Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Justyna Siemieniako (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 6 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku z dnia 13 grudnia 2024 r. nr 2001-IOV-1.4103.61.2024 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług grudzień 2018 r. p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. ,

S. S.(dalej powoływany jako skarżący) złożył skargę na decyzję z dnia 13 grudnia 2024 r. nr 2001-IOV-1.4103.61.2024, w której Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Białymstoku (dalej powoływany jako DIAS, organ) utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Białymstoku z dnia 24 października 2024 r. nr 2004-SPV.4103.27.2024 w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za grudzień 2018 r.

W dniu 13 lutego 2025 r. złożył natomiast wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że wykonanie decyzji może spowodować nieodwracalne skutki finansowe i gospodarcze, które negatywnie wpłyną na jego działalność oraz ogólną sytuację finansową. Podał, że pomaga mu rodzina, żona straciła pracę i ze względu na stan psychofizyczny nie może podjąć innej pracy. Stwierdził, że wykonanie decyzji może skutkować nieodwracalnymi konsekwencjami. Według skarżącego wstrzymanie decyzji nie wpłynie negatywnie na interes publiczny, a jedynie zapobiegnie nieodwracalnej szkodzie po stronie skarżącego.

Postanowieniem z 21 maja 2025 r. sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu sąd stwierdził, że z argumentacji wyrażonej w uzasadnieniu skargi nie wynika, aby zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy wskazać, że skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, które obrazowałyby jego sytuację finansową i majątkową, co pozwoliłoby na odniesienie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty do finansów skarżącego. Również dokumenty zgromadzone w aktach dot. wniosku o przyznanie prawa pomocy (I SPP/Bk 17/25) oraz wyrażone tam twierdzenia nie mogą być uznane za wystarczające w kontekście oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd stwierdził również w cyt. postanowieniu, że skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej w sposób pełny i rzetelny. Sąd nie dysponuje materiałem źródłowym, na podstawie którego mógłby ocenić, jaki rzeczywiście wpływ na sytuację strony miałoby wykonanie zaskarżonego rozstrzygnięcia. Jak stwierdzono już w prawomocnym postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2025 r., I SPP/Bk 17/25, skarżący minął się z prawdą podając, że zawiesił działalność gospodarczą we czerwcu 2023 r., podczas gdy miało to miejsce we wrześniu 2024 r. Ponadto przedstawił on nieaktualne dokumenty, odnoszące się do jego stanu finansów i majątku w 2018 r., co rzecz jasna nie ma znaczenia dla oceny, jakie skutki będzie miało obecnie wykonanie zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego zgromadzone w aktach sprawy dokumenty nie są wystarczające, aby ocenić, czy zaistniały podstawy do udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej.

W piśmie z 4 sierpnia 2025 r. skarżący zwrócił się m.in. o zawieszenie lub ograniczenie egzekucji do czasu wyjaśnienia faktycznego stanu finansowego, jak również o ochronę jego majątku przed bezpodstawnym zajęciem przez organy administracji skarbowej. W załączeniu skarżący przedstawił wyciągi bankowe za lata 2018-2022 oraz dokumenty wskazujące na wykonanie zajęć egzekucyjnych na rachunku bankowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd nadał zawartemu w piśmie z 4 sierpnia 2025 r. wnioskowi bieg stosownie do intencji wynikającej z jego treści i adekwatnie do kompetencji sądu. Należy bowiem podkreślić, że sąd nie jest władny wprost do zawieszenia egzekucji, jednak wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – którego sąd administracyjny może dokonać w ramach swoich uprawnień – miałoby oczekiwane przez skarżącego skutki.

W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: p.p.s.a.) sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Zgodnie z art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Warunkiem dokonania zmiany jest stwierdzenie zmiany okoliczności uzasadniających uprzednie rozstrzygnięcie, zaistnienie którejś z przesłanek uzasadniających wstrzymanie lub też jej odpadnięcie. Bez takiej zmiany okoliczności, tryb zmiany postanowienia nie może zostać zastosowany. Podstawą do zmiany nie jest kwestionowanie stanowiska zajętego przez sąd, wniosek strony o zmianę postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie może być traktowany jak środek zaskarżenia takiego postanowienia (por. postanowienie NSA z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I OSK 1353/18, CBOSA).

Strona, domagająca się zmiany lub uchylenia postanowienia powinna zatem wykazać taką zmianę okoliczności, która czyni zasadnym jej żądanie. Nieuzasadnionym i sprzecznym z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a. byłoby ponowne odnoszenie się do okoliczności sformułowanych w pierwotnym wniosku, w związku z czym sąd odniesie się jedynie do nowej argumentacji wniosku, względnie dotychczasowej w zakresie, w jakim została ona poszerzona w kolejnym wniosku.

W postanowieniu z dnia 21 maja 2025 r. sąd wyjaśnił już skarżącemu, jakie przesłanki powinny zostać wykazane w celu uzyskania ochrony tymczasowej przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., jak należy rozumieć pojęcia "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków" i jakimi środkami skarżący powinien te przesłanki wykazać. W szczególności sąd stwierdził, że "skarżący nie dołączył do wniosku żadnych dokumentów, które obrazowałyby jego sytuację finansową i majątkową, co pozwoliłoby na odniesienie wynikającej z zaskarżonej decyzji kwoty do finansów skarżącego". Należało zatem zbadać, czy skarżący wskazał nowe okoliczności i dowody, które uzasadniałyby wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

W ocenie sądu skarżący w dalece niewystarczający sposób uzupełnił materiał dowodowy mający stanowić podstawę do oceny sytuacji skarżącego w kontekście przesłanek ochrony tymczasowej. Przedłożone dokumenty i twierdzenia wniosku odnoszą się wyłącznie do sytuacji finansowej skarżącego i obrazują tę sytuację w niepełnym stopniu. Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że wyciągi bankowe wskazują na sytuację skarżącego z lat 2018-2022, a więc nie są aktualne i przez to nie mogą być wzięte pod uwagę w kontekście zasadności wniosku. W dalszym ciągu skarżący nie podaje informacji dot. swojego majątku, w szczególności środków trwałych, w tym nieruchomości. Należy więc stwierdzić, że skarżący nie przedstawił swojej sytuacji finansowej i majątkowej w sposób pełny i rzetelny, co nie pozwala sądowi na kompleksową ocenę wniosku przez pryzmat przesłanek ochrony tymczasowej.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 61 § 3 i 4 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.