Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik po rozpoznaniu w dniu 24 lipca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi V. S. na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu V. S. ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu uiszczonego od skargi wpisu

W dniu 28 maja 2026 r. V. S., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w sprawie udzielenia skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy. Skarga została wniesiona w formie elektronicznej.

Skarżący wnosił o zobowiązanie organu do wydania odpowiedniego aktu administracyjnego w terminie 14 dni, przyznanie od organu sumy pieniężnej oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że skarga została wniesiona po załatwieniu sprawy przez organ, który decyzją z dnia 22 maja 2026 r. udzielił skarżącemu zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Wskazał przy tym, że decyzja ta została wysłana do pełnomocnika skarżącego na adres do e-doręczeń w dniu 27 maja 2026 r., skargę wniesiono natomiast w dniu następnym.

Organ powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2020 r. o sygn. akt II OPS 5/19, w której wskazano, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analogiczną uchwałę podjął Naczelny Sąd Administracyjny w przypadku skargi na przewlekłość postępowania (uchwała z dnia 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21.

W ocenie organu należy zatem uznać, że stan bezczynności i przewlekłości ustał przed wniesieniem skargi i dlatego sąd winien ją odrzucić jako niedopuszczalną.

Sąd wystąpił do pełnomocnika organu z wezwaniem o doręczenie dowodu doręczenia decyzji stronie. Dowód ten został nadesłany na wezwanie i wynika z niego, że decyzja z dnia 22 maja 2026 r., została doręczona pełnomocnikowi strony w dniu wniesienia skargi, to jest w dniu 28 maja 2026 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpatrzenia skargi sąd administracyjny bada z urzędu spełnienie warunków formalnych oraz dopuszczalności skargi.

Stosowanie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

Z akt sprawy wynika, że skarżący wniósł skargę na bezczynność i przewlekłość postępowania Wojewody Pomorskiego w dniu 28 maja 2026 r. Wniesienie skargi w dniu 28 maja 2026 r., nastąpiło zatem zarówno po wydaniu decyzji, jak i jej po jej wysłaniu do strony i równolegle z jej odebraniem przez stronę. W rozpatrywanej sprawie organ wydał bowiem decyzję wcześniej w dniu 22 maja 2026 r. i również wcześniej w dniu 27 maja 2026 r. przesłał ją do strony. Z Urzędowego Potwierdzenia Odbioru, przesłanego przez organ, wynika zaś, że przedmiotowa decyzja z dnia 22 maja 2026 r. została też prawidłowo doręczona w dniu 28 maja 2026 r. (odbiór decyzji przez pełnomocnika skarżącego).

Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności faktyczne należy wskazać, że w uchwale składu siedmiu sędziów NSA z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 NSA wyraził pogląd, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Jak zaznaczył NSA w uzasadnieniu powołanej uchwały, zasadniczym celem skargi na bezczynność organu administracji publicznej, (...), jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności (...). Stąd też za niedopuszczalną należy uznać skargę na bezczynność wniesioną po zakończeniu postępowania administracyjnego. Z kolei, w uchwale składu siedmiu sędziów z 7 marca 2022 r. sygn. akt II OPS 1/21 NSA usunął wątpliwości interpretacyjne związane z dopuszczalnością uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania organu administracji publicznej wniesionej po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzonej ponagleniem złożonym w jego toku, stwierdzając, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego wniesiona po jego ostatecznym zakończeniu, poprzedzona ponagleniem złożonym w jego toku, podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Załatwienie sprawy administracyjnej przed wniesieniem skargi, skutkuje ustaniem stanu podlegającego kontroli sądowej, tj. stanu bezczynności i przewlekłości. Użyty w art. 53 § 2b p.p.s.a. termin "w każdym czasie", którym posłużył się ustawodawca, a który jest właściwy do wniesienia skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, musi być postrzegany w aspekcie trwającego w dacie składania skargi i naruszającego czas załatwienia sprawy stanu postępowania administracyjnego, co prowadzi do wniosku, że możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłość, z przyczyn związanych z prawną konstrukcją i istotą bezczynności i przewlekłości, obejmuje przedział czasowy od zaistnienia stanu bezczynności i przewlekłości aż do załatwienia sprawy, której bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania dotyczy (por. postanowienie WSA w Łodzi z dnia 16 lipca 2026 r. sygn. akt III SAB/Łd 68/26).

W przedstawionych na wstępie okolicznościach sprawy należy przyjąć, że stan bezczynności i przewlekłości postępowania organu ustał przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, a zatem, mając na uwadze stanowisko wyrażone w cytowanych uchwałach NSA, skarga na bezczynność i przewlekłość postępowania organu wniesiona po wydaniu decyzji jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Mając na względzie przytoczone okoliczności sprawy oraz treść art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 232 § 2 p.p.s.a., które stanowią, iż sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, a postanowienie w tym przedmiocie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).