Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Rafał Stasikowski sędzia NSA Sławomir Wojciechowski (spr.) sędzia del. WSA Arkadiusz Windak Protokolant: starszy asystent sędziego Łukasz Sielanko po rozpoznaniu w dniu 29 lipca 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J.K., M.K. i P.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1003/21 w sprawie ze skargi J.K., M.K. i P.K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 17 czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia oddala skargę kasacyjną.

Wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1003/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu sprawy w trybie uproszczonym, ze skargi J.K., M.K. i P.K. (dalej także jako: "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] (dalej także jako: "organ odwoławczy", "organ II instancji", "SKO", "Kolegium") z dnia 17 czerwca 2021 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia: oddalił skargę.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się w sposób następujący:

Dnia 19 marca 2021 r. inwestor [...] w K. (dalej także jako: "inwestor") zwrócił się o ustalenie, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] utracił przymiot strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia pn. "Przeciwdziałanie skutkom suszy na obszarze dorzeczy [...] w km 39+120 rzeki [...], [...]".

Jak wskazał inwestor zgodnie z art. 74 ust. 3a ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247), stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wnioskodawca oraz podmiot, któremu przysługuje prawo rzeczowe do nieruchomości znajdującej się w obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie w wariancie zaproponowanym przez wnioskodawcę, z zastrzeżeniem art. 81 ust. 1. Przez obszar ten rozumie się: przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obszar znajdujący się w odległości 100 m od granic tego terenu; działki, na których w wyniku realizacji, eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia zostałyby przekroczone standardy jakości środowiska lub działki znajdujące się w zasięgu znaczącego oddziaływania przedsięwzięcia, które może wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości, zgodnie z jej aktualnym przeznaczeniem.

Postanowieniem z dnia 23 kwietnia 2021 r. znak: [...] Burmistrz [...] (dalej także jako: "organ I instancji) odmówił wnioskowi inwestora wskazując, iż nie ma podstaw do jego uwzględnienia, bowiem cytowany wyżej przepis w sprawie niniejszej nie ma zastosowania.

Zażalenie na ww. postanowienie wniósł zarzucając: naruszenie art. 28 k.p.a. w związku z art. 6, 7, 8 k.p.a., poprzez bezpodstawne uznanie, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] jest stroną postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej i niewskazanie przez organ normy prawnej, z jakiej wynika interes Okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] jako strony postępowania oraz nieustalenie czy jest to interes prawny strony czy też interes faktyczny oraz naruszenie art. 124 § 2 k.p.a., poprzez sporządzenie lakonicznego uzasadnienia postanowienia zawierającego jedynie przytoczenie treści przepisów z niedostatecznym uzasadnieniem faktycznym i prawnym, co powoduje arbitralność wydanego postanowienia.

Organ odwoławczy (SKO) postanowieniem z dnia 17 czerwca 2021 r., [...], na podstawie art. 134 w związku z art. 144 k.p.a., stwierdziło niedopuszczalność zażalenia.

Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww. postanowienie SKO z dnia 17 czerwca 2021 r., [...], zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które legły u podstaw jego wydania, a miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 134 k.p.a., poprzez wydanie postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia w sprawie o uznanie, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] jest stroną w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W ramach żądania skargi wnieśli o rozpatrzenie wniosku z dnia 19 marca 2021 r. w drodze decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 1003/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie: oddalił skargę. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a zaskarżone postanowienie, mimo lakonicznego uzasadnienia, odpowiada prawu.

Skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli skarżący zaskarżając go w całości i zarzucając zaskarżonemu orzeczeniu, na podstawie art. 173 p.p.s.a. i art. 174 pkt 2 p.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i uniemożliwiło jej prawidłowe rozstrzygnięcie, wyrażające się w naruszeniu:

1. art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 104 § 1 i 2 , art. 107 § 1 i 3 oraz art. 138 k.p.a., wyrażające się w nie rozpoznaniu sprawy i zasadności wydania rozstrzygnięcia przez organy administracji (organ I instancji i SKO) w aspekcie obowiązującego prawa, a także w braku sprawowania w sposób należyty kontroli działalności administracji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego przyjęcia, iż w niniejszym postępowaniu zażalenie na postanowienie było niedopuszczalne, choć rozstrzygnięcie błędnie przybrało postać postanowienia, bez wskazania jaki charakter i formę ma rozstrzygnięcie będące przedmiotem niniejszego postępowania (przyznania lub utraty statusu strony);

2. art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z art. 134 k.p.a. w związku z art. 144 k.p.a., poprzez zastosowanie ww. przepisów przy braku spełnienia przesłanek;

3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi skarżących (inwestorów) w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie SKO wydane zostało z naruszeniem art. 138 k.p.a. w związku z art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 k.p.a.;

4. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 151 p.p.s.a., poprzez oddalenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargi skarżących (inwestorów) w sytuacji, gdy rozstrzygnięciem SKO wydane zostało z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bezzasadnym uznaniu, że choć uzasadnienie organu administracji zostało sporządzone w sposób lakoniczny i nie odpowiadający obowiązującym przepisom, nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie.

Wskazując na powyższe zarzuty kasacyjne skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie, rozpoznanie skargi na rozprawie oraz zasądzenie kosztów postępowania z uwzględnieniem kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Odpowiedź na skargę kasacyjną nie została wniesiona.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę przesłanki uzasadniające nieważność postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone przez zakres zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji oraz podniesione i poddane konkretyzacji podstawy kasacyjne.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższe ustawowe podstawy kasacyjne wymagają od skarżącego kasacyjnie konkretyzacji poprzez sformułowanie tzw. zarzutów kasacyjnych. Oznacza to, że jeżeli – tak jak w rozpoznawanej sprawie – nie zachodzi nieważność postępowania zakres postępowania kasacyjnego wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Jak wskazano, z przywołanych przepisów wynika, że wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą i nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich ani w inny sposób korygować. Wobec tego istotnego znaczenia nabiera prawidłowe przytoczenie podstawy kasacyjnej, przez co należy rozumieć podanie konkretnego przepisu (konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego), który zdaniem strony został naruszony przez sąd pierwszej instancji (por.: postanowienia NSA z: 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04, CBOSA). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej winno zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych. Na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek podania, które konkretnie przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżanym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.). Podobnie przy naruszeniu prawa procesowego należy wskazać przepisy tego prawa, które zostały naruszone przez sąd i wpływ naruszenia na wynik sprawy, tj. treść orzeczenia (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). W skardze kasacyjnej nie wystarczy wymienić w luźny sposób kilku przepisów. Trzeba indywidualnie uzasadnić każdy zarzut formułowany wobec każdego z przepisów, które w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną naruszył sąd pierwszej instancji (por.: wyroki NSA z 8 maja 2018 r., sygn. akt II GSK 289/18 i z 6 grudnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1070/19, CBOSA). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do uzupełniania czy innego korygowania wadliwie postawionych zarzutów kasacyjnych. Nie może też samodzielnie ustalać podstaw, kierunków, jak i zakresu zaskarżenia.

Dalej, wskazać należy, że zgodnie z art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł w niniejszej sprawie zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu pierwszej instancji (por. np. wyrok NSA z 24 stycznia 2023 r. sygn. akt II OSK 1511/22, CBOSA).

W rozpatrywanej sprawie skarżący kasacyjnie oparli skargę kasacyjną, wskazując jedynie na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznawszy skargę kasacyjną z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że nie ma ona usprawiedliwionych podstaw i tym samym podlega oddaleniu.

Konstrukcja zarzutów naruszenia przepisów postępowania umożliwia ich łączne rozpoznanie z uwagi na ich komplementarny charakter, istota których koncentruje się wokół wykazania, że w niniejszej sprawie zażalenie na postanowienie nie było niedopuszczalne, gdyż rozstrzygnięcie organu I instancji błędnie przybrało formę postanowienia. Wokół postawionej tezy skarżący kasacyjnie konstruowali kolejne zarzuty procesowe.

Przechodząc do analizy zarzutów, należy wskazać w pierwszej kolejności na przepisy prawa, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie.

Stosownie do art. 134 k.p.a. organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Przepis ten, na podstawie art. 144 k.p.a. i art. 141 k.p.a., znajduje odpowiednie zastosowanie do zażaleń wnoszonych na wydane w toku postępowania postanowienia.

Rozdział 6 kodeksu postępowania administracyjnego zatytułowany "Strona" nie zawiera unormowania o wydawaniu przez organ administracji publicznej postanowienia w przedmiocie przyznania albo nieprzyznania statusu strony osobie wnioskującej o jej dopuszczenie w tym charakterze do udziału w postępowaniu. Jedynie w przepisie art. 31 k.p.a., regulującym zasady udziału organizacji społecznych w postępowaniu administracyjnym dotyczącym innej osoby przewidziano, że po złożeniu przez organizację społeczną żądania dopuszczenia jej do udziału w postępowaniu, organ administracji wydaje postanowienie o dopuszczeniu organizacji do udziału w postępowaniu. Wówczas organizacja społeczna uczestniczy w postępowaniu na prawach strony (§ 3), a zatem nie jako strona postępowania w rozumieniu art. 28 k.p.a. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania lub dopuszczenia do udziału w postępowaniu organizacji społecznej służy zażalenie.

Postanowienie z dnia 23 kwietnia 2021 r. Burmistrza [...], którym odmówił uznania utraty przez Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...]przymiotu strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, było z punktu widzenia procedury administracyjnej rozstrzygnięciem nieprzewidzianym w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Nie zmienia to jednak prawidłowości rozstrzygnięcia SKO, którym organ odwoławczy stwierdził niedopuszczalność zażalenia od tego postanowienia. Przepisy procedury administracyjnej nie znają instytucji postanowienia w sprawie uznania danego podmiotu za stronę postępowania, poza art. 31 k.p.a., na które przysługiwałyby zażalenia.

Tak więc doszło z jednej strony do zaskarżenia zażaleniem wadliwego postanowienia, z drugiej natomiast na takie postanowienie, nie mające umocowania w przepisach nie może też przysługiwać zażalenie. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie mogą przewidywać środków odwołania od rozstrzygnięć nieprzewidzianych procedurą administracyjną.

Tak więc w sprawie sądowoadministracyjnej, w której zapadł kwestionowany wyrok kluczową dla rozstrzygnięcia była kwestia dopuszczalności zaskarżenia ww. postanowienia.

Zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi.

Sąd pierwszej instancji zasadnie wskazał, że w świetle tego przepisu nie każde postanowienie wydane przez organ administracji publicznej podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia, lecz tylko takie, co do których ustawodawca wyraźnie przewidział taką możliwość.

Oceniając wniosek inwestora zmierzający do "wyłączenia strony" od udziału w postępowaniu, poprzez "ustalenie, że Okręg Polskiego Związku Wędkarskiego w [...] utracił przymiot strony w toczącym się postępowaniu administracyjnym w sprawie wydania decyzji środowiskowej", jest oczywiste, że przepisy procedury administracyjnej nie znają instytucji postanowienia w sprawie uznania, bądź nie, danego podmiotu za stronę postępowania, na które przysługiwałoby zażalenie.

Także przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, nie przewidują takiej sytuacji, że w sprawie uznania bądź odmowy uznania podmiotu za stronę postępowania wydaje się zaskarżalne postanowienie. Ponieważ przepisy nie przewidują wydawania postanowienia w przedmiocie przyznania bądź utraty statusu strony, prawidłowo więc organ odwoławczy uznał, że wniesione zażalenie jest niedopuszczalne.

Z powyższych względów nie mogło dojść do naruszenia przez Sąd wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Podnoszona w kasacji argumentacja jakoby rozstrzygnięcie Burmistrza [...] stanowiło autorytatywną konkretyzację normy prawa administracyjnego materialnego jest całkowicie chybione. Przypisywanie zaś rozstrzygnięciom organów administracji w razie wątpliwości charakteru decyzji, w tej konkretnej sytuacji jest nieuprawnione. Sprawa merytorycznie dotyczyła ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla inwestycji i w jej toku pojawiła się kwestia wpadkowa statusu strony, organy nie orzekały merytorycznie. Status strony postępowania występującej w postępowaniu administracyjnym i rozstrzygnięcie w tym przedmiocie nie mogło przybrać formy decyzji, jako zastrzeżonej dla rozstrzygnięcia merytorycznego, do którego z całą pewnością nie mogło prowadzić wpadkowe postępowanie zainicjowane przez skarżącego co do statusy innego podmiotu.

W sprawie nie mogło więc dojść do naruszenia art. 7 w zw. z art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, bezzasadnym uznaniu, że choć uzasadnienie organu administracji zostało sporządzone w sposób lakoniczny i nie odpowiadający obowiązującym przepisom, nie miało to wpływu na rozstrzygnięcie.

Stan faktyczny w sprawie został ustalony i dotyczył tylko i wyłącznie kwestii dopuszczalności zaskarżenia zażaleniem postanowienia organu I instancji i prawidłowości postanowienia SKO w świetle obowiązującego prawa. Wywodzenie w tej konkretnej sytuacji procesowej wyżej wskazanych zarzutów bez wskazania jakiego to materiału dowodowego organy administracji na tym etapie postępowania nie zgromadziły i nie oceniły, jest nieuzasadnione, gdyż nie znajduje też skonkretyzowania w zarzutach i uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Z intencji skarżącego na poszczególnych etapach postępowania można jedynie domniemywać, że dotyczy to merytorycznej oceny statusu strony, a więc kwestionowanie istnienia przepisu prawa materialnego, który uzasadniałby jej interes prawny w postępowaniu, co pozostaje poza oceną zaskarżonego skargą postanowienia SKO i skarżonego kasacyjnie wyroku.

Nie mogło więc dojść do naruszenia art. 133 § 1, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. w związku z przywołanymi art. k.p.a. z zarzutów nr 1 i 2 skargi kasacyjnej.

Nie jest zasadny również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 p.p.s.a. – zarzut 3 i 4 kasacji w związku z naruszeniem art. 138 k.p.a., art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przywołane przepisy p.p.s.a. i k.p.a.. są przepisami wynikowymi. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowane jest stanowisko, że mają one charakter ogólny (blankietowy) i określają kompetencje sądu administracyjnego w fazie orzekania. Tego typu przepisy nie mogą zatem stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej. Strona skarżąca kasacyjnie chcąc powołać się na zarzut naruszenia art. 145 § 1 w zw. z art. 151 p.p.s.a. zobowiązana jest więc bezpośrednio powiązać omawiany zarzut z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym – jej zdaniem – Sąd I instancji uchybił w toku rozpoznania sprawy. Naruszenie ww. przepisu jest zawsze następstwem uchybienia innym przepisom, czy to procesowym, czy też materialnym (por. wyroki NSA: z dnia 30 kwietnia 2015 r., I OSK 1701/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1595/14, z dnia 29 kwietnia 2015 r., I OSK 1596/14, z dnia 24 kwietnia 2015 r., I OSK 1088/14, z dnia 8 kwietnia 2015 r., I OSK 71/15, z dnia 9 stycznia 2015 r., I OSK 638/14). Takiego powiązania w rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie dokonano skutecznie wobec niewykazania naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. i prawidłowego stosowania przez organ art. 138 k.p.a., art. 104 § 1 i 2, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Sąd Wojewódzki zasadnie oddalając skargę zobligowany był do wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia jako art. 151 p.p.s.a.

Mając powyższe względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.