III SA/Wr 886/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2023-04-05	
Data wpływu	2021-11-10	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Anetta Chołuj
Anetta Makowska-Hrycyk /przewodniczący/
Kamila Paszowska-Wojnar /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6030 Dopuszczenie pojazdu do ruchu	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II GSK 1359/23	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2021 nr 0 poz 450;  art. 79 ust. 3a; Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anetta Makowska-Hrycyk Sędziowie: Sędzia WSA Anetta Chołuj Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar (sprawozdawca) po rozpoznaniu w Wydziale III w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi V. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia 8 września 2021 r. nr SKO 4143/59/21 w przedmiocie wyrejestrowania z urzędu pojazdu oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
W dniu 13 listopada 2018 r. V. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej również jako: strona skarżąca) zawarł umowę leasingu nr [...] z . Sp. z o.o. Przedmiotem umowy leasingu był samochód marki [...]. Samochód został zarejestrowany pod numerem [...], nr VIN : [...].

W dniu 19 lutego 2020 r. V. wypowiedział ww. umowę leasingu w trybie natychmiastowym. W przedmiotowym piśmie leasingobiorca został wezwany do natychmiastowego zwrotu przedmiotu leasingu.

W dniu 28 lipca 2020 r. do organu rejestrującego wpłynęła informacja o zarejestrowaniu pojazdu o nr rejestracyjnym [...], numer VIN [...] na terenie H.

Pismem z 4 sierpnia 2020 r. V. Sp. z o.o. złożył zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przywłaszczenia powierzonego mienia ruchomego w postaci przedmiotowego samochodu osobowego marki [...].

Decyzją z 19 lipca 2021 r. nr WSO-PA.5410.5767.2020 Prezydent Wrocławia na podstawie art. 79 ust. 3a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. 2021 r., poz. 450, dalej jako p.r.d.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako: k.p.a.) orzekł o wyrejestrowaniu z urzędu pojazdu marki [...], numer identyfikacyjny (VIN) [...], z powodu otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państw członkowskich, innego niż Rzeczpospolitej Polska, o zarejestrowaniu pojazdu w H.

Pismem z 6 sierpnia 2021 r. strona skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji zarzucając naruszenie art. 79 ust. 3 a p.r.d. oraz art. 7, 8 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.

Decyzją z 8 września 2021 r. nr 4143/59/21 Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że w przekazanym materiale dowodowym znajduje się pismo (e-mail) p.o. Naczelnika Wydziału Warunków Rejestracji Pojazdów w Departamencie Transportu Drogowego Ministerstwa Infrastruktury, zawierające wykaz pojazdów zarejestrowanych na terenie H., pochodzących z Polski. W tym katalogu wymieniono pojazd marki [...], nr VIN: [...]. Dokument ten został wytworzony przez organ administracji [...] – Wydział Rejestracji i Informacji, Dział Homologacji. W ocenie organu jest to informacja, o której mowa w art. 79 ust. 3a p.r.d. Ponadto, celem uaktualnienia powyższego dokumentu, realizując przy tym obowiązek wynikający z treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a., Prezydent Wrocławia wystąpił do swojego [...] odpowiednika z prośbą o potwierdzenie faktu zarejestrowania przedmiotowego pojazdu. W odpowiedzi uzyskano informację, że pojazd jest nadal zarejestrowany w H. Zatem zdaniem organu argumenty spółki dotyczące rzekomego braku dokumentów potwierdzających, że organ rejestrujący otrzymał informacje o zarejestrowaniu pojazdu w innym państwie członkowskim, są całkowicie chybione. W dalszej części uzasadnienia organ wyjaśnił, iż nie widzi podstaw do ewentualnego zawieszenia prowadzonego postępowania.

Pismem z 5 października 2021 r. strona skarżąca zaskarżyła powyższą decyzję do tutejszego Sądu, zarzucając naruszenie przepisów: 1. prawa materialnego, które miały wpływ na wynik postępowania tj. art. 79 ust. 3a p.r.d. poprzez wyrejestrowanie pojazdu z urzędu, pomimo braku przesłanek; 2. przepisów procedury, które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik postępowania, a to: a) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez niezastosowanie, a nadto poprzez pominięcie naczelnych zasad postępowania administracyjnego, w tym ochrony praworządności, obowiązku podejmowania wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które zdaniem organu I instancji nie miały wpływu na ustalenie praw i obowiązków skarżącego, będących przedmiotem postępowania administracyjnego, b) art. 8 k.p.a. przez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa polegającym na wyrejestrowaniu pojazdu, mimo iż skarżący przedłożył liczne stanowiska innych organów I i II instancji w adekwatnych stanach faktycznych, w których organy uchylały decyzję o wyrejestrowaniu z urzędu i umarzały postepowanie lub zawieszały postępowanie do czasu zakończenia postępowania karnego; c) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji z pominięciem zasady praworządności i bez podstawy prawnej, w sytuacji gdy obowiązkiem organu było wydanie decyzji w granicach prawa, tak jak uczyniły to inne organy w adekwatnych stanach faktycznych, w decyzjach i postanowieniach na treść których powoływał się skarżący w uzupełnieniu odwołania; d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji pomimo, iż w zaistniałym stanie faktycznym organ powinien uchylić zaskarżoną decyzję i umorzyć postępowanie. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła: 1) o uchylenie zaskarżonej decyzji; 2) o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Wrocławia z 19 lipca 2021 r. znak: WSO-PA.5410.5767.2020, dokonującej wyrejestrowania z urzędu przedmiotowego pojazdu; 3) o wskazanie organowi sposobu załatwienia sprawy; 4) o przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym; 5) o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Strona skarżąca zawarła obszerne uzasadnienie swojego stanowiska, wskazując m.in. na wydane przez inne organy decyzje o zawieszeniu postępowania na skutek otrzymania zawiadomienia o wszczęciu postępowania karnego.

W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi organ odwoławczy podtrzymał dotychczasową argumentację w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Wrocławia wyrejestrowującą z urzędu przedmiotowy pojazd marki [...] z powodu zarejestrowania tego pojazdu na terytorium H.

Podstawę materialnoprawną kontrolowanego rozstrzygnięcia stanowi przepis art. 79 ust. 3a p.r.d., zgodnie z którym, w przypadku otrzymania informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego innego niż Rzeczpospolita Polska, o zarejestrowaniu pojazdu, organ rejestrujący dokonuje wyrejestrowania pojazdu z urzędu. Z treści cytowanego przepisu wynika, że przesłankę wyrejestrowania pojazdu stanowi otrzymanie informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego o zarejestrowaniu tego pojazdu na terytorium innego kraju.

Wystąpienie wskazanej w przepisie art. 79 ust. 3a p.r.d. przesłanki obliguje zatem organ do wydania decyzji wyrejestrowującej pojazd. Okoliczność zarejestrowania pojazdu za granicą powinna natomiast jednoznacznie wynikać z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. W tym miejscu podkreślić należy, że decyzje wydawane w przedmiocie wyrejestrowania nie mają charakteru uznania administracyjnego (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2021 r., I OSK 4249/18, LEX nr 3230487).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że powodem wyrejestrowania pojazdu marki [...] był fakt rejestracji tego pojazdu w H., co nie budzi wątpliwości sądu z uwagi na informację od organów [...], uzyskaną drogą elektroniczną w dniu 12 lipca 2021 r., potwierdzającą, że pojazd jest zarejestrowany w H. od 17 czerwca 2020 r. pod numerem rejestracyjnym [...].

W tych uwarunkowaniach należało stwierdzić, że uznanie przez organ I i II instancji informacji przesłanej w formie pisma, z którego jasno wynika, że pojazd marki [...] został zarejestrowany na terenie H. (potwierdzonej następnie informacją e-mail uzyskaną od organów [...]) - było prawidłowe. Organ uzyskał w tym zakresie jednoznaczną odpowiedź i tym samym ustalił zarejestrowanie tego auta na terenie H., tak więc ziściła się przesłanka do wyrejestrowania go z Centralnej Ewidencji Pojazdów na terenie Polski.

W analizowanej sprawie nie budzi wątpliwości, że przedmiotowy samochód został wywieziony za granicę. Z treści przepisu art. 79 ust 3a p.r.d. należy natomiast wyprowadzić wniosek, że okoliczność zarejestrowania pojazdu za granicą nie musi automatycznie wiązać się z jego zbyciem. Ustawodawca miał na celu odzwierciedlenie w stosownym rejestrze, w jakim kraju pojazd jest eksploatowany, nie wiążąc z tym konieczności przeniesienia własności pojazdu w drodze umowy kupna-sprzedaży. Inna interpretacja tego przepisu nie jest w ocenie Sądu uzasadniona.

Wykonanie przez organ obowiązku wyrejestrowania pojazdu w związku z jego rejestracją w innym kraju ma na celu zabezpieczenie przed sytuacjami, w których mimo wywozu samochodu do innego państwa, pojazd ten jest nadal zarejestrowany w Polsce i figuruje w Centralnej Ewidencji Pojazdów. Brak wyrejestrowania takiego pojazdu prowadziłby do sytuacji, w której ten sam pojazd byłby zarejestrowany w dwóch państwach jednocześnie, wprowadzając w błąd, pomimo posiadania przez organ stosownej informacji w tym zakresie. Powyższe prowadziłoby do dezaktualizacji informacji zawartych w systemie Centralnej Ewidencji Pojazdów. Dążeniem ustawodawcy jest natomiast doprowadzenie do tożsamości danych zawartych w tym systemie ze stanem rzeczywistym.

Wyrejestrowanie pojazdu nie jest natomiast instrumentem prawnym służącym do weryfikacji stanu własności. Jak wynika z przepisu art. 79 ust. 3a p.r.d. - postępowanie administracyjne w przypadku otrzymania informacji o rejestracji w innym państwie członkowskim toczy się z urzędu i skutkuje decyzją o wyrejestrowaniu takiego pojazdu i tak też to miało miejsce w realiach tej sprawy.

Organ, wbrew twierdzeniom podniesionym w skardze, nie jest przy tym uprawniony do badania okoliczności, w jakich do tej rejestracji doszło, a samo wyrejestrowanie nie przesądza o własności - poza zakresem postępowania w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu zarejestrowanego za granicą pozostają kwestie własności pojazdu, a także kwestie przyczyn, dla których pojazd został wywieziony za granicę. Raz jeszcze podkreślić należy, że przesłankę wyrejestrowania pojazdu stanowi już samo otrzymanie informacji od organu właściwego do rejestracji pojazdów państwa członkowskiego o zarejestrowaniu pojazdu. Wyrejestrowanie pojazdu z polskiego rejestru oznacza, że pojazd ten nie jest eksploatowany na terytorium Polski, więc nie zachodzi konieczność dopuszczenia go do ruchu na polskich drogach. Wpisanie pojazdu do stosownego rejestru danego kraju powinno odzwierciedlać faktyczne terytorium, na którym ten pojazd jest użytkowany – dopuszczony do ruchu drogowego.

W świetle powyższego Sąd uznał, że ocena przesłanki wyrejestrowania pojazdu z art. 79 ust. 3a p.r.d. została w rozpoznawanej sprawie dokonana w oparciu o prawidłowo zgromadzony materiał dowodowy. Zdaniem Sądu, organ administracji nie był zobowiązany do ustalania, czy doszło do przeniesienia prawa własności pojazdu na rzecz podmiotu, który dokonał jego rejestracji za granicą, ani z jakich przyczyn pojazd został wywieziony za granicę, w tym także, czy doszło w tym zakresie do ewentualnego popełnienia przestępstwa. Strona posiada bowiem inne instrumenty do odzyskania pojazdu od leasingobiorcy, zaś okoliczność, że toczy się postępowanie karne dotyczące przywłaszczenia pojazdu, pozostaje bez wpływu na kwestie związane z wpisem w rejestrze, w którym ten pojazd widnieje i nie stanowi samoistnej przesłanki do zawieszenia postępowania w przedmiocie wyrejestrowania pojazdu. Organy administracyjne nie są bowiem uprawnione do badania okoliczności, czy też dokonywania ocen, w jakich warunkach doszło do rejestracji pojazdu w innym kraju i nie posiadają kompetencji w tym zakresie. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku w sprawie I OSK 1415/10, rolą organów jest jedynie nanoszenie zmian w stanie prawnym do odpowiedniego rejestru (wyrok NSA z dnia 2 sierpnia 2011 r., LEX nr 1068401).

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta Wrocławia z dnia 19 lipca 2021 r. nie naruszają obowiązujących przepisów prawa. Jak już bowiem wcześniej wskazano powołany przepis art. 79 ust. 3a p.r.d. zawiera przesłankę obligującą organ do wyrejestrowania pojazdu z urzędu. Ustawodawca nie przewidział uznaniowości organu w tym zakresie. Mając w szczególności na uwadze literalne brzmienie przepisu art. 79 ust. 3a p.r.d., jak również ratio legis tej regulacji, przyjąć należy, że zaskar-żona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Wrocławia odpowiadają prawu.

Wbrew stanowisku strony skarżącej, organ prawidłowo zastosował się również do dyspozycji art. 7 k.p.a. i nie naruszył art. 77 § 1 i 80 k.p.a. W sprawie pozyskano dowody wskazujące na konieczność wyrejestrowania pojazdu z urzędu, w tym dowód rejestracji pojazdu za granicą w postaci (uaktualnionej) informacji przesłanej w formie elektronicznej. Zgromadzone dowody były zatem wystraczające do wydania decyzji w sprawie. Oceniając zaś zgromadzony w sprawie materiał organy nie dokonały jego dowolnej oceny ale wysnuły z nich prawidłowe wnioski, które wyjaśniono w uzasadnieniu wydanych decyzji.

Za niezasadny należy również uznać zarzut dotyczący naruszenia zasady zaufania obywateli do władzy publicznej, płynący z art. 8 k.p.a. Organ prowadzący postępowanie wypełnił zawarte w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego reguły i obowiązki. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, na podstawie wyczerpująco zgromadzonego materiału dowodowego. Organ w sposób wystarczający wskazał fakty, które uznał za udowodnione, dowody na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których nie uwzględnił stanowiska strony skarżącej. Jednocześnie w sposób wystarczający wyjaśnił podstawę prawną decyzji oraz przytoczył przepisy prawa, mające zastosowanie w okolicznościach sprawy. Organ podjął niezbędne czynności do dokładnego wyjaśnienia sprawy i wydał trafne rozstrzygnięcie, prawidłowo dokonując subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego, mających zastosowanie w sprawie. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 6 k.p.a. należy uznać za niezasadny.

Reasumując, Sąd stwierdził, że wydane decyzje nie naruszają norm wynikających z przepisów wskazanych w skardze, jak również innych, które Sąd powinien uwzględnić z urzędu na zasadzie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 259 ze zm., dalej: "p.p.s.a.").

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.