Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: Sędzia WSA Jacek Bursa Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 września 2024 r. sprawy ze skargi H. N. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 17 maja 2024 r. oddala skargę.

Pismem z 17 czerwca 2024 r. H. N. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 17 maja 2024 r.

Skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenia wniosku z 17 maja 2024 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, poprzez: udzielenie informacji żądanej we wniosku z 17 maja 2024 r.; stwierdzenie, że bezczynność nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym opłaty od skargi.

Skarżąca przytoczyła treść ww. wiadomości e-mail z 17 maja 2024 r. przesłanej na skrzynkę e-mailową Komendy Powiatowej Policji w M. z adresu informacja_publiczna@interia.eu, stanowiącej wniosek o udzielenie informacji w trybie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p." poprzez:

"1) podanie danych personalnych, imienia, nazwiska i stopnia służbowego, stażu w policji, stanowisk zajmowanych dotychczas w policji, wykształcenia oraz odbytych szkoleniach, każdego z osobna - funkcjonariuszy Policji pełniących służbę 15 maja 2024 r. w godzinach 10-13 w samochodzie o numerze bocznym [...] oraz podanie, który z tych policjantów był dowódcą patrolu i kierowcą pojazdu;

2) przesłanie kopii notatników służbowych tych policjantów z dnia jak wyżej;

3) przesłanie kopii protokołów badania trzeźwości kierowców, wobec których podejmowali czynności w dniu i godzinach jak powyżej;

4) udzielenie informacji, czy policjanci byli wyposażeni w kamery nasobne, jeśli tak proszę o podanie nazwy producenta, symbolu i daty produkcji;

5) podanie, czy policjanci byli wyposażeni w miernik prędkości, jeśli tak, proszę o podanie nazwy tego urządzenia, symbolu, numeru seryjnego, roku produkcji oraz przesłanie kopii świadectwa homologacji urządzenia;

6) podanie, ilu kierowców w podanej dacie i godzinach, zostało zatrzymanych do kontroli przez tych policjantów, ilu z nich zostało ukaranych mandatami karnymi, ilu odmówiło przyjęcia mandatów oraz ile trwała każda z kontro! i przeprowadzonych przez owych policjanci w dniu i godzinach, jak wyżej;

7) podanie, czy wobec funkcjonariuszy policji pełniących służbę 15 maja 2024 r. w godzinach 10-13 były prowadzone jakiekolwiek postępowania dyscyplinarne, jeśli tak, proszę o podanie, w jaki sposób zostały one zakończone i z czyjego zawiadomienia zostały wszczęte. Do obecnej chwili żądana informacja publiczna nie została udzielona." Wiadomość ta została podpisana nazwiskiem H. N..

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego, a koszty związane z funkcjonowaniem Policji są pokrywane z budżetu państwa. Dlatego też informację dotyczące funkcjonariuszy policji oraz wykorzystywania mienia państwowego, jakim są pojazdy, które zostały przekazane policji do realizacji określonych zadań stanowiących niewątpliwie informację publiczną. Nawet w sytuacji, gdy żądana informacja zawiera dane osobowe podlegające ochronie nie oznacza, że traci ona walor informacji publicznej i nie zwalnia automatycznie zobowiązanego podmiotu z konieczności jej udostępnienia.

Skarżąca podkreśliła, że udzielenie informacji publicznej powinno zgodnie z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. nastąpić w formie żądanej przez wnioskodawcę. W niniejszym przypadku wnioskodawczym wniosła 17 maja 2024 r. o udostępnienie informacji drogą mailową na oficjalny, widniejący na stronie internetowej zobowiązanego adres mailowy.

Skarżąca podniosła, że bezsporne jest, iż do wnioskodawczym organ nadesłał 29 maja 2024 r. wiadomość o treści: "w załączeniu przesyłam odpowiedź na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nadesłany drogą elektroniczną 17 maja 2024 roku wraz z załącznikami w formie zaszyfrowanych plików. W celu uzyskania hasła proszę o kontakt: w dni robocze w godz. 7:30-15:30 pod nr telefonu: [...], w pozostałe dni (weekendy i święta) i w pozostałych godzinach (15:30-7:30) pod nr telefonu: [...]. Z wyrazami szacunku".

Zdaniem skarżącej już sam ten fakt uzasadnia wystąpienie ze skargą, albowiem żądana informacja nie została udostępniona przez organ w żądanej formie. Nie można uznać za udostępnienie informacji publicznej przesłanie dokumentu niedającego się otworzyć z powodu jego zaszyfrowania.

Zgodnie z ogólną regułą oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią. Z pewnością nieposiadająca hasła do zaszyfrowanego pisma wnioskodawczyni nie mogła zapoznać się z treścią nadesłanego pisma, co pozwała na przyjęcie, że żądana informacja nie została skarżącej udostępniona. Skarżąca wykazując dobrą wolę skierowała do organu 5 czerwca br. Wiadomość mailową, w której zwróciła uwagę zobowiązanemu, że nie wypełnił ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku. Najwidoczniej argumentacja skarżącej go nie przekonała lub nie została w sposób właściwy przez organ zrozumiana. Dowodzi tego treść maiła nadesłanego przez zobowiązanego z 7 czerwca 2024 r.

Nie jest rolą skarżącej kontaktowanie się z organem w celu pozyskania hasła do zaszyfrowanego pliku, tym bardziej osobiste udawanie się do zobowiązanego w tym celu.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej takiego obowiązku na żądającą udostępnienia informacji publicznej nie nakłada, a skoro tako, to nie ma ona obowiązku podporządkowania się wewnętrznym regułom Policji, jeśli w ogóle takowe istnieją w tym zakresie. Zgodnie z art. 87 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, a na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Przy tym przepisy aktów niższego rzędu nie mogą naruszać przepisów zawartych w aktach wyższego rzędu. Zgodnie z zasadami interpretacji, w razie stwierdzenia sprzeczności, przepisy prawa aktów wyższego rzędu stosuje się przed przepisami prawa zawartymi w akcie niższego rzędu.

"Jeśli więc, istnieje jakiekolwiek rozporządzenia, co można suponować z treści ponownego maila z przesłanego przez Organu, to pozostaje ono irrelewantne w stosunku do ustawy o dostępie do informacji publicznej.".

Końcowo skarżąca zaakcentowała, że do dnia sporządzenia skargi nie otrzymała od organu żądanej informacji, dlatego skarga jest zasadna.

W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji w M. wniósł o jej oddalenie w całości, jako bezzasadnej. W uzasadnieniu stanowiska Komendant wskazał m.in., że wnioskodawczyni wystąpiła o informacje wyartykułowane w siedmiu punktach. W dniu 29 maja 2024 r. odpowiedź na wniosek została przesłana wnioskodawczyni w formie e-mailowej, tj. z zachowaniem terminu, o którym traktuje przepis określony w treści art. 13 ust. 1 u.d.i.p. oraz w formie tożsamej z formą złożenia wniosku (wnioskodawczyni nie wnosiła o nadesłanie odpowiedzi w innej formie), tj. w zgodzie z przepisem określonym w art. 14 ust. 1 u.d.i.p.

Organ zaznaczył, że termin udzielenia odpowiedzi zachowuje przymiot terminu bez zbędnej zwłoki, albowiem czas pomiędzy wpływem wniosku i udzieleniem odpowiedzi wynikał z konieczności skompletowania względnie obszernych danych (znajdujących się wprawdzie w zasobach organu, ale w różnych komórkach organizacyjnych).

Wobec faktu, że odpowiedź udzielana wnioskodawczyni zawierała dane osobowe, organ związany był wewnętrzną regulacją wiążącą organ Policji w zakresie wysłania wiadomości email zawierającej w swej treści (lub treści załącznika) dane osobowe (a to regulaminem wydanym na podstawie § 5 decyzji nr 49/2014 Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z 28 sierpnia 2014 r. z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie do stosowania od dnia 16 listopada 2022 roku stanowiącego załącznik do ww. decyzji).

Danymi tymi były dane funkcjonariuszy Policji, jak również dane osobowe wnioskodawczyni. Zgodnie z regulacją zawartą w tymże regulaminie (a kwestionowaną przez skarżącą) przesyłanie treści zawierających dane osobowe odbywa się obligatoryjnie poprzez przesłanie ich jako załącznika w formie zaszyfrowanej.

Komendant wskazał, że za samą przywołaną regulacją na przestrzeni prawnej (wiążącą organ i jego pracowników mocą polecenia służbowego) idą także stosowane w Policji rozwiązania informatyczne uniemożliwiające wysłanie wiadomości email zawierającej w swej streści lub załączniku dane osobowe w formie niezaszyfrowanej do użytkowników skrzynek emailowych zewnętrznych. Z tej przyczyny udzielenie odpowiedzi w formie niezaszyfrowanej byłoby nie tylko niezgodne z regulacją wewnętrzną, ale także technicznie niemożliwe.

W udzielonej odpowiedzi do wnioskodawczyni jasno została opisana procedura odczytania zaszyfrowanej wiadomości email. Pomimo udzielonej instrukcji skarżąca nie wystąpiła o pozyskanie hasła do odszyfrowania załącznika zawierającego dane osobowe. Skarżąca wyrażając dezaprobatę w zakresie opisanej procedury ponowiła swoją prośbę 5 czerwca 2024 r. za pomocą kolejnej wiadomości email, w której domagała się przesłania odpowiedzi na udzieloną informację publiczną bez jej uprzedniego szyfrowania. Mając na uwadze dyspozycję art. 14. ust. 2 u.d.i.p. organ powiadomił skarżącą o braku możliwości przesłania odpowiedzi we wnioskowanej formie (wiadomości email bez zaszyfrowania załącznika zawierającego dane osobowe). Jednocześnie skarżącej wskazano alternatywne formy udostępnienia informacji publicznej na jej wniosek (w formie pisemnej na wskazany adres, bądź samodzielny odbiór w Komendzie Powiatowej Policji w M. informacji w formie pisemnej). Skarżąca nie skorzystała z możliwości wystąpienia i uzyskania informacji w zaproponowanych formach.

Tym samym organ administracji publicznej stanął na stanowisku, że nie doszło do jego bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej. Informacja została udzielona w terminie ustawowym. Jednocześnie pomimo obligatoryjnego zaszyfrowania załącznika (polegającego na zabezpieczeniu dostępu do pliku hasłem), odpowiedź została udzielona w formie emailowej (tj. tożsamej z formą złożenia wniosku). Subiektywna niechęć skarżącej lub subiektywne nieaprobowanie obowiązku szyfrowania danych osobowych (uzewnętrznionego zignorowaniem instrukcji o wystąpienie o hasło dostępu, a także skierowaniem wniosku o przesłanie załącznika w formie niezaszyfrowanej, wreszcie nieskorzystanie z alternatywnych form uzyskania odpowiedzi) nie wpływają na sam fakt, że organ dopełnił ustawowego obowiązku i warunków regulujących udzielenie informacji publicznej, wobec czego złożona skarga jest bezzasadna i zasługuje na oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935), dalej "P.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Oceniając na wstępie dopuszczalność skargi należy podkreślić, że skarga była dopuszczalna; jej wniesienie nie było ograniczone terminem, jak również nie musiało być poprzedzone żadnym środkiem zaskarżenia (w tym ponagleniem). Skarga wniesiona w niniejszej sprawie okazała się dopuszczalna i podlegała rozpoznaniu.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a P.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 P.p.s.a.

Jednocześnie należy podkreślić, że dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 P.p.s.a. Jeżeli natomiast na moment wyrokowania bezczynność nadal istnieje, sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności. W sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała, skargę należy oddalić. Zgodnie bowiem z art. 151 P.p.s.a., w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części.

Przechodząc do meritum sprawy należy wyjaśnić, że bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznych zachodzi wówczas, gdy podmiot zobowiązany do udostępniania informacji publicznych, pomimo dysponowania żądaną informacją publiczną, nie udostępnia jej zgodnie z art. 13 ust. 1 w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p., to jest bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem (za wyjątkiem sytuacji opisanych w art. 13 ust. 2 i art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), bądź też w tym terminie nie wydaje na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku, i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w formie zwykłego pisma informuje się wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje, że spełniony został zarówno zakres podmiotowy, jak i przedmiotowy określony ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 902), dalej "u.d.i.p.".

Niewątpliwie Policja stanowi umundurowaną i uzbrojoną formację służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Wobec tego Komendant Policji jest podmiotem, który wykonuje zadania publiczne i przez to jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej znajdującej się w jego posiadaniu.

Bez wątpienia również w dokumentach wytworzonych przez organ Policji w toku postępowań mieszczą się żądane przedmiotowym wnioskiem skarżącej z dnia 17 maja 2024 r. informacje o działalności tego organu (art. 6 u.d.i.p.)

Spornym pomiędzy stronami było natomiast, czy żądane przedmiotowym wnioskiem skarżącej z dnia 17 maja 2024 r. informacje opisane w wyartykułowanych siedmiu punktach wniosku, zostały skarżącej udostępnione przy piśmie Komendanta z 29 maja 2024 r., do którego załączono pliki w formie zaszyfrowanej.

Należy wskazać przy tym, że Sąd nie miał podstaw do kwestionowania, że w treści zaszyfrowanych dokumentów przy piśmie z 29 maja 2024 r. znajdowały się informacje wnioskowane przez skarżącą. Nie kwestionowała tego też skarżąca.

Zdaniem skarżącej natomiast zaszyfrowanie informacji nie znajduje uzasadnienia na gruncie u.d.i.p. i Konstytucji i dlatego – zdaniem skarżącej - stanowi o niezachowaniu przez skarżony organ obowiązującego ten organ faktu, terminu i formy udostępnienia żądanej wnioskiem informacji publicznej.

Z kolei organ wskazuje na wewnętrzne regulacje wiążące organy Policji w zakresie wysłania wiadomości e-mail zawierających w swej treści (lub treści załącznika) dane osobowe (regulamin wydany na podstawie § 5 decyzji nr 49/2014 Małopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z 28 sierpnia 2014 r. z upoważnienia Komendanta Wojewódzkiego Policji w Krakowie), które uniemożliwiają wysłanie niezaszyfrowanych plików z chronionymi danymi osobowymi e-mailem służbowym.

Dodatkowo organ wskazuje, że stosowane w Policji rozwiązania informatyczne uniemożliwiają wysłanie wiadomości e-mail, zawierającej w swej streści lub załączniku dane osobowe w formie niezaszyfrowanej, do użytkowników skrzynek e-maliowych zewnętrznych, co czyni udzielenie odpowiedzi w formie niezaszyfrowanej nie tylko niezgodne z regulacją wewnętrzną, ale także jest technicznie niemożliwe.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia przez Sąd, czy organ Policji mógł udzielić informacji w ten sposób, że zaszyfrował dostęp do udzielonej informacji, wskazując jednocześnie, w jaki sposób wnioskodawczyni/skarżąca może uzyskać dostęp do tej informacji.

W powyżej opisanej rozbieżności stanowisk stron Sąd stwierdził, że wobec podjętych działań Komendanta Policji, zmierzających do prawidłowego i niezwłocznego udostępnienia skarżącej całej żądanej wnioskiem informacji publicznej, brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i stwierdzenia bezczynności Komendanta Policji.

Zdaniem Sądu odpowiedź Komendanta z 29 maja 2024 r., udzielona na wniosek skarżącej, została przesłana skarżącej/wnioskodawczyni w formie e-mailowej (tożsamej z formą złożenia wniosku - wobec niewskazania przez wnioskodawczynię innej formy udostępnienia informacji publicznej - art. 14 ust. 1 u.d.i.p.) oraz została udzielona z zachowaniem terminu, o którym stanowi norma art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Sąd nie ma wątpliwości, że wprowadzenie ww. dodatkowego wymogu dotarcia do informacji nie wiązało się dla wnioskodawczyni z trudnością, której nie mogła w łatwy sposób przezwyciężyć, chcąc poznać treść udzielonej informacji publicznej.

Dodatkowo trzeba wskazać, że dokładna i szczegółowa lektura całości akt niniejszej sprawy prowadzi Sąd do wniosku, że skarżąca nie jest osobą nieporadną i niezorientowaną w kwestii korespondencji z organem.

Co więcej, w odpowiedzi na kolejne pismo skarżącej z 5 czerwca 2024 r., żądające przesłania nieszyfrowanych plików, organ niezwłocznie, w piśmie z 7 czerwca 2024 r., przedstawił skarżącej wytłumaczenie technicznych i prawnych kwestii takiego działania organu. Jednocześnie zaproponował alternatywne wygodne sposoby udostępnienia informacji bez ich szyfrowania, poprzez przesłanie informacji Pocztą Polską lub udostępnienie skarżącej na miejscu w siedzibie organu – Komendzie Policji, co także należy uznać za łatwe i nieproblematyczne i niewątpliwie świadczy o działaniach organu w zgodzie z przepisami u.d.i.p.

Wobec powołania się przez skarżącą na Konstytucję RP i hierarchię źródeł prawa należy wyjaśnić, że istotnie pojęcie informacji publicznej wyprowadza się z art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. z 1997 r. nr 78 poz. 483 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Szczególne formy, w jakich uprawnienie to może zostać zrealizowane, określa art. 61 ust. 2 Konstytucji RP, wymieniając dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Ograniczenie omawianego prawa jest uwarunkowane wyłącznie określoną w ustawach ochroną wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochroną porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP).

Tryb udzielania informacji określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP). Przepisy u.d.i.p. regulują zasady i tryb dostępu do informacji mających walor informacji publicznych; wskazują, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu oraz kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Charakter i cele prawa do informacji publicznej powinny determinować sposób wykładni przepisów u.d.i.p. W konsekwencji powinna ona uwzględniać fakt, że celem art. 6 u.d.i.p. jest zapewnienie uprawnionemu jak najszerszego dostępu do informacji publicznej.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że - zdaniem Sądu – skarżony organ dopełnił ciążących na nim z mocy Konstytucji i u.d.i.p. obowiązków w zakresie załatwienia wniosku skarżącej z 17 maja 2024 r., a nieuciążliwy warunek dostępu w postaci wygodnego sposobu uzyskania hasła do zaszyfrowanego pliku telefonicznie, pod podanymi numerami dostępnymi całą dobę, nie narusza istoty i celów instytucji gwarantowanej w art. 61 Konstytucji.

Sąd wskazuje przy tym, że znane mu są orzeczenia sądów administracyjnych wyrażające przeciwne poglądy odnośnie możliwości szyfrowania informacji publicznej, jakkolwiek wyrażone one zostały na gruncie konkretnych spraw o odmiennych stanach faktycznych.

I tak, WSA w Rzeszowie w nieprawomocnym wyroku z 10 października 2024 r. sygn. I SAB/Rz 113/24 choć stwierdził, że sprzeczne z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. jest przekazanie informacji w formie wprawdzie e-mailowej, lecz zaszyfrowanej, to stwierdzając bezczynność wskazał też, że KPP w U. D. nie przekazał wszystkich żądanych przez wnioskodawcę informacji, a zaszyfrowane pliki przesłał po terminie.

Z kolei odnosząc się do wyroków WSA w Białymstoku z 13 marca 2024 r. sygn. II SAB/Bk 12/24 (istota informacji publicznej polega na tym, że jest to informacja, do której dostęp może mieć każdy obywatel, a zatem niezrozumiała jest idea szyfrowania tego typu informacji) oraz WSA w Lublinie z 27 maja 2020 r. sygn. II SA/Lu 69/20 (przy kolizji prawa do informacji publicznej z prawem do ochrony danych osobowych, z uwagi na dyspozycję art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej), Sąd stwierdza, że w realiach niniejszej sprawy działania Komendanta Policji w M. nie można uznać za istotną przeszkodę w dostępie do informacji publicznej. Brak zatem podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Zasad wynikających z Konstytucji i u.d.i.p. nie powinno się stosować w sposób kategoryczny i automatyczny, bez refleksji co do obiektywnych, zastanych realiów działania podmiotów zobowiązanych, jeżeli nie godzi to w istotę i sens chronionych praw. Innymi słowy ważniejsze jest zapewnienie realnego, niezwłocznego dostępu do informacji publicznej, niż dążenie za wszelką cenę do zmuszenia organu do działania literalnie odpowiadającego żądaniom wniosku.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że pisemna odpowiedź organu z 29 maja 2024 r., uzupełniona pismem z 7 czerwca 2024 r., była adekwatna i wystarczająca.

Sąd stwierdza na podstawie akt sprawy, że wniosek skarżącej z 17 maja 2024r. został załatwiony przez organ poprzez doręczenie skarżącej przez organ przy piśmie z 29 maja 2024 r. plików z żądaną informacją, do których skarżąca z łatwością mogła i nadal może uzyskać dostęp.

W świetle przedstawionych wyżej okoliczności sprawy, biorąc pod uwagę treść wniosku skarżącej z 17 maja 2024 r. oraz kolejnego pisma z 5 czerwca 2024 r., nie można uznać działania organu za niezgodnego z prawem czy nagannego. Organ nie pozostał bezczynny wobec wniosku skarżącej i udzielił w terminie wnioskowanej informacji publicznej.

Wobec powyższego Sąd oddalił skargę, na podstawie art. 151 P.p.s.a., o czym orzekł jak w sentencji wyroku.