Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia R. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 1497/20 o odrzuceniu skargi R. G. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych postanawia: oddalić zażalenie.

Pismem z 12 lipca 2020 r. R. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z [...] czerwca 2020 r. w przedmiocie przetwarzania danych osobowych.

Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 19 sierpnia 2020 r. skarżący został wezwany do uiszczenia – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania – wymaganego wpisu od złożonej skargi w wysokości 200 zł. Jednocześnie został poinformowany o skutkach jego nieuiszczenia. Nadto wezwano skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL, również w terminie 7 dni od doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Zaskarżonym postanowieniem Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżona decyzja Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych została doręczona skarżącemu 6 czerwca 2020 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru, znajdującego się w aktach administracyjnych. Oznacza to, że ostatni dzień ustawowego terminu do wniesienia skargi upłynął 6 lipca 2020 r. Przedmiotowa skarga została natomiast nadana przez skarżącego na adres organu w Urzędzie Pocztowym 12 lipca 2020 r., zatem z przekroczeniem 30 dniowego terminu. Sąd ten zauważył, że skarżący został prawidłowo pouczony przez organ

o terminie i trybie wniesienia skargi.

Nadto skarżący został wezwany zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez uiszczenie wpisu oraz wskazanie numeru PESEL. Powyższe wezwania zostały doręczone skarżącemu 3 września 2020 r. Oznacza to, że siedmiodniowy termin do wykonania wezwania oraz uiszczenia wpisu od skargi upłynął 10 września 2020 r. Należny wpis od skargi został uiszczony 11 września 2020 r., a pismo z numerem PESEL zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 11 września 2020 r., a więc po upływie wyznaczonego terminu.

W związku z powyższym Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 49 § 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") odrzucił skargę, zaś na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zwrócił skarżącemu wpis.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący. Przyznał w nim, że przedmiotową decyzję odebrał 6 czerwca 2020 r., lecz na otrzymanej decyzji widniała myląca go data powstania dokumentu - 12 czerwca 2020 r., w związku z czym był przekonany, że termin 30 dni na wniesienie skargi upływa 12 lipca 2020 r. Przyznał również, że wezwanie do uzupełnienia braków skargi odebrał 3 września 2020 r., lecz według skarżącego do 7 dniowego terminu na uzupełnienie braków nie należy wliczać niedziel ani świąt, zatem termin ten upłynął 11 września 2020 r. Skarżący zwrócił uwagę, że w sprawie nie jest reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne.

Stosownie do art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a ustawy.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że przedmiotowa decyzja Prezesa UODO została doręczona skarżącemu 6 czerwca 2020 r., zaś skargę na nią skarżący wniósł 12 lipca 2020 r., co sam przyznał w zażaleniu. Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotowa skarga została wniesiona z uchybieniem terminu, o którym mowa wyżej, co stanowiło wystarczającą przesłankę do odrzucenia skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia.

Wobec wezwania skarżącego przez Przewodniczącego Wydziału do uzupełnienia braków skargi, stwierdzić należy, że zgodnie z art. 57 § 1 w zw. z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym i jako pierwsze pismo w sprawie powinna zawierać m.in. numer PESEL strony wnoszącej pismo. Stosownie do art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Skarżący sam przyznał w zażaleniu, że uchybił terminowi na uzupełnienie ww. braku.

Przepis art. 220 § 1 p.p.s.a. stanowi, że Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. W myśl art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. Również co do tej okoliczności skarżący przyznał, że nie uiścił wpisu w wyznaczonym terminie.

Zauważyć należy, że w sprawie wystąpiły trzy niezależne podstawy do odrzucenia skargi:

- skarżący wniósł skargę po terminie;

- skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni, pod rygorem jej odrzucenia, którego braku w wyznaczonym terminie nie uzupełnił;

- skarżący nie uzupełnił w terminie braku fiskalnego skargi, do którego został wezwany.

Wszystkie powyższe okoliczności są niesporne i przemawiają za tym, że Sąd pierwszej instancji zgodnie z prawem odrzucił przedmiotową skargę.

Odnosząc się natomiast do zaproponowanego przez skarżącego w zażaleniu sposobu liczenia terminu w postępowaniu sądowoadministracyjnym, wskazać należy, że kwestię tę reguluje art. 83 p.p.s.a. Zgodnie z § 1 tego przepisu terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, z zastrzeżeniem § 2, który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Przepis art. 111 § 1 i 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740) stanowi, że termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia. Jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Skoro skarżący odebrał korespondencję sądową 3 września 2020 r. (czwartek), to w świetle wyżej wymienionych przepisów termin na uzupełnienie braków upływał 7 dni później, a więc 10 września 2020 r. (czwartek) – co prawidłowo ustalił Sąd pierwszej instancji. W przypadku wątpliwości co do sposobu wykonania wezwania skarżący powinien zwrócić się do Sądu w celu uzyskania stosownych informacji.

Podniesione przez skarżącego w zażaleniu przyczyny uchybienia terminom na wniesienie skargi oraz uzupełnienie jej braków pozostają bez znaczenia dla niniejszego postępowania wpadkowego. Mogą one natomiast stanowić przedmiot rozważań Sądu pierwszej instancji w przypadku złożenia ewentualnie przez skarżącego wniosku o przywrócenie terminu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.