Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Sygn. akt I SA/Kr 867/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 10 lipca 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędziowie: WSA Stanisław Grzeszek, WSA Bogusław Wolas (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lipca 2007r., spraw ze skarg M. J., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 14 marca 2006r. nr [...], , z dnia 15 marca 2006r. nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za lata 2000, 2002, I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie [...] zł ([...] złote)

Decyzjami z dnia [...] kwietnia 2005r. Naczelnik Urzędu Skarbowego orzekł o odpowiedzialności M. J. za zaległość podatkowe firmy "J." Spółki z o. o. w K. za lata 2000 i 2002 w podatku dochodowym od osób prawnych.

Stwierdzono bowiem, że spółka ta posiadała zaległość podatkową z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 w kwocie [...] zł.. oraz za 2002 r w kwocie [...] zł Brak zapłaty tych zaległości spowodował wystawienie tytułu wykonawczego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w celu dochodzenia należności w trybie przymusowym. Postępowanie egzekucyjne prowadził Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym, który postanowieniem z dnia [...] października 2004r. sygn. akt [...] umorzył postępowanie egzekucyjne na podstawie art.824 §1 pkt 3 k.p.c Umorzenie postępowania egzekucyjnego z powodu określonego w w/w przepisie było podstawą do wszczęcia postępowania i orzeczenia o odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległość podatkowej na podstawie art. 116 ordynacji podatkowej.

Nie stwierdzono również, aby występowały okoliczności uzasadniające odstąpienie od orzeczenia o tej odpowiedzialności, o których mowa w wyżej powołanym przepisie

W odwołaniach od tych decyzji zarzucono, że postępowanie egzekucyjne było prowadzone w sposób nieprawidłowy , gdyż nie przeporwadzono egzekucji z całego majątku jaki został do niej wskazany . Przede wszystkim nie poddano licytacji zajętych ruchomości, maszyn i urządzeń, które w części stanowiły majątek spółki. Dlatego nie można mówić o bezskuteczności egzekucji. Nie można zatem stosować art 116 ordynacji podatkowe w sytuacji gdy egzekucja była prowadzona w sposób nierzetelny .

Ponadto wskazano majątek spółki z którego możliwe było zaspokojenie roszczeń organu podatkowego, a to wykaz materiałów stanowiących majątek spółki znajdujących się w Z. przy ul. [...] o łącznej wartości [...] zł . Dołączono także wykaz wierzytelności obejmujący trzy pozycje , tzn : W. Spółka z o.o. w N. w kwocie [...] zł z odsetkami [...] zł, T. spółka z o. o. w K. [...] zł z odsetkami [...] zł D. spółka z o o w M. [...] zł wraz z odsetkami w wysokości [...] zł W dalszym toku postępowania skarżący przedłożył listę kolejnych wierzytelności na łączną kwotę [...]"zł

Decyzjami z dnia 14 marca 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzje organu I Instancji.

W uzasadnieniach podkreślono, że Spółka objęta była postępowaniem restrukturyzacyjnym, które zakończyło się jego umorzeniem, z uwagi na istnienie zaległości w zobowiązaniach publicznoprawnych nieobjętych restrukturyzacją.

W związku z istnieniem tych zaległości wszczęto na podstawie tytułu wykonawczego postępowanie egzekucyjne , które prowadził Komornik Sądowy Rewiru [...] przy Sadzie Rejonowym pod sygnaturą [...]. Postępowanie to zostało umorzone, gdyż stało się oczywiste , że z egzekucji nie uzyska się sumy wyższej od kosztów egzekucyjnych. Oceniając wskazany majątek w oparciu o akta sprawy i informacje znane z urzędu stwierdzono, że okoliczności poprzedzające orzeczenie o odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki stanowiły bezsporną podstawę do oceny , iż spółka nie ma zdolności płatniczej nawet po uwzględnieniu całości jej majątku. A zatem nie jest możliwa zapłata zaległości podatkowych , również w trybie przymusowym.

Jako wiążące oceniono orzeczenie organu egzekucyjnego z dnia [...] października 2004 r. które jest dowodem faktycznej bezskuteczności postępowania egzekucyjnego. Natomiast odmienne stanowisko strony w tym zakresie nie zostało poparte wiarygodnymi dowodami.

Zaznaczono także, iż wzięto pod uwagę wartość i zbywalność ruchomości wskazanych przez skarżącego, oraz brak dowodów na istnienie wierzytelności,

Powołując się na art. 116 § 1 i 2 ordynacji podatkowej podkreślono, że skarżący był jedynymi członkiem zarządu i pomimo zadłużenia spółki nie zgłosił wniosku o ogłoszenie jej upadłości , nie doprowadził do wszczęcia postępowania układowego, ani nie wykazał innych okoliczności wykluczających brak winy w zaniechaniu tych działań. Nie wskazał także majątku z którego była by możliwa egzekucja. Spółka nie posiada majątku nieruchomego, ani zbywalnych ruchomości. Z majątku finansowego zostały potwierdzone przez dłużników- tylko nieliczne wierzytelności i zostały one przekazane na pokrycie wierzytelności między innymi Skarbu Państwa. Spółka nie prowadzi działalności gospodarczej, a jej siedziba jest zamknięta

W skargach wniesiono o uchylenie zaskarżonych decyzji, oraz poprzedzających je decyzji organu I Instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Zarzucono naruszenie art.108 § 2 pkt 2 lit a ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacja wprowadzona przez ustawę z dnia 12 września 2002 r o zmianie ustawy Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz U z 2002 r nr 169 póz. 1387 ) , a także uchybienie wymogom określonym w art.116 Ordynacji podatkowej z powodu pominięcia w sprawie faktu, że Skarżący wskazał mienie Spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych. Na potwierdzenie tego stanowiska powołano się na protokół Sądu Rejonowego Wydział: I Cywilny z dnia [...].02.2006r. Sygn. akt [...] wraz z wykazem majątku.

Wytknięto również naruszenie art. 21 ustawy z dnia 12.09.2002r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz.1387) z powodu jego niezastosowania , jak również naruszenie art.122, art.187 i art.191 Ordynacji podatkowej z powodu nie uwzględnienia w sprawie przesłanek określonych w art.116 tej ustawy, podnoszonych przez Skarżącego w trakcie postępowania odwoławczego, a przemawiających za zwolnieniem Skarżącego z odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki.

W uzasadnieniu podkreślono, że organ podatkowy drugiej instancji pominął fakt , że do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, (w tym członka zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością), za zaległości podatkowe powstałe przed dniem 1 stycznia 2003 r. stosuje się przepisy Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym przed nowelą wprowadzoną ustawą z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002 r. Nr 169, póz, 1387), o czym wprost stanowi art. 21 wspomnianej ustawy zmieniającej.

Ponadto na mocy art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej warunkiem wszczęcia postępowania podatkowego przeciwko osobie trzeciej jest doręczenie spółce decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej. Tymczasem "J." sp. z o.o. nie otrzymała takiego rozstrzygnięcia. Z tego powodu nie może być mowy o przeniesieniu odpowiedzialności na Pana M. J., albowiem decyzje organów podatkowych zostały wydane przedwcześnie.

Nie zostały także spełnione przesłanki z art. 116 Ordynacji podatkowej, umożliwiające przerzucenie ciężaru odpowiedzialności na osobę trzecią, postępowanie egzekucyjne nie było bowiem prowadzone w taki sposób, który zapewniał skuteczność egzekucji, wskazano także na mienie spółki, z którego można zaspokoić zaległości podatkowe .

Nie można zgodzić się w szczególności ze zdaniem organu podatkowego, iż postanowienie Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym z dnia [...] października 2004 r. o bezskuteczności egzekucji ([...]) potwierdza faktyczną niemożność zaspokojenia zobowiązań spółki, w sytuacji, gdy egzekucja ta nie została skierowana do całego majątku.

Komornik ograniczył się w zasadzie do przeprowadzenia egzekucji z rachunku bankowego, czyli najprostszego sposobu przeprowadzenia egzekucji, natomiast zajęte ruchomości, te które nie stanowiły własności osób trzecich, nie zostały poddane licytacji, co uniemożliwiło zaspokojenie wierzycieli z uzyskanej ceny sprzedaży. Ograniczenie zakresu prowadzonej egzekucji do pewnej części majątku spółki ma istotne znaczenie dla oceny, czy można rzeczywiście można mówić o jej bezskuteczności. Tym bardziej, że to wierzyciel de facto wyznacza ramy postępowania egzekucyjnego, wskazując właściwemu organowi sposoby prowadzenia egzekucji. Brak stosownego wniosku wierzyciela o poszukiwanie majątku dłużnika (spółki), oraz nieprzedsiębranie przez organ egzekucyjny wszelkich możliwych działań w celu wyegzekwowania należności, nie może niekorzystnie wpływać na sytuację podmiotu odpowiedzialnego posiłkowe, który nie ma na to wpływu.

W związku z tym nawet formalne wydanie postanowienia o bezskuteczności egzekucji , nie świadczy o tym, że tak rzeczywiście było , skoro egzekucja ta nie była skierowana do całości mienia spółki "J.". Tym bardziej , że spółka nie otrzymała tego orzeczenia organu egzekucyjnego, co skutecznie odsunęło ją od możliwości śledzenia toku postępowania i adekwatnego, rychłego reagowania na poczynania zarówno organu jak i innych wierzycieli. Podkreślono ponadto, że Skarżący wskazywał na mienie spółki, które umożliwi zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Już jako załączniki do odwołania z dnia [...] sierpnia 2005 r. przedłożono wykaz wierzytelności spółki, nakaz zapłaty z dnia [...] stycznia 2005 r. oraz spis ruchomości (materiałów) składowanych na ul. [...] w Z. Wartość ich została oszacowana na kwotę ponad [...] zł.

Także w następnych pismach wskazano wierzytelności od dłużników takich jak M. SA. tudzież T. S.A.

Podkreślono również, że w dniu [...] marca 2006 r. wpłynęło do Izby Skarbowej kolejne pismo strony do którego dołączono zestawienie należności dla spółki "J." sp. z o.o. na kwotę ponad [...] zł, które zostało również przedłożone do sprawy sądowej oznaczonej sygnaturą akt: [...] w ramach wyjawienia majątku dłużnika. Co więcej, dłużnik wypowiadając się o stanie swego majątku złożył, pod rygorem odpowiedzialności karnej przez Sądem zapewnienie, zgodnie z art. 913 § 1 k.p.c, iż podany przez niego wykaz jest zupełny i prawdziwy. Powinno to stanowić dostateczne potwierdzenie faktu istnienia tych wierzytelności po stronie "J." sp. z o.o. Jeżeli organ prowadzący postępowanie miał jakiekolwiek wątpliwości, co do istnienia tudzież wysokości tych wierzytelności, to powinien był zażądać od strony dokumentów źródłowych na ich potwierdzenie. Zamiast tego organ zasięgnął informacji u dłużników, a następnie w swej decyzji powołał się na to, iż "z majątku finansowego potwierdzone zostały przez dłużników Spółki tylko nieliczne wierzytelności". Nie określił jednak, na podstawie jakich dokumentów ustalił istnienie wierzytelności, ani nie wskazał, które i w jakiej wysokości należności uznał za potwierdzone. Ta .fragmentaryczność wypowiedzi nie pozwala na ustosunkowanie się do twierdzenia organu. Tym niemniej pewne wierzytelności nie zostały przez Dyrektora Izby Skarbowej zakwestionowane, w związku z tym za całkowicie nielogiczny uznano wniosek, iż M. J. nie wskazał w ogóle mienia, które umożliwi zaspokojenie należności Skarbu Państwa. Wszak uznanie pewnych wierzytelności przez Dyrektora Izby Skarbowej świadczy właśnie o tym, iż Pan M. J. spełnił przesłankę z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w postaci "wskazania mienia, z którego egzekucja jest możliwa."

Wskazano także, że pominięcie tak znaczącego dowodu, jakim jest lista wierzytelności dołączona do pisma z dnia [...] marca 2006 r. stanowi naruszenie podstawowych zasad postępowania podatkowego określonych w art. 122 i 187 ordynacji podatkowej .

W tych samych kategoriach należy oceniać brak jednoznacznych wskazań ze strony organów podatkowych, na jakich dowodach oparły swe rozstrzygnięcia. Takie naruszenie przepisów postępowania mogło wywrzeć wpływ na jego wynik

Powtórzono również zawarty w odwołaniu zarzut, iż wbrew postanowieniom art. 108 § 2 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej nie doręczono spółce "J." decyzji określającej wysokość zaległości podatkowej za 2000 r. warunkującej przeniesienie odpowiedzialności na Pana M. J.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyjaśnił, że skarżący niesłusznie jest przekonany o niezastosowaniu przez organy podatkowe art.21 ustawy o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw w postępowaniu dotyczącym orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej Skarżącego za zaległości podatkowe Spółki. Zastosowania przedmiotowego przepisu dowodzi zarówno sentencja, jak i uzasadnienie zaskarżonej decyzji .

W sprawie dotyczące zaległości w podatku dochodowym od osób prawnych za 2000 r zastosowano art. 108 §2 pkt 2 lit. a ordynacji podatkowej , co potwierdza decyzja dnia [...].10.2002r. Nr [...] wraz z dowodem doręczenia jej w dniu [...].10.2002r.

Przyznano, że skarżący wskazał mienie Spółki wg załączonego spisu, którym posługuje się w odniesieniu do całego swojego zadłużenia cywilnego i publicznoprawnego. Spis ten budzi jednak wątpliwości . W załączniku do protokołu Sądu Rejonowego z dnia [...].02.2006r. sygn. akt [...] Skarżący podaje w części A pkt 7, że Spółka nie posiada innych ruchomości niż wymienione w w pkt od 1 do 6, a następnie załącza spis innych ruchomości niż wykazane w punktach od 1 do 6. Ponadto wykazane przez Skarżącego ruchomości są niezbywalne lub co najmniej trudno zbywanie, biorąc pod uwagę uwarunkowania rynkowe i fakt, że Spółka działa jedynie formalnie, jej siedziba przy ul. [...] w K. jest zamknięta, a więc o ruchomości dbać nie może. Ponadto Spółka jest zadłużona wobec kilkudziesięciu wierzycieli, o czym informuje organ egzekucyjny m., i n. w postanowieniu z dnia [...].10.2004r., a kwota zadłużenia sięga ponad [...] zł. W związku z tym staje się oczywiste, że z ruchomości wymienionych przez Skarżącego czy nie potwierdzonych wierzytelności nie jest możliwe zaspokojenie zadłużenia Spółki. Zatem w sprawie wynikającej z zaskarżonej decyzji nie zachodzi przesłanka określona w art. 116 Ordynacji podatkowej, polegająca na wskazaniu mienia Spółki, z którego egzekucja jest możliwa, a zatem brak jest podstawy do uchylenia się Skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Zatem rozsądna ocena okoliczności sprawy w kontekście art. 116 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, uwzględniająca niekwestionowane przez wierzyciela postanowienia Komornika Sądowego Rewiru [...] przy Sądzie Rejonowym o umorzeniu postępowania egzekucyjnego w trybie att.824§ 1 pkt 3 Kpc oraz wątpliwe wskazanie mienia Spółki przez Skarżącego, prowadzi do bezspornego wniosku, że niemożliwe jest zaspokojenie w znacznej części zaległości podatkowych z mienia Spółki. Samo zgłoszenie mienia przez członka Zarządu Spółki nie wyczerpuje wymogów art. 116§ 1 Ordynacji podatkowej dla uchylenia się od odpowiedzialności za zaległości Spółki.

Podkreślono przy tym, że Skarżący miał możliwość skorzystania ze środków zaskarżenia czynności egzekucyjnych w trakcie postępowania zgodnie z przepisami kodeksu postępowania cywilnego, jak również zaskarżenia postanowienia o umorzeniu postępowania egzekucyjnego i wyjaśnienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne w odrębnym postępowaniu. To jednak nie miało miejsca. Organ podatkowy nie był natomiast właściwy w tamtej sprawie, a jako wierzyciel, jak wyżej zaznaczono, nie ma zastrzeżeń do postępowania egzekucyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje . Skarga zasługuje na uwzględnienie .

Zgodnie z treścią art. 116 § 1 ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym do końca 2002 r. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadali solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna, chyba że członek zarządu wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (postępowanie układowe) albo że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości oraz niewszczecie postępowania układowego nastąpiło nie z jego winy, bądź też wskazał on mienie, z którego egzekucja jest możliwa. Od dnia 1 stycznia 2003 r art. 116 otrzymał nowe brzmienie . Według § ł tego przepisu za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu:

1) nie wykazał, że:

a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo

b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczecie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy.

2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części,

Zmianę te wprowadziła ustawa z dnia 12 września 2002 r o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U z 2002 r nr 169 póz. 1387 ) w art. 21 nakazuje ona stosować do odpowiedzialności podatkowej osób trzecich z tytułu zaległości podatkowych powstałych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Jak podkreślono przy tym w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 marca 2005 r wydanym w sprawie sygn akt III SA/Wa 1275/04 ( LEX nr 164479 ) o skuteczności egzekucji można mówić wówczas, gdy zostanie osiągnięty oczekiwany rezultat, a więc wyegzekwowanie kwoty długu. Prawidłowości takiego stanowiska nie podważa zmiana brzmienia art. 116 Ordynacji podatkowej poprzez zamieszczenie zapisu o zaspokojeniu w wyniku egzekucji zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przedtem takiego miernika skuteczności egzekucji nie było, ale mowa była o bezskuteczności egzekucji, co można również rozumieć w całości. Niezależnie jednak od tego wyegzekwowanie niewielkiej części zaległości podatkowych nie może być utożsamiane ze skutecznością egzekucji.

Ciężar wykazania tych okoliczności spoczywa na organach podatkowych. W omawianej sprawie prawidłowo ustaliły one , że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna nie tylko w całości ale i w części. Mogły się ona bowiem w pełni oprzeć na prawomocnym postanowieniu komornika o umorzeniu postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 824 § 1 pkt 3 kpc . Organy podatkowe pominęły natomiast istotną okoliczność wyłączającą odpowiedzialność członka zarządu jaką było wskazanie majątku umożliwiającego zaspokojenie należności skarbu państwa. Skarżący wskazał konkretny majątek obejmujący ruchomości i wierzytelności przysługujące spółce. Okoliczność ta została przez organy podatkowe pominięta w toku postępowania egzekucyjnego. Co prawda ciężar wykazania tych przesłanek spoczywa na stronie postępowania , jednakże nie zwalnia to organu podatkowego od wykonania wynikającego z art. 187 § 1 ordynacji podatkowej obowiązku wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego.

Jak podkreślił bowiem Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2005 r. wydanym w sprawie sygn akt I FSK 30/05 ( LEX nr 187813 ) przy przenoszeniu odpowiedzialności na członka zarządu na podstawie art. 116 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60) ciężar dowodu uwolnienia się od odpowiedzialności spoczywa na tym członku, co nie oznacza jednak, że organy podatkowe zwolnione są z obowiązku dowodzenia wynikającego z przepisów postępowania podatkowego określonego w art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej.

Ponadto ocena zebranego materiału dowodowego musi zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 ordynacji podatkowej znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

W przypadku natomiast, gdy organ uzna okoliczności i dowody przedstawione przez stronę dla poparcia jej twierdzeń za niewystarczające jest zobowiązany do wezwania jej do zgłoszenia w tym. zakresie dalszych wniosków dowodowych.

Organ podatkowy powinien także wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodu w tych przypadkach, kiedy strona powołuje się na okoliczności, na podstawie których można jedynie domniemywać, że dysponuje określonymi dowodami.

Na poparcie tego poglądu można wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 lutego 2005 r wydany w sprawie sygn akt SA/Sz 2098/03 ( POP 2007/1/7 ) w którym podkreślono, że wskazanie mienia, o jakim stanowi przepis art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej, musi być wskazaniem realnym, dającym takie wskazówki co do jego usytuowania, które organowi podatkowemu pozwolą na skierowanie do tego mienia egzekucji, jednakże ewentualna ogólnikowość takiego wskazania nie oznacza braku po stronie wierzyciela, jakim jest organ podatkowy, powinności podjęcia czynności zmierzających do jego uszczegółowienia w stopniu pozwalającym na podjęcie czynności egzekucyjnych.

W omawianej sprawie warunki te nie zostały spełnione. Strona wskazała bowiem w toku postępowania majątek, z którego jej zdaniem egzekucja była nie tylko możliwa, ale także umożliwiała zaspokojenie należności skarbu państwa.

Uczyniła to nie tylko w odwołaniu, ale także w piśmie z dnia [...] marca 2006 r w którym wskazała majątek o łącznej wartości ponad [...] zł ( pismo to wpłynęło-w dniu wydania decyzji za rok 2000 i w przeddzień wydania decyzji za rok 2002 r )

Realność tych wierzytelności organ ocenił we własnym zakresie tylko częściowo . Podkreślono, że podatnik nie przedłożył dowodów na istnienie wierzytelności , nie wezwano go jednak do przedstawienia takich dowodów, nie przeprowadzono także żadnych działań mających na celu ustalenie istnienia pod wskazanym adresem ruchomości spółki.

Organy podatkowe powołały się na fakt, iż egzekucję z wierzytelności , jak i ruchomości prowadził także komornik i uznał ją za bezskuteczną. W aktach brak jest jednak jakichkolwiek danych wskazujących na to, aby sprawdzono czy wskazany przez stronę majątek spółki pokrywał się z tym . który był znany komornikowi.

Bez ustalenia powyższych okoliczności nie można stwierdzić czy skarżący wskazał realne mienie umożliwiające skierowanie do niego egzekucji.

Organy podatkowe powołały się także na duża ilość wierzycieli spółki. Nie wyjaśniono natomiast, którzy z nich korzystają z większego uprzywilejowania niż Skarb Państwa, co ma znaczenie nie tylko dla stwierdzenia bezskuteczności egzekucji, ale także dla ustalenia realnej możliwości prowadzenia egzekucji z ujawnionego majątku i zaspokojenia się z niego przez Skarb Państwa.

W związku z powyższym na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz U nr 153 póz 1270 z późniejszymi zmianami) orzeczono jak w sentencji.

W dalszym toku postępowania organy podatkowe ocenią czy wskazany przez skarżącego majątek przedstawia realną wartość.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Co należy do nich zaliczyć określa natomiast art. 205 wyżej powołanej ustawy . Na tej podstawie zasądzono zwrot kosztów obejmujący wpis , wynagrodzenie pełnomocnika ustalone zgodnie z § 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ( Dz. U. nr 163 póz. 1349 z późniejszymi zmianami), oraz opłatę od pełnomocnictwa.