Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Małek (spr) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant Sekr. sąd. Joanna Wieczorkiewicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2006r. przy udziale sprawy ze skargi Spółki "A" z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...]listopada 2004r. Nr [...] w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zamiaru wykonania robót budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2004r. Nr [...], II. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej Spółki kwotę 500,-zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ M. Górecka /-/ B. Drzazga /-/ St. Małek

Spółka "A" zgłosiła [...] sierpnia 2004r. zamiar ustawienia w dniu [...] września 2004r. urządzenia reklamowego na działce nr [...] przy ulicy [...] w P. . Do wniosku załączono dokumentację projektowo-techniczną.

Prezydent Miasta P. decyzją z dnia [...]września 2004r. na podstawie przepisu art. 30 ust. 5 i 6 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016) zgłosił sprzeciw. W uzasadnieniu podano, iż z przedłożonej dokumentacji wynika, że urządzenie reklamowe będzie obiektem tymczasowym, posadowionym na fundamencie - płycie żelbetowej prefabrykowanej z masztem i rusztami do mocowania tablic reklamowych – w konstrukcji stalowej. Inwestor nie określił jednak we wniosku czasu użytkowania tymczasowego obiektu. Z tego powodu nie można zastosować trybu postępowania, o którym mowa w przepisie art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego.

Spółka wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem strony odwołującej zamierzone roboty budowlane objęte są przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6. Urządzenie reklamowe jest bowiem rozbieralne nietrwale związane z gruntem. Podstawa żelbetowa tego urządzenia jest prefabrykatem dostarczanym na miejsce instalowania i ustawianym w poziomie istniejącego terenu. Posiada uchwyty do montażu i demontażu.

Wojewoda zaskarżoną decyzją wydaną na podstawie art. 138 § 1 kpa utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Organ odwoławczy uznał, iż kwestionowana decyzja jest zgodna z prawem, gdyż inwestor zgodnie z przepisem art. 29 ust. 2 pkt 6 nie określił terminu przewidzianej rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w czasie krótszym niż 120 dni.

Podkreślono, że instalowanie tablic i urządzeń reklamowych (art. 29 ust. 2 pkt 6) nie jest równoznaczne z budowaniem, co ma miejsce w niniejszej sprawie. Instalowanie tablic może bowiem nastąpić na przykład na istniejącym budynku lub budowie tak jak montaż anten czy krat lub innych urządzeń budynku. Z tego względu zgodnie z art. 3 pkt 3 i 5 przedmiotowy nośnik reklamowy jest tymczasowym obiektem budowlanym, co potwierdza orzeczenie NSA w sprawie II SA/Po 1523/97.

Spółka wniosła skargę domagając się uchylenia decyzji obu organów.

Skarżąca stwierdziła, iż błędne jest stanowisko, według którego przedmiotowa budowa polegająca na instalacji urządzenia reklamowego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Powołany przez organ odwoławczy wyrok NSA z 27 października 1998r. (II SA/Po 1523/97) oparty został na odmiennym stanie prawnym obowiązującym do 24 grudnia 1997r. Skarżąca powołuje się również na to, że identyczne urządzenia były w trybie zgłoszenia instalowane na terenie różnych miejscowości. Potwierdza to wyrok NSA z 04 kwietnia 2000r. (II SA/ Lu 147/00), w którym stwierdzono, iż instalowanie urządzenia reklamowego wolnostojącego po nowelizacji prawa budowlanego wymaga dokonania zgłoszenia.

Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zaskarżonej decyzji. Wskazano dodatkowo, że powodem odmowy jest miedzy innymi brak kontroli nad tym czy przedmiotowy nośnik nie będzie ustawiony na instalacjach podziemnych. Nadto sytuowanie w przestrzeni miasta budowli jakimi są wielkogabarytowe nośniki reklam wymaga zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r. Nr 80 poz. 717 ze zm.) w przypadku braku planu uzyskanie przez inwestora decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do wyrażonej w przepisie art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r. Nr 207 poz. 2016) regulacji, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 – 31. Wyłączenie stosowania powyższej reguły do określonych obiektów i robót budowlanych zawiera przepis art. 29.

Tablic i urządzeń reklamowych dotyczy wyjątek wymieniony w art. 29 ust. 2 pkt 6. Zgodnie z tym przepisem pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na ich instalowaniu, z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. Instalowanie tego rodzaju obiektów wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi (art. 30 ust. 1 pkt 2).

Nie jest trafny wyrażony w zaskarżonych decyzjach pogląd, iż przedmiotowe urządzenie (nośnik reklamowy) jest tymczasowym obiektem budowlanym niepołączonym trwale z gruntem (art. 29 ust. 1 pkt 12).

Zgodnie z przedłożonym projektem technicznym urządzenie (nośnik reklam) jest montowane z sześciu elementów prefabrykowanych (żelbetowa podstawa, dolna część słupa wsporczego, ruszty niosące tablice reklamowe, górna część słupa, tablice pod reklamy i pomosty obsługowe). Wykonywanie robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 polega na budowie a także na wykonywaniu prac polegających na montażu. (art. 3 pkt 7).

Zamierzone zatem roboty odpowiadają regułom przepisu art. 29 ust. 2 pkt 6, to jest instalowaniu urządzenia reklamowego i nie jest to tymczasowy obiekt budowlany (art. 29 ust. 1 pkt 12).

Niewątpliwe jest, iż przedmiotowe urządzenie jest konstrukcją przenośną nie związaną trwale z gruntem (projekt techniczny str. 1). Oznacza to, że wbrew argumentacji organu odwoławczego urządzenie nie jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3. Obiekty budowlane niezwiązane trawle z gruntem to również bowiem takie obiekty, które posiadają prefabrykowany lub murowany fundament, którego dolna płaszczyzna (podstawa) znajduje się na poziomie terenu, przy jednoczesnej możliwości przeniesienia go w inne miejsce lub rozebrania bez wykonywania robót budowlanych. (Jerzy Siegień Prawo budowlane str. 221).

Podstawą odmiennej oceny zaskarżonej decyzji nie mogą być przepisy punktu 14 i 15 ust. 2 art. 29 dotyczące instalowania krat i urządzeń na obiektach budowlanych. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych objęte jest bowiem dyspozycją przepisu punktu 6, który dotyczy zarówno robót wykonywanych na obiektach budowlanych jak i wolnostojących.

Urządzenie reklamowe nie jest to też obiektem małej architektury już choćby ze względu na rozmiary przedmiotowego urządzenia. Nadto obiekty przykładowo wymienione w art. 3 pkt 4 stanowią z natury swej elementy ściśle powiązane z większą całością albo przez powiązanie kompozycyjne albo przez związek funkcjonalny. Takich cech nie ma urządzenie reklamowe stanowiące zamkniętą odrębną od otoczenia całość.

Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II SA/Po 1523/97 stwierdził istotnie, że wzniesienie urządzenia reklamowego nie związanego trwale z gruntem, które jest tymczasowym obiektem budowlanym wymagało pozwolenia na budowę. Jednakże uszło uwagi organu odwoławczego, iż powyższe rozstrzygnięcie odnosiło się do stanu prawnego art. 29 sprzed 24 grudnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 111 poz. 726). Wyjątek wymieniony w art. 29 ust. 2 pkt 2 dotyczył wyłącznie tablic i urządzeń reklamowych wykonywanych na istniejących obiektach. Po wejściu w życie wskazanej nowelizacji (art. 29 ust. 2 pkt 6) instalowanie tego rodzaju obiektu wymaga jedynie zgłoszenia.

Organ administracji wnosi sprzeciw, jeżeli zachodzą przesłanki, wymienione w przepisie ust. 6 art. 30. Może też nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować między innymi zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Podnoszone zatem odpowiedzi na skargę okoliczności dotyczące lokalizacji urządzenia jego zagrożeń czy też gospodarki przestrzennej mogą być sprawdzone w drodze ewentualnego żądania od inwestora uzupełnienia zgłoszenia (art. 30 ust. 2) i wydania stosownych decyzji.

Uznając iż skarga zasługuje na uwzględnienie na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1a i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) orzeczono jak w sentencji wyroku. Orzeczenie zawarte w punkcie III-im traci moc z chwilą uprawomocnienia się orzeczenia (art. 152).

/-/ M. Górecka /-/ B. Drzazga /-/ St. Małek

jw