Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: asesor WSA Paweł Konicki po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. sp. z o. o. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 kwietnia 2016 r. Nr XXVI/652/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy S. postanawia: odrzucić skargę.

Pismem z 30 listopada 2023 r. B. sp. z o. o. w W. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 kwietnia 2016 r. Nr XXVI/652/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie ulicy [...], zaskarżając ją w części obejmującej § 24 ust. 4 pkt 5a uchwały, jak również załącznik graficzny do uchwały, tj. rysunek planu, w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], identyfikator działki: [...], położonej na terenie oznaczonym symbolem [...] oraz częściowo [...] i [...] przy ul. [...] w W.

W odpowiedzi na skargę Rada Miasta Stołecznego Warszawy, wniosła o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Po pierwsze zauważyć należy, że zgodnie z art. 58 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 – zwanej dalej P.p.s.a.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona. Pierwszy przypadek, dotyczy "stanu sprawy w toku" (lis pendens), który bezwzględnie zakazuje wszczynania nowego postępowania sądowoadministracyjnego między tymi samymi stronami, w tym samym przedmiocie.

Jak wynika natomiast z akt sprawy prowadzonych pod sygnaturą VII SA/Wa 2527/23 pismem z 22 września 2023 r. B. sp. z o. o. w W. wniosła skargę na uchwałę Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 21 kwietnia 2016 r. Nr XXVI/652/2016 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] w rejonie [...], zaskarżając ją w części obejmującej § 24 ust. 4 pkt 5a uchwały, jak również § 24 ust. 4 pkt 4 i § 15 ust. 3 pkt 2 i 3 uchwały, w odniesieniu do działki o numerze ewidencyjnym [...], identyfikator działki: [...], położonej na terenie oznaczonym symbolem [...] oraz częściowo [...] i [...] w przy ul. [...] w W..

Porównanie skarg ze sprawy pod sygnaturą VII SA/Wa 2527/23 i niniejszej wniesionej w późniejszym terminie wynika, że ta ostatnia dotyczy tego samego podmiotu i tej samej uchwały, co do wskazanych przepisów obejmuje natomiast węższy zakres zaskarżenia, wskazując jedynie jeden przepis uchwały, dodatkowo obejmując załącznik graficzny.

W ocenie Sądu oznacza to, że skarga wniesiona w niniejszej sprawie dotyczy tej samej sprawy już zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, zatem nie mogła wszcząć ona nowego postępowania z przyczyn wskazanych w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Po drugie zauważyć należy, że zaskarżona uchwała została podjęta 21 kwietnia 2016 r., a więc w stanie prawnym, w którym wniesienie skargi na uchwałę wymagało uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm. – zwanej dalej u.s.g.): "[k]ażdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego". Stwierdzić jednak należy, że wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w powyższym przepisie, jest czynnością prawną, której celem jest m.in. uniknięcie postępowania przed sądem administracyjnym, czyli chodzi o usunięcie naruszenia prawa, bez niepotrzebnego wdawania się w spór przed sądem administracyjnym. Instytucja wezwania jest surogatem środka odwoławczego i nie można traktować jej jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Przyjęcie takiego poglądu pozbawiałoby to działanie znaczenia prawnego, byłoby zaprzeczeniem jego istoty i powodowałoby destabilizację obrotu prawnego, zamiast poprawić jego bezpieczeństwo, nie mówiąc już o tym, że takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. w pozycji bardziej uprzywilejowanej niż inne podmioty, wnoszące skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to z kolei sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP) oraz przepisem art. 78 Konstytucji RP (por. postanowienie NSA z 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08 i 6 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1199/10 – orzeczenia przywołane w uzasadnieniu niniejszego postanowienia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internatowym: orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z tego też względu w utrwalonym na tle powyższego przepisu orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością przysługującą stronie tylko jeden raz, a kolejne pisma w tej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, nie są wezwaniami w rozumieniu art. 101 u.s.g. (tak: postanowienia NSA z 4 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2294/11, 24 stycznia 2012 r. sygn. akt II OSK 2/12, 24 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1656/12, 29 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 2737/12, 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13). Nie można instytucji wezwania, o której mowa w powoływanym art. 101 ust. 1, traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, mogącej być powtarzaną wielokrotnie bez ograniczeń (por. postanowienie NSA z 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II OZ 426/17).

Jednorazowy charakter tego środka prawnego wyklucza możliwość ponawiania tej procedury. Skarżąca Spółka, składając skargę w sprawie VII SA/Wa 2527/23 dokonała wezwania do usunięcia naruszenia prawa pismem z 19 lipca 2023 r. i zrealizowała swoje uprawnienie do zaskarżenia aktu. Nie mogła natomiast ponowić tego wezwania kolejnym pismem z 27 września 2023 r., wywodząc przy tym naruszenie swojego interesu prawnego z tożsamych przyczyn. W konsekwencji tego, wyczerpanie prawa zaskarżenia aktu prawa miejscowego przez złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, a następnie złożenia skargi na miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wyczerpało możliwość wnoszenia dalszych środków zaskarżenia. Z tych też przyczyn, złożenie kolejnej skargi na ten sam miejscowy plan i przez ten sam podmiot, czyniło wniesioną skargę niedopuszczalną z przyczyn powyżej wskazanych.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 58 § 1 pkt 4 i 6 w związku z art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.