Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka-Medek (sprawozdawca), Sędzia WSA del. Elżbieta Olechniewicz, Protokolant referent Natalia Grzelak, po rozpoznaniu w dniu 1 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. sp. z o.o. z siedzibą w G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 592/23 w sprawie ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w G. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr 2201-IOV-3.4103.206-215.2023/10/10 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2015 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2023 r., nr 2201-IOV-3.4103.206-215.2023/10/10, 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz E. sp. z o.o. z siedzibą w G. kwotę 10.450 (słownie: dziesięć tysięcy czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

Wyrokiem z dnia 22 listopada 2023 r., sygn. akt I SA/Gd 592/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", oddalił skargę E. sp. z o.o. z siedzibą w G., zwanej dalej "skarżącą", "spółką", na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 27 kwietnia 2023 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2015 r. (wyrok ten i powołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z uzasadnienia wyroku wynika, że decyzją z dnia 15 czerwca 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku określił skarżącej kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za poszczególne miesiące od marca do grudnia 2015 r. w wysokości po 0,00 zł.

Zdaniem organu, spółka nie miała prawa do odliczenia, na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.t.u.", podatku naliczonego wynikającego z przedstawionych do rozliczenia faktur, z uwagi na brak związku nabywanych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi. Organ wskazał, że spółka w kontrolowanym okresie nie wykonywała jakiejkolwiek działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem od towarów i usług lub choćby nie planowała takiej działalności podjąć. Zaznaczył, że spółka nie wyjaśniła, w jaki sposób nabycia wykazane w rejestrach zakupu służyły czynnościom opodatkowanym oraz jakie konkretnie działania podejmowała w celu rozpoczęcia sprzedaży. W decyzji zwrócono uwagę, że w 2015 r. spółka uzyskiwała środki pieniężne wyłącznie z tytułu udzielanych jej pożyczek.

W wyniku rozpatrzenia wniesionego odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z dnia 24 marca 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu wniesionej skargi, wyrokiem z dnia 6 grudnia 2022 r., sygn. akt I SA/Gd 666/22, uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 24 marca 2022 r., wskazując, że organ odwoławczy nie zbadał w wystarczający sposób, czy w sprawie doszło do skutecznego zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego skarbowego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, po ponownym rozpoznaniu złożonego odwołania, poprzedzonym uzupełnieniem materiału dowodowego, decyzją z dnia 27 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy w pierwszej kolejności odniósł się do kwestii przedawnienia. Wyjaśnił, że zgodnie z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325 ze zm.), powoływanej dalej jako "O.p.", przedawnienie prawa do prawidłowego określenia wskazanych kwot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za poszczególne okresy rozliczeniowe od marca do listopada 2015 r. nastąpiłoby z dniem 31 grudnia 2020 r., a za grudzień 2015 r. z dniem 31 grudnia 2021 r. Niemniej jednak, bieg terminu przedawnienia uległ zawieszeniu, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 O.p., w związku z wszczęciem w dniu 23 października 2020 r. postępowania karnego skarbowego, o czym spółka została powiadomiona w dniu 26 listopada 2020 r., a pełnomocnik spółki w dniu 23 listopada 2020 r. Zdaniem organu odwoławczego, wszczęcie dochodzenia nie miało instrumentalnego charakteru, albowiem zgromadzony obszerny materiał dowodowy wskazywał, że wystąpiły znamiona czynu zabronionego związanego z narażeniem na uszczuplenie należności publicznoprawnej.

Odnosząc się do meritum sprawy, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku podzielił stanowisko Naczelnika Pomorskiego Urzędu Skarbowego w Gdańsku co do braku związku zadeklarowanych przez spółkę nabyć towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi.

Organ odwoławczy stwierdził, że sytuacja spółki, zwłaszcza okoliczności jej powstania, powiązania kapitałowe i osobowe, wskazują, iż jej zawiązanie i istnienie przez lata 2015-2018 nie miało na celu rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie generowanie kosztów i podatku od towarów i usług do zwrotu. Wniosek taki znajduje potwierdzenie w braku orientacji zarządu co do planów lub zamierzeń zarządzanej przez nich spółki, pochodzenia środków pieniężnych, przy jednoczesnym trwaniu na rynku, pomimo braku faktycznej działalności operacyjnej. Organ podkreślił, że spółka nie przedstawiła żadnych dowodów, z których wynikałoby w przekonujący sposób, że podejmowane były przez nią działania zmierzające do realizacji celu gospodarczego.

Zdaniem Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, brak rzeczywistej aktywności gospodarczej spółki stawiał pod znakiem zapytania zasadność dokonywanych przez nią zakupów, w tym utrzymywania floty samochodów, ponoszenia wydatków na realizację podróży lotniczych osób niezwiązanych ze spółką, wysoko wynagradzanej obsługi prawnej i biurowej. Ponoszone przez spółkę nakłady nie pozostawały w jakiejkolwiek proporcji do wykazywanych przez spółkę potrzeb, niewspółmiernie przekraczały wysokość kapitału zakładowego, w sytuacji gdy żaden podmiot nie został ujawniony jako rzeczywisty klient/nabywca spółki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p., a także art. 121 § 1, art. 122 i art. 125 O.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie uwzględnił zarzutów skargi odnoszących się do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Stwierdził, że przesłanki zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od marca do grudnia 2015 r., na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 w zw. z art. 70c O.p., zostały w tej sprawie spełnione.

Sąd zauważył, że organ podatkowy już na etapie kontroli podatkowej zgromadził materiał dowodowy, z którego wynika, że wystąpiły znamiona czynu zabronionego związanego z narażeniem na uszczuplenie należności publicznoprawnej - podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe m.in. od marca do grudnia 2015 r. W toku wszczętego postępowania karnego skarbowego przeprowadzono szereg czynności dowodowych, które zostały wymienione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zatem organy karne działają zgodnie z celem postępowania karnego przygotowawczego. Nie było zatem tak, że wszczęcie postępowania karnoskarbowego nastąpiło wyłącznie w celu zagwarantowania sobie możliwości prowadzenia wobec skarżącej postępowania zmierzającego do weryfikacji zadeklarowanej rozliczenia podatku od towarów i usług.

Sąd pierwszej instancji zaaprobował też ocenę organów podatkowych, że nabywane przez spółkę towary i usługi nie służyły wykonywaniu czynności opodatkowanych, w związku z czym spółka nie była uprawniona do obniżenia podatku należnego o wykazany w fakturach nabycia podatek naliczony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zgodził się z organem odwoławczym, że z ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie wynika, aby w badanych okresach spółka wykonywała jakąkolwiek działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem od towarów i usług lub choćby planowała taką działalność podjąć.

Sąd wskazał, że spółka prowadzenie swojej kilkuletniej działalności finansowała wyłącznie z uzyskiwanych pożyczek, których co istotne nie zwracała. Źródłem przychodu nie były natomiast generowane przez spółkę przychody "własne", które byłyby efektem podejmowanych przez nią typowych dla każdego przedsiębiorcy działań polegających na sprzedaży efektów własnej pracy, np. w postaci towarów czy też świadczonych usług.

Sąd zauważył, że celem gospodarczym skarżącej miało być uzyskiwanie przychodów z działalności w branży energetycznej. Z umowy zawartej 26 września 2014 r. z E. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "spółka E.") wynikało, że skarżąca miała pozyskiwać nowych klientów na cele przedsięwzięcia realizowanego przez spółkę E., a następnie uzyskiwać dochody m.in. ze sprzedaży energii elektrycznej wspólnym klientom obu spółek. W związku z tak określonymi założeniami umownymi, dokonywane przez spółkę wydatki, jeśli miały służyć do wykonywania czynności opodatkowanych, powinny być ukierunkowane na pozyskiwanie klientów zamierzających nabywać energię elektryczną lub dzierżawiących infrastrukturę elektroenergetyczną. W toku prowadzonego postępowania spółka nie przedstawiła jednak żadnych dowodów wskazujących, że ponoszenie przez nią wydatków na nabycie towarów i usług przyczyniało się do pozyskania jakiegokolwiek klienta, a w konsekwencji, że mogło dojść do uzyskiwania przez spółkę przychodu. Takich dowodów, mimo prawidłowo prowadzonych czynności procesowych, nie pozyskały także organy podatkowe.

Sąd zwrócił uwagę, że nawet członkowie zarządu skarżącej spółki nie byli w stanie wskazać, jakie konkretne działania podejmowane były w celu realizacji założonych planów gospodarczych. Zeznania tych osób odznaczają się dużym stopniem ogólnikowości i koncentrują się na wskazywaniu tych celów, które w założeniu miały zostać zrealizowane, ale nie zostały jednak osiągnięte bądź podkreślaniu, że podejmowano jakieś działania np. w sprawie elektrowni wiatrowych.

Odnosząc się do struktury ponoszonych wydatków, Sąd wskazał, że w większości przypadków spółka nabywała towary i usługi, które nie wykazują zwykle bezpośredniego związku z prowadzoną działalnością, a jedynie mogą mieć pośredni wpływ na uzyskanie przychodu (np. środki biurowe, artykuły konsumpcyjne, usługi telekomunikacyjne, doradcze, ochroniarskie, księgowe czy sprzątania pomieszczeń).

Zdaniem Sądu pierwszej instancji, organy podatkowe nie dopuściły się naruszenia przepisów O.p. w zakresie gromadzenia i oceny materiału dowodowego. Organy zebrały wystarczający materiał dowodowy, pozwalający na dokonanie oceny tego, czy nabywane towary i usługi mogły służyć do realizacji zamierzonych przez spółkę celów w postaci uzyskiwania przychodów w związku ze sprzedażą energii.

Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika - doradcę podatkowego, wniosła skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia. Wyrok Sądu pierwszej instancji zaskarżyła w całości, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit c) P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1 O.p., art. 122 O.p., art. 123 O.p., art. 180 § 1 O.p., art. 187 § 1 i 2 O.p., art. 188 O.p., art. 191 O.p. poprzez uznanie przez Sąd zaskarżonej decyzji za odpowiadającej prawu, mimo że postępowanie podatkowe wobec spółki nie było prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w postępowaniu podatkowym nie podjęto wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, organy podatkowe nie zebrały całego materiału dowodowego ani go wyczerpująco nie rozpatrzyły, nie uwzględniono żądań strony dotyczących przeprowadzenia dowodu z zeznań wskazanych świadków, mimo że okoliczności, na które mieliby zeznawać, nie zostały przez organ dostatecznie udowodnione, a strona nie miała możliwości uczestniczenia w czynnościach dowodowych z udziałem tych świadków, co przyczyniłoby się do wyjaśnienia sprawy, na skutek których to uchybień błędnie ustalono podatkowy stan faktyczny sprawy, co miało istotny wpływ na jej wynik.

Spółka zarzuciła też naruszenie prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 1 u.p.t.u. poprzez jego błędną interpretację, "odmawiając Podatnikowi prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego od zakupów, jakie spółka poniosła w związku z planowaną, ale niezrealizowaną sprzedażą opodatkowaną".

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. Ponadto zażądała rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał za uzasadniony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i jego oceny, tj. art. 122, art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p. Zdaniem Sądu kasacyjnego, Sąd pierwszej instancji dokonał błędnej oceny zastosowania ww. przepisów przez organy podatkowe.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku podkreślał, że skarżąca nie przedstawiła jakichkolwiek dowodów przeczących ustaleniom organów podatkowych co do braku prowadzenia przez nią działalności gospodarczej i ograniczyła się do ich ogólnikowego zanegowania. Nie odniósł się przy tym do zgłoszonego przez skarżącą wniosku o przesłuchanie świadków.

Z analizy akt sprawy wynika, że w toku postępowania podatkowego strona konsekwentnie wnosiła o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania M.B. i R.K. w charakterze świadków. Na konieczność przesłuchania ww. osób skarżąca po raz pierwszy wskazała w piśmie z dnia 22 kwietnia 2021 r., wypowiadając się co do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W piśmie wyjaśniono, że M.B. był pierwszym prezesem zarządu spółki. Funkcję tę pełnił od dnia 14 października 2014 r., tj. od momentu powstania spółki, do dnia 10 grudnia 2015 r., a zatem w czasie podstawowego rozwoju spółki. Natomiast R.K., ze względu na znajomość rynku, od powstania spółki powołany był jako pełnomocnik do zawierania kontaktów i prowadzenia negocjacji. Również w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji spółka wskazała na konieczność przesłuchania M.B. i R.K. Spółka zaznaczyła, że ww. osoby, w szczególności R.K., są najlepiej poinformowane o celu, w jakim założona spółka, i o zakresie jej działalności.

Zgodnie z art. 188 O.p., żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innym dowodem.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie budzi wątpliwości, że przedmiotem dowodów, o których przeprowadzenie wnioskowała skarżąca, były okoliczności mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Istotą problemu w niniejszej sprawie było ustalenie, czy skarżąca miała prawo do odliczenia, na podstawie art. 86 ust. 1 u.p.t.u., podatku naliczonego wynikającego z opisanych w decyzjach faktur dokumentujących nabycie towarów i usług. Zasadniczym powodem zakwestionowania przez organy podatkowe prawa spółki do odliczenia podatku było stwierdzenie, że spółka w badanych okresach w ogóle nie wykonywała jakiejkolwiek działalności gospodarczej ani nawet nie planowała takiej działalności podjąć, a zatem nabywane przez nią towary i usługi nie mogły służyć wykonywaniu czynności opodatkowanych. Organy utrzymywały, że zawiązanie spółki i jej istnienie przez lata 2015-2018 nie miało na celu rozpoczęcia i prowadzenia działalności gospodarczej, a jedynie generowanie kosztów i podatku od towarów i usług do zwrotu. Powoływały się przy tym na okoliczności powstania spółki, powiązania kapitałowe i osobowe. Właśnie w tych kwestiach (okoliczności powstania spółki, cel jej założenia, zakres działalności) mieli wypowiedzieć się wnioskowani przez spółkę świadkowie.

Nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem organów podatkowych, że odmowa przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków była dopuszczalna wobec zebrania wystarczających dowodów, pozwalających na dokonanie niezbędnych ustaleń faktycznych (zob. str. 27-28 decyzji organu odwoławczego, str. 54-55 decyzji organu pierwszej instancji).

Przepis art. 188 O.p. sprzeciwia się temu, aby odmawiać żądaniu przeprowadzenia dowodu na okoliczności istotne dla wyniku sprawy z tego tylko względu, że organ uznał, iż okoliczności mające znaczenie dla sprawy zostały już potwierdzone innymi dowodami, które uznano za wiarygodne, lecz w sposób sprzeczny z tezą, którą zamierza dowodzić strona postępowania. Zawarte w tym przepisie sformułowanie "chyba, że okoliczności te stwierdzone są wystarczająco innymi dowodem" odnosi się do sytuacji, gdy żądanie dotyczy tezy dowodowej, już stwierdzonej, na korzyść strony. Jeżeli dowód dotyczy tezy odmiennej (tzw. przeciwdowód) powinien być przeprowadzony. Odmienna interpretacja prowadziłaby do pozbawienia strony podstawowego instrumentu, za pomocą którego realizuje prawo do czynnego udziału w sprawie, tj. zgłaszania wniosków dowodowych (zob. np. wyroki NSA: z dnia 4 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Ka 2164/00; z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt FSK 2669/04; z dnia 21 maja 2009 r., sygn. akt I FSK 382/08; z dnia 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2661/14; z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 151/12).

Wnosząc o przeprowadzenie ww. dowodów z zeznań świadków skarżąca starała się wykazać, że faktycznie prowadziła działalność gospodarczą i planowała osiągnąć zyski. Wnioskowane przez nią dowody zmierzały zatem do podważenia tez organu podatkowego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zeznania wnioskowanych przez skarżącą świadków, w tym zwłaszcza R.K., mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Odmowa przeprowadzenia tych dowodów, w sytuacji gdy strona stanowczo zaprzeczała twierdzeniom organu, jakoby nigdy nie planowała prowadzić działalności gospodarczej i miała na celu jedynie generowanie kosztów, była nieuzasadniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w ślad za organami podatkowymi, podkreślał, że zeznania członków zarządu spółki odznaczają się dużym stopniem ogólnikowości i że nie byli oni w stanie wskazać, jakie konkretne działania podejmowane były w celu realizacji założonych planów gospodarczych. Tymczasem skarżąca od początku sygnalizowała, że nowy zarząd nie posiada wiedzy w tym zakresie. Jako osoby poinformowane co do planów inwestycyjnych i podejmowanych działań wskazywała pierwszego prezesa zarządu M.B. oraz pełnomocnika R.K.

Strona postępowania podatkowego w każdej sprawie jest uprawniona do przejawiania inicjatywy dowodowej w trybie art. 188 O.p. w celu przeprowadzenia dowodów na okoliczności, które uważa za istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, a takimi - w niniejszej sprawie - są niewątpliwie okoliczności podnoszone w opisanych wyżej wnioskach dowodowych strony skarżącej, nieuwzględnionych przez organ podatkowy pierwszej instancji, a następnie organ odwoławczy. Zignorowanie tej inicjatywy strony skarżącej nastąpiło z uchybieniem art. 188 O.p., a w konsekwencji także z uchybieniem art. 122 oraz art. 187 § 1 O.p., z których wynika obowiązek organów podatkowych podjęcia wszelkich niezbędnych działań, w tym zebrania całego materiału dowodowego, w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, oraz art. 191 O.p., stosownie do którego organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Sąd pierwszej instancji, akceptując te uchybienia, naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a.

W związku z powyższym Naczelny Sąd Administracyjny, uznając, że istota sprawy polegająca na stwierdzeniu braku właściwie przeprowadzonego postępowania odwoławczego przez organ drugiej instancji jest dostatecznie wyjaśniona, na podstawie art. 188 P.p.s.a. rozpoznał skargę. Stwierdził, że wnioskowane przez stronę dowody powinny zostać przeprowadzone, po czym odpowiednio ocenione w trybie art. 191 O.p. Wobec konieczności przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego we wskazanym zakresie, a w konsekwencji także ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, zgodnie z art. 127 O.p., i właściwego uzasadnienia wydanego rozstrzygnięcia, zgodnie z wymogami określonymi w art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p., istniały podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok w całości oraz uchylił decyzję organu odwoławczego.

Przedwczesna na obecnym etapie jest ocena podniesionego w skardze kasacyjnej spółki zarzutu naruszenia prawa materialnego.

O kosztach postępowania za obie instancje orzeczono na podstawie art. 200, art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Złożyły się na nie: wpis od skargi wniesionej do Sądu pierwszej instancji (1.500 zł), wynagrodzenie należne za działanie pełnomocnika skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym (5.400 zł), opłata od wniosku za sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku Sądu pierwszej instancji (100 zł), wpis od skargi kasacyjnej (750 zł), oraz wynagrodzenie należne za działanie pełnomocnika skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (2.700 zł).

Wynagrodzenie za działanie pełnomocnika skarżącej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gdańsku określono na podstawie § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687), a za działanie w imieniu skarżącej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym - na podstawie § 2 ust. 2 pkt 2 w zw. z § 2 ust. 1 pkt 1 lit. f) ww. rozporządzenia.

Elżbieta Olechniewicz Roman Wiatrowski Małgorzata Niezgódka-Medek