Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia WSA del. Adam Nita, , po rozpoznaniu w dniu 13 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 sierpnia 2018 r. sygn. akt I SA/Łd 180/18 w sprawie ze skargi J. S. [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2016 r. 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi na rzecz J. S. [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokiem z dnia 14 sierpnia 2018 r., sygn. akt I SA/Łd 180/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - po rozpoznaniu skargi J. S. (dalej: "skarżący"), na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), powoływanej dalej: "P.p.s.a.", uchylił postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi z 17 stycznia 2018 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź – Polesie z 30 sierpnia 2017 r. i umorzył postępowanie administracyjne (opisany wyrok i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Powołanym postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego Łódź - Polesie z dnia 30 sierpnia 2017 r. o przedłużeniu do dnia 30 marca 2018 r. terminu zwrotu - wykazanego przez stronę w deklaracji za grudzień 2016 r. - nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w podatku od towarów i usług .

Organ podatkowy podał, że przyczyną przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku były okoliczności wynikające z okazanej dokumentacji podatkowej oraz z oświadczenia samego podatnika, które wymagały dodatkowej weryfikacji w kontekście prawidłowości rozliczenia podatku VAT dokonanego przez stronę w deklaracji VAT-7 za grudzień 2016 r.

W skardze do Sądu pierwszej instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów, tj.: art. 233 § 1 pkt 2 w zw. z art. 239, art. 274b, art. 120, art. 121, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1, art. 187 i art. 191, art. 210 § 1 pkt 6, art. 217 § 2, art. 219 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201 z późn. zm.), powoływanej dalej jako: "O.p.".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę wskazał, że w sprawie postanowienie organu pierwszej instancji zostało wydane w dniu 30 sierpnia 2017 r., natomiast doręczenie tego postanowienia nastąpiło w dniu 11 września 2017 r. Zauważył przy tym, że poprzednie postanowienie z 7 kwietnia 2017 r., które przedłużało termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za grudzień 2016 r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. doręczone zostało 10 kwietnia 2017 r.

Następnie Sąd odwołał się do stanowiska z wyroku składu siedmiu sędziów z dnia 23 kwietnia 2018 r. I FSK 255/17, w którym przyjęto, że: "w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.) termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających".

Podzielając to stanowisko w odniesieniu do stanu prawnego w tej sprawie Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skoro postanowienie organu pierwszej instancji z dnia 30 sierpnia 2017 r. doręczono 11 września 2017 r., to nastąpiło to po terminie wynikającym z poprzedniego postanowienia przedłużającego termin dokonania zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. W konsekwencji należało przyjąć, że nie wywołało ono skutku w postaci kolejnego przedłużenia terminu, gdyż doszło do naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2016 r., poz. 710 ze zm.), powoływanej dalej jako: "u.p.t.u." w zw. z art. 212 O.p.

W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Łodzi wniósł o uchylenie wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

Sądowi pierwszej instancji zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów prawa procesowego, w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 3 w zw. z art. 141 § 4 w zw. z art. 135 i art. 151 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego zamiast oddalenia skargi, co było wynikiem wadliwego ustalenia stanu faktycznego, który doprowadził Sąd pierwszej instancji do błędnego uznania, że organ podatkowy pierwszej instancji nie dokonał skutecznego przedłużenia terminu zwrotu VAT za grudzień 2016 r.;

2) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 145 § 3 w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. w zw. z art. 212 i art. 219 O.p. a to w zw. z art. 135 P.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego w sytuacji, gdy nie było podstaw do uchylenia postanowień organu pierwszej i drugiej instancji i umorzenia postępowania administracyjnego, co było wynikiem wadliwego zastosowania w sprawie art. 212 i art. 219 O.p., gdyż doprowadziło Sąd pierwszej instancji do błędnego uznania, że skuteczne przedłużenie terminu zwrotu podatku, o którym mowa w przepisie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. jest tożsame z doręczeniem postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i lit. a i art. 145 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 12 § 6 pkt 2 w

zw. z art. 212 i art. 219 oraz w zw. z art. 274b i art. 280 O.p. w zw. z art. 135 P.p.s.a. przez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji i umorzenia postępowania w wyniku niezastosowania w sprawie przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., zgodnie z którym termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe, co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania, że skuteczne przedłużenie terminu zwrotu podatku, o którym mowa w przepisie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u. jest tożsame z doręczeniem postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 3, art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 212 oraz art. 219 O.p. poprzez uwzględnienie skargi i uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji i umorzenie postępowania w wyniku błędnej wykładni art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w zw. z art. 212 oraz art. 219 O.p. polegającej na przyjęciu, że nie jest wystarczające dla skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT wyekspediowanie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku naliczonego nad należnym lecz jego doręczenie podatnikowi;

5) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy poprzez przyjęcie, że nie doszło do skutecznego przedłużenia terminu zwrotu podatku za grudzień 2016 r., ogólnikowe sporządzenie uzasadnienia wyroku, utrudniające prześledzenie toku rozumowania, niewyjaśnienie podstaw prawnych rozstrzygnięcia, brak wyczerpującego i należytego podania jakie były motywy rozstrzygnięcia Sądu, które doprowadziły Sąd do sformułowania tezy, że przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p. nie ma zastosowania do postanowień wydanych w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT, ograniczając się tylko do lakonicznego stwierdzenia, że "nie można w tym zakresie zastosować rozwiązania prawnego z art. 12 § 6 pkt 2 O.p. (...) nie ma zastosowania do terminów załatwienia sprawy przez organy podatkowe", nie podając tym samym ani podstawy prawnej, ani rodzaju ewentualnej wykładni która mogłaby doprowadzić Sąd do rzeczonego wniosku, w sytuacji gdy przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p., podobnie jak przepis art. 12 § 5 O.p., ma zastosowanie do wszystkich terminów występujących w prawie podatkowym, co wynika m.in. z ogólnego sformułowania "termin", które zostało użyte w tych przepisach bez jego doprecyzowania, a co więcej uznanie tezy Sądu prowadziłoby do zakwestionowania prawa organu podatkowego do stosowania przepisu art. 12 § 5 O.p. przy obliczaniu zachowania terminu, który upływał w sobotę lub w dzień ustawowo wolny od pracy, co uniemożliwia prześledzenie motywów rozstrzygnięcia, a w konsekwencji nie poddaje się kontroli instancyjnej;

Zdaniem organu, wskazane naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd pierwszej instancji dokonując błędnej wykładni przepisu art. 280 O.p. błędnie zastosował przepis art. 219 O.p., a w konsekwencji art. 211 i art. 212 O.p, co doprowadziło Sąd do błędnego przekonania, że chwilą przedłużenia terminu zwrotu podatku, o którym mowa w przepisie art. 87 ust. 2 zdanie drugie u.p.t.u., jest data doręczenia aktu administracyjnego i tym samym dokonał wadliwego rozstrzygnięcia sprawy poprzez uchylenie postanowień organów podatkowych obu instancji i umorzenie postępowania administracyjnego, w sytuacji, gdy w sprawie zastosowanie winien mieć przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p., z którego wynika, że termin jest zachowany jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej (...) i gdyby Sąd zastosował przepis art. 12 § 6 pkt 2 O.p. rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie byłoby odmienne, tj. oddalające skargę.

Ponadto, na podstawie art. 174 pkt 1 P.p.s.a., skarżący wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, art. 145 § 3 i art. 135 P.p.s.a. w zw. z art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. w zw. z art. 212, art. 219, art. 280 oraz art. 12 § 6 pkt 2 O.p. poprzez błędną wykładnię przepisu art. 87 ust. 2 u.p.t.u. polegającą na przyjęciu, że dla skuteczności przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku konieczne jest doręczenie postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT podatnikowi w sytuacji, gdy wystarczające jest, aby przed upływem terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym doszło do nadania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu w polskiej placówce pocztowej zgodnie z dyspozycją przepisu art. 12 § 6 pkt 2 O.p., w szczególności w sytuacji, gdy przepis art. 87 ust. 2 i 6 u.p.t.u. nie reguluje trybu, formy przedłużenia terminu, przyznając jedynie naczelnikowi urzędu skarbowego prawo do przedłużenia terminu w przypadku, gdy zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania.

Skarżący w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie tej skargi w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym przez wzgląd na zarządzenie Przewodniczącej Wydziału I Izby Finansowej Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2022 r. Zostało ono wydane na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 w zw. z ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 ze zm.). W wykonaniu wspomnianego zarządzenia, strony zostały poinformowane o możliwości przedstawienia swojego stanowiska lub dodatkowych argumentów w formie pisemnej, do dnia rozpoznania sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie zaznaczyć należy, że Naczelny Sąd Administracyjny na posiedzeniu niejawnym w dniu 13 lipca 2022 r. rozpoznał w składzie orzekającym w niniejszej sprawie skargi kasacyjne Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi dotyczące przedłużenia skarżącemu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za różne okresy rozliczeniowe (I FSK 2243/18, I FSK 71/19, I FSK 514 - 516/18, I FSK 348-350/19). Rozstrzygnięcia te zapadły na gruncie zbliżonych stanów faktycznych.

Skarga kasacyjna Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi nie ma usprawiedliwionych podstaw i jako taka podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 87 ust. 2 u.p.t.u. w brzmieniu obowiązującym w grudniu 2016 r., zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem art. 87 ust. 6 u.p.t.u., następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazany w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jednocześnie, jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeśli przy tym przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Nie ma wątpliwości co do tego, że w przedmiotowej sprawie postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku od towarów i usług (nadwyżki podatku naliczonego nad należnym) zostało wydane zanim minęła data końcowa, do której dokonano poprzedniej modyfikacji. Rozstrzygnięcie to zostało natomiast doręczone stronie już po upływie terminu, do którego nastąpiło poprzednie przedłużenie. Jasny jest też materialnoprawny charakter terminu zwrotu różnicy podatku. Jest tak, ponieważ zwrot podatku od towarów i usług jest konsekwencją pomniejszenia kwoty podatku należnego o wartość naliczonego podatku od towarów i usług. Mechanizm ten kształtuje zaś kwotę podatku do zapłaty (lub do zwrotu), a tym samym jest elementem dyspozycji normy podatkowoprawnej, determinującej taką, a nie inną treść zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług lub jego swoistej odwrotności w postaci nadwyżki naliczonego podatku od towarów i usług nad podatkiem należnym. Z tego względu termin na dokonanie tej czynności, nierealizowanej przecież w postępowaniu podatkowym ma charakter materialnoprawny, a nie procesowy – poprzez przedłużenie terminu zwrotu podatku na podstawie art. 87 ust. 2 zd. 2 u.p.t.u. organ podatkowy modyfikuje materialnoprawny termin, ukształtowany w art. 87 ust. 2 zd. 1 tego samego aktu prawnego.

Należy przy tym zauważyć, że rozstrzygnięciem, w jakim dokonuje się zmiana terminu wskazanego w art. 87 ust. 2 zd. 1 u.p.t.u. jest postanowienie organu podatkowego. To zaś, w myśl art. 219 w zw. z art. 212 O.p. wiąże organ podatkowy od chwili jego doręczenia. Tym samym, dopiero w tym punkcie czasu ma miejsce władcza ingerencja w co do zasady 60 dniowy termin zwrotu różnicy podatku, "zaprogramowany" przez ustawodawcę w art. 87 ust. 2 zd. 1 u.p.t.u. jako element podatkowego stanu faktycznego podatku od towarów i usług. Jeżeli nie dokona się ona najpóźniej w tym czasie, bo do tego momentu podatnikowi nie doręczono stosownego postanowienia korygującego termin ustawowy, należy przyjąć że termin zwrotu różnicy upłynął, a jak wiadomo nie można przedłużyć czegoś, co już nie istnieje.

Z tego względu, odwołując się do art. 12 § 6 pkt 2 O.p. nie sposób twierdzić, że dla uznania, iż organ podatkowy we właściwym czasie dokonał przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku miarodajny jest moment nadania pisma zawierającego postanowienie w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe ( t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1041 i 2320). Na okoliczność tę zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w swoim wyroku, wydanym w poszerzonym, siedmioosobowym składzie 23 kwietnia 2018 r. sygn. akt I FSK 255/17. W orzeczeniu tym sformułowano tezę, że: "w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054, ze zm.) termin do zwrotu różnicy podatku został przedłużony, jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających".

Co prawda, wskazany wyrok odnosi się do stanu faktycznego z roku 2015. Jednakże, dokonana w nim wykładnia przepisów Ordynacji podatkowej ma bezpośrednie zastosowanie także w niniejszej sprawie. Jest tak, ponieważ dopiero od 1 stycznia 2017 r. dokonano modyfikacji art. 87 ust. 2 u.p.t.u., jednakże nowelizacja ta także nie dotyczyła kwestii doręczania postanowienia.

We wspomnianym wyroku z 23 kwietnia 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał także, że wykładnia art. 87 ust. 2 oraz ust. 6 u.p.t.u. prowadzi do wniosku, iż wydane na podstawie tych regulacji postanowienie skutkuje przedłużeniem terminu zwrotu różnicy podatku, gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: po pierwsze, termin do dokonania zwrotu jeszcze nie upłynął; po drugie, weryfikacja rozliczenia podatnika odbywa się w toku czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego, bądź w toku postępowania kontrolnego (obecnie kontroli celno-skarbowej); wreszcie i po trzecie, stwierdzenie przez organ podatkowy, że "zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania" opiera się na co najmniej uprawdopodobnionych przesłankach.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z 23 kwietnia 2018 r. (sygn. akt I FSK 255/17), po spełnieniu tych warunków, na tle stosowania art. 87 ust. 2 u.p.t.u. pojawia się pytanie, czy przesłanką skutecznego przedłużenia terminów (60 dni - art. 87 ust. 2 u.p.t.u. oraz 25 dni - art. 87 ust. 6 u.p.t.u.) jest doręczenie podatnikowi postanowienia naczelnika urzędu skarbowego przed ich upływem, nadanie przed upływem tych terminów postanowienia w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2016 r. poz. 1113, 1250, 1823 i 1948), czy też wystarczy samo wydanie przed upływem tych terminów przez naczelnika urzędu skarbowego postanowienia w tym przedmiocie.

Jak podniesiono we wspomnianym orzeczeniu z 23 kwietnia 2018 r., następujące argumenty przemawiają za przyjęciem stanowiska, że w stanie prawnym obowiązującym w 2015 r., został przedłużony termin zwrotu różnicy podatku, określony w art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 u.p.t.u., jeżeli przed jego upływem podatnikowi doręczono postanowienie naczelnika urzędu skarbowego o przedłużeniu terminu zwrotu różnicy podatku do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanej w ramach czynności sprawdzających. Jak wskazał Sąd we wspomnianym wcześniej wyroku, terminy ustanowione w art. 87 ust. 2 i ust. 6 u.p.t.u. mają charakter materialnoprawny. Ich upływ wywołuje bowiem skutek w postaci nabycia przez podatnika prawa do zwrotu różnicy podatku w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że organ podatkowy określi je w innej wysokości.

Materialnoprawny charakter terminów określonych w art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 u.p.t.u. oznacza także, że po ich upływie organ podatkowy traci uprawnienie do przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku. W orzecznictwie sądowym utrwalone jest bowiem stanowisko, że skuteczne przedłużenie terminu możliwe jest jedynie przed jego upływem. Próba przedłużenia terminu po zakończeniu wyznaczonej przez niego przestrzeni czasu nie będzie skuteczna. Jeśli bowiem termin już upłynął, to nie ma czego przedłużać (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 stycznia 2001 r. sygn. akt III SA 2803/99, Przegląd Podatkowy nr 10 z 2001 r., s. 63).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, za przyjęciem takiego stanowiska przemawia pogląd wyrażony w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 13 października 2008 r. (K 16/07, OTK-A, nr 8 z 2008 r., poz. 136). W orzeczeniu tym wyrażono przekonanie, że art. 87 ust. 2 u.p.t.u. jest zgodny z Konstytucją RP oraz z regulacjami unijnymi, w szczególności z Dyrektywą 2006/112/WE. W uzasadnieniu powyższego wyroku Trybunał Konstytucyjny podkreślił, że "(...) chwilą przedłużenia terminu jest data skutecznego wprowadzenia do obrotu prawnego postanowienia przedłużającego termin, czyli odpowiednio data jego doręczenia tudzież (ewentualnie) ogłoszenia. Nie jest wystarczające samo tylko sporządzenie (napisanie) i podpisanie postanowienia przedłużającego termin. Musi ono zostać skutecznie wprowadzone do obrotu prawnego, tak aby było wiążące zarówno dla organu, jak i jego adresata".

Naczelny Sąd Administracyjny, w swoim wyroku z 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 255/17 wskazał również, że z uwagi na odesłania przyjęte w art. 280 oraz w art. 219 O.p., do wydanych w postępowaniu sprawdzającym postanowień przedłużających termin zwrotu różnicy podatku stosuje się odpowiednio przepisy art. 211 i 212 tej ustawy. Oznacza to, że organ podatkowy, który wydał w postępowaniu sprawdzającym postanowienie na podstawie art. 87 ust. 2 u.p.t.u. jest nim związany od chwili jego doręczenia. Wydanie takiego postanowienia opatrzonego datą, tj. złożenie podpisu, nie wywołuje jeszcze żadnych skutków prawnych. Byt prawny wspomnianego postanowienia rozpoczyna się bowiem od momentu uzewnętrznienia woli organu administracji publicznej przez jego doręczenie lub ogłoszenie stronom (por. J. Borkowski, [w:] R. Hauser, Z. Niewiadomski, A. Wróbel (red.), System prawa administracyjnego, t. 9, Prawo procesowe administracyjne, Warszawa 2010, s. 157). Jednocześnie, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że brak doręczenia postanowienia stronie skutkuje tym, że nie funkcjonuje ono w obrocie prawnym (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 grudnia 2000 r. sygn. akt FPS 10/00, ONSA 2001/2/56 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 marca 2000 r. sygn. akt V SA 821/99, OSP 2000/10/159 i z 19 października 2005 r., sygn. akt I FSK 132/05, CBOSA). Jednocześnie wskazano, że odmienna interpretacja wskazanych przepisów nie prowadzi do zapewnienia podatnikowi należytych gwarancji procesowych i materialnoprawnych.

Ze względów, o których była już mowa, Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w przedmiotowej sprawie podziela zapatrywanie wyrażone w wyroku z 23 kwietnia 2018 r., sygn. akt I FSK 255/17. Tym samym, do daty wskazanej co do zasady w art. 87 ust. 2 u.p.t.u., traktowanej przez ustawodawcę jako rozsądny termin zwrotu różnicy podatku, spełniający wymóg neutralności podatku od towarów i usług jako podatku od wartości dodanej, podatnik ma prawo oczekiwać na przekazanie mu nadwyżki podatku naliczonego nad kwotą podatku należnego. Jeżeli zaś do nadejścia wspomnianego punktu czasu organ podatkowy nie dokona władczej ingerencji w termin ustawowy, wyrażającej się doręczeniem podmiotowi obowiązanemu z tytułu podatku stosownego postanowienia, należy przyjąć, iż nie miała miejsca korekta terminu zwrotu różnicy podatku.

Z wszystkich tych względów, nie znalazły potwierdzenia zarzuty podniesione przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Łodzi w skardze kasacyjnej. W konsekwencji, skarga kasacyjna – na podstawie art. 184 P.p.s.a. - została oddalona jako niemająca usprawiedliwionych podstaw. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U z 2015 r., poz. 1800).

s. NSA M. Niezgódka - Medek s. NSA Artur Mudrecki s.del. WSA Adam Nita