Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak – Kubiak Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Grzegorz Antas (sprawozdawca) Protokolant starszy asystent sędziego Rafał Kopania po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. B. i A. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt II SA/Po 762/21 w sprawie ze skargi E. B. i A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z dnia 13 sierpnia 2021 r. nr IR-IV.7721.183.2021.12 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 8 grudnia 2022 r., II SA/Po 762/21 oddalił skargę E. B. i A. B. na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 13 sierpnia 2021 r., nr IR-IV.7721.183.2021.12, utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z 4 stycznia 2021 r., nr RPA.6740.1.2.2021, którą wskazany organ, działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333), dalej: p.b., a także art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., oraz art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 471 ze zm.), zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] S.A. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę [...] elektroenergetycznej linii kablowej [...] relacji [...] o długości ok. [...] wraz z rozbiórką istniejącej linii [...] na odcinku od [...] do słupa nr [...] w [...], na działkach nr ew. [...], [...] obr. [...] w [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], , [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] [...] i [...] obr. [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...], [...], [...] obr. [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a także [...], [...] i [...] obr. [...].

Skarżący złożyli skargę kasacyjną, którą zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucając Sądowi I instancji, stosownie do art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: p.p.s.a., naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1990 ze zm.), dalej: u.g.n., poprzez niezastosowanie i niezawieszenie niniejszego postępowania, mimo iż w toku są postępowania odwoławcze w sprawach od wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych sygn. akt II SA/Po 348/20 oraz VII SA/Wa 1946/21, w których rozstrzygane będzie o zagadnieniach wstępnych dla rozpatrzenia zaskarżonej sprawy, zwłaszcza w kontekście dysponowania nieruchomością na cele budowlane; 2) art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielenie pozwolenia na budowę, uznając to za zasadne z uwagi na zastosowanie i nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ograniczającej sposób korzystania z części nieruchomości skarżących, mimo że w przedmiotowej sprawie strona ani organ aprobujący stanowisko nie wykazał, aby było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, a nadto nie zażądano stosownego zabezpieczenia i w sytuacji, gdy decyzja ograniczająca jest nieprawomocna i nie stanowi nieobalalnego tytułu inwestora do dysponowania ww. nieruchomością na cele budowlane; 3) art. 133 § 1 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie przez Sąd I instancji oraz organy administracji art. 7 w zw. z 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku wyczerpującego zebrania dowodów i wyczerpującego wyjaśnienia wszystkich niezbędnych okoliczności sprawy przez organy, a w konsekwencji podjęcie na podstawie mylnych przesłanek rozstrzygnięcia oraz załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu strony, zwłaszcza nieuprawnionego, a zaaprobowanego przez Sąd I instancji ustalenia, że linia kablowa zlokalizowana zostanie w śladzie istniejącej linii napowietrznej oraz że całość inwestycji zgodna jest z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Z uwagi na powyższe zarzuty skargi kasacyjnej skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przeprowadzając kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Oceniając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, że nie została ona oparta przez skarżących na usprawiedliwionych podstawach.

Nie można się zgodzić z zarzutem, że Sąd I instancji w toku kontroli legalności zaskarżonej decyzji Wojewody Wielkopolskiego z 13 sierpnia 2021 r. naruszył art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, uchybienie ww. regulacji prawnej skarżący łączą z niezawieszeniem "niniejszego postępowania", niemniej brak jest w niej doprecyzowania, czy skarżący tym określeniem obejmują postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją z 13 sierpnia 2021 r., czy też postępowanie sądowe wszczęte skargą wniesioną przez skarżących na tenże akt.

Odwołanie się do dyspozycji art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. może wskazywać na przyczynę wstrzymującą bieg postępowania administracyjnego. Jeżeli jednak podstawą uzasadniającą zawieszenie tego postępowania miałaby być okoliczność toczenia się "postępowań odwoławczych" od wyroków wydanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z 5 sierpnia 2020 r., II SA/Po 348/20 i 7 kwietnia 2022 r., VII SA/Wa 1946/21, a na nieprawomocność tychże orzeczeń wskazuje treść skargi kasacyjnej zwracająca uwagę na wniesienie od ww. wyroków przez skarżących skarg kasacyjnych, to nie może ulegać wątpliwości, że podana przyczyna zawieszenia postępowania została wadliwie ujęta już choćby z tego powodu, iż niezakończenie postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie wydaniem orzeczenia prawomocnego nie mogło stanowić zagadnienia wstępnego, skoro nie tylko sam wyrok z 7 kwietnia 2022 r., ale nawet wszczęcie wskazanego przez skarżących postępowania skargą wniesioną 27 sierpnia 2021 r., są zdarzeniami, które wystąpiły już po zakończeniu postępowania wydaniem kontrolowanej przez Sąd I instancji decyzji Wojewody Wielkopolskiego.

W zaznaczonym kontekście nie powinien budzić wątpliwości wniosek, że zdarzenia występujące po dacie wydania ostatecznego rozstrzygnięcia nie mogą z mocą wsteczną kreować zagadnienia prejudycjalnego, gdyż ocena przesłanek do orzekania przez organ administracji publicznej zamyka się ściśle w ramach czasowych trwającego postępowania. Na gruncie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. należy również mieć na uwadze, że wskazany przepis nakazuje organowi prowadzącemu postępowanie zawiesić je wtedy, gdy wydanie przez właściwy organ orzeczenia kończącego to postępowanie uzależnione jest od rozstrzygnięcia powstałej kwestii prejudycjalnej przez inny organ lub sąd, przy czym pomiędzy takim orzeczeniem a rozstrzygnięciem tejże kwestii występować musi związek bezpośredni, a brak rozstrzygnięcia powstałego zagadnienia prawnego w oddzielnym postępowaniu przed właściwym organem lub sądem stanowi przeszkodę do merytorycznego załatwienia sprawy. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd wydanie decyzji kończącej postępowanie jest w ogóle niemożliwe (por. G. Łaszczyca, Zawieszenie ogólnego postępowania administracyjnego, Kraków 2005, s. 101). Zarzuty podnoszone przez skarżących opierają się na braku dostatecznego rozróżnienia ostateczności decyzji administracyjnej (zakończenia toku instancji w administracji) od jej prawomocności (zakończenia kontroli sądowej). Brak prawomocności ostatecznej decyzji administracyjnej, wynikający z zainicjowania jej kontroli sądowej, nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego, ponieważ potencjalna możliwość wyeliminowania z obrotu aktu korzystającego z domniemania legalności i wiążącego organy administracji nie jest równoważna zaistnieniu materialnoprawnej przeszkody do załatwienia sprawy w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.

Istota zastrzeżeń zgłoszonych przez skarżących, uwzględniając uzasadnienie skargi kasacyjnej, ma związek z kwestionowaniem możności złożenia przez [...] S.A. jako inwestora oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w zakresie obejmującym należącą do skarżących działkę nr ew. [...], obręb [...], przez teren której przebiega sporna inwestycja liniowa). Zgodzić się trzeba z wnioskiem, że kwestia ta w rozpatrywanej sprawie ma charakter istotny, albowiem odnosi się do zagadnienia materialnoprawnego stanowiącego warunek udzielenia pozwolenia na budowę (art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.). Wbrew jednakże przekonaniu skarżących kasacyjnie, Sąd I instancji nie mógł zarzucić Wojewodzie Wielkopolskiemu wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n., jeżeli organ ten postanowieniem z 21 czerwca 2021 r. zawiesił postępowanie odwoławcze od decyzji Starosty [...] z 4 stycznia 2021 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej spornego pozwolenia na budowę, niemniej Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB), jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanej sprawy, postanowieniem z 4 sierpnia 2021 r. znak [...] w wyniku rozpatrzenia zażalenia inwestora uchylił ww. rozstrzygnięcie, a prawidłowość tego aktu, mogącego stanowić samodzielny przedmiot zaskarżenia (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), podlegała odrębnej kontroli sądowej.

Przypomnienia wymaga, że z oceną prawną przyjętą przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie we wskazywanym przez skarżących kasacyjnie wyroku z 7 kwietnia 2022 r., VII SA/Wa 1946/21 oddalającym skargę na postanowienie GINB z 4 sierpnia 2021 r. w całości zgodził się Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z 10 kwietnia 2025 r., II OSK 2154/22 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez skarżących, stwierdzając, że brak jest jakichkolwiek podstaw, by uznać za trafne stanowisko strony, iż w postępowaniu prowadzonym przed organami administracji architektoniczno-budowlanej w niniejszej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.

Z treści zaskarżonego wyroku Sądu I instancji wynika, że Sąd ten przekonanie o prawidłowości udzielonego pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej - na płaszczyźnie obejmującej posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością skarżących na cele budowlane – wywiódł, podobnie jak Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym wyżej orzeczeniu, ze stwierdzenia, że wydana przez Starostę [...] na podstawie art. 124 ust. 1a u.g.n. decyzja z [...], znak [...] udzielająca zezwolenia na niezwłoczne zajęcie ww. nieruchomości umożliwiała inwestorowi wykazanie spełnienia wymagania, do którego odwołuje się art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b.

Z zapatrywaniem tym podjęli polemikę skarżący, jednakże, na co należy zwrócić uwagę, odpowiada ono poglądowi prezentowanemu w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Akcentuje się w nim, że natychmiastowo wykonalna decyzja zezwalająca na niezwłoczne zajęcie nieruchomości umożliwia inwestorowi bezpośrednie przystąpienie do realizacji prac objętych zakresem decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, spełniając funkcję dowodu posiadania przez jej adresata prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane (por. wyrok NSA z 11 września 2024 r., II OSK 2559/21; wyrok NSA z 30 sierpnia 2023 r., II OSK 2933/20; wyrok NSA z 29 kwietnia 2020 r., II OSK 2189/19; wyrok NSA z 14 lutego 2019 r., II OSK 709/17; wyrok NSA z 5 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2681/15). Nie inaczej stanowisko to ujmowane jest w piśmiennictwie (por. A. Bródka [w:] Gospodarka nieruchomościami. Komentarz, red. E. Klat-Górska, Warszawa 2024, komentarz do art. 124, uwaga 11; E. Bończak-Kucharczyk [w:] Ustawa o gospodarce nieruchomościami. Komentarz, Warszawa 2018, komentarz do art. 124, uwaga 2).

Podejście to jest podyktowane względami systemowymi i celowościowymi. Instytucja publicznoprawnego zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości przez przedsiębiorcę przesyłowego została wprowadzona do porządku prawnego, by umożliwić realizację inwestycji celu publicznego bez konieczności oczekiwania na wyczerpanie toku instancji w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, jak również przeprowadzenie kontroli sądowej wydanej w tym przedmiocie decyzji, jeżeli właściciel nieruchomości, na której mają zostać zlokalizowane urządzenia infrastruktury technicznej, się tego domaga.

Szczególne znaczenie instytucja ta ma przy budowie obiektu liniowego takiego rodzaju jak rozpatrywana w kontrolowanej sprawie linia elektroenergetyczna, który przebiegać może przez teren kilkuset czy nawet kilku tysięcy nieruchomości. Odmienna interpretacja, odmawiająca takiej decyzji waloru dokumentu wykazującego prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, czyniłaby rygor natychmiastowej wykonalności iluzorycznym, pozbawiając faktycznego sensu założenia, na których opierało się dodanie ust. 1a do przepisu art. 124 u.g.n. przez art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 5 listopada 2009 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 206, poz. 1590).

Akta sprawy wskazują, że od przywołanej wyżej decyzji Starosty [...] z 19 grudnia 2019 r. zezwalającej na niezwłoczne zajęcie nieruchomości skarżący złożyli odwołanie, jednakże po utrzymaniu jej w mocy przez Wojewodę Wielkopolskiego decyzją z 13 lutego 2020 r., znak SN-III.7536.9.2020.15, odstąpili od zaskarżenia tego ostatniego aktu do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, co nakazuje uznać, że powyższym ostatecznym (prawomocnym) rozstrzygnięciem organy administracji architektoniczno-budowlanej zobowiązane były kierować się w toku rozpatrywania wniosku inwestora o wydanie pozwolenia na budowę i taka ocena Sądu I instancji nie cechuje się w jakimkolwiek stopniu wadliwością.

Nieuzasadniony charakter ma również postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 32 ust. 4 pkt 2 p.b. w zw. z art. 124 ust. 1 i 1a u.g.n. w zw. z art. 108 k.p.a. Opiera się on na mylnym, albowiem nieodpowiadającym uwarunkowaniom faktycznym rozpatrywanej przez Sąd I instancji sprawy, przekonaniu, że przedmiotem nadanego rygoru natychmiastowej wykonalności pozostawała decyzja ograniczająca sposób korzystania z części nieruchomości skarżących. Materiał dowodowy zgromadzony w niniejszym postępowaniu tymczasem wskazuje, że Starosta [...] decyzją z 18 grudnia 2019 r., znak GGN.6821.15.2019, utrzymaną w mocy decyzją Wojewody Wielkopolskiego z 13 lutego 2020 r., nr SN-III.7536.7.2020.15, orzekł o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących przez udzielenie zezwolenia na posadowienie na niej [...] linii kablowej wysokiego napięcia [...], przy czym w przeciwieństwie do decyzji Starosty [...] z 19 grudnia 2019 r., do której odnosiły się wcześniej poczynione uwagi, decyzja wydana na podstawie art. 124 ust. 1 u.g.n. nie była objęta rygorem natychmiastowej wykonalności. Podobnie rzecz się ma z kontrolowaną w niniejszej sprawie decyzją Starosty [...] z 4 stycznia 2021 r., której wydanie wiązało się z nieuwzględnieniem przez organ administracji architektoniczno-budowlanej I instancji wniosku inwestora o skorzystanie z kompetencji przewidzianej w art. 108 § 1 k.p.a.

Stwierdzenie, że w sprawie poddanej kontroli Sądu I instancji wykonalność rozstrzygnięcia udzielającego inwestorowi spornego pozwolenia na budowę stanowiła procesowe następstwo nadania temu rozstrzygnięciu cechy rozstrzygnięcia ostatecznego (kończącego tok instancji), sprzeciwia się twierdzeniu, że zakresem dokonywanej przez Sąd analizy powinny zostać objęte kryteria nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, tj. powołana w skardze kasacyjnej niezbędność dyktowana ochroną zdrowia lub życia ludzkiego albo zabezpieczeniem gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami lub interesem opisanym w art. 108 § 1 k.p.a., jeżeli w granicach rozpatrywanej przez Sąd sprawy przepis ten przez orzekające organy nie był stosowany.

Pozbawiony uzasadnienia pozostaje też sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 p.p.s.a. Naruszenie zasady orzekania na podstawie akt sprawy może stanowić podstawę kasacyjną, gdy zarzut stawiany wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu ma związek z pominięciem przez tenże sąd istotnej części akt sprawy, bądź, gdy wydane orzeczenie opiera się na własnych ustaleniach sądu, które nie znajdują odzwierciedlenia w aktach sprawy. Taki przypadek w sprawie niewątpliwie nie wystąpił.

Przepis art. 133 § 1 p.p.s.a. nie może służyć kwestionowaniu ustaleń i oceny przyjętego w sprawie stanu faktycznego, ani zwalczaniu wniosków, jakie zostały wyprowadzone przez sąd z materiału dowodowego sprawy (por. wyrok NSA z 12 września 2023 r., II OSK 199/23; wyrok NSA z 16 listopada 2022 r., II OSK 1739/21). Tymczasem tak właśnie należy traktować zastrzeżenia zgłoszone przez skarżących w kontekście uchybienia przez Sąd I instancji dyspozycji art. 133 § 1 p.p.s.a., uwzględniając, że ich istota ma związek ze sprzeciwianiem się przyjętemu przez Sąd stanowisku o zgodności podstawy faktycznej rozstrzygnięcia z prawem w zakresie opisanym w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo oceniony w odniesieniu do kwestii lokalizacji (przebiegu) linii kablowej wysokiego napięcia [...] nie można również zarzucić, iż cechuje się on brakami niepozwalającymi na merytoryczne wypowiedzenie się przez organy odnośnie do zgodności inwestycji z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyroku z 19 marca 2024 r., I OSK 2762/20 Naczelny Sąd Administracyjny, oddalając skargę kasacyjną skarżących od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 5 sierpnia 2020 r., II SA/Po 348/20 (dotyczącego skargi skarżących na decyzję Wojewody Wielkopolskiego z 13 lutego 2020 r., nr SN-III.7536.7.2020.15), sformułował wiążące stanowisko dotyczące sposobu interpretacji na potrzeby realizowanej inwestycji § [...] ust. [...] pkt [...] uchwały nr [...] Rady Miejskiej [...] z [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. z [...] Nr [...], poz. [...]).

Stanowisko to pozwala we właściwy sposób zidentyfikować błąd popełniany przez skarżących przy formułowaniu argumentacji wskazującej na niezgodność zamierzenia budowlanego z postanowieniami ww. aktu prawa miejscowego. Wobec ponownego przywołania w rozpatrywanej skardze kasacyjnej tych samych argumentów, które stanowiły już przedmiot uwag Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zachodzi potrzeba szczegółowego ich powtarzania w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Kierując się przedstawionymi względami, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.