Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędziowie: Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska (sprawozdawca), Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi K. N. na decyzję Burmistrza Miasta i Gminy C. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Szkoły Podstawowej w C. z dnia [...] czerwca 2020 r.; II. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy C. na rzecz skarżącego kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Zaskarżoną decyzją Burmistrz Miasta i Gminy C. utrzymał w mocy decyzję Dyrektor Szkoły Podstawowej w C. z dnia [...] czerwca 2020 r. w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Jak podano w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, w dniu [...] kwietnia 2020 r. skarżący K. N. złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Po analizie przedstawionego wniosku organ I Instancji uznał, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej nie może zostać rozpatrzony pozytywnie w zakresie w jakim dotyczy dostarczenia wnioskodawcy:

1) skanów rachunków wystawionych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r., do dnia odpowiedzi na informację publiczną;

2) skanów umów zawartych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r. do dnia odpowiedzi na informację publiczną;

3) skanów faktur wystawionych przez kancelarią prawną/radcę prawnego/firmę prowadzącą dla/na rzecz szkoły obsługę prawną i/lub abonament prawny począwszy od [...] listopada 2018 r., do dnia odpowiedzi na informację publiczną.

Organ I instancji podejmując decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej argumentował, że żądane informacje nie podlegają udostępnieniu ze względu na prywatność osoby fizycznej (radcy prawnego) oraz nadużywanie przez wnioskodawcę prawa do informacji publicznej.

Rozpatrując odwołanie wniesione przez skarżącego, organ II instancji podzielił argumentację rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej może podlegać ograniczeniom. W niniejszej sprawie dzieje się tak ze względu na prywatność osoby fizycznej, gdyż radca prawny, którego prywatności dotyczą żądane informacje nie jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Organ II instancji zgodził się z poczynionymi w tym zakresie ustaleniami organu I instancji, w szczególności odnoszącymi się do sytuacji radcy prawnego jako funkcjonariusza publicznego na gruncie art 115 § 13 i 19 Kodeksu karnego czy w kontekście aktualnego orzecznictwa sądów administracyjnych. Za trafną uznał także konstatację organu I instancji, radca prawny nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy ze względu na to, że czym innym jest podjęcie decyzji (rola organu), a czym innym jest czuwanie nad prawidłową, prawną konstrukcją decyzji (rola radcy prawnego). Ponadto organ odwoławczy zauważył, że "prywatność osoby fizycznej" obejmuje także prawo do tajemnicy uzyskiwanych zarobków. Jak zauważył organ - powyższe stanowisko nie pozbawia osób zainteresowanych prawa do uzyskania informacji o majątku publicznym i wydatkach na obsługę prawną. Wniosek w tym zakresie powinien być jednak tak sformułowany, aby podanie przedmiotowej informacji nie prowadziło równocześnie do podania informacji o wynagrodzeniu uzyskiwanym przez konkretną osobę fizyczną.

Organ II Instancji podzielił również stanowisko organu I Instancji w zakresie nadużywania prawa do informacji publicznej. Skarżący wystąpił w roku 2019 i 2020 do Gminy i do jej jednostek z kilkudziesięcioma wnioskami o udostępnienie informacji publicznej, zawierających łącznie ponad [...] indywidualnych zapytań w różnych sprawach. Ich cechą wspólną jest to, że dotyczą różnych tematów i w większości dla udzielenia na nie odpowiedzi konieczny jest duży nakład pracy poświęcony na analizę obszernej dokumentacji, wyszukanie konkretnych informacji i sporządzenia kopi w formie wskazanej we wniosku. Wystąpienia te rozpoczęły się z początkiem roku 2019, kiedy to bliski krewny wnioskodawcy został odwołany przez Burmistrza z rady nadzorczej Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o.

Powyższe okoliczności - to jest w szczególności składanie przez skarżącego dużej ilości wymagających dużego zaangażowania czasowego ze strony organu wniosków o udzielenie informacji publicznej oraz istnienie motywacji pozwalającej przypuszczać, że wnioskodawca kieruje się motywacją osobistą, a nie dobrem publicznym, a także brak wyraźnej potrzeby i uzasadnienia dla żądania informacji powoduje, że za mające uzasadnienie należy uznać twierdzenie, że skarżący nadużywa prawa do uzyskania informacji publicznej, aby zemścić się za pozbawienie członka rodziny stanowiska i związanych z nim dochodów i tym samym nadużywa prawa dostępu do informacji publicznej. Dochodzi do niego w sytuacjach, gdy strona podejmuje prawnie dozwolone działania dla celów innych, niż przewidziane przez ustawodawcę. Orzecznictwo sądów administracyjnych wskazuje m.in., że "nadużycie prawa dostępu do Informacji publicznej polega na próbie skorzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego niż troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa i jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność działania administracji i innych organów władzy publicznej", czy: "Nadużyciem prawa jest wykorzystywanie instytucji prawnej wbrew jej celowi i funkcji (postanowienie NSA z dnia 16 października 2015 r., I OSK1992/14).

Skarżący złożył skargę na decyzję, zarzucając naruszenie następujących przepisów prawa:

- art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1-2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. 2019 poz. 1429 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.) poprzez błędną wykładnię prowadzącą do przekonania, że wnioskowana informacja podlega ochronie prywatności osoby fizycznej, podczas gdy wnioskowane rachunki, umowy i faktury podlegają udostępnieniu bez ograniczenia oraz błędne przyjęcie, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej może zostać niezrealizowany ze względu na przesłankę "nadużycia prawa dostępu do informacji".

W związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji obu instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu podał między innymi, że w jego ocenie wnioskowane informacje nie korzystają z ochrony prywatności osoby fizycznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W tej mierze poparł swoje stanowisko przytaczając tezy z wyroków sądów administracyjnych (np. WSA w Szczecinie z 12 grudnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Sz 1147/18), w którym stwierdzono, iż trudno byłoby dojść do przekonania, iż radca prawny nie bierze udziału w procesie decyzyjnym i nie piastuje samodzielnego stanowiska albo, że stanowisko na jakim zatrudniony jest radca prawny ma charakter "czysto usługowy i techniczny". Jest jasne, że postępowanie z udostępnienia informacji publicznej, czy postępowanie administracyjne może prowadzić wyłącznie organ, co nie oznacza, że osoby nieupoważnione do wydawania decyzji nie pełnią funkcji publicznych bądź nie mają związku ż ich pełnieniem. Jednocześnie organy w żaden sposób nie wykazały usługowego charakteru czynności wykonywanych przez radcę prawnego. Organ I instancji początkowo wezwał skarżącego do wykazania powodów, dla których ten złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej, co stanowi naruszenie art. 2 ust 2 u.d.i.p. Tymczasem fundamentem prawa do informacji publicznej jest rozwiązanie przyjęte w art. 2 ust. 2, że nikt nie musi wykazywać z jakiego powodu i dla jakiego celu korzysta z przepisów umożliwiających udostępnienie informacji publicznej. Prawo do informacji ma charakter uniwersalny i każdy cel ujawnienia informacji jest równie uprawniony. Oznacza to, że prawo do informacji nie musi być podyktowane wyłącznie interesem publicznym, ale także troską o własność, zdrowie, czy edukację dzieci. Co więcej, powoływane przez organ pojęcie nadużywania prawa do informacji nie jest pojęciem prawnym, tj. nie wynika z żadnego przepisu prawa. Pojęcie to nie może stanowić przesłanki ograniczającej dostęp do informacji publicznej, bowiem taka nie istnieje.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest wyłącznie w granicach danej sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

W rozpatrywanej sprawie poza sporem pozostawało, iż żądana informacja w postaci skanu dokumentów (rachunków, faktur i umów dotyczących świadczenia usług prawnych na rzecz szkoły) miała charakter informacji publicznej, zaś organ, w myśl art. 4 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm.; poniżej przywoływanej w skrócie jako u.d.i.p.), był podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy organ zasadnie odmówił skarżącemu udostępnienia żądanej informacji publicznej powołując się z jednej strony na ograniczenie prawa do informacji ze względu na prywatność osoby fizycznej (radcę prawnego świadczącego usługi prawne), a z drugiej na nadużycie prawa w dostępie do tego rodzaju informacji.

Stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Przystępując do meritum sprawy wskazać trzeba, że podstawową przesłanką, która umożliwia zastosowanie art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jest ocena, czy osoba, której dotyczy żądana informacja publiczna jest osobą pełniącą funkcję publiczną. Z przepisu tego bowiem wynika, że jeżeli informacja dotyczy osoby pełniącej funkcję publiczną i ma związek z wykonywanymi przez nią zadaniami lub sprawowaną funkcją, to dostęp do niej nie może zostać ograniczony z uwagi na ochronę prywatności lub tajemnicę przedsiębiorcy. W takim przypadku organ nie może odmówić udzielenia informacji publicznej powołując się na art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Z kolei ustalenie, że żądana informacja publiczna dotyczy osoby niepełniącej funkcji publicznej umożliwia wydanie decyzji o odmowie udzielenia informacji z uwagi na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W ustawie o dostępie do informacji publicznej nie zostało zdefiniowane pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną, czy też mającej związek z pełnieniem takiej funkcji. W orzecznictwie sądów administracyjnych jako cechę wyróżniającą osobę pełniącą funkcję publiczną, przyjmuje się posiadanie przez nią określonego zakresu uprawnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Podkreśla się, że osobą pełniącą funkcję publiczną i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych nie mających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta obejmuje uprawnienia m.in. do dysponowania majątkiem publicznym, zarządzania sprawami związanymi z wykonywaniem swych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadanie publiczne (por. wyrok NSA z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt I OSK 1530/14, wyroki WSA w Olsztynie z dnia 22 września 2016 r., sygn. akt II SA/Ol 829/16, WSA w Gdańsku z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Gd 5/14 oraz WSA w Bydgoszczy z dnia 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14 – dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, podobnie jak i pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu niniejszego wyroku).

Generalnie ujmując, przytoczone orzecznictwo sądów administracyjnych przyjmuje szeroką wykładnią pojęcia osoby pełniącej funkcję publiczną i nie ogranicza się tylko do funkcjonariuszy publicznych, lecz obejmuje każdą osobę mającą związek z realizacją zadań publicznych. To stanowisko koresponduje również z poglądem zaprezentowanym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05 (publ. OTK - A 2006/3/30), w którym stwierdzono, że analizowane pojęcie osoby pełniącej funkcje publiczne jest ściśle związane z konstytucyjnym ujęciem prawa dostępu do informacji publicznej. Nie może więc budzić wątpliwości, że chodzi tu o osoby, które związane są formalnymi więzami z instytucją publiczną (organem władzy publicznej). Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu cytowanego przepisu jest nie tylko osoba działająca w sferze imperium, ale również osoba, które wywiera wpływ na podejmowanie rozstrzygnięć o charakterze władczym, a więc osoba pełniące takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z przygotowywaniem szeroko rozumianych rozstrzygnięć dotyczących innych podmiotów. Z katalogu osób pełniących funkcje publiczne Trybunał wykluczył zaś wyłącznie te podmioty, które zajmują stanowiska o charakterze usługowym i technicznym.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że osoba sprawująca obsługę prawną jednostki organizacyjnej samorządu terytorialnego, niezależnie od tego czy wykonuje ją w charakterze pracownika tej jednostki, czy też jej zleceniobiorcy, ma rzeczywisty związek z realizowaniem zadań publicznych i nie zajmuje jedynie stanowiska pomocniczego. Zakres uprawnień przysługujących osobie wykonującej obsługę prawną instytucji zajmującej się tym obszarem działań, polegający na specjalistycznym doradztwie prawnym, warunkującym i niejednokrotnie poprzedzającym sam proces decyzyjny, ma zatem istotny wpływ na kształtowanie treści zadań wykonywanych w sferze publicznej. Stąd też dane na temat wynagrodzenia takiej osoby, czy też środków przeznaczonych na realizację umowy z nią zawartej, nie podlegają ochronie prawnej przewidzianej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Niezależnie od powyższego trzeba zauważyć, że z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. W szczególności taki walor będą zaś posiadały informacje o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Stąd też jakiekolwiek zadysponowanie tym majątkiem będzie stanowiło informację publiczną, niezależnie nawet od przeznaczenia wydatkowanych środków publicznych i celu jaki mają one zaspokoić. To nie przeznaczenie środków publicznych decyduje bowiem o tym, czy konkretna informacja ma walor informacji publicznej. Już bowiem sam fakt ich wydatkowania sprawia, że informacje na ten temat mają publiczny charakter i winny podlegać ujawnieniu w trybie i na zasadach określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej (por. wyroki WSA w Łodzi z dnia 30 sierpnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 171/16 oraz WSA we Wrocławiu z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt IV SAB/Wr 323/15).

Dotyczy to w szczególności umów cywilnoprawnych zawieranych z podmiotami trzecimi i obejmujących m.in. kwestię obsługi prawnej danej instytucji publicznej (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt II SAB/Op 70/16 wraz z szeroko w nim powołanym orzecznictwem sądowoadministracyjnym).

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy na kwestię ujawnienia danych finansowych pochodzących z zawartej umowy na obsługę prawną należało zatem spojrzeć nie tyle z punktu widzenia danych dotyczących konkretnej osoby fizycznej, co z perspektywy środków publicznych wydatkowych z majątku komunalnego. Wówczas problem ochrony prywatności osoby fizycznej nie będzie miał istotnego znaczenia przy udostępnieniu żądanych skanów umów i faktur oraz rachunków, stanowiących informację publiczną.

W zakresie przyjęcia nadużycia prawa w realiach rozpatrywanej sprawy Sąd uznał, że nie zostało to wyczerpująco uzasadnione w uzasadnieniach decyzji. Kategoria "nadużycia prawa" w dostępie do informacji publicznej została wypracowana w doktrynie i judykaturze. Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w uchwale z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 7/13 oraz postanowieniu z dnia 19 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 8/11 stwierdził, że nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej będzie polegało na próbie korzystania z jego instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska i dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. Celem ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest zaspokajanie indywidualnych (prywatnych) potrzeb w postaci pozyskiwania informacji wprawdzie publicznych, lecz przeznaczonych dla celów innych niż wyżej wymienione. Takie informacje mogą być uzyskiwane na zasadach przyjętych dla danego rodzaju stosunków (por. J. Drachal: Prawo do informacji publicznej w świetle wykładni funkcjonalnej, w: Sądownictwo administracyjne gwarantem wolności i praw obywatelskich 1980-2005, Naczelny Sąd Administracyjny, Warszawa 2005 pod redakcją J. Górala, R. Hausera i J. Trzcińskiego, s. 146, 147;W. Jakimowicz: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego dostępu do informacji publicznej, w: Antywartości w prawie administracyjnym, red. A. Błaś, Warszawa 2016, s. 163 -170; M. Jaśkowska: Nadużycie publicznego prawa podmiotowego jako przesłanka ograniczenia dostępu do sądu w sprawach z zakresu informacji publicznej, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 2018, nr 1).

Nadużycie nie neguje prawa, a jedynie tamuje drogę do jego uzyskania. Jakkolwiek więc dostęp do informacji publicznej z zasady nie podlega ograniczeniom (poza wyjątkami określonymi w art. 5 u.d.i.p.), to jednak można powołać się na okoliczność, że w danej sprawie zachodzi przypadek nadużycia prawa do informacji publicznej i odmówić jej udostępnienia z tego powodu. Wszakże w takim wypadku rzeczą organu jest przytoczenie w danej sprawie konkretnych okoliczności faktycznych mających związek z tą konkretną sprawą (wnioskiem), a przede wszystkim z danym organem (podmiotem zobowiązanym), do którego wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony, zaś uzasadnienie winno przede wszystkim wskazywać np. ile wniosków i w jakim czasie wpłynęło od wnioskodawcy do tego konkretnego organu oraz czego dotyczyły, jeżeli organ wywodzi nadużycie prawa w związku z liczbą składanych wniosków. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie takich ustaleń brak w decyzji podmiotu zobowiązanego, a był nim Dyrektor Szkoły Podstawowej. Organ tylko ogólnie odniósł się do wszystkich składanych (w liczbie ponad [...]) przez skarżącego za lata 2019 i 2020 wniosków o udostępnienie informacji publicznych, lecz złożonych do różnych jednostek Gminy i nie wiadome jest jaki był ich przedmiot, czy przykładowo - powielały one zapytania etc. Uzasadnienie w tej materii nie może być nacechowane znacznym stopniem ogólności lub subiektywnie wyrażanym przekonaniem organu. Kategoria nadużycia prawa powinna być przedmiotem analizy w każdej sprawie z osobna.

Wypada również nadmienić, że organ I instancji wzywał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, gdy ta przesłanka ma znaczenie prawne przy kwalifikacji żądania wnioskodawcy jako informacji przetworzonej, a nie prostej (art. 3 ust.1 pkt 1 u.d.i.p.). Z nieujawnionych przyczyn jednak organ odwoławczy nie dokonał w ogólee oceny, czy jest to informacja przetworzona, a w tym przypadku gdyby skarżący prawidłowo wezwany nie wykazał spełnienia tej przesłanki można by odmówić udostępnienia informacji publicznej.

Wskazania co do dalszych czynności wynikają wprost z treści uzasadnienia niniejszego wyroku i sprowadzają się do uwzględnienia dokonanej przez Sąd wykładni przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz oceny prawnej w odniesieniu do sytuacji faktycznej w przedmiotowej sprawie. Następnie organ zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia złożonego wniosku, na podstawie właściwie zastosowanych przepisów tej ustawy, z zachowaniem prawidłowego trybu procedowania.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] czerwca 2020 r.

O kosztach postępowania sądowego, obejmujących wpis od skargi w kwocie 200 złotych, orzeczono w punkcie II sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.