Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Bogdan Fischer Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia del. WSA Jacek Boratyn (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Piotr Kaczmarek po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 7 czerwca 2022 r. sygn. akt III SA/Lu 92/22 w sprawie ze skargi A. S. na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Elizówce z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie (dalej: WSA w Lublinie), wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. III SA/Lu 92/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi A. S. (dalej zwanego skarżącym lub wnioskodawcą) na decyzję Dyrektora Lubelskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Agencja dalej zwana ARiMR) z dnia [...] stycznia 2022 r., nr [...], w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r., oddalił skargę.

W stanie faktycznym sprawy Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Chełmie, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania decyzją z dnia [...] października 2021 r. odmówił przyznania skarżącemu płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych, nakładając jednocześnie na niego sankcję w wysokości 1 245,01 zł. Organ jednocześnie przyznał skarżącemu w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2020 r.: jednolitą płatność obszarową w wysokości 16 119,39 zł, płatność za zazielenienie w wysokości 9 417,67 zł, płatność redystrybucyjną w wysokości 4 813,62 zł oraz kwotę 313,06 zł z tytułu zwrotu dyscypliny finansowej.

Skarżący wniósł odwołanie od decyzji z dnia [...] października 2021 r., kwestionując sposób przeprowadzenia postępowania, w szczególności sposób zebrania, kompletności i oceny przez organ materiału dowodowego.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. Dyrektor Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR.

Organ stwierdził, że w dniach od 31 sierpnia 2020 r. do 4 września 2020 r. w gospodarstwie skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu, w ramach działania rolno-środowiskowo-klimatycznego. W jej rezultacie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie deklarowanej powierzchni działek

Wniosek skarżącego został także poddany kontroli administracyjnej w oparciu o bazę referencyjną systemu LPIS (System Identyfikacji Działek Rolnych), w rezultacie której również stwierdzono nieprawidłowości skutkujące wykluczeniami z płatności.

Łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z jednolitej płatności obszarowej wyniosła 3,19 ha.

Ponadto w toku kontroli na miejscu stwierdzono nieprawidłowości w zakresie dotyczącym płatności związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych. W tym zakresie ustalono, że granice upraw niektórych działek wykraczają poza granice działek referencyjnych. Nie stwierdzono również deklarowanej uprawy, gdyż stwierdzona uprawa należała w całości do innej grupy upraw niż deklarowana.

W konsekwencji organ ustalił, że łączna powierzchnia obszaru wykluczonego z płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych wyniosła 2,66 ha.

Skarżący na działkach nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...], [...] zadeklarował w plonie głównym koniczynę czerwoną, jednak podczas kontroli stwierdzono wsiewkę koniczyny w zboże. Znajduje to potwierdzenie na fotografiach wykonanych podczas kontroli. Na fotografiach widoczne są "rzędy" zboża - pozostałość po wysianiu siewnikiem zboża, jak również ściernisko po zbożu. Ponadto w uwagach inspektorów wskazano na części działek użytkowanie obce.

W odniesieniu do płatności związanej do powierzchni upraw roślin pastewnych organ wskazał, że płatność ta przysługuje rolnikowi, który spełnia warunki przewidziane w art. 7 i 8 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. We wniosku na rok 2020 skarżący zadeklarował do tej płatności działki rolne o powierzchni 3,86 ha. Natomiast powierzchnia stwierdzona w toku postępowaniu wyniosła 1,20 ha. Wyliczona procentowa różnica między powierzchnią działek rolnych zadeklarowanych we wniosku do płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych, a powierzchnią stwierdzoną wynosi 221,66 %. Zgodnie zaś z art. 19 ust. 2 rozporządzenia nr 640/2014, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną.

W związku z powyższym odmówiono przyznania skarżącemu płatności do powierzchni upraw roślin pastewnych. Jednocześnie nałożono karę administracyjną w wysokości 1 245,01 zł, stanowiącej iloczyn różnicy pomiędzy powierzchnią deklarowaną a powierzchnią stwierdzoną (2,66 ha) oraz stawki płatności określonej w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 października 2020 r. w sprawie stawek płatności związanych do powierzchni upraw za 2020 r. (Dz. U. z 2020 r. poz. 1813) na kwotę 468,05 zł.

Organ wyjaśnił, że rozstrzygnięcie w sprawie zostało oparte między innymi na wynikach kontroli na miejscu, które następnie zostały podtrzymane po ponownej analizie raportu. Szczegółowa analiza zapisów protokołu z czynności kontrolnych, szkiców pomiarów działek (danych wektorowych i powierzchniowych) oraz fotografii wykonanych podczas kontroli wykazała, że kontrola została przeprowadzona w sposób prawidłowy. Protokół z kontroli jest podstawowym dowodem na okoliczność zgodności z warunkami przyznania pomocy. W sytuacji zatem, gdy protokół kontroli nie budzi uzasadnionych wątpliwości, gdyż został sporządzony w sposób prawidłowy przez osobę mającą odpowiednie kwalifikacje, nie można organowi postawić skutecznego zarzutu, że ograniczenie postępowania dowodowego do przeprowadzenia dowodu z protokołu kontroli stanowi o naruszeniu obowiązku podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy.

Organ stwierdził, że to czy skarżący na działkach nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] i [...] uprawiał koniczynę czerwoną, zostało dostatecznie wyjaśnione w protokole z czynności kontrolnych. W związku z zastrzeżeniami strony powyższy raport został ponownie przeanalizowany, a wynikające z niego ustalenia podtrzymane przez Biuro Kontroli na Miejscu. Z tego powodu postanowieniami z dnia 9 sierpnia 2021 r. organ pierwszej instancji zasadnie odmówił uwzględnienia żądania skarżącego przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa na okoliczność, że na wyżej wskazanych działkach skarżący dokonał siewu koniczyny czerwonej, jej uprawy jako rośliny w plonie głównym, prawidłowości i racjonalności prowadzonej na tych działkach gospodarki rolnej, a także dowodu z przesłuchania świadka na te okoliczność.

Organ zauważył, że obowiązany jest uwzględnić wnioski dowodowe strony jedynie wówczas, gdy przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. Na mocy art. 3 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego organ został zobowiązany do wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a nie do jego wyczerpującego zebrania. Organ nie znalazł również podstaw do poddania w wątpliwość poczynionych w sprawie ustaleń co do powierzchni działek rolnych objętych wnioskiem skarżącego, stanu kultury rolnej tych działek i ich wykorzystania rolniczego.

WSA w Lublinie po rozpoznaniu skargi na decyzję organu odwoławczego, oddalił przedmiotową skargę.

Sąd uznał, że ustalenia przyjęte za podstawę zaskarżonej decyzji pozostają w logicznym związku z przeprowadzonymi w postępowaniu administracyjnym dowodami, które zostały w sposób wyczerpujący rozpatrzone stosownie do art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Ponadto materiał dowodowy zgromadzony przez organ w toku postępowania był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy. Nie zachodziła zatem potrzeba jego uzupełnienia. Nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącego nie stanowi więc w okolicznościach sprawy uchybienia, które mogłoby wpłynąć na treść rozstrzygnięcia.

Sąd podkreślił, że wbrew stanowisku skarżącego, raport z kontroli na miejscu wraz z dokumentacją fotograficzną przedstawiającą stan działek rolnych zadeklarowanych we wniosku oraz informacje zawarte w piśmie z dnia 4 marca 2021 r. stanowiącym odpowiedź Biura Kontroli na Miejscu Lubelskiego Oddziału Regionalnego ARiMR na zastrzeżenia strony jednoznacznie wskazują, że rozbieżności pomiędzy stanem faktycznym, a deklarowanym we wniosku skarżącego zostały właściwie ujawnione przez kontrolujących i skutkowały przypisaniem im odpowiednich kodów nieprawidłowości oraz stwierdzeniem zasadniczych różnic pomiędzy powierzchniami działek rolnych deklarowanymi przez rolnika, a powierzchniami stwierdzonymi.

Na zdjęciach wchodzących w skład dokumentacji fotograficznej z kontroli widoczne są wyraźne "rzędy" po ściętym zbożu. W szczególności jest to uwidocznione na zdjęciach nr [...] (w odniesieniu do działek nr [...] -[...] ), nr [...] (w odniesieniu do działek nr [...] i [...] ) oraz nr [...] (w odniesieniu do działek nr [...] , [...] ). Wskazuje to zaś jednoznacznie na wysianie zboża siewnikiem, a zatem działanie zamierzone i celowe, a nie na powoływaną przez skarżącego okoliczność występowania na działkach jedynie samosiewów zbóż, owsa głuchego i innych roślin. Jak wyjaśniono w piśmie z dnia 4 marca 2021 r., podczas kontroli na miejscu stwierdzono na wymienionych działkach wsiewkę koniczyny w zboże.

W świetle powyższego uznać zatem należy, że ustalenia organu, iż koniczyna czerwona nie stanowiła uprawy w plonie głównym, znajdują jednoznaczne potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. W sytuacji zaś oczywistych i jednoznacznych ustaleń kontroli, opartych na obiektywnie stwierdzonym w czasie wizji terenowej i szczegółowo udokumentowanym na fotografiach stanie zgłoszonych do płatności działek nr: [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , [...] , na których w czasie kontroli nie stwierdzono w plonie głównym koniczyny czerwonej, nieuwzględnienie wniosku o dopuszczenie dowodu z zeznań świadka na przeciwne okoliczności nie może być uznane za uchybienie, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Fotografie wykonane podczas kontroli na miejscu w dniach od 31 sierpnia do 4 września 2020 r. przedstawiają bowiem w sposób obiektywny ujawniony w czasie wizji terenowej stan poszczególnych działek. Ustaleń opartych na opisanym materiale dowodowym nie podważają też skutecznie ani fotografie wykonane przez stronę w późniejszym czasie, a zatem obrazujące inny stan roślin, ani oświadczenie osoby trzeciej, mające wyłącznie charakter dokumentu prywatnego.

Także odmowa przeprowadzenia zgłoszonego przez stronę dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa nie może być uznana za uchybienie organu. Podkreślić należy, że kontrola na miejscu została przeprowadzona przez dysponujących odpowiednią wiedzą inspektorów Biura Kontroli na Miejscu, które następnie dokonało ponownej weryfikacji wyników kontroli.

Dla rozstrzygnięcia sprawy nie było bowiem konieczne zasięgnięcie wiadomości specjalnych, co w świetle art. 84 § 1 K.p.a. uzasadnia zwrócenie się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. W konsekwencji odmowa przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rolnictwa nie narusza przepisów postępowania administracyjnego.

Sąd podkreślił także, że nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty skarżącego kwestionujące ustalenia w zakresie powierzchni uprawnionej do płatności. Według twierdzeń samego skarżącego, miał on miał oprzeć deklarację o powierzchni działek rolnych zgłoszonych do płatności na pomiarach wykonanych za pomocą taśmy mierniczej oraz urządzenia GPS. Już jednak w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego taka metoda pomiaru nie może zostać uznana za dokładniejszą i bardziej wiarygodną, niż pomiary dokonane za pomocą profesjonalnych urządzeń wykorzystywanych przez inspektorów dokonujących kontroli w gospodarstwie skarżącego.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Lublinie wniósł wnioskodawca, zaskarżając ten wyrok w całości.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił, na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" P.p.s.a, art. 151 P.p.s.a i art 144 §4 P.p.s.a przez oddalenie skargi przez Sąd i niewyjaśnienie w uzasadnieniu wszystkich przesłanek rozstrzygnięcia pomimo, że w sprawie postępowanie prowadzone przez organ zawierało wady przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a których zauważenie przez Sąd winno spowodować uwzględnienie skargi i stanowić osnowę sporządzonego uzasadnienia, dotyczy to:

1. art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., Nr 170, poz. 1341) przez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i oparcia swojej decyzji jedynie na wynikach kontroli na miejscu, gdy dowód ten podlega ocenie zgodnie z wymogami przewidzianymi przez art. 80 K.p.a., a nie stanowi wyłącznej podstawy do przyznania płatności jak de facto uznały organy i norma ta nie zwalnia organu z obowiązku dopuszczenia i przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę;

2. art. 78 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach przez oddalenie wniosków o przeprowadzenie dowodów:

a. zeznań świadka T. J. na okoliczność, że na działkach nr [...] , [...], [...] " [...] " [...] , [...] , [...] , [...] rolnik dokonał siewu koniczyny czerwonej i uprawiana była na nich właśnie ta roślina, a także skoszenia samosiewów zbóż, owsa głuchego i innych roślin w celu ochrony rośliny głównej,

b. opinii biegłego z zakresu rolnictwa na okoliczność, iż na działkach nr [...] , [...] , [...] " [...] , [...] , [...] , [...] , [...] rolnik dokonał siewu koniczyny czerwonej, jej uprawy jako rośliny będącej w plonie głównym, prawidłowości i racjonalności prowadzonej na tych działkach gospodarki rolnej,

c. ponownego wykonania pomiarów działek, co do których kontrolujący przypisano [...] przy wykorzystaniu innej metody niż wykorzystana przy kontroli na miejscu, gdy dowody te miały stwierdzić istotne okoliczności dla sprawy w zakresie powierzchni działek objętych wnioskowaną pomocą, stanu kultury rolnej tych działek i sposobu ich zagospodarowania.

3. art. 107 § 3 K.p.a. w związku z art. 3 ust. 1 ustawy o płatnościach przez sporządzenia uzasadnienia decyzji, w sposób który nie pozwalała na kontrolę instancyjną, w szczególności dotyczy to braku wnikliwej analizy zasadności odmowy przeprowadzenia dowodów wnioskowanych przez stronę.

Na tej podstawie skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz obu wydanych w sprawie decyzji i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że nawet zebrany w sprawie materiał dowodowy nie pozwala wykluczyć, że na spornych działkach uprawiana jest koniczyna. Nie można bowiem jednoznacznie wykluczyć, że koniczyna była planowana jako roślina będąca w plonie głównym, a następnie, ze względu na zachwaszczenie, skoszono samosiewy zbóż i innych niepożądanych roślin.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. (ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: P.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę tylko nieważność postępowania.

Jak stanowi zaś art. 174 P.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), bądź na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

W przypadku zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, podkreślić należy, że prawidłowo sformułowany zarzut tego typu winien wskazywać konkretne regulacje procesowe, którym uchybił sąd pierwszej instancji, a także to, że naruszenie tego rodzaju regulacji mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarżący kasacyjnie nie może więc ograniczyć się tylko do wskazania, że do naruszenia określonych przepisów faktycznie doszło, ale musi wykazać, co najmniej potencjalny, związek przyczynowy pomiędzy tym naruszeniem, a wynikiem sprawy, tj. treścią zapadłego orzeczenia. O skuteczności zarzutów, postawionych w oparciu o podstawę kasacyjną określoną w art. 174 pkt 2 P.p.s.a., nie decyduje bowiem każde stwierdzone uchybienie przepisom postępowania, lecz tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszym przypadku skarżący kasacyjnie podniósł przeciwko wyrokowi WSA w Lublinie wyłącznie zarzuty oparte na twierdzeniach odnośnie naruszenia przepisów postępowania.

W pierwszym z nich wskazał na naruszenie, oprócz regulacji P.p.s.a. i art. 80 K.p.a., także art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich (ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1341), a to w związku z oparciem rozstrzygnięcia jedynie na wynikach kontroli na miejscu, gdy dowód ten podlega ocenie zgodnie z wymogami przewidzianymi przez art. 80 K.p.a., a nie stanowi wyłącznej podstawy do przyznania płatności.

Odnosząc się do tego rodzaju stwierdzeń skarżącego nie sposób uznać ich zasadności. Wymieniony bowiem w jego zarzucie przepis art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich nakłada na organ prowadzący postępowania w przedmiocie wniosku konkretnego rolnika o przyznanie mu tego rodzaju płatności, obowiązek wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że temu obowiązkowi w jakikolwiek sposób uchybiono.

W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wbrew sugestiom skarżącego kasacyjnie organy nie ograniczyły się jedynie do wyników kontrolo na miejscu, choć jej rezultaty rzeczywiście stanowiły główne źródło poczynionych przez nie ustaleń. Uwzględniły one bowiem również wyniki kontroli administracyjnej, a także, jeżeli chodzi o rodzaj upraw, niezwykle istotny w kontekście wniosku o przyznanie płatności do roślin pastewnych, oparły się na zgromadzonej dokumentacji fotograficznej. To na jej podstawie doszły do wniosku, że na zgłoszonych do tego rodzaju płatności działkach doszło do wysiewu koniczyny w zboże. Choć fotografie te również zostały sporządzone podczas kontroli, to jednak organy dokonały wynikających z nich ustaleń samodzielnie, a nie uznały się za związane w tym względzie wnioskami kontrolujących. Tak więc nie można mówić w tym wypadku o tym, że zaprezentowana przez nie ocena dowodów w sprawie nie była swobodna, ale formalna, oparta na związaniu stanowiskiem kontrolujących.

Jako naruszenia przepisów postępowania, potencjalnie mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, nie można zakwalifikować również nieuwzględnienia wniosków dowodowych skarżącego, o których mowa w drugim z zarzutów skargi kasacyjnej, oznaczonym w jej treści numerem 2. W tym bowiem wypadku podkreślić należy, że wobec jednoznacznych ustaleń odnośnie postaci stwierdzonych upraw na działkach zgłoszonych do płatności do upraw roślin pastewnych, nie sposób jest stwierdzić, że zeznania świadków czy opinia biegłego mogłaby w jakikolwiek sposób wpłynąć na postać tychże ustaleń. Skoro bowiem na gruncie stwierdzono wysiew koniczyny w zboże, co zostało udokumentowane zdjęciami, to okoliczności przygotowania mieszanki siewnej, jak również ewentualnej eliminacji samosiewów, nie mała w tym wypadku istotnego znaczenia.

Co zaś się tyczy opinii biegłego, to zauważyć należy, że skarżący kasacyjnie nie wskazał konkretnie odnośnie czego ten biegły miałby się wypowiedzieć. Dodać też należy, że rodzaj stwierdzonej na działkach uprawy był możliwy do ustalenia na podstawie dokumentacji fotograficznej, wyciągniecie wniosków z której nie wymagało specjalistycznej wiedzy.

W odniesieniu do sugerowanej przez skarżącego kasacyjne konieczność pomiaru działek inną metodą zwrócić należy uwagę, że nie wskazał on nawet jaka miałby to być metoda, a przy tym nie wyjaśnił na czym miałyby polegać nieprawidłowości w zakresie zastosowanej metody. Jego zastrzeżenia w tym względzie nie zostały właściwie sprecyzowane i wyjaśnione, wobec czego zarzut w tym zakresie uznać należy za pozbawiony podstaw, jako nieskonkretyzowany i oparty na abstrakcyjnych i założeniach, niepowiązanych z okolicznościami przedmiotowej sprawy.

Ustosunkowując się do trzeciego zarzutu skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że także w tym wypadku brak jest podstaw do podzielenia twierdzeń jego autora. Po pierwsze należy bowiem zaznaczyć, że wbrew jego ocenom, uzasadnienie zaskarżonej do WSA w Lublinie decyzji umożliwia poddanie jej kontroli instancyjnej. Z jej treści wynika w sposób jednoznaczny co doprowadziło organ do takiego a nie innego rozstrzygnięcia i na jakiej podstawie prawnej je oparł. Co zaś się tyczy odmowy przeprowadzenia dowodów, wnioskowanych przez skarżącego, to również w tym względzie stanowisko organu jest jasne. Choć jest ono dość zwięzłe, to jednak w sposób klarowny wyjaśnia brak przydatności przedmiotowych dowodów do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy, które zostały w sposób przekonujący wykazane innymi dowodami, których wiarygodności nie można kwestionować.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną jako niezasadną.