia 2014 r. oraz rachunek zysków i strat za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 2014 r. oraz postanowienie sądu rejestrowego z dnia 15 stycznia 2015 r. o zawieszeniu działalności gospodarczej z dniem 1 stycznia 2015 r. W związku

z zawieszeniem działalności gospodarczej spółka nie składała deklaracji dla potrzeb podatku od towarów i usług. Do akt sądowych załączono informację z Krajowego Rejestru Sądowego odpowiadającą odpisowi aktualnemu, dotyczącą spółki komandytowej w likwidacji "T. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił spółce przyznania prawa pomocy, wskazując, że nie przedstawiła ona argumentów, które uzasadniałyby ocenę, iż nie posiada środków pieniężnych w wysokości 100 zł na uiszczenie wpisu od skargi kasacyjnej. Porównując wysokość wpisu sądowego od skargi kasacyjnej (100 zł) z wysokością środków pieniężnych w kasie spółki (1.749,41 zł), sąd doszedł do przekonania, że spółka jest w stanie uiść opłatę sądową. Biorąc pod uwagę, że spółka posiada fundusz rezerwowy na poziomie 494.256 zł oraz zyski z lat ubiegłych w wysokości 377.108 zł, sąd ocenił, że środki te mogą obecnie służyć pokryciu kosztów postępowania.

3. W zażaleniu na powyższe postanowienie spółka zarzuciła naruszenie art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej: p.p.s.a.) poprzez nieprawidłową ocenę okoliczności sprawy i uznanie, że spółka posiada fundusz rezerwowy oraz zyski z lat ubiegłych. W uzasadnieniu spółka zaznaczyła, że przedłożyła stosowne dokumenty finansowe, a w razie powzięcia wątpliwości co do sytuacji finansowej spółki sąd powinien był ją wezwać do przedłożenia kolejnych dokumentów "takiego rodzaju, jakie w jego ocenie w sposób wystarczający pozwoliłby na dokonanie oceny zasadności wniosku. Zgodnie z treścią 255 p.p.s.a. sąd winien wezwać wnioskodawcę do przedłożenia dodatkowych dokumentów źródłowych, gdy oświadczenie zawarte we wniosku składanym na formularzu okazało się niewystarczające do oceny rzeczywistego stanu majątkowego".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

4. Wskazać należy, że sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Z akt wynika (karta nr 77), że spółka ma środki w kasie w wysokości przewyższającej wysokość wpisu. Rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji było zatem trafne.

Podkreślić należy, że dokumenty, które strona prześle sądowi podlegają ocenie. Sąd nie jest upoważniony do tego, by domagać się przesłania kolejnych dokumentów, bowiem te dotychczas dostarczone nie potwierdzają dostatecznie twierdzeń strony. To wnioskodawca chce uzyskać prawo pomocy i to na nim – jako na osobie najlepiej znającej swoją sytuację materialną – spoczywa obowiązek dostarczenia dokumentów, które potwierdzą jego twierdzenia. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy, a akta tworzone są m.in. z dokumentów dostarczonych przez stronę skarżącą – w tym wypadku dokumenty dostarczane są z inicjatywy strony.

Odnosząc się ponownie do obowiązku wezwania strony do uzupełnienia wniosku poprzez załączenie dokumentów popierających twierdzenia strony, należy wskazać, że pogląd prezentowany w niniejszym uzasadnieniu nie jest odosobniony.

W postanowieniu z dnia 28 września 2015 r., II FZ 721/15, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał – wobec zarzutu braku wezwania o dosłanie dokumentów: "Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela stanowiska pełnomocnika, zgodnie

z którym sąd pierwszej instancji winien był wezwać skarżącą do uzupełnienia wniosku o stosowne dokumenty. Ustawa p.p.s.a. nie zawiera przepisu, na podstawie którego taki obowiązek sądu można byłoby zrekonstruować. Wskazany przez pełnomocnika art. 49 § 1 p.p.s.a. dotyczy jedynie sytuacji, w której pismo ze względu na niezachowanie warunków formalnych nie może otrzymać prawidłowego biegu. Nie dotyczy natomiast (...) niezałączenia dowodów na poparcie twierdzeń autora pisma. (...)".

Jak trafnie podniesiono w uzasadnieniu postanowienia z dnia 28 września 2015 r., I FZ 323/15: "wyłączona jest na gruncie omawianej instytucji [prawa pomocy] zasada oficjalności, czyli działania sądu z urzędu, więc to wnioskodawca winien przekonać sąd administracyjny o swojej trudnej sytuacji majątkowej i ją odpowiednio uwiarygodnić, sąd zaś ma dokonać jedynie oceny przedstawionej sytuacji". Tym samym twierdzenia spółki zawarte w zażaleniu, że sąd nie wezwał jej do przedstawienia kolejnych dokumentów, czym naruszył przepisy, nie mogą być uznane za zasadne.

5. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184

w związku z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a.