Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędziowie Sędzia NSA Leszek Kiermaszek (sprawozdawca) Sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant sekretarz sądowy Kacper Gawryś po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy Miasta Gdynia od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2024 r. sygn. akt II SA/Gd 431/24 w sprawie ze skargi A. S.A. z siedzibą w W. na uchwałę Rady Miasta Gdyni z dnia 30 sierpnia 2023 r. nr LV/1678/23 w przedmiocie ustalenie zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i stwierdza nieważność § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie tej uchwały wzniesionych na podstawie zgody budowlanej; 2) oddala skargę kasacyjną w pozostałej części; 3) odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 6 listopada 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 431/24, po rozpoznaniu skargi A. S.A. z siedzibą w W. (dalej: "skarżąca", "spółka") na uchwałę Rady Miasta Gdyni (dalej: "Rada Miasta") z dnia 30 sierpnia 2023 r., nr LV/1678/23 w przedmiocie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane, stwierdził nieważność § 35 ust. 1 tej uchwały oraz zasądził od Rady Miasta na rzecz skarżącej kwotę 797 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Powyższa uchwała (dalej: "uchwała krajobrazowa") opublikowana została w Dzienniku Urzędowym Województwa Pomorskiego 27 września 2023 r. pod poz. 4324.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd na wstępie wskazał, że skarżąca na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40, ze zm.; dalej: "u.s.g.") wniosła skargę na uchwałę krajobrazową zaskarżając ją w całości i wnosząc o stwierdzenie nieważności jej § 35 ust. 1 pkt 1, 2 i 3, który - zdaniem skarżącej - narusza art. 37a ust. 9 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2023 r. poz. 977, ze zm.; dalej: "u.p.z.p.") w związku z art. 7, art. 21 w związku z art. 2 i art. 64 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie nakazu dostosowania tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zasad i warunków określonych w uchwale, w okresie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały (okres dostosowawczy), co było równoważne z nałożeniem na spółkę obowiązku ich rozbiórki, demontażu bądź modernizacji bez uzyskania odszkodowania za utracone prawa, co potwierdził Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. P 20/19 (Dz. U. z 2023 r. poz. 2739). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o jej odrzucenie z uwagi na brak legitymacji skargowej po stronie spółki, zaś w przypadku przyjęcia skargi do merytorycznego rozpoznania - o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga spełnia warunki formalne, umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Następnie wskazał, że skuteczność skargi wniesionej na podstawie art. 101 u.s.g. powiązana jest z naruszeniem indywidualnego interesu prawnego strony skarżącej. Spółka wykazała konkretne i realne naruszenie swojego interesu prawnego postanowieniami zaskarżonej uchwały krajobrazowej wyjaśniając, że prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie reklamy zewnętrznej na obszarze, na którym obowiązuje ta uchwała. W ramach tej działalności w ubiegłych latach, a więc jeszcze przed wejściem w życie tej uchwały, postawiła na terenie miasta szereg tablic i urządzeń reklamowych wolnostojących na podstawie zgłoszenia robót budowlanych. Dostosowanie tych urządzeń do postanowień uchwały krajobrazowej spowodowałoby konieczność ich rozebrania, a w konsekwencji utratę praw nabytych, wynikających ze zgłoszenia robót oraz utratę przychodów z tytułu reklam umieszczanych na tych nośnikach, czyli szkodę majątkową i uniemożliwienie działalności gospodarczej w tej formie.

Odnosząc się do postawionych w skardze zarzutów Sąd pierwszej instancji wskazał, że regulacja zawarta w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. budziła wątpliwości natury konstytucyjnej, przy czym zaznaczył, że dotyczyły one nie samej dopuszczalności ingerencji polegającej na odebraniu, wynikającego z uzyskanej zgody budowlanej, prawa do korzystania z nieruchomości poprzez obowiązek likwidacji tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, zgodnie z zasadami i warunkami w niej określonymi, lecz poprzez brak odpowiedniego mechanizmu kompensacyjnego z tytułu ograniczenia praw majątkowych podmiotów, które legalnie wzniosły tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Powyższe wątpliwości podzielił Trybunał Konstytucyjny, który wyrokiem z dnia 12 grudnia 2023 r. w sprawie P 20/19 orzekł, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1 tej ustawy, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji RP.

Sąd uznał, że uchwała krajobrazowa nie różnicuje w ogóle grup podmiotów, które swoją działalność prowadziły legalnie, tj. na podstawie pozwolenia na budowę lub skutecznie dokonanego zgłoszenia robót budowlanych oraz takich, które tablice reklamowe i urządzenia reklamowe wzniosły poza porządkiem prawnym. Sprawia to, że przepisy § 35 ust. 1 uchwały krajobrazowej, bez określenia mechanizmu kompensacyjnego (regulacji ochronnych), naruszają prawa nabyte podmiotów, które wzniosły legalnie na terenie miasta Gdyni tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Sąd w tym fragmencie uzasadnienia wyroku przywołał argumentację zawartą w wyrokach NSA z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1825/19 i II OSK 1951/19. Wskazał także, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest to, że do czasu wprowadzenia regulacji ustawowej dotyczących podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania za dostosowanie względnie usunięcie tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych do zasad i warunków ich sytuowania, wzniesionych legalnie przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, nie jest dopuszczalne objęciem jej zakresem tych tablic i urządzeń.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "P.p.s.a."), stwierdził nieważność § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwały.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964).

Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 6 listopada 2024 r. wniosła Rada Miasta, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, zaskarżając to orzeczenie w całości i zarzucając naruszenie art. 37a ust. 9 u.p.z.p. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że z uwagi na pominięcie prawodawcze w zakresie, w jakim przepis ten nie zawiera mechanizmu kompensacyjnego (o czym mowa w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. P 20/19), nie jest dopuszczalne objęcie uchwałą tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie zaskarżonej uchwały.

W konkluzji pełnomocnik organu wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, a w razie stwierdzenia braku podstaw do jej oddalenia o zmianę wyroku w ten sposób, że nieważność postanowień § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwały będzie dotyczyła jedynie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie uchwały, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej. W sytuacji gdyby Sąd nie znalazł zaś podstaw do zastosowania art. 188 P.p.s.a. wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych oraz rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną spółka, reprezentowana przez adwokata, domagała się jej oddalenia, zasądzenia od Rady Miasta na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie.

Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnicy stron podtrzymali wnioski i argumentację zawartą odpowiednio w skardze kasacyjnej (Rada Miasta) i odpowiedzi na skargę kasacyjną oraz piśmie z 20 kwietnia 2026 r. (spółka).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę kasacyjną rozpoznano w granicach przytoczonych w niej podstaw, stosownie do art. 183 § 1 P.p.s.a., gdyż Naczelny Sąd Administracyjny w trakcie kontroli instancyjnej nie dostrzegł istnienia przyczyn, które należało wziąć pod rozwagę z urzędu.

Skarga kasacyjna ma wyraźnie zawężający charakter, nie obejmuje bowiem szeregu istotnych zagadnień związanych z podjęciem przez radę gminy na podstawie art. 37a ust. 1 u.p.z.p. uchwały w sprawie ustalenia zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, ich gabarytów, standardów jakościowych oraz rodzajów materiałów budowlanych, z jakich mogą być wykonane. Jedyny zarzut skargi kasacyjnej (materialnoprawny) odniesiony został do art. 37a ust. 9 u.p.z.p., a zdaniem autora skargi kasacyjnej Sąd pierwszej instancji naruszył ten przepis przez dokonanie jego błędnej wykładni.

W punkcie wyjścia należy stwierdzić, że zagadnienie właściwej wykładni i stosowania objętego podstawą kasacyjną art. 37a ust. 9 u.p.z.p. stanowiło już przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w trakcie kontroli instancyjnej orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych, wydanych po rozpoznaniu skarg wniesionych na uchwały krajobrazowe, na co trafnie zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji. Oprócz przywołanych przez ten Sąd wyroków NSA z dnia 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 1825/19 i II OSK 1951/19 (dotyczących uchwał krajobrazowych odpowiednio miasta Sopotu i miasta Gdańska) należy wskazać m.in. na wyroki w sprawach o sygn. akt II OSK 166/18 (uchwała krajobrazowa miasta Opole) i II OSK 2817/20 (uchwała krajobrazowa miasta Nowego Sącza). Wzgląd na potrzebę zachowania w miarę jednolitej linii orzeczniczej w tożsamo przedmiotowych sprawach wymaga przywołania stanowiska i argumentacji wyrażonej w tych orzeczeniach. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w pełni podziela.

W pierwszej kolejności należy zauważyć, że regulacja zawarta w art. 37a ust. 9 u.p.z.p. od chwili jej uchwalenia budziła wątpliwości natury konstytucyjnej. Zgodnie z treścią tego przepisu rada gminy podejmując uchwałę krajobrazową winna określić w niej warunki i termin dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życia obiektów małej architektury, ogrodzeń, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych, nie krótszy niż 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały. Wskazane wątpliwości dotyczyły braku odpowiedniego mechanizmu kompensacyjnego z tytułu ograniczenia praw majątkowych podmiotów, które legalnie, gdyż na podstawie zgody budowlanej (do tego zwrotu przyjdzie się jeszcze odnieść), wzniosły tablice reklamowe i urządzenia reklamowe.

Wątpliwości sformułowane przez Naczelny Sąd Administracyjny w dwóch pytaniach prawnych podzielił Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 12 grudnia 2023 r., sygn. P 20/19 orzekając, że art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w zakresie, w jakim przewiduje obowiązek określenia w uchwale, o której mowa w art. 37a ust. 1, warunków i terminu dostosowania istniejących w dniu jej wejścia w życie, wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów określonych w tej uchwale, bez zapewnienia ustawowych podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania przez podmioty, które są zobowiązane do ich usunięcia, jest niezgodny z art. 21 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Odnosząc się do sformułowanych w skardze kasacyjnej zastrzeżeń pełnomocnika Rady Miasta do wadliwie wyznaczonego składu orzekającego Trybunału i uczestnictwa w nim nieprawidłowo wybranego jednego z sędziów, wskutek czego "wyrok ten nie może być brany pod uwagę przy ocenie konstytucyjności art. 37a ust. 9 u.p.z.p.", należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie P 20/19 został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 21 grudnia 2023 r. pod poz. 2739, a to oznacza, że z tym dniem orzeczenie weszło w życie i ma moc powszechnie obowiązującą (art. 190 ust. 1 i 3 Konstytucji RP).

Wyrok Trybunału ma charakter zakresowy, w konsekwencji czego uznany za niekonstytucyjny przepis art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w określonym w wyroku zakresie nie został wprost derogowany z systemu prawnego, konieczne jest więc dokonanie takiej interpretacji tego przepisu, która uwzględnia treść orzeczenia Trybunału. Ustawodawca konstruując przepis art. 37a ust. 9 u.p.z.p. nie przewidział ani możliwości wprowadzenia wyjątków w zakresie dostosowania tablic i nośników do warunków określonych w uchwale krajobrazowej, ani określenia przez radę gminy mechanizmu kompensacyjnego, przesłanek odpowiedzialności odszkodowawczej z tytułu poniesionej szkody wskutek uchwalenia prawa miejscowego. Regulacja zawarta w omawianym przepisie wywołuje zaś skutek w postaci ograniczenia praw majątkowych podmiotów w celu realizacji interesu publicznego wypełniając przesłanki konstytucyjnego pojęcia wywłaszczenia, pomimo przyjęcia formy aktu prawa miejscowego, a nie decyzji indywidualnej. Na ustawodawcy ciążył więc obowiązek wprowadzenia takiej regulacji, która zapewniłaby podmiotom objętym uchwałą krajobrazową, skorzystanie z mechanizmu kompensacyjnego, będącego źródłem słusznego odszkodowania, należnego tym podmiotom na mocy art. 21 ust. 2 Konstytucji RP. Pominięcie prawodawcze przez brak zawarcia w ustawie tego mechanizmu oznacza bezprawność ingerencji w prawa majątkowe, czego skutkiem jest naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa. Uchwała krajobrazowa eliminuje bowiem prawny skutek udzielonej zgody budowlanej odnośnie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych powstałych przed wejściem w życie uchwały. Właściciele nieruchomości, którzy występowali o udzielenie takiej zgody działali w pełni legalnie, z przekonaniem, że zgoda budowlana w tym zakresie zabezpiecza ich interes i pozwala na prowadzenie bez przeszkód działalności reklamowej. Prowadzi to do naruszenia interesu właścicieli tablic reklamowych i urządzeń reklamowych objętych uchwałą krajobrazową ze względu na legislacyjną działalność państwa, w stosunku do tych podmiotów, które dochowały wszelkiej staranności o legalność swoich działań i którym państwo zezwoliło na taką działalność.

W świetle niekonstytucyjności art. 37a ust. 9 u.p.z.p. w omówionym zakresie słusznie Sąd pierwszej instancji przyjął, że wprowadzenie w uchwale krajobrazowej regulacji, nakazującej dostosowanie zrealizowanych legalnie, gdyż na podstawie zgody budowlanej, przed dniem jej wejścia w życie tablic reklamowych i urządzeń reklamowych, bez jakiegokolwiek mechanizmu kompensacyjnego (regulacji ochronnych), narusza prawo, chociaż Rada Miasta, zobowiązana do działania na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji RP), bez wyraźnego upoważnienia zawartego w ustawie takiej regulacji nie mogła samodzielnie wprowadzić do zaskarżonej uchwały. Uchwała krajobrazowa w zaskarżonej części (§ 35 ust. 1) narusza prawa nabyte podmiotów (w tym skarżącej spółki), które - co należy podkreślić ponownie - legalnie wzniosły na terenie miasta tablice reklamowe i urządzenia reklamowe, na podstawie zgody budowlanej. Jednakże przepis uchwały krajobrazowej określający zasady i warunki ich sytuowania oraz termin dostosowania istniejących w dniu wejścia w życie uchwały tablic reklamowych i urządzeń reklamowych do zakazów, zasad i warunków w niej określonych w wyznaczonym terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie uchwały, nie różnicuje w ogóle grup podmiotów, które swoją działalność prowadziły legalnie oraz takich, które tablice reklamowe i urządzenia reklamowe wzniosły poza porządkiem prawnym.

Do takich wniosków w trakcie kontroli sądowej doszedł Sąd pierwszej instancji dodatkowo stwierdzając, z powołaniem się na wyrok NSA z 24 kwietnia 2024 r., sygn. akt II OSK 166/18, że skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego jest również to, że do czasu wprowadzenia regulacji ustawowej dotyczących podstaw i trybu dochodzenia odszkodowania za dostosowanie względnie usunięcie tablic reklamowych lub urządzeń reklamowych do zasad i warunków ich sytuowania, wzniesionych legalnie przed wejściem w życie uchwały krajobrazowej, nie jest dopuszczalne objęciem jej zakresem tych tablic i urządzeń.

Nie sposób jednak nie dostrzec, że zachodzi rozbieżność pomiędzy argumentacją Sądu pierwszej instancji (zob. trzy ostatnie zdania na s. 16 i pierwsze zdanie na s. 17 uzasadnienia wyroku), a pkt 1 sentencji wyroku, w którym stwierdzono nieważność § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwały krajobrazowej, a zatem bez zróżnicowania przypadków, gdy tablice reklamowe i urządzenia reklamowe wzniesione zostały legalnie i poza porządkiem prawnym. Takiego rozstrzygnięcia, zdaniem NSA, nie usprawiedliwia to, że § 35 ust. 1 uchwały oparty został na niekonstytucyjnej podstawie. Umknęło ostatecznie Sądowi, zgodnie zresztą z tym co prawidłowo rozważył, że brak jest jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zarówno pominięcie prawodawcze, jak i w konsekwencji brak określenia przez radę gminy mechanizmu kompensacyjnego z tytułu poniesionej szkody wskutek uchwalenia prawa miejscowego dotyczyć może podmiotów, którzy tablice reklamowe i urządzenia reklamowe wznieśli nielegalnie, gdyż bez zgody budowlanej. Podmiotom, które wykonały nośniki reklamowe nielegalnie nie służy uprawnienie do jakiejkolwiek regulacji ochronnej. Naganne zdarzenie prawne, jakim jest samowola budowlana, podlega likwidacji w ramach nadzoru budowlanego, niezależnie od ustaleń zawartych w międzyczasowym przepisie uchwały krajobrazowej, a powołany do strzeżenia porządku prawnego w budownictwie organ dysponuje odpowiednimi środkami celem doprowadzenia robót budowlanych, w tym budowy tablic reklamowych i urządzeń budowlanych do stanu zgodnego z prawem.

Z przytoczonych powodów NSA nie podziela poglądu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zawartego w prawomocnym wyroku z 25 stycznia 2024 r., sygn. akt II SA/Po 547/23, przywołanego przez spółkę celem wsparcia założonej tezy o trafności zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku stwierdzającego nieważność całego § 35 ust. 1 uchwały krajobrazowej. Dodać trzeba, że orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez Miasto Poznań, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 18 marca 2026 r., sygn. akt II OSK 934/24 oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez stronę skarżącą (przedsiębiorcę).

Odnosząc się do mocno wyartykułowanej przez spółkę w odpowiedzi na skargę kasacyjną i piśmie procesowym z 20 kwietnia 2026 r. kwestii braku definicji prawnej zwrotu "zgoda budowlana", co - w ocenie spółki - może powodować wątpliwości interpretacyjne i stanowić zarzewie sporów w postępowaniach administracyjnych i procesach cywilnych należy stwierdzić, że NSA nie dostrzega takiego niebezpieczeństwa. Zgoda budowlana to akceptacja ze strony właściwego organu administracji w formie przewidzianej w przepisach prawa budowlanego na realizację określonego obiektu budowlanego, a takimi są tablice reklamowe i urządzenia reklamowe. Realizacja części z nich wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, dalsza ich część zgłoszenia, niewielki zaś zakres nie jest objęty reglamentacją organu budowlanego (art. 28 - 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, Dz. U. z 2026 r. poz. 524). Wskazać więc trzeba, że zgoda budowlana to udzielenie pozwolenia na budowę w drodze decyzji, niewniesienie sprzeciwu w drodze decyzji wobec zgłoszenia robót budowlanych (milcząca zgoda), także realizacja tablicy reklamowej i urządzenia reklamowego niewymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Zgoda budowlana to również decyzja o pozwoleniu na użytkowanie w razie zaistnienia podstaw do zalegalizowania nośnika reklamowego po uprzednim przeprowadzeniu postępowania naprawczego względnie legalizacyjnego z zastrzeżeniem, że pozwolenie na użytkowanie udzielone zostało przed wejściem w życie przepisu dostosowawczego uchwał krajobrazowych. Wszelkie inne formy "zgody" poza trybem wynikającym z przepisów prawa budowlanego nie stanowią zgody budowlanej.

Z tych wszystkich powodów Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że istota sprawy została wyjaśniona, także celem przejrzystości rozstrzygnięcia, na podstawie art. 188 w związku z art. 147 § 1 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyroki i stwierdził nieważność § 35 ust. 1 zaskarżonej uchwały w części dotyczącej tablic reklamowych i urządzeń reklamowych istniejących w dacie wejścia w życie uchwały krajobrazowej wzniesionych na podstawie zgody budowlanej, a w pozostałym zakresie, na podstawie art. 184 P.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.

O kosztach postępowania kasacyjnego, uwzględniając wynik kontroli instancyjnej, orzeczono stosownie do art. 206 P.p.s.a.