I SA/Sz 816/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-05-20	
Data wpływu	2025-10-23	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Bolesław Stachura
Elżbieta Dziel /przewodniczący sprawozdawca/
Wiesława Achrymowicz	
Symbol z opisem	6309 Inne o symbolu podstawowym 630	
Hasła tematyczne	Kara administracyjna	
Sygn. powiązane	I GZ 26/26	
Skarżony organ	Dyrektor Izby Administracji Skarbowej	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2025 nr 0 poz 111;  art. 122, art. 187,, art. 120, art. 121 par 1,; Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.)
Dz.U. 2024 nr 0 poz 1373; art. 101 ust. 1, pkt 1; Ustawa z dnia 19 marca 2004 r.  Prawo Celne (t. j.)
Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Dziel (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz, Sędzia WSA Bolesław Stachura Protokolant starszy sekretarz sądowy [...] po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 maja 2026 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] sierpnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.	
Uzasadnienie
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (zwany dalej: "organem odwoławczym", "organem II instancji") zaskarżoną decyzją z 13 sierpnia 2025 r.

nr 3201-IGI.9342.28.2025.21 utrzymał w mocy swoją decyzję z 24 czerwca 2026 r. nr 3201-IGI.9342.28.2025.6 wydaną wobec [...] C. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (zwaną dalej: "spółką", "stroną", "skarżącą") w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości [...] zł za niezłożenie zgłoszeń INTRASTAT w przywozie, za okresy sprawozdawcze:

- lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2024 roku;

- styczeń 2025 roku.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 233 § 1 pkt 1, art. 207 § 1 i art. 221 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa

(Dz. U. z 2025 r. poz. 111, ze zm. – zwanej dalej: o.p.); art. 101 ust. 1 i 2 i art. 102 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2024 r. poz. 1373 – zwanej dalej: pc); sekcji 8 ust. 2 załącznika V rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1197

z dnia 30 lipca 2020 r. ustanawiającego specyfikacje techniczne i ustalenia na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2152 w sprawie europejskiej statystyki gospodarczej uchylającego 10 aktów prawnych w dziedzinie statystyki gospodarczej (Dz. Urz. UE L 271/1 z 18 sierpnia 2020 r. ze zm.);

§ 24 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 listopada 2021 r. w sprawie zgłoszeń INTRASTAT (Dz. U. z 2021 r. poz. 2258) – zwane dalej rozporządzenie w sprawie zgłoszeń INTRASTAT.

Uzasadniając swoją decyzję, organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy postępowania prowadzonego w pierwszej instancji wynika, że spółka jest osobą zobowiązaną do składania zgłoszeń INTRASTAT w przywozie, za ww. okresy sprawozdawcze. Obowiązek wynika z § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 rozporządzenia w sprawie zgłoszeń INTRASTAT.

Odwołując się do złożonych przez spółkę deklaracji podatkowych i wykazanej wartości wewnątrzwspólnotowych nabyć (przywozów) towarów w poszczególnych okresach, organ stwierdził, że zgłoszenia INTRASTAT spółka powinna złożyć za dany okres sprawozdawczy, nie później niż do 10. dnia miesiąca następnego.

Dalej organ zauważył, że przed wszczęciem postępowania prowadzonego

w pierwszej instancji, organ celny wysłał do spółki trzy pisemne upomnienia. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej - jako organ I instancji - wszczął postępowanie w sprawie nałożenia na spółkę kary pieniężnej postanowieniem z 25 kwietnia 2025 r., doręczonym 26 kwietnia 2025 r. Ponadto organ wyznaczył spółce termin (7 dni) do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego - zawiadomienie doręczone 7 maja 2025 r.

Organ podkreślił, że prezes spółki, A. M., dwukrotnie ustalał

z pracownikiem organu pierwszej instancji "dodatkowe terminy" na złożenie zgłoszeń objętych postępowaniem. Informacje o przeprowadzonych rozmowach telefonicznych odnotowano w systemie teleinformatycznym organu.

Organ pierwszej instancji 24 czerwca 2025 r. po ustaleniu, że spółka nie złożyła wymaganych zgłoszeń INTRASTAT, wydał decyzję nr 3201-IGI.9342.28.2025.6, którą nałożył na stronę karę pieniężną [...] zł za niezłożenie zgłoszeń INTRASTAT

w przywozie, za wyżej wskazane okresy sprawozdawcze. Spółka od decyzji wydanej

w pierwszej instancji wniosła odwołanie.

Opisując w zaskarżonej decyzji postępowanie przed organem odwoławczym, organ pouczył o treści art. 221 § 1 o.p. i zaznaczył, że do czasu wydania decyzji w drugiej instancji, spółka nie skorzystała z możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Następnie organ wyjaśnił zakres regulacji objętej Prawem celnym. Zaznaczył, że interpretacja przepisów tej ustawy nie może odbywać się w kontekście znaczenia norm ogólnych, dotyczących kar pieniężnych porządku krajowego, do których stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego; ponadto powinna mieć charakter subsydiarny w stosunku do unijnych regulacji. Prawo celne, w zakresie nieuregulowanym przepisami unijnymi, odsyła do przepisów prawa ustanowionych Ordynacją podatkową w art. 12, działu III rozdziału 14 oraz działów IV i VIII a. O decyzjach organu odwoławczego stanowi art. 233 o.p., a w zakresie odpowiadającym wniesionego przez stronę żądania - § 1 pkt 2 lit. a: organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla decyzję organu pierwszej instancji w całości lub w części - i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub uchylając tę decyzję, umarza postępowanie w sprawie.

W dalszej części uzasadnienia decyzji, organ odniósł się do podniesionych

w odwołaniu zarzutów. Co do pierwszego podniesionego zarzutu, tj. naruszenia przez organ I instancji art. 7 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego, organ wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa zawiera własny katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego, a o zasadzie prawdy obiektywnej stanowi art. 122. W Ordynacji podatkowej zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 187. Dalej organ przytoczył treść art. 101 ust. 1 pc oraz art. 165 § 1 i § 2 i art. 200 § 1 o.p.

Następnie organ wyjaśnił, że na podstawie złożonych przez spółkę deklaracji podatkowych za 2024 rok, ustalił, że jest ona osobą zobowiązaną do składania zgłoszeń INTRASTAT. Organ I instancji w zaskarżonej decyzji wskazał, że wynika to z tego, że wartość wewnątrzwspólnotowych nabyć (przywozów) liczona narastająco od stycznia do lipca 2024 roku oraz łącznie za cały 2024 rok, przekroczyła wysokości progów statystycznych, od których zależy powstanie obowiązku sprawozdawczego.

Spółka na żadnym etapie postępowania nie kwestionowała, że jest podmiotem gospodarczym, na którym spoczywał obowiązek statystyczny od lipca 2024 roku.

Po opisaniu czynności procesowych podjętych przez organ pierwszej instancji, zgodnie z dokumentami zgromadzonymi w sprawie, organ drugiej instancji, stwierdził, że organ niższej instancji działał z poszanowaniem art. 122 oraz art. 187 § 1 o.p., ponieważ:

- zebrany w sprawie materiał dowodowy był adekwatny, kompletny i wystarczający do poczynienia zgodnych z prawdą ustaleń faktycznych, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia;

- materiał dowodowy został zgromadzony z inicjatywy i poprzez czynności organu

I instancji - organ nie przerzucał obowiązków na stronę.

Dodatkowo organ II instancji, stwierdził, że podstawa działania organu I instancji była zrozumiała - organ wytłumaczył dlaczego spółka jest osobą zobowiązaną

do składania zgłoszeń INTRASTAT oraz dokonał poprawnej wykładni przepisów

prawa - wydał decyzję nakładającą karę pieniężną w sytuacji, w której osoba zobowiązana do złożenia zgłoszenia INTRASTAT, została trzykrotnie pisemnie upomniana, a działania te nie doprowadziły do wykonania obowiązku złożenia zgłoszeń. Tym samym, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, działając jako organ drugiej instancji, zarzut naruszenia przez organ I instancji przepisów prawa stanowiących o zasadzie prawdy obiektywnej, uznał jako niezasadny.

Ustosunkowując się do drugiego zarzutu, tj. naruszenia przez organ I instancji art. 10 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, organ wyjaśnił, że odpowiednikiem tego przepisu w Ordynacji podatkowej, jest art. 200. Następnie organ zwrócił uwagę,

że w aktach sprawy znajduje się pismo z 7 maja 2025 r. nr 3201-IGI.9342.28.2025.3,

tj. zawiadomienie o możliwości wypowiedzenia się. W piśmie tym organ I instancji działając na podstawie art. 200 o.p., zawiadomił, że spółka może wypowiedzieć się

w sprawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania. Organ I instancji przypomniał, że przedmiotem postępowania jest sprawa o nałożenie kary pieniężnej

[...] zł, za niezłożenie zgłoszeń INTRASTAT w przywozie, za ww. okresy sprawozdawcze.

Ponadto w tym piśmie organ I instancji wyznaczył spółce termin na wypowiedzenie się (7 dni licząc od dnia następnego po dniu doręczenia tego zawiadomienia) oraz pouczył, że wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego jest uprawnieniem wynikającym z przepisów prawa (nie obowiązkiem). Dodatkowo organ wskazał, gdzie znajdują się akta sprawy oraz w jakim czasie akta będą dostępne. Pismo zostało doręczone spółce 7 maja 2025 r. Tym samym, zarzut naruszenia przez

organ I instancji przepisów prawa stanowiących o zasadzie wysłuchania stron, organ odwoławczy uznał za niezasadny.

Odnośnie do trzeciego zarzutu, organ powołując się na art. 8 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. 1993 Nr 61, poz. 284), § 11, § 12 i § 24 rozporządzenie w sprawie zgłoszeń INTRASTAT oraz art. 10b ust. 1 pc, wyjaśnił, że przepisy prawa nie różnicują traktowania osób zobowiązanych do składania zgłoszeń INTRASTAT (w tym osób reprezentujących te osoby) względem ich wieku. Ponadto jedną z podstawowych zasad ujętych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78 poz. 483, ze zm.) jest to, że wszyscy są wobec prawa równi i wszyscy mają prawo do równego traktowania przez władze publiczne - art. 32 ust. 1.

Tym samym, organ I instancji posiadał podstawę prawną do tego, aby wymagać od spółki złożenia zgłoszeń INTRASTAT w postaci elektronicznej. Organ II instancji odnosząc się do ostatniego z postawionych zarzutów, stwierdził, że organ I instancji, przeprowadził wobec spółki czynności, posiadając ku temu właściwe umocowanie

i traktował spółkę sprawiedliwie.

Spółka nie zgodziła się z rozstrzygnięciem organu i we wniesionej do sądu skardze, zaskarżonej decyzji zarzuciła:

- naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy tj. naruszenie art. 7. art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej, a nie swobodnej ocenie, wyrażającej się zwłaszcza w błędnym przyjęciu, iż należało utrzymać w mocy decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 24 czerwca 2025 r. i nałożyć na skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł w sytuacji, gdy spółka posiadała umowę na usługi księgowe z K. sp. z o.o. z siedzibą w W., która obejmowała również składanie zgłoszeń INTRASTAT;

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 pc polegającego na jego niewłaściwym zastosowaniu i uznaniu, że w przedmiotowej sprawie należy nałożyć grzywnę za brak wymaganych zgłoszeń.

Mając powyższe na uwadze, skarżąca wniosła o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto wniosła o zwrot od organu odwoławczego kosztów postępowania pierwszoinstancyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi strona odniosła się szerzej do wyżej przytoczonych zarzutów. W ocenie skarżącej w sprawie zachodzi przesłanka uzasadniająca nienakładanie na spółkę kary finansowej. Zdaniem skarżącej istniały podstawy do dalszego procedowania w zakresie konieczności nałożenia na spółkę grzywny.

Spółka powołała się na wyroku WSA w Warszawie z 18 sierpnia 2009 r. sygn. akt V SA/Wa 457/09, w którym wskazano, że nie można nałożyć kary pieniężnej na podmiot, który dokonał tego zgłoszenia, choćby uczynił to z naruszeniem terminu określonego rozporządzeniem. Zdaniem skarżącej nałożenie na nią kary pieniężnej było przedwczesne, albowiem do dnia złożenia pisma z 17 września 2025 r., spółka podejmowała działania mające na celu odzyskanie pełnej dokumentacji księgowej, umożliwiającej złożenie sprawozdań za wskazany w decyzji okres.

W piśmie z 17 września 2025 r. spółka wniosła uzupełnienie do wniesionej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 17 września 2025 r, w którym zawnioskowano o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z oświadczenia A. M..

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie. Ponadto odniósł się szczegółowo do podniesionych w skardze zarzutów.

Za pismem przewodnim z 7 listopada 2025 r. skarżąca przekazała pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] przesłane do Dyrektora Izby Skarbowej

w S. z 5 listopada 2025 r. informujące o kontroli zgłoszeń celnych dokonanych w wywozie poza obszar Unii w okresie od 9 listopada 2023 r. do 11 marca 2024 r.

W dniu 4 marca 2026 r. organ odwoławczy przesłał pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] skierowane do Dyrektora Izby Skarbowej w S.

z 19 lutego 2026 r. informujące o prowadzonych przez urząd czynnościach sprawdzających a dotyczących prawidłowości sporządzania przez skarżącą deklaracji VAT za okres od lipca 2024 r. do września 2025 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa

w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143 – zwanej dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, a także na mocy art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w razie naruszenia prawa będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy kwestii dopuszczalności wydania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o nałożeniu kary pieniężnej przez organ za niezłożenie zgłoszeń INTRASTAT w przywozie za ww. okresy sprawozdawcze,

w sytuacji, gdy strona nie złożyła wszystkich brakujących zgłoszeń INTRASTAT, ale podejmuje działania mające na celu odzyskanie pełnej dokumentacji księgowej umożliwiającej złożenie sprawozdań za wskazany w decyzji okres.

Kara pieniężna została nałożona przez organ I instancji na podstawie przepisu art. 100 ust. 1 oraz art. 101 ust. 1 pkt 1 pc. Zgodnie z art. 100 ust. 1 pc w przypadku niewykonania lub nieprawidłowego wykonania obowiązku zgłoszeń INTRASTAT na zasadach i w terminach określonych w przepisach unijnych regulujących statystykę dotyczącą obrotu towarowego pomiędzy państwami członkowskimi Unii, przepisach

o statystyce publicznej oraz przepisach niniejszej ustawy, organ celny, nie więcej niż trzykrotnie, upomina w postaci papierowej lub elektronicznej osobę zobowiązaną

o konieczności złożenia zgłoszenia INTRASTAT lub dokonania korekty zgłoszenia już dokonanego.

Natomiast zgodnie z art. 101 ust. 1 pkt 1 pc na osobę zobowiązaną, która pomimo trzykrotnego pisemnego upomnienia, o którym mowa w art. 100 ust. 1, za okres sprawozdawczy nie dokonała zgłoszenia INTRASTAT, organ celny może nałożyć karę pieniężną w wysokości 3 000 zł.

Zważywszy na konstrukcję tego przepisu, nie ulega wątpliwości, iż organ go stosujący, działa w granicach uznania administracyjnego w zakresie decydowania

o samym nałożeniu kary pieniężnej. Działanie w granicach uznania oczywiście nie oznacza pełnej dowolności. Obowiązkiem organu administracji publicznej jest więc wyjaśnienie jakimi kryteriami kierował się, określając obowiązek, który może, ale nie musi nałożyć. Użyty w ww. przepisie zwrot "może" należy odczytywać jako powinność organu celnego do nałożenia kary w sytuacji określonej we wskazanych przepisach (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z 4 lutego 2010 r., sygn. akt I SA/Go 281/09).

Wskazać tutaj należy, iż system INTRASTAT, co do którego odnosi się art. 101 pc to system statystyki obrotów handlowych pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, funkcjonujący w Polsce od 1 maja 2004 r. System ten, jest narzędziem do przekazywania informacji o zrealizowanych przez podmioty prowadzące obrót towarowy z innymi państwami członkowskimi Unii Europejskiej obrotach, tj. o dokonanym przywozie towarów z terytorium innych państw Unii Europejskiej na terytorium Polski i wywozie towarów z terytorium Polski na terytorium innych państw należących do Unii. Informacje o handlu towarami pomiędzy Polską a pozostałymi krajami Unii są zbierane przez służby celno - skarbowe bezpośrednio od zobowiązanych podmiotów lub przedstawicieli reprezentujących te podmioty.

Sąd podziela pogląd wyrażony w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 31 maja 2023 r., że art. 101 pc określa natomiast sankcję za pasywność podmiotu zobowiązanego w zakresie złożenia wymaganej deklaracji. Przedmiotowa sankcja ma charakter dyscyplinujący osobę zobowiązaną, przy czym pożądany skutek jej zastosowania to złożenie przedmiotowej deklaracji. Wymierzenie zatem podmiotowi kary w sytuacji, gdy wymagany obowiązek sprawozdawczy został już wykonany stanowi naruszenie art. 101 pc.

W tym miejscu należy przywołać również przepisy rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2020/1197 z dnia 30 lipca 2020 r. ustanawiającego specyfikacje techniczne i ustalenia na podstawie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/2152 w sprawie europejskiej statystyki gospodarczej uchylającego 10 aktów prawnych w dziedzinie statystyki gospodarczej (Dz. Urz. UE L 271/1 z 18.08.2020 r.), tj. Sekcja 8 ust. 2 załącznika V, który stanowi, że niewypełnienie obowiązków dostarczenia informacji przez jednostkę sprawozdawczą (podmiot) na mocy niniejszego rozporządzenia powoduje nałożenie na tę jednostkę kar określonych przez państwa członkowskie.

Sąd podziela prezentowaną przez organ opinię, iż określona przepisem art. 101 pc oraz przepisów unijnych sankcja winna być zastosowana w zaistniałym w sprawie przypadku. Organ skierował do strony kolejno 3 pisemne upomnienia (z 25 lutego

2025 r., 1 kwietnia 2025 r. oraz 15 kwietnia 2025 r.), z pouczeniem o terminie dokonania zgłoszeń oraz sankcji przewidzianej za niewypełnienie nałożonego obowiązku, jednakże działania te nie doprowadziły do wykonania przez spółkę obowiązku złożenia zgłoszeń INTRASTAT.

Zdaniem sądu stanowisko organu należy uznać za prawidłowe, gdyż wykładnia gramatyczna przepisu art. 101 pc wskazuje, w sposób nie budzący żadnych wątpliwości, iż decyzja o nałożeniu kary, która spowodować ma złożenie zaległej deklaracji, może być wydana jedynie wobec osoby, która nie dokonała przedmiotowego zgłoszenia statystycznego. Z kolei wykładnia celowościowa ww. przepisu wskazuje, że nie ma żadnego sensu w wymierzeniu kary pieniężnej, której celem jest przymuszenie do pewnego zachowania, jeśli zachowanie to już zostało podjęte.

W rozpoznawanej sprawie kara została nałożona na stronę, która nie wykonała zobowiązania mimo otrzymania kolejnych pisemnych upomnień, zawierających prawidłowe pouczenia nie tylko o grożącej sankcji, ale także o konieczności dokonania czynności w terminie 7 od dnia doręczenia pisma. Słusznie zatem organ uznał, że na dzień wydania zaskarżonej do sądu decyzji, tj. 13 sierpnia 2025 r. stan prawny i faktyczny był taki, że organ był zobowiązany do podjęcia działań, które zmierzały do wydania decyzji nakładającej karę pieniężną. Niezasadny jest zatem zarzut skarżącej naruszenia przepisu prawa materialnego, tj. art. 101 ust. 1 pc.

W odniesieniu do podniesionej przez skarżącą okoliczności, że do dnia złożenia pisma z 17 września 2025 r., spółka podejmuje działania mające na celu odzyskanie pełnej dokumentacji księgowej, umożliwiającej złożenie sprawozdań za wskazany

w decyzji okres, podkreślić trzeba, że problemy kadrowe nie wyłączają odpowiedzialności podmiotu gospodarczego za naruszenie jego ustawowych obowiązków. Ponosi

on negatywne konsekwencje zaniechania zarówno swojego, jak i osób trzecich, gdyż to on - w ramach należytej staranności przedsiębiorcy - winien wykazać się dbałością

o osiągnięcie zamierzonego celu gospodarczego poprzez działanie zgodne z prawem powszechnie obowiązującym.

Słusznie zauważył organ, że spółka jako osoba zobowiązana, do czasu przekazania tego pisma, nie złożyła żadnego ze zgłoszeń INTRASTAT za kolejne okresy sprawozdawcze, tj.:

- luty, marzec, kwiecień i maj 2025 roku (doręczone trzy upomnienia);

- czerwiec, lipiec i sierpień 2025 roku (doręczone dwa upomnienia).

Trafnie organ zwrócił uwagę, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej

w S. jest organem celnym właściwym miejscowo w sprawach zgłoszeń INTRASTAT i ich korekty, jednak metodologią statystyczną związaną z obsługą zgłoszeń:

- na poziomie kraju zajmuje się Główny Urząd Statystyczny, do którego co miesiąc przekazywane są pakiety danych pozyskane z dokonanych zgłoszeń INTRASTAT;

- na poziomie Unii Europejskiej zajmuje się Europejski Urząd Statystyczny (Eurostat),

z którym bieżącą współpracę prowadzi Główny Urząd Statystyczny.

Wskazane organy, na podstawie danych rejestrowanych w systemie INTRASTAT, sporządzają prognozy i analizy statystyczne, które stanowią kryterium decyzyjne dla innych podmiotów (np. instytucji unijnych i organizacji międzynarodowych, które wykorzystują je do monitorowania Jednolitego Rynku Europejskiego oraz traktują jako integralną część statystyk dotyczących globalnego handlu; organów administracji państwowej, które wykorzystują je jako pomoc przy opracowywaniu ogólnych strategii rozwoju handlu i przy kreowaniu inicjatyw w zakresie tworzenia nowych obszarów handlowych; instytucji naukowych, ekonomistów oraz mediów, którzy wykorzystują je do wykonywania pogłębionych analiz i ogólnych badań w zakresie handlu międzynarodowego oraz do informowania o bieżącej sytuacji i rozwoju handlu

z zagranicą; podmiotów gospodarki narodowej, które wykorzystują je do prowadzenia własnych badań rynkowych, w tym do monitorowania swojego udziału w rynku oraz badania nowych obszarów rozwoju).

W związku z powyższym niezbędne jest, aby pakiety danych pozyskane

z dokonanych zgłoszeń INTRASTAT były rzetelne, kompletne, użyteczne i przede wszystkim aktualne. Tym samym przekazywanie danych z opóźnieniem kilkumiesięcznym nie pozostaje bez wpływu na jakość przekazywanych danych/zbioru statystycznego.

Przechodząc do zarzutu dotyczącego naruszenia przez organ art. 7, art. 77 § 1

i art. 80 k.p.a., stwierdzić należy, że organ odwoławczy prawidłowo wskazał

w uzasadnieniu decyzji, iż przy rozpatrywaniu sprawy nie miały zastosowania przepisy prawa ujęte w Kodeksie postępowania administracyjnego, albowiem ustawodawca

w Prawie celnym postanowił, że w zakresie nieuregulowanym przepisami unijnymi, należy stosować przepisy Ordynacji podatkowej. Przepisy art. 7 i art. 77 K.p.a. (na które powołała się skarżąca) mają swoje odpowiedniki w Ordynacji podatkowej, tj. odpowiednio w art. 122 i art. 187.

Należy zgodzić się z organem, że zasady postępowania uregulowane w ww. przepisach nie zostały naruszone przez organ, albowiem w toku postępowania organ podejmował wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 o.p.). W tej sprawie organ zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 187 o.p.).

Jak słusznie zauważył organ II instancji w odpowiedzi na skargę, organ działał

z poszanowaniem obowiązujących przepisów, ponieważ zebrany w sprawie materiał dowodowy był adekwatny, kompletny i wystarczający do poczynienia zgodnych z prawdą ustaleń faktycznych, a w konsekwencji wydania rozstrzygnięcia; materiał dowodowy został zgromadzony z inicjatywy i w wyniku czynności organu podejmowanych przez organ, a zatem obowiązku tego organ nie przerzucił na stronę.

Ponadto zauważyć trzeba, że organ działał na podstawie przepisów prawa (w myśl art. 120 o.p.), jak również postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie do organu (zgodnie z zasadą budowania zaufania wyrażoną w art. 121 § 1 o.p.), albowiem organ w sposób jasny i zrozumiały wyjaśnił podstawę swojego działania oraz wytłumaczył z jakiego powodu spółka jest osobą zobowiązaną do składania zgłoszeń INTRASTAT; ponadto organ przedstawił poprawną wykładnię przepisów prawa, w tym art. 101 pc.

Sąd podziela opinię wyrażoną przez organ w odpowiedzi na skargę, że podmiot gospodarczy za naruszenie swoich ustawowych obowiązków ponosi odpowiedzialność prawną, a jej konsekwencjami mogą być kary pieniężne. Podmiot odpowiedzialny

za dostarczenie informacji może przenieść to zadanie na osobę trzecią, przy czym przeniesienie takie w żaden sposób nie ogranicza odpowiedzialności tego podmiotu,

tj. skarżącej.

Co do pisma skarżącej z 17 września 2025 r., w którym wniosła uzupełnienie

do złożonej skargi, zgłaszając wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu

z oświadczenia A. M. – prezesa spółki, wypada zauważyć,

że wydane w sprawie decyzje dotyczą przywozu towarów, a nie wywożenia towarów

w spornym okresie. Ponadto skarżący nie przedstawił dowodów na postawioną tezę,

że złożył korekty stosownych deklaracji podatkowych.

Natomiast organ swoje rozstrzygnięcie oparł na danych zaewidencjonowanych w:

- AIS/INTRASTAT - w zakresie wartości wewnątrzwspólnotowych nabyć (przywozów) towarów, wykazanych w deklaracjach podatkowych składanych za 2024 rok;

- VIES, w zakresie wartości nabyć towarów dokonanych w 2024 roku i rozliczanych

w ramach transakcji trójstronnych;

z których wynikało, że spółka realizowała transakcje bezpośrednie. Dane te wynikają

w całości z deklaracji podatkowych złożonych przez skarżącą do organu podatkowego, tj. Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...].

Konkludując wyjaśnić należy, że skarżąca jako osoba zobowiązana do dokonania zgłoszeń INTRASTAT nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku nawet po nałożeniu ostatecznej kary pieniężnej – decyzją wydaną w I instancji. W świetle przedstawionej interpretacji art. 101 pc organ mógł nałożyć przedmiotową karę pieniężną z uwagi na brak dokonanych zgłoszeń. Skarżąca mimo wielokrotnych upomnień nie złożyła zgłoszeń

w wyznaczonym przez organ terminie.

W ocenie sądu zastosowanie przedmiotowej kary jako środka o charakterze prewencyjnym uzasadnione było szczególnymi okolicznościami takimi jak uporczywe

i wielokrotne uchylanie się od przedmiotowego obowiązku pomimo wielu upomnień kierowanych do skarżącej oraz przedłużenia przez organ na wniosek strony terminu do jego realizacji, które to okoliczności zdaniem sądu w przedmiotowej sprawie wystąpiły.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo zastosował ww. przepisy i po trzykrotnym upomnieniu wydał decyzje nakładającą na skarżącą karę pieniężną.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi jako niezasadnej.

Orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - orzeczenia.nsa.gov.pl.