Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Judecki Asesor sądowy WSA Remigiusz Mazur Protokolant St. inspektor sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2025 r. sprawy ze skargi Wojewody Opolskiego na uchwałę Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 27 maja 2024 r., Nr III/7/24 w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie regulaminu dodatków do wynagrodzenia zasadniczego, wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, nauczycielskiego dodatku mieszkaniowego oraz nagród dla nauczycieli zatrudnionych w przedszkolach i szkołach podstawowych przez gminę stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez Wojewodę Opolskiego (dalej też: skarżący, Wojewoda lub organ nadzoru), jest uchwała Rady Miejskiej w Ozimku (dalej też: Rada Miejska, organ) z dnia 27 maja 2024 r., Nr III/7/24, zmieniająca uchwałę w sprawie Regulaminu dodatków do wynagrodzenia zasadniczego, wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, nauczycielskiego dodatku mieszkaniowego oraz nagród dla nauczycieli zatrudnionych w przedszkolach i szkołach podstawowych przez Gminę Ozimek.

Zaskarżona uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2024 r. poz. 609), zwanej dalej w skrócie u.s.g., w związku z art. 30 ust. 1-3, 6 i 6a oraz art. 49 ust. 2 w związku z art. 91d pkt 1 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2023 r. poz. 984), dalej zwanej Kartą Nauczyciela. W § 1 uchwały postanowiono, że w uchwale Nr LI/471/22 Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 26 września 2022 r. w sprawie Regulaminu dodatków do wynagrodzenia zasadniczego, wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw oraz nagród dla nauczycieli zatrudnionych w przedszkolach i szkołach podstawowych przez Gminę Ozimek, § 3 ust. 1 otrzymuje następujące brzmienie: "1. Nauczycielowi, któremu powierzono stanowisko dyrektora lub wicedyrektora szkoły przysługuje dodatek funkcyjny, którego minimalną i maksymalną wysokość ustaloną w % otrzymanego przez nauczyciela wynagrodzenia zasadniczego, w zależności od typu placówki, liczby jej oddziałów i powierzonego stanowiska, określa tabela". Następnie w ujęciu tabelarycznym organ określił maksymalną wysokość dodatku w przypadku stanowiska dyrektora przedszkola przy liczbie do 2 oddziałów do 40% i powyżej 2 oddziałów do 50%, w przypadku dyrektora szkoły podstawowej przy liczbie oddziałów do 8 do 40%, do 12 do 50% i powyżej 12 do 80% oraz w przypadku wicedyrektora do 40% oraz w przypadku dyrektora zespołu szkolno-przedszkolnego do 50 %. W kolejnych zapisach odpowiednio w § 2 wykonanie uchwały powierzono Burmistrzowi Ozimka, a w § 3 określono, że uchwała podlega opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Opolskiego i wchodzi w życie z dniem 1 września 2024 r.

Pismem z dnia 23 lipca 2025 r., działając na podstawie art. 93 ust. 1 u.s.g., Wojewoda Opolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na ww. uchwałę, domagając się stwierdzenia jej nieważności z powodu istotnego naruszenia prawa. W ocenie Wojewody Rada Miejska w Ozimku nie wypełniła zakresu upoważnienia przyznanego mocą art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela poprzez brak określenia minimalnej wysokości dodatku funkcyjnego. Interpretując przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela organ nadzoru doszedł do wniosku, że z regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków do wynagrodzenia zasadniczego musi wynikać wyraźnie wysokość tych dodatków, tak aby zarówno nauczyciel, jak i organ przyznający ten dodatek wiedzieli, jaka jest jego wysokość. Ustalenie jedynie górnej granicy wysokości dodatku funkcyjnego jest nieczytelne dla uprawnionych do dodatku. Taka regulacja nie znajduje uzasadnienia prawnego i stanowi istotne naruszenie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela. Organ nadzoru argumentował, że dodatek funkcyjny stanowi bowiem stały składnik wynagrodzenia nauczyciela, któremu powierzono stanowisko lub funkcje określone w § 5 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy (Dz. U. z 2024 r. poz. 755), zwanego dalej rozporządzeniem, w konkretnej dającej się wyliczyć postaci. Uchwałodawca musi określić kryteria przyznawania dodatku na tyle precyzyjnie, by stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia i czytelna dla uprawnionego do dodatku. Dodatek funkcyjny stanowi ekwiwalent za zwiększony nakład pracy, stopień utrudnienia pracy i zwiększony zakres odpowiedzialności, a zatem osoba uprawniona do jego otrzymywania winna znać kryteria różnicowania stawki jego wysokości. W przypadku określenia wysokości dodatku funkcyjnego w formie przedziału - kwotowego albo procentowego - regulamin powinien jednoznacznie ustalać granice przedziału (zarówno dolną, jak i górną - "od - do") jak i kryteria różnicowania wysokości dodatku funkcyjnego w zakreślonych granicach. Brak określenia dolnej granicy wysokości dodatku pozwala na jego określenie na poziomie 0%, czyli na jego nieprzyznanie, co stanowi przekroczenie upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Wojewoda zwrócił uwagę, że ustalenie jedynie przedziału, w którym powinna się mieścić wysokość dodatku funkcyjnego, bądź jedynie górnej granicy wysokości tego dodatku - bez wskazania kryteriów różnicowania tej wysokości w granicach określonego przedziału - jest nie tylko nieczytelne dla uprawnionych do dodatku, ale powoduje również, że uprawnienia do określenia jego wysokości zostają faktycznie przekazane organowi stosującemu uchwałę, którego nie ograniczono żadnymi wiążącymi go w tym zakresie zasadami i kryteriami. Tego typu regulacja nie znajduje uzasadnienia prawnego i stanowi istotne naruszenie art. 30 ust. 6 ustawy Karta Nauczyciela, bowiem przepis ten przyznaje wyłączną kompetencję do określenia regulaminu wynagrodzenia nauczycieli organowi prowadzącemu szkołę. Kompetencję tę, zgodnie z art. 91d pkt 1 Karty Nauczyciela, wykonuje rada gminy, rada powiatu i sejmik województwa. Zatem do wyłącznej kompetencji tych organów należy ustalenie wysokości i szczegółowych warunków przyznawania m.in. dodatku funkcyjnego, a nie tylko określenie granic wysokości tego dodatku. Skarżący podkreślił, że osoba uprawniona do otrzymywania dodatku funkcyjnego winna znać kryteria różnicowania stawki jego wysokości. W przypadku "widełkowego" określenia wysokości dodatku funkcyjnego brak określenia szczegółowych warunków, a tym samym czytelnych kryteriów przyznawania dodatku funkcyjnego przesądza o tym, że obowiązek wypełnienia upoważnienia ustawowego zawartego w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela nie został zrealizowany.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uznając skargę za niezasadną wskazał, że przepisy nie wskazują wprost na obowiązek określenia minimalnej stawki kwotowej lub procentowej, a ustawodawca pozostawia swobodę co do formy określenia wysokości (kwota, procent, przedział, maksymalny pułap). Swoboda ta wynika z konstytucyjnej zasady samodzielności jednostek samorządu terytorialnego (art. 16 ust. 2 i art. 165 ust. 2 Konstytucji RP). Zdaniem organu określenie jedynie górnego pułapu jest zgodne z celem regulaminu. Natomiast zastosowana forma procentowa od wynagrodzenia zasadniczego zapewnia obiektywne powiązanie dodatkowego świadczenia z wymiarem odpowiedzialności. Dalej organ wywiódł, że skoro § 5 rozporządzenia stanowi, że do uzyskania dodatku uprawnieni są nauczyciele, a uprawnienie to łączy się z wykonywaniem określonej funkcji czy zajmowaniem określonego stanowiska, to przyznanie dodatku w zerowej stawce musiałoby zostać zakwalifikowane jako fakt nieprzyznania tego dodatku, co rodzi roszczenie pracownika o jego wypłatę. Taka sama sytuacja powstaje w sytuacji przyznania dodatku w rażąco niskiej wysokości. Uchwalając takie brzmienie kwestionowanych przepisów Rada Miejska nie przekroczyła zatem delegacji ustawowej, ustalając zasady przyznawania dodatku funkcyjnego, określając jedynie jego górną granicę. Poza tym z art. 30 ust. 1 pkt 2 Karty Nauczyciela wynika, że dodatek funkcyjny jest obligatoryjnym składnikiem wynagrodzenia, zatem nie może on wynosić 0 zł. Uwzględniając powyższe założenia, dla organu oczywistym jest, że z cytowanego zapisu uchwały wynika, że dodatek musi w każdym przypadku zawierać się w przedziale od 1 gr do odpowiednio 40%, 50% i 80% wynagrodzenia zasadniczego nauczyciela i jest to zapis nienaruszający delegacji ustawowej wyrażonej w art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela, albowiem objął kwestie będące przedmiotem upoważnienia w zakresie dodatku. Końcowo organ podkreślił, że w wielu regulaminach wynagradzania nauczycieli w Polsce funkcjonuje określenie jedynie maksymalnej wysokości dodatku funkcyjnego, co nie było kwestionowane przez organy nadzorcze ani sądy administracyjne, jeżeli uchwała zawierała czytelne kryteria różnicowania wysokości.

Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał wywody i wnioski zawarte w skardze, a pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Działając w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w związku z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 635, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje zgodność z prawem aktów prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest uchwała Rady Miejskiej w Ozimku z dnia 27 maja 2024 r. zmieniająca uchwałę w sprawie Regulaminu dodatków do wynagrodzenia zasadniczego, wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw, nauczycielskiego dodatku mieszkaniowego oraz nagród dla nauczycieli zatrudnionych w przedszkolach i szkołach podstawowych przez Gminę Ozimek.

W rozpoznawanej sprawie nie jest sporne, że zaskarżona uchwała zaliczana jest do kategorii aktów prawa miejscowego, a więc aktów normatywnych obowiązujących na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), a w ujęciu funkcjonalnym jej moc została zrównana z rozporządzeniem wykonawczym.

Odnotować jeszcze trzeba, że oceniania uchwała nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym w trybie art. 91 ust. 1 cyt. wcześniej ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, nadal zwanej w skrócie u.s.g., a skarga stosownie do art. 93 ust. 1 u.s.g., wniesiona została do Sądu przez Wojewodę po upływie terminu do stwierdzenia jej nieważności w trybie postępowania nadzorczego. Skargę uznano więc za dopuszczalną i podlegającą kontroli Sądu.

Na zasadzie art. 147 § 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Odnośnie do aktów organów gmin, przepis ten pozostaje w związku z art. 91 ust. 1 zd. pierwsze u.s.g., stosownie do którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne.

O sprzeczności z prawem, skutkującej stwierdzeniem nieważności, zgodnie z art. 91 ust. 4 u.s.g., można mówić w sytuacji "istotnego naruszenia prawa". W orzecznictwie sądowym za istotne uznaje się takie naruszenie, które związane jest z naruszeniem przepisów kompetencyjnych, przepisów regulujących procedurę podejmowania aktów, przepisów prawa materialnego i ustrojowego.

Dokonana przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych powyżej zasad, kontrola legalności wykazała, że wniesiona skarga jest zasadna, gdyż przedmiotowa uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 cyt. wcześniej ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. Karta Nauczyciela, nadal zwanej Kartą Nauczyciela.

Uzasadniając tak dokonaną ocenę podkreślić należy, że zgodnie z art. 7 Konstytucji RP organy władzy publicznej działają w granicach i na podstawie prawa. Oznacza to, że każde działanie organu władzy, w tym rady gminy, musi mieć oparcie w obowiązujących przepisach, a organy muszą ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu ustawowym. W myśl art. 94 Konstytucji RP akty prawa miejscowego organów samorządu terytorialnego podejmowane są na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Ustawa określa także zasady i tryb wydawania tych aktów. Zakres i treść przepisów prawa miejscowego uwarunkowana jest zatem normami ustalonymi w aktach wyższego rzędu.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 Karty Nauczyciela, wynagrodzenie nauczyciela składa się z: 1) wynagrodzenia zasadniczego; 2) dodatków: za wysługę lat, motywacyjnego, funkcyjnego, w tym z tytułu sprawowania funkcji wychowawcy klasy, oraz za warunki pracy, 3) wynagrodzenia za godziny ponadwymiarowe i godziny doraźnych zastępstw; 4) nagród i innych świadczeń wynikających ze stosunku pracy, z wyłączeniem świadczeń z zakładowego funduszu świadczeń socjalnych, świadczenia, o którym mowa w art. 53a, i dodatku, o którym mowa w art. 54 ust. 5.

Z kolei w art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela ustawodawca powierzył organowi prowadzącemu szkołę będącemu jednostką samorządu terytorialnego, określenie w drodze regulaminu wysokości dodatków, o których mowa w ust. 1 pkt 2 oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków, przy uwzględnieniu przewidywanej struktury zatrudnienia, z zastrzeżeniem art. 33-34a - w taki sposób, aby średnie wynagrodzenia nauczycieli, składające się ze składników, o których mowa w ust. 1, odpowiadały na obszarze działania danej jednostki samorządu terytorialnego co najmniej średnim wynagrodzeniom nauczycieli, o których mowa w ust. 3.

Wskazany przepis z jednej strony wskazuje zagadnienia powierzone organowi prowadzącemu szkołę do uregulowania w formie uchwały, z drugiej zaś strony określa granice przyznanej mu w tym zakresie kompetencji prawotwórczej. Upoważnienie organu prowadzącego szkołę przy podejmowaniu regulaminów wynagradzania nauczycieli zostało ograniczone wyłącznie do określenia wysokości stawek dodatków oraz szczegółowych warunków ich przyznawania. Przyznana norma kompetencyjna ma szeroki zakres, nie oznacza to jednak dowolności w zakresie określenia zarówno wysokości stawek dodatków, jak i warunków ich przyznawania. Dodatek funkcyjny różni się od wszystkich innych dodatków tym, że jest ściśle i bezpośrednio związany z funkcją wykonywaną przez pracownika. Sam fakt, że pracownikowi powierzono określoną funkcję kierowniczą, uzasadnia jego prawo nie tylko do wynagrodzenia zasadniczego związanego z wykonywaniem tej funkcji, lecz również do dodatku funkcyjnego, jeżeli obowiązujące przepisy przewidują dla tego stanowiska dodatek funkcyjny. Interpretując przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela należy dojść do wniosku, iż z regulaminu określającego wysokość oraz szczegółowe warunki przyznawania nauczycielom dodatków do wynagrodzenia zasadniczego musi wynikać wyraźnie wysokość tych dodatków, tak aby zarówno nauczyciel, jak i organ przyznający ten dodatek wiedzieli jaka jest jego wysokość. Dodatek funkcyjny stanowi bowiem stały składnik wynagrodzenia nauczyciela, któremu powierzono stanowisko lub funkcje określone w § 5 cyt. wcześniej rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 31 stycznia 2005 r. w sprawie wysokości minimalnych stawek wynagrodzenia zasadniczego nauczycieli, ogólnych warunków przyznawania dodatków do wynagrodzenia zasadniczego oraz wynagrodzenia za pracę w dniu wolnym od pracy, w konkretnej dającej się wyliczyć postaci.

Przenosząc powyższe rozważania ogólne na grunt rozpoznawanej sprawy należy zgodzić się ze skarżącym, że nieprawidłowe jest określenie w zaskarżonej uchwale jedynie maksymalnej stawki dodatku funkcyjnego, bez wskazania kryteriów różnicowania tej wysokości w granicach określonego przedziału. Podanie jedynie górnej granicy kwotowej przy braku czytelnych i konkretnych kryteriów przyznawania dodatku funkcyjnego, różnicujących wysokość stawki tego dodatku dla poszczególnych stanowisk, przy uwzględnieniu istoty pełnionej funkcji i nakładu pracy związanego z jej wykonywaniem, nie może zostać uznane za określające prawidłowo wysokości stawek omawianego dodatku. Wysokość dodatku funkcyjnego nie może być uzależniona od arbitralnej i nieuzasadnionej prawnie oceny organu prowadzącego szkołę, a powinna jednoznacznie wynikać z obowiązujących przepisów, w tym także uchwały jednostki samorządu terytorialnego w tym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 25 listopada 2025 r., sygn. akt I OSK 1789/15, podobnie wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 7/23, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Słusznie zatem stwierdził organ nadzoru, że kontrolowana uchwała nie realizuje w sposób prawidłowy delegacji ustawowej z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela.

Podkreślenia również wymaga, że brak określenia procentowej dolnej granicy wysokości dodatku motywacyjnego pozwala na jego określenie na poziomie 0%, czyli jego nieprzyznanie. Treść art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela, stanowiąca upoważnienie do ustalenia stosownych regulaminów przez radę gminy, nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, i jasno wskazuje, iż rada gminy (będąca organem prowadzącym szkołę) określa wysokość stawek dodatków oraz szczegółowe warunki przyznawania tych dodatków. W normatywnym pojęciu "warunki przyznawania dodatków" w żaden sposób nie mieści się uprawnienie do określania przez radę gminy także jakichkolwiek warunków utraty tych dodatków, bądź też nieprzyznawania tych dodatków. Należy bowiem pamiętać, iż skoro uchwała rady gminy wydawana na podstawie art. 30 ust. 6 Karty Nauczyciela stanowi konstytucyjnie określone źródło obowiązującego prawa, jako akt prawa miejscowego (art. 94 Konstytucji RP), to zakres normatywnej treści tego aktu nie może w jakikolwiek sposób wykraczać poza ustawowo określony zakres treści przekazanych przez ustawodawcę do unormowania przez radę gminy nawet w przypadku, gdy jakiekolwiek treści uchwały rady gminy nie pozostają w sprzeczności z normami ustawowymi. Określenie w regulaminie przyznawania dodatku motywacyjnego przypadków, w których dodatek ten nie przysługuje pozostaje w sprzeczności z ustawowymi przepisami (por. wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 17 maja 2023 r., sygn. akt II SA/Rz 1504/22 i powołane tam orzecznictwo).

Końcowo wskazać raz jeszcze trzeba, że będąca organem uchwałodawczym Rada Miejska w Ozimku, podejmując kwestionowaną przez organ nadzoru uchwałę i nie wypełniając zakresu upoważnienia ustawowego z art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela nie działała w zgodzie z przepisami prawa. Natomiast jak sygnalizowano wcześniej, fundamentalną zasadą prawa publicznego jest zasada praworządności (art. 7 Konstytucji RP), która wymaga, by każde działanie organu stanowiącego przepisy prawa miejscowego nie nosiło cech dowolności i znajdowało oparcie w przepisach obowiązującego prawa. Jak wyżej już wyjaśniono uchwała podejmowana na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela musi określić kryteria przyznawania dodatku na tyle precyzyjnie, by stawka dodatku dla poszczególnych stanowisk była możliwa do ustalenia zgodnie z jego wolą i czytelna dla podmiotu uprawnionego do uzyskania dodatku. Skoro bowiem dodatek funkcyjny stanowi ekwiwalent za zwiększony nakład pracy, stopień utrudnienia pracy i zwiększony zakres odpowiedzialności, to osoba uprawniona do jego otrzymywania winna znać nie tylko kryteria różnicowania stawki jego wysokości, ale również minimalna i maksymalną jego wysokość. Uchwały podejmowane przez organy samorządowe muszą zawierać sformułowania jasne, wyczerpujące i uniemożliwiające stosowanie niedopuszczalnego, sprzecznego z prawem luzu interpretacyjnego, zawłaszcza w odniesieniu do aktów prawa miejscowego, które zawierają normy prawa powszechnie obowiązującego na terenie działania danej jednostki samorządu terytorialnego. Postanowienia uchwały winny uniemożliwiać przyznawanie w sposób dowolny, nieweryfikowalny wysokości spornego dodatku. Kontrolowana w niniejszej sprawie uchwała tych wymogów nie spełnia.

Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona uchwała została podjęta z istotnym naruszeniem art. 30 ust. 6 pkt 1 Karty Nauczyciela. Określenie w zaskarżonej uchwale jedynie maksymalnej wysokości dodatku funkcyjnego jest nie tylko nieczytelne dla uprawnionych do dodatku, ale również pozwala na jego określnie na poziome 0%, czyli na jego nieprzyznanie, co niewątpliwe stanowi przekroczenie przyznanego Radzie upoważnienia ustawowego.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.