Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Michał Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku O.P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi O.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia [...] czerwca 2022 r. O.P., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego

z dnia [...] maja 2022 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży.

W treści skargi oraz w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2022 r. pełnomocnik strony wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik wskazał, że prowadzony przez stronę lokal o nazwie "L." jest jedynym źródłem utrzymania skarżącego, a brak możliwości prowadzenia działalności i sprzedaży alkoholu naraża stronę na niepowetowane straty i niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Podkreślił także, że orzeczenie zakazu korzystania z koncesji na sprzedaż alkoholu przeczy istocie funkcjonowania lokalu jako miejsca relaksu połączonego z możliwością spożywania wybranych alkoholi. W konsekwencji wobec braku możliwości realizowania podstawowej funkcji lokalu, prowadzona przez stronę działalność przyniesie ogromne straty finansowe, w tym także dla Skarbu Państwa (odprowadzane podatki z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej) oraz ZUS (opłacane świadczenia dla pracowników oraz dysponenta lokalu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W tym zakresie wyjątek od ww. zasady ustanawia art. 61 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania aktu ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy.

Sąd podziela ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, zgodnie z którym taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12, z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15, dostępne w bazie orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA). Obowiązkiem Sądu jest jedynie ocena, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona powinna tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem aktu, by sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że wielkość szkody jest znaczna, a skutki trudne do odwrócenia. Chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wyrównana przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia. Inaczej rzecz ujmując, wnioskodawca powinien wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji lub postanowienia powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki. Bez przywołania okoliczności określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz bez przedstawienia stosownego uzasadnienia popartego dowodami, nie jest możliwa ocena wniosku, pod kątem spełnienia wymienionych w tym unormowaniu warunków.

W okolicznościach niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego nie został poparty ani wyczerpującą argumentacją, ani nie przedłożono żadnych dowodów, które pozwoliłyby dać wiarę twierdzeniom, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przedmiotem skargi jest decyzja dotycząca cofnięcia zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych powyżej 18 % zawartości alkoholu w lokalu gastronomicznym znajdującym się w [...]. Naturalną i oczywistą konsekwencją takich decyzji jest brak możliwości sprzedaży tego rodzaju napojów oraz okoliczność, że ich wykonanie może doprowadzić do powstania pewnych strat finansowych po stronie przedsiębiorcy - skarżącego. Sam brak możliwości sprzedaży alkoholu nie uzasadnia automatycznie wstrzymania wykonania decyzji orzekających o cofnięciu zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych (vide: postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 10 czerwca 2022 r., sygn. akt III SA/Po 401/22, publ. CBOSA). Podkreślenia wymaga, że pełnomocnik skarżącego ograniczył się jedynie do podania, iż cofnięcie zezwolenia na sprzedaż alkoholu przeczy istocie funkcjonowania lokalu, którego podstawowym zadaniem jest udostępnienie miejsca relaksu z możliwością spożywania wybranych alkoholi. Zdaniem pełnomocnika brak możliwości prowadzenia działalności i sprzedaży alkoholu w lokalu, który stanowi jedyne źródło utrzymania skarżącego, naraża stronę na niepowetowaną stratę i niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych. Jednocześnie wskazał, że zaprzestanie prowadzenia przez stronę działalności gospodarczej przyniesie straty finansowe, w tym konieczność zwolnienia pracowników. Skarżący nie przedstawił przy tym żadnych dokumentów dotyczących jego aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej oraz nie przedłożył żadnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Podkreślić należy, że dla oceny zasadności wniosku konieczne jest dysponowanie przez Sąd aktualnymi i pełnymi danymi o stanie majątkowym i kondycji finansowej podmiotu składającego ww. wniosek. Również w aktach sprawy nie znajdują się żadne dokumenty, mogące wskazywać zaistnienie w odniesieniu do skarżącego którejkolwiek z przesłanek uzasadniających zastosowanie ochrony tymczasowej.

Uznać zatem należało, że skarżący nie wykazał, iż w sprawie zaistniało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Mając na uwadze wyżej wskazane okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3

i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.