Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Dnia 18 lutego 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Lorych – Olszanowska Sędziowie WSA Małgorzata Górecka WSA Marek Sachajko (spr.) Protokolant: Ref. staż. Sławomir Rajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 stycznia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi Gminy Jarocin na rozstrzygnięcie nadzorcze Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej z dnia 29 lipca 2015 r. nr 15/875/2015 w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie zmiany uchwały dotyczącej wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, terminu i miejsca składania deklaracji oddala skargę

Rada Miejska w Jarocinie, działając na podstawie art. 6n ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 z późn. zm.; zwanej dalej u.u.c.p.g.), art. 18 ust. 2 pkt 15, 40 ust. 1 oraz 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 594, z późn. zm.; zwanej dalej u.s.g.) oraz w związku z uchwałą Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 21 grudnia 2012 r., nr LI/400/2013, podjęła w dniu 29 czerwca 2015 r. uchwałę nr XIII/146/2015 w sprawie zmiany uchwały nr LXIII/400/2013 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, terminu i miejsca składania deklaracji.

Rada Miejska w Jarocinie w § 1 uchwały wskazała, że w uchwale nr LXIII/400/2013 załączniki nr 3 i 4 otrzymują nowe wzory stanowiące załączniki nr 1 i 2 do przedmiotowej uchwały.

Rada Miejska ustaliła wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne w załączniku nr 1 "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" do przedmiotowej uchwały. W części F "opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi" deklaracji w tabeli określającej sposób naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do pojemników o pojemności 4000 l, 5000 l i 7000 l określono, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby pojemników, częstotliwości odbioru w miesiącu (sukcesywnie po zapełnieniu pojemnika, jednak nie rzadziej niż jeden raz na dwa tygodnie – minimum dwa razy) i stawki za pojemnik.

Uchwałą z dnia 29 lipca 2015 r., nr 15/875/2015, Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 11 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 października o regionalnych izbach obrachunkowych (Dz. U. z 2012 r., poz. 1113 z późn. zm.) oraz art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594, z późn. zm.), stwierdziło nieważność uchwały nr XIII/146/2015 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 29 czerwca 2015 r. z uwagi na istotne naruszenie przepisów prawa.

W uzasadnieniu uchwały organ nadzoru stwierdził, że sposób obliczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla pojemników o pojemności 4000 l, 5000 l i 7000 l jest sprzeczny z postanowieniami art. 6j ust. 3 u.u.c.p.g. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2. Opłaty nie można uzależniać od częstotliwości odbioru odpadów. Ponadto, Rada Miejska przekroczyła zakres kompetencji organu stanowiącego określonego w art. 6n ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. W uchwale zamieszczono bowiem pouczenie, w którego pkt 2 wskazano, że niezłożenie deklaracji może stanowić przestępstwo lub wykroczenie skarbowe zgodnie z treścią przepisów w Dziale II, Rozdział 6 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy. Zdaniem organu nadzoru, takie postanowienie nie mogło być zamieszczane w przedmiotowej uchwale.

Organ nadzoru zarzucił również wykroczenie poza zakres kompetencji co do pkt 3 pouczenia odnośnie przetwarzania danych osobowych. Z kolei, pouczenie zawarte w pkt 6, a dotyczące wysokości opłaty skarbowej nie zawierało wszystkich elementów mogących wpływać na wysokość tej opłaty. Podkreślono, że zgodnie z art. 6n ust. 1 pkt 1 u.u.c.p.g. w pouczeniu powinna być umieszczona informacja, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Przepisy prawa, zdaniem organu nadzoru, nie przewidują innych pouczeń.

Od powyższej uchwały Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu, wykonując uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 3 września 2015 r., nr XVI/200/2015, uchwaloną na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g., wniósł skargę Burmistrz Jarocina, zarzucając naruszenie art. 6j ust. 3 w zw. z art. 6k ust. 1 u.u.c.p.g. oraz przepisów postępowania.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, iż zasadnym było wprowadzenie częstotliwości odbioru odpadów dla nieruchomości niezamieszkałych. Odpady z takich nieruchomości muszą być wywożone regularnie a postanowienie dodatkowej liczby pojemników nie rozwiąże sytuacji. Takie rozwiązanie zostało zastosowane również w uchwałach podjętych w innych gminach.

Skarżący wskazał ponadto, że informacje dotyczące ochrony danych osobowych oraz możliwości składania deklaracji poprzez pełnomocnika mają na celu ułatwienie składania deklaracji.

Po zapoznaniu się ze skargą organ nadzoru podjął w dniu 23 września 2015 r. uchwałę nr 18/1077/2015, w której podtrzymał stanowisko wyrażone w uchwale nr 15/875/2015 i postanowił przekazać skargę na uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W odpowiedzi na skargę Regionalna Izba Obrachunkowa w Poznaniu podtrzymała swoje stanowisko i wniosła o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Organ nadzoru podkreślił, że wprowadzanie dodatkowej zmiennej w postaci częstotliwości odbioru pojemników w miesiącu jest naruszeniem przepisów u.u.c.p.g. Dodał również, że zawarcie we wzorze deklaracji pouczeń wykraczających poza informacje, przekraczające zakres upoważnienia stanowi naruszenie przepisów ww. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. 2014, poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do treści art. 3 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012 poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego.

Podkreślić należy, że przedmiotem kontroli sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest legalność samego aktu nadzoru, co oznacza, iż konieczne jest zbadanie przez sąd, czy akt ten biorąc pod uwagę postępowanie w przedmiocie wydania tego aktu oraz jego treść (w szczególności argumentację zawartą w uzasadnieniu), może zostać pozostawiony w obrocie prawnym.

Zakres normatywny dotyczący niniejszej sprawy, a będący przedmiotem rozstrzygnięcia nadzorczego Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu obejmuje m.in. ustawę z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1399 z późn. zm.; zwanej dalej u.u.c.p.g.), ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 594, z późn. zm.; zwanej dalej u.s.g.), jak również akty prawa miejscowego – tj. uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 11 czerwca 2013 r., nr LXIII/400/2012, oraz uchwałę Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 29 czerwca 2015 r. nr XIII/146/2015 w sprawie zmiany uchwały nr LXIII/400/2012 Rady Miejskiej w Jarocinie z dnia 11 czerwca 2013 r. w sprawie w sprawie wzoru deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, terminu i miejsca składania deklaracji.

Ustawa o utrzymaniu czystości i porządku w gminach normuje m.in. problematykę (a) wysokości stawek opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz (b) określenia wzoru deklaracji. Należy wskazać, iż Sąd orzekający podziela ugruntowany już w judykaturze sądów administracyjnych pogląd, że uchwały dotyczące określenia wzoru deklaracji w sprawie opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi są ściśle związane z uchwałami w sprawie metody i stawki takiej opłaty. Deklaracja dotyczy bowiem jedynie kwestii technicznej, umożliwiającej pobór opłaty. Dlatego uchwały określające wzór deklaracji, jeżeli chodzi o właściwość organu nadzoru, należy traktować tak jak uchwały o metodzie i stawce za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Z kolei przyjmuje się, że uchwały w sprawach wyboru metody ustalenia opłaty, ustalenia stawki opłaty i zwolnień od niej podlegają nadzorowi regionalnej izby obrachunkowej. (tak WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 22.01.2015r., sygn. I SA/GL 1285/14, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 28,05.2014r., sygn. ISA/Gd 390/14, NSA w wyroku z dnia 02.12.2015r, sygn. II FSK 415/14, publ. CBOSA).

Dokonując merytorycznej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego należy wyjaśnić, iż wprowadzając sankcję nieważności aktu prawa miejscowego jako następstwo naruszenia przepisu prawa, ustawodawca nie określił rodzaju naruszenia prawa. Przyjmuje się jednak, że podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały stanowią takie naruszenia prawa, które mieszczą się w kategorii rażących naruszeń. Powyższe wynika z treści art. 91 ust. 1 zd. pierwsze w zw. z ust. 4 u.s.g., zgodnie z którymi uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny. Pojęcie "sprzeczności z prawem" w rozumieniu art. 91 ust. 1 u.s.g. obejmuje sprzeczność postanowień uchwały z jakimkolwiek aktem prawa powszechnie obowiązującego, w tym także z rozporządzeniem – co w konsekwencji oznacza, że również z "Zasadami techniki prawodawczej", które stanowią załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 908 ze zm.). Choć w większości przypadków sprzeczność z konkretnymi, szczegółowymi dyrektywami legislacyjnymi zawartymi w rozporządzeniu będzie miała zapewne charakter nieistotnego naruszenia prawa, to jednak nie można wykluczyć sytuacji, w których konkretne uchybienie zasad techniki prawodawczej należy zakwalifikować jako istotne naruszenie prawa. Będzie to zwłaszcza dotyczyć reguł określanych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego (dalej: "TK") mianem "rudymentarnych kanonów techniki prawodawczej" (zob. np. postanowienie TK z 27.04.2004 r., P 16/03; OTK-A 2004/4/36), nakaz przestrzegania których postrzegany jest jako jeden z elementów konstytucyjnej zasady prawidłowej legislacji (por. T. Zalasiński, Zasady prawidłowej legislacji w poglądach Trybunału Konstytucyjnego, Warszawa 2008, s. 51).

Jednym ze wspomnianych "rudymentarnych kanonów" tworzenia prawa jest niewątpliwie reguła wynikająca z § 115 w zw. z § 143 rozporządzenia, w myśl której w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym). Podobnie unormowana została dyrektywa wynikająca z art. 118 w zw. z § 143 rozporządzenia, w świetle której w akcie prawa miejscowego nie powtarza się przepisów ustawy upoważniającej oraz przepisów innych aktów normatywnych (por. G. Wierczyński, Redagowanie i ogłaszanie aktów normatywnych. Komentarz, Warszawa 2010, s. 633). Takie powtórzenie jest, co do zasady, zabiegiem niedopuszczalnym, traktowanym w dominującym nurcie orzecznictwa sądów administracyjnych i TK jako rażące naruszenie prawa (zob. wyrok WSA w Poznaniu z 30.06.2011 r., sygn. akt IV SA/Po 431/11, CBOSA). Jedynie w drodze wyjątku, uzasadnionego zwłaszcza względami zapewnienia komunikatywności tekstu prawnego, za dopuszczalne można uznać powtarzanie w aktach praw miejscowego, takich zwłaszcza jak statuty czy regulaminy, innych regulacji normatywnych. W każdym jednak przypadku tego rodzaju powtórzenia powinny być powtórzeniami dosłownymi, aby uniknąć wątpliwości, który fragment tekstu prawnego (rozporządzenia, ustawy upoważniającej czy innego aktu normatywnego) ma być podstawą odtworzenia normy postępowania (zob. S. Wronkowska [w:] S. Wronkowska, M. Zieliński, Komentarz do zasad techniki prawodawczej, Warszawa 2012, s. 35 i 241).

Jak wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 27 października 2009 r. (sygn. akt II SA/Bd 688/09) "Zasady techniki prawodawczej nie tworzą upoważnienia do tworzenia prawa, stanowią pewien zbiór zasad technicznych dotyczących sposobu tworzenia prawa. Naruszenie tych zasad nie stanowi o sprzeczności uregulowań z prawem. Stanowi tylko tyle, że przepisy zostały źle skonstruowane, co nie zawsze przekreśla ich wartość." Zdaniem Sądu naruszenie zasad techniki prawodawczej jednoznaczne z istotnym naruszeniem prawa występuje m.in. wówczas, kiedy w wyniku naruszenia zasad techniki prawodawczej dochodzi do sytuacji kiedy prawodawca lokalny reguluje materię uregulowaną już aktami wyższego rzędu (tj. ustawami) ewentualnie wykracza poza zakres upoważnienia ustawowego do wydania aktu prawa miejscowego.

Mając powyższe na uwadze, należy wskazać, że zgodnie z art. 6c ust. 1 u.u.c.p.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art. 6h u.u.c.p.g.). Natomiast w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g., ilekroć w ustawie mówi się o właścicielach nieruchomości – rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

Istotne znaczenie, z uwagi na przedmiot sprawy, posiadają przepisy ustawowe normujące problematykę deklaracji.

Na podstawie art. 6n ust. 1 u.c.p.g., rada gminy, uwzględniając konieczność zapewnienia prawidłowego obliczenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ułatwienia składania deklaracji, określa, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego:

1. wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, z uwzględnieniem art. 6m ust. 1a i 1b, obejmujący objaśnienia dotyczące sposobu jej wypełnienia oraz pouczenie, że deklaracja stanowi podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego; uchwała zawiera także informację o terminach i miejscu składania deklaracji;

2. warunki i tryb składania deklaracji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, w szczególności:

a) ich format elektroniczny oraz układ informacji i powiązań między nimi zgodnie z przepisami o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne,

b) sposób ich przesyłania za pomocą środków komunikacji elektronicznej,

c) rodzaje podpisu elektronicznego, którym powinny być opatrzone.

Celem delegacji ustawowej zawartej w art. 6n cytowanej ustawy było stworzenie wzoru deklaracji dla zapewnienia gminie prawidłowego obliczenia wysokości opłaty (według sposobu określonego w ustawie, a wybranego przez gminę na mocy odrębnej uchwały) oraz ułatwienia jej składania, co wynika wprost z art. 6n ust. 1 u.u.c.p.g. Ustawowe wyliczenie zagadnień przekazanych radzie gminy do uregulowania w drodze uchwały w sprawie wzoru deklaracji jest wyczerpujące, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 30 listopada 2006 r., sygn. akt II SA/Wr 527/06, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 23 października 2007 r., sygn. akt II SA/Rz 59/07). Oznacza to, że w podejmowanym, na podstawie cytowanych przepisów, akcie prawa miejscowego nie można zamieszczać postanowień, które wykraczają poza treść tych przepisów. Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna zatem zawierać jedynie takie dane, które konieczne są do prawidłowego obliczenia wysokości opłaty.

Skarżąca zarzuciła Regionalnej Izbie Obrachunkowej w Poznaniu m.in. naruszenie art. 6 j ust. 3 oraz art. 6 k ust. 1 u.u.c.p.g.

Art. 6 j ust. 3 u.u.c.p.g. stanowi, że w przypadku nieruchomości, o której mowa w art. 6c ust. 2, opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn zadeklarowanej liczby pojemników z odpadami komunalnymi powstającymi na danej nieruchomości oraz stawki opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o której mowa w art. 6k ust. 1 pkt 2.

Natomiast, art. 6 k ust. 1 u.u.c.p.g. normuję, że rada gminy, w drodze uchwały:

1) dokona wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi spośród metod określonych w art. 6j ust. 1 i 2 oraz ustali stawkę takiej opłaty; dopuszcza się stosowanie więcej niż jednej metody ustalenia opłat na obszarze gminy;

2) ustali stawkę opłaty za pojemnik o określonej pojemności.

W przedmiotowej sprawie Rada Miejska w Jarocinie w § 1 uchwały wskazała, że w uchwale nr LXIII/400/2013 załączniki nr 3 i 4 otrzymują nowe wzory stanowiące załączniki nr 1 i 2 do przedmiotowej uchwały.

Jak już wyżej zostało wskazane Rada Miejska ustaliła wzór deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi składanej przez właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Uczyniła to w załączniku nr 1 - "Deklaracja o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi" do przedmiotowej uchwały. W części F "opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi" deklaracji w tabeli określającej sposób naliczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do pojemników o pojemności 4000 l, 5000 l i 7000 l określono, iż opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn (a) liczby pojemników, (b) częstotliwości odbioru w miesiącu (sukcesywnie po zapełnieniu pojemnika, jednak nie rzadziej niż jeden raz na dwa tygodnie – minimum dwa razy) i (c) stawki za pojemnik.

Sąd wskazuje, że zamieszczenie w deklaracji – wynikających z przepisów rangi ustawowej tj. art. 6 j u.u.c.p.g. - postanowień w przedmiocie parametrów normatywnych branych pod uwagę przy obliczaniu wysokości opłaty nie może być interpretowane rozszerzająco. Ustawodawca wprowadził – w art. 6 j u.u.c.p.g. - następujące parametry: (a) liczbę pojemników oraz (b) stawkę opłat. Tak więc wprowadzenie kolejnego parametru tj. (c) częstotliwości odbioru w miesiącu stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego do kreowania aktu podustawowego - w formie aktu prawa miejscowego.

Ponadto, Sąd wskazuje, że także inne elementy kontrolowanego aktu prawa miejscowego - tj. uchwały Rady Miejskiej w Jarocinie w zakresie pouczenia przekraczają swoim ramy upoważnienia (tj. delegacji do stanowienia przepisów prawa).

Sąd jednoznacznie stwierdza, że ww. elementy stanowiące załączniki do uchwały (a będące jej częścią) zawierają treści, które nie zostały zawarte w delegacji ustawowej unormowanej w art. 6 u.u.c.p.g.

Podkreślić należy, że Rada Miejska w Jarocinie przekroczyła zakres kompetencji organu stanowiącego, określonego w art. 6n ust. 1 i 2 u.u.c.p.g. W uchwale zamieszczono bowiem pouczenie, w którego pkt 2 wskazano, że niezłożenie deklaracji może stanowić przestępstwo lub wykroczenie skarbowe zgodnie z treścią przepisów w Dziale II, Rozdział 6 ustawy z dnia 10 września 1999 r. – Kodeks karny skarbowy. Ponadto, w pouczeniu zawartym w deklaracji zawarte zostały postanowienia dotyczące:

- sposobu przetworzenia danych zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych ze względu na wykonywanie określonych prawem zadań realizowanych dla dobra publicznego określonych w art. 23 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 6m, art. 6 n ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (pkt 3) oraz

- obowiązku uiszczania opłaty skarbowej w wysokości 17 zł w sytuacji podpisania deklaracji przez pełnomocnika. Konieczne jest także przedłożenie pełnomocnictwa wraz z deklaracją (pkt 6).

Organy samorządu terytorialnego posiadają normatywne uprawnienia prawotwórcze. Jednakże z uprawnień tych na podstawie art. 87 Konstytucji jednostki samorządu terytorialnego mogą korzystać w sposób wynikający z aktów prawnych rangi ustawy i to wyłącznie w takim zakresie w jakim dana ustawa deleguje jednostki samorządu terytorialnego do stanowienia aktów prawa miejscowego, zakreślając przy tym jednoznacznie przedmiotowe i podmiotowe ramy tego upoważnienia.

Sąd wskazuje, że ww. postanowienia, stanowiące elementy aktu prawa miejscowego w formie uchwały nie mogą być zamieszczane w będącym przedmiotem kontroli przez tutejszy Sąd akcie.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, że zamieszczenie w załączniku nr 1 w zakresie do zaskarżonej uchwały w zakresie wyżej wymienionym i opisanym nie znajduje umocowania w delegacji ustawowej

Podsumowując stwierdzić należy, iż Rada Miejska w Jarocinie a w sposób wadliwy, tj. z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej, zrealizowała kompetencję zawartą w art.6 n u.c.p.g a tym samym w sposób istotny naruszyła prawo. Dlatego też Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu prawidłowo stwierdziło nieważność zaskarżonej uchwały w omówionej wyżej części jako naruszającej w chwili jej wydania art.6n u.c.p.g. Sąd uznał także, że Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu prawidłowo stwierdziło nieważność całej uchwały dlatego że zastrzeżenia dotyczyły znaczącej jej części tj. problematyki dotyczącej zarówno dodatkowego parametru branego pod uwagę przy określaniu wysokości opłaty (w zakresie pojemników od 4000 l. do 7000 l.), jak również wyżej opisanych pouczeń .

W związku z powyższym Sąd stoi na stanowisku, iż Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Poznaniu dokonało prawidłowej oceny kontrolowanego aktu prawa miejscowego.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.).