II SAB/Łd 41/26 - Postanowienie

Data orzeczenia	2026-04-28	
Data wpływu	2026-02-04	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi	
Sędziowie	Agata Sobieszek-Krzywicka /przewodniczący/
Beata Czyżewska /sprawozdawca/
Tomasz Porczyński	
Symbol z opisem	6480
658	
Hasła tematyczne	Odrzucenie skargi	
Skarżony organ	Inspektor Sanitarny	
Treść wyniku	Odrzucono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143; art. 58 § 1 pkt 6, art. 232 § 1 pkt 1; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi	
Sentencja
Dnia 28 kwietnia 2026 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Sędziowie: Sędzia WSA Tomasz Porczyński Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2026 roku sprawy ze skargi M. K. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić z funduszu Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na rzecz skarżącego M. K. kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi, zaksięgowaną w dniu 3 marca 2026 r. pod poz. [...]. a.bł.	
Uzasadnienie
Pismem z 3 grudnia 2025 r., które wpłynęło do organu 5 grudnia 2025 r. M. K. i K. K. zwrócili się Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie (dalej w skrócie "organ" lub "PPIS w Bełchatowie") z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej:

"1. Ile lat maksymalnie utrzymuje się odporność po podaniu szczepionki osobno dla każdej: przeciwko błonicy, tężcowi, krztuścowi, Poliomyelitis, inwazyjnemu zakażeniu haemophilus influenzae, gruźlicy, wirusowemu zapalaniu wątroby, odrze, śwince, różyczce oraz pneumokokom u osób szczepionych na terenie działania Państwa urzędu?

2. Czy Państwa urząd posiada listę osób dorosłych powyżej 19 roku życia uchylających się od szczepień i czy są one obarczone przymusem administracyjnym? Jaka to liczba za ostatnie 5 lat? Jeśli nie to dlaczego?

3. Według informacji od prof. I. P. ogniska odry w Polsce związane są migracjami (chorują osoby narodowości romskiej, czeczeńskiej i ukraińskiej). Jakie są statystyki wykonywanych u takich osób szczepień za ostatnie 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

4. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatniego roku?

5. Ile odnotowano przypadków gruźlicy na terenie działania Państwa urzędu na przestrzeni ostatnich 5 lat?

6. Czy rozróżnia w statystykach Państwa urzędu jak całego kraju rozróżnia się przypadku gruźlicy poszczepiennej? Jeśli tak to ile takich było ( w zakresie pytań 4 ii 6), a jeśli nie to co jest przyczyną braku takiego rozróżnienia?

7. Z jakiego powodu Główny Inspektor Sanitarny w przypadku wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego po szczepieniu przeciwko gruźlicy nie zaleca wykonywać posiewu w kierunku prątka szczepionkowego BCG?

8. Czy prawdą jest, że większość przypadków gruźlicy wśród dzieci w Polsce to gruźlica poszczepienna?

9. Ile szczepień zostało odroczonych przez lekarzy w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu i kto ustala listę przeciwwskazań do szczepień w Polsce? Kto ponosi odpowiedzialność za te ustalenia?

10. Ile nałożono grzywien na lekarzy, którzy nie wywiązali się z ustawowego obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego w ciągu ostatnich 5 lat na terenie działania Państwa urzędu?

11. Ile dzieci i dorosłych do 19 roku życia zmarło do 4 tygodni od szczepienia na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat?

12. Ile odnotowano ciężkich niepożądanych odczynów poszczepiennych na terenie działania Państwa urzędu w ciągu ostatnich 5 lat? Jakie to były niepożądane odczyny poszczepienne?

13. Za ile tych niepożądanych odczynów poszczepiennych wypłacono odszkodowanie?

14. Rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 21 grudnia 2010 r. w sprawie niepożądanych odczynów poszczepiennych oraz kryteriów ich rozpoznawania wyróżnia trzy rodzaje niepożądanych odczynów poszczepiennych: łagodne, poważne i ciężkie. Czy przymuszanie do szczepień, które mogą wywołać te odczyny nie jest sprzeczne z art. 47 Konstytucji RP, który gwarantuje każdemu prawo do ochrony życia prywatnego, rodzinnego oraz decydowania o swoim życiu osobistym?

15. W jaki sposób możemy ubiegać się o odszkodowanie za śmierć na skutek niepożądanych odczynów poszczepiennych wymienionych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia?

16. W jaki sposób lekarz może wykluczyć nadwrażliwość na składniki szczepionki przed szczepieniem? Proszę wymienić konkretne badania, które można wykonać w celu wykluczenia nadwrażliwości na składniki szczepionki lub niedoborów odporności.

17. Czy prawdą jest, że Światowa Organizacja Zdrowia zaleca szczepienia ochronne? Czy zaleca przymuszanie do szczepień? Jeśli tak, to w jakiej formie?

18. W światłe wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2023 r. SK 81/19 kalendarz szczepień nie stanowi źródła obowiązkowych szczepień w związku z powyższym w oparciu o jaką podstawę prawną (który artykuł) uważacie Państwo, że akurat te szczepienia są obowiązkowe i wymagalne w stosunku do naszego dziecka?

19. Czy Minister Zdrowia wydając rozporządzenie w sprawie szczepień obowiązkowych zastępujące uchylony przez Trybunał Konstytucyjny komunikat Głównego Inspektora Sanitarnego dokonał analizy sytuacji epidemiologicznej zgodnie z treścią art. 17 ust. 10 ustawy o zwalczaniu chorób zakaźnych?

20. Jeśli rak, to gdzie możemy zapoznać się z tą analizą?

21. Jeśli nie ma analizy zawartej w delegacji ustawowej upoważniającej Ministra Zdrowia do wydania rozporządzenia, to czy takie rozporządzenie jest zgodne z Konstytucją RP?

22. Z czego wynika różnica w zakresie szczepień obowiązkowych w dwóch sąsiadujących ze sobą państwach z zapewnionym w ramach Unii Europejskiej prawem do swobodnego przepływu osób np. w Niemczech jedno szczepienie obowiązuje od 2017r., w Polsce dziecko otrzymuje ponad 40 dawek szczepień?".

W pisemnej odpowiedzi z 18 grudnia 2025 r. na wniosek M. K. organ odwołał się do brzmienia art. 4 ust. 1 u.d.i.p. i wyjaśnił, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bełchatowie w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p mieści się jako organ w zakresie podmiotowym przedmiotowej ustawy i tym samym zobowiązany jest do udostępnienia posiadanych informacji mających charakter informacji publicznej. Odnosząc się do aspektu przedmiotowego tj. ustalenia czy informacja będąca przedmiotem wniosku stanowi informację publiczną organ wskazał, że art. 1 ust 1 u.d.i.p. wskazuje, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Zgodnie z art. 5 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2024 r. poz. 416) do zakresu działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, o których mowa w art. 2 należy między innymi ustalanie zakresów i terminów szczepień ochronnych oraz sprawowanie nadzoru w tym zakresie. Co do zasady informacje dotyczące szczepień ochronnych odnoszą się do realizacji zadań ustawowo przypisanych Inspekcji Sanitarnej i winny być uznane za informacje publiczną. W związku z powyższym, analizując przedstawione pytania PPIS w Bełchatowie udzielił następującej odpowiedzi:

Art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2025 r., poz. 1675) stanowi, iż osoby przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej są obowiązane na zasadach określonych w ustawie do poddania się obowiązkowym szczepieniom. Stosownie do art. 17 ust. 1 powołanej powyżej ustawy, osoby określone na podstawie ust. 10 pkt 2 są obowiązane do poddania się szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym określonym na podstawie ust. 10 pkt 1. Stosownie do art. 17 ust. 10 pkt 1 i 2 ustawy, minister właściwy do spraw zdrowia, określi w drodze rozporządzenia m.in. wykaz chorób zakaźnych objętych obowiązkiem szczepień ochronnych oraz osoby i grupy osób obowiązane do poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym przeciw chorobom zakaźnym, uwzględniając dane epidemiologiczne dotyczące zachorowań, aktualną wiedzę medyczną oraz zalecenia Światowej Organizacji Zdrowia.

Organ podkreślił, że w obecnym stanie prawnym weszło i obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 782) z delegacji art. 17 ust. 10 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. W załączniku nr 1 do niniejszego rozporządzenia określono dokładnie przeciwko jakim chorobom zakaźnym należy wykonać szczepienia, w jakiej ilości dawek oraz w jakim wieku.

Odpowiadając na zapytanie dotyczące kwalifikacji lekarskiej do szczepień Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bełchatowie poinformował, że o każdorazowej kwalifikacji do szczepienia dziecka decyduje lekarz, po uprzednim wykonaniu szczegółowego badania obecnego stanu zdrowia dziecka oraz zebranych, potrzebnych informacji podczas wywiadu z rodzicami. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek poddania się obowiązkowym szczepieniom ochronnym oznacza również obowiązek poddania się lekarskiemu badaniu kwalifikacyjnemu. Badanie lekarskie jest ważne 24 godziny i ma na celu wykrycie ewentualnych przeciwwskazań do szczepienia, opóźnienie wykonania szczepienia, modyfikację schematu szczepień. Istotne jest w czasie kwalifikacji zminimalizowanie ryzyka wystąpienia niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP) i zapewnienie maksymalnej skuteczności szczepienia.

Celem kwalifikacji do szczepienia jest upewnienie się co do wskazań oraz wykluczenie przeciwwskazań do podania szczepionki. Badanie lekarskie kwalifikacyjne do każdego szczepienia składa się z ukierunkowanego wywiadu oraz przesiewowego badania przedmiotowego, które obejmuje co najmniej ocenę stanu ogólnego pacjenta, w tym podstawowych parametrów życiowych, zbadanie gardła, węzłów chłonnych oraz osłuchanie płuc i serca. Każde badanie kwalifikacyjne do szczepienia jest bardzo podobne, niezależnie od planowanej do podania szczepionki. Różni się w szczegółach dotyczących przeciwwskazań do konkretnych szczepionek, o których decyduje lekarz, kierując się ChPL szczepionek, posiadaną dokumentacją medyczną oraz szczegółowym wywiadem zebranym od rodziców/opiekunów przed szczepieniem dziecka. Rozmowa o ryzyku potencjalnych odczynów poszczepiennych należy również do procesu kwalifikacji do szczepienia. Rodzic/opiekun dziecka lub osoba dorosła powinien być poinformowany o rodzajach NOP jakie mogą wystąpić po danej szczepionce oraz o czasie, w którym te odczyny najczęściej występują. Ważne jest informowanie, że większość objawów niepożądanych nie jest spowodowana działaniem szczepionki, mają związek czasowy a nie przyczynowy, mogą być spowodowane inną chorobą. Ryzyko NOP powinno być zestawione z ryzykiem zachorowania i powikłań po chorobie. Badanie fizykalne to bardzo ważny element kwalifikacji. Pozwala na wychwycenie różnych nieprawidłowości np. w rozwoju psychomotorycznym dziecka. W przypadku stanu zdrowia dziecka budzącego wątpliwość lekarz przed wykonaniem szczepienia może zdecydować o skierowaniu dziecka do poradni konsultacyjnej ds. szczepień lub lekarza specjalisty.

Odnosząc się do zapytania w sprawie wyników badań bezpieczeństwa szczepionek, które mają być użyte w realizacji szczepień ochronnych dziecka organ poinformował, że nie jest jednostką właściwą do udzielenia informacji w tym zakresie. W celu uzyskania szczegółowych informacji należy zwrócić się do producentów szczepionek/podmiotów odpowiedzialnych.

Ogromny zakres rzetelnej wiedzy w zakresie szczepień, szczepionek, ich bezpieczeństwa można znaleźć na stronie internetowej Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie pod linkiem: https://szczepienia.pzh.gov.pl/. W punkcie szczepień, zgodnie z deklaracją dziecka można zapoznać się z ulotkami szczepionek, natomiast karty charakterystyk produktów leczniczych (ChPL) dostępne są na ww. stronie PZH: https://szczepienia.pzh.gov.pl/dla-lekarzY/lista-szczepiQ.nek-oraz-chpl-do-pobrania-2/ jak również można wystąpić do producentów.

Odnośnie odpowiedzialności odszkodowawczej za szkodę związaną ze szczepieniem ochronnym PPIS w Bełchatowie poinformował, że do 2022 r. ponosiły ją:

- Podmiot leczniczy realizujący szczepienie ochronne z podstawą roszczeń: przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę na osobie i/lub art. 4 ust. 1 ustawy o prawach pacjenta,

- Podmiot odpowiedzialny (czyli ten, który uzyskał pozwolenie na dopuszczenie szczepionki do obrotu) z podstawą prawną dochodzenia roszczeń: przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez produkt niebezpieczny (art. 449 i następne),

- Skarb Państwa z podstawą prawną dochodzenia roszczeń: przepisy Kodeksu cywilnego o odpowiedzialności Skarbu Państwa za szkodę (art. 417).

Obecnie w Polsce odpowiedzialność za Niepożądane Odczyny Poszczepienne przyjęło Państwo, bez obowiązku wskazywania winy, poprzez utworzenie 27 stycznia 2022 r. Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych (FKSO), wprowadzając zmiany do ustawy z 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (dodano art. 17a - 17i).

Dysponentem FKSO jest Rzecznik Praw Pacjenta (zwany dalej RzPP). Fundusz początkowo zasilony został jednorazową wpłatą z Funduszu Przeciwdziałania COVID-19, a od 2023 r. zasilany jest wpłatami od podmiotów zawierających ze Skarbem Państwa umowy na dostawę szczepionek do szczepień obowiązkowych. W 2022 r. obejmował wyłącznie szczepienia przeciwko COVID-19 (wykonywane od początku akcji szczepień). Od 1 stycznia 2023 r. zakres działania został rozszerzony o:

- obowiązkowe szczepienia ochronne (błonica, gruźlica, inwazyjne zakażenie Haemophilus infiuenzae typu b, inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae, krztusiec, nagminne zakażenie przyusznic (świnka), odra, ospa wietrzna, ostre nagminne porażenie dziecięce (poliomyelitis), różyczka, tężec, wirusowe zapalenie wątroby typu B, wścieklizna, zakażenia wywołane przez rotawirusy),

- szczepienia ustanowione jako metoda zapobiegania zakażeniu lub chorobie zakaźnej (inne niż przeciwko COVID-19) tj.: p/odrze, p/inwazyjnemu zakażeniu meningokokowemu, szczepienia akcyjne (ustanowione w związku z konfliktem zbrojnym na terytorium Ukrainy) p/błonicy, krztuścowi, odrze, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis) i wirusowemu zapaleniu wątroby typu A.

Zgodnie z brzmieniem art. 17a wspomnianej ustawy świadczenie kompensacyjne może być wypłacone, jeżeli wystąpią następujące warunki:

1. w wyniku szczepienia ochronnego u osoby, u której przeprowadzono szczepienie, w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki (szczepionek) wystąpiły działania niepożądane wymienione w ChPL i

2. osoba ta wymagała hospitalizacji przez okres >14 dni lub

3. u osoby tej wystąpił wstrząs anafilaktyczny powodujący konieczność obserwacji na szpitalnym oddziale ratunkowym (SOR) lub izbie przyjęć albo hospitalizacji przez okres <14 dni.

Procedura dochodzenia świadczenia kompensacyjnego w razie wystąpienia działania niepożądanego szczepionki ma charakter pozasądowy i jest prowadzona w trybie administracyjnym przez RzPP. Postępowanie przed RzPP w sprawie ustalenia świadczenia kompensacyjnego nie jest prowadzone z urzędu, ale na wniosek określonego podmiotu. Wniosek ten musi też spełniać określone wymogi formalne, pod rygorem pozostawienia go bez rozpoznania. Podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku jest osoba, u której wystąpiło działanie niepożądane szczepionki, a w przypadku osoby, która nie może samodzielnie wystąpić z wnioskiem - jej przedstawiciel ustawowy. Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego można złożyć w terminie roku od dnia, który był ostatnim dniem obserwacji lub hospitalizacji, nie później jednak niż po upływie 5 lat od dnia przeprowadzenia szczepienia ochronnego (art. 17e ust. 3). Wzór wniosku oraz podstawowe zasady odnoszące się do nowego świadczenia udostępniono na stronie internetowej RzPP: https://www.gov.pl/web/rpp/. RzPP ma obowiązek wydania decyzji administracyjnej w terminie 2 miesięcy od daty złożenia kompletnego wniosku. Decyzja RzPP jest ostateczna, ale przysługuje na nią skarga do sądu administracyjnego. Świadczenie jest wypłacane w ciągu 14 dni od uprawomocnienia się decyzji.

Odnosząc się do dalszej części wniosku organ udzielił następującej odpowiedzi:

- w zakresie pytania nr 1 - PPIS w Bełchatowie nie prowadzi statystyk długości utrzymywania się odporności poszczepiennej. Informacje takie można znaleźć w publikacjach naukowych jak również w ChPL poszczególnych szczepionek.

- w zakresie pytania nr 2 - wykaz obowiązkowych szczepień ochronnych i grupy osób obowiązanych do poddania się tym szczepieniom zostały określone w art. 17 ust. 1 ww. ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi oraz w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 sierpnia 2011 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych. PPIS w Bełchatowie prowadzi postępowania administracyjne wobec osób uchylających się od obowiązku szczepień ochronnych, wg zgłoszeń lekarzy POZ, do wieku określonego przepisami prawa. Organ nie prowadził działań u osób dorosłych powyżej 19 roku życia.

- w zakresie pytania nr 3 - PPIS w Bełchatowie nie prowadzi statystyk dotyczących wykonawstwa szczepień ochronnych u migrantów.

- w zakresie pytania nr 4 - Na terenie działania Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie zgłoszono w 2024 r. 9 zachorowań na gruźlicę w tym 2 zakończone zgonem.

- w zakresie pytania nr 5 – organ nie prowadzi statystyk zachorowań na gruźlicę dla całego kraju. Informacje dotyczące ilości zachorowań na poszczególne choroby zakaźne, w tym gruźlicę, można znaleźć w publikowanych przez Państwowy Zakład Higieny i Główny Inspektorat Sanitarny meldunkach epidemiologicznych (na podstawie zgłoszeń lekarzy do poszczególnych powiatowych stacji sanitarno-epidemiologicznych), które następnie zbierane są w biuletynach rocznych "Choroby zakaźne i zatrucia w Polsce". Dane te można znaleźć na stronie internetowej PZH w Warszawie pod linkiem: https://wwwold.pzh.gov.pl/oldpage/epimeld/index p.html#04

- w zakresie pytania nr 6 - Listę chorób zakaźnych, zakażeń, zgonów z ich powodu oraz biologicznych czynników chorobotwórczych podlegających zgłoszeniu do Państwowej Inspekcji Sanitarnej określają następujące akty prawne:

- rozporządzenie z dnia 10 grudnia 2019 r. w sprawie zgłaszania podejrzeń i rozpoznań zakażeń, chorób zakaźnych oraz zgonów z ich powodu (Dz. U. z 2023 r. poz. 1045),

- rozporządzenie z dnia 24 czerwca 2020 r. w sprawie zgłaszania wyników badań w kierunku biologicznych czynników chorobotwórczych u ludzi (Dz.U. z 2020 poz. 1118).

Zgłoszenia są weryfikowane i kwalifikowane na podstawie obowiązujących w Polsce kryteriów definicji przypadków chorób zakaźnych opracowanych na potrzeby nadzoru epidemiologicznego przez Narodowy Instytut Zdrowia Publicznego PZH - Państwowy Instytut Badawczy (NIZP PZH - PIB).

Powyższe dane sprawozdawane są w dwutygodniowych "MZ-56 Sprawozdanie o zachorowaniach na choroby zakaźne, zakażeniach i zatruciach (...)". Dane ogólnopolskie dostępne są na stronie internetowej NIZP PZH - PIB: https://wwwold.pzh.Rov.pI/oldpaja.e/eDimeld/index p.html

Choroby zakaźne zgłaszane do Inspekcji Sanitarnej klasyfikowane są według Międzynarodowej Klasyfikacji Chorób ICD-10, opracowanej przez Światową Organizację Zdrowia (WHO). Każdej jednostce chorobowej przypisany jest unikalny kod, co ułatwia analizę i porównywanie danych w skali globalnej. Klasyfikacja ta nie zawiera takiej pozycji jak gruźlica poszczepienna. Jeżeli po szczepieniu przeciwko gruźlicy występują powikłania należy zgłosić się do lekarza, który zgłosi Niepożądany Odczyn Poszczepienny.

- w zakresie pytania nr 7 - Pytanie powyższe nie stanowi informacji publicznej i jest skierowane do Głównego Inspektora Sanitarnego, nie do PPIS w Bełchatowie, tam więc należy się zwrócić. W sprawie celowości zlecania badań posiewu w kierunku prątka poszczepionkowego w przypadku wystąpienia NOP można również wystosować zapytanie do lekarza - w szczególności lekarza chorób zakaźnych lub wystąpić do Państwowego Zakładu Higieny w Warszawie.

- w zakresie pytania nr 8 - PPIS w Bełchatowie wyjaśnił w punkcie 6, iż nie prowadzi statystyk w zakresie gruźlicy poszczepiennej.

- w zakresie pytania nr 9 – organ nie prowadzi statystyk dotyczących ilości odroczeń od wykonania szczepień ochronnych. Przeciwwskazania do szczepień opisane są w ulotkach szczepionek i kartach charakterystyk produktu leczniczego (ChPL), ostateczną decyzję podejmuje lekarz podczas badania kwalifikacyjnego przed szczepieniem, co opisano powyżej. W przypadku stanu zdrowia budzącego wątpliwość lekarz odracza szczepienia i kieruje na konsultację specjalistyczną.

- w zakresie pytania nr 10 - W przeciągu ostatnich 5 lat PPIS w Bełchatowie nie nałożył żadnej kary grzywny na lekarzy w związku z niewypełnieniem obowiązku zgłoszenia niepożądanego odczynu poszczepiennego (NOP). Lekarze zgłaszają NOP na bieżąco w przypadku ich rozpoznania lub podejrzenia wystąpienia.

- w zakresie pytania nr 11 - PPIS w Bełchatowie nie prowadzi rejestru zgonów po szczepieniu. W przypadku zgonu pozostającego w związku czasowym ze szczepieniem należy zgłosić to jako niepożądany odczyn poszczepienny (NOP). Zgłoszenia dokonuje lekarz, który rozpoznał NOP lub podejrzewa jego wystąpienie, do Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej właściwej dla miejsca wystąpienia odczynu. Właściwy miejscowo Powiatowy Inspektor Sanitarny prowadzi rejestr Niepożądanych Odczynów Poszczepiennych. W rejestrze prowadzonym przez PPIS w Bełchatowie nie odnotowano w przeciągu ostatnich 5 lat żadnego zgłoszenia NOP w postaci zgonu.

- w zakresie pytania nr 12 - W latach 2020 - 2024 (ostatnie 5 lat) PPIS w Bełchatowie zarejestrował 1 odczyn poszczepienny zakwalifikowany jako ciężki, z tego:

- w roku 2020 - 0,

- w roku 2021 - 0,

- w roku 2022 - 1 (zgłoszono NOP pozostający w związku czasowym ze szczepieniem p/Covid-19 wykonanym w roku 2021 preparatem Comirnaty - w opisie odczynu podano porażenie połowiczne prawostronne),

- w roku 2023 - 0

- w roku 2024 - 0,

- w zakresie pytania nr 13 - PPIS w Bełchatowie nie jest jednostką dysponującą informacjami w zakresie ilości odszkodowań wypłacanych w związku z NOP. Obecnie w Polsce funkcjonuje Fundusz Kompensacyjny Szczepień Ochronnych, którego dysponentem jest Rzecznik Praw Pacjenta.

- w zakresie pytania nr 14 - Nałożenie przez ustawodawcę powszechnego obowiązku poddawania się szczepieniom ochronnym przeciw wybranym chorobom zakaźnym zapewnia odpowiednio wysoki odsetek osób uodpornionych przeciw tym chorobom i skutecznie zmniejsza ryzyko epidemicznego szerzenia się tych chorób zakaźnych w populacji. Obowiązkowe szczepienia ochronne są skutecznie i społecznie powszechnie akceptowalną metodą zapobiegania zachorowaniom na choroby zakaźne. W tym zakresie jednoznaczne stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 maja 2022r. sygn. akt II OSK 3109/19, który w tezie wyroku stwierdził cyt.: Konieczność wykonania obowiązku poddania osoby małoletniej obowiązkowym szczepieniom ochronnym nie pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Konstytucji. Z art. 68 ust. 4 Konstytucji wynika nałożony na władze publiczne jednoznaczny obowiązek zwalczania chorób epidemicznych. Przedmiotem ochrony konstytucyjnej pozostaje zdrowie publiczne. Zakresem tego pojęcia powinny zostać objęte te działania, które wiążą się ze wszystkimi aspektami zdrowia ludzi, jego ochrony oraz poprawy. W jego skład bez wątpienia wchodzi również wymóg rozpoznawania i zapobiegania chorobom epidemicznym jako najistotniejszym zagrożeniem zdrowia zbiorowości ludzi stanowiącego dobro publiczne. W wyroku zaś z dn. 25 maja 2022 r. sygn. akt II OSK 3129/19 Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku że, cyt. "Obowiązek poddania osoby małoletniej szczepieniom ochronnym nie pozostaje w sprzeczności z poszanowaniem życia prywatnego i rodzinnego jednostki, a materia dotycząca szczepień ochronnych nie znajduje się w jakimkolwiek związku ze sferą prywatności jednostki. Ponadto, brak regulacji prawnej systemu odszkodowań, czy też wiarygodnego rejestru niepożądanych odczynów poszczepiennych, nie daje podstaw do postawienia zarzutu naruszenia przepisów konstytucyjnych i przepisów Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. Przy wykładni przepisu art. 8 ust. 1 Konstytucji uwzględnić należy ust. 2, który stanowiąc o poszanowaniu życia prywatnego, rodzinnego wyznacza jego granice, przyjmując, że niedopuszczalna jest ingerencja władzy w korzystanie z poszanowania życia prywatnego i rodzinnego, z wyjątkiem przypadków przewidzianych przez ustawę i koniecznych w demokratycznym społeczeństwie z uwagi na ochronę zdrowia".

- w zakresie pytania nr 15 - W celu uzyskania odszkodowania za działania niepożądane szczepionki należy złożyć wniosek do Rzecznika Praw Pacjenta. Jego uzyskanie z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych możliwe jest po spełnieniu określonych warunków, co opisano powyżej.

- w zakresie pytania nr 16 - Sposób wykonywania kwalifikacji lekarskiej przed szczepieniem opisano powyżej. Preparaty szczepionkowe przed wprowadzeniem do stosowania są szczegółowo badane a następnie cały czas monitorowane są ewentualne NOP po szczepieniach. Ryzyko wystąpienia alergii na jakiś składnik szczepionki jest bardzo niskie, opisane w ChPL. W przypadku, gdy ze szczegółowego wywiadu z rodzicami wynika podejrzenie alergii na składnik szczepionki (np. przypadki takiej alergii u rodziców czy dziadków) lekarz może skierować dziecko na konsultację specjalistyczną i w oczekiwaniu na jej wynik odroczyć szczepienia. Rutynowo, bez uzasadnienia nie zleca się testów alergicznych. W przypadku podejrzenia niedoborów odporności należy również poradzić się lekarza. Niedobory odporności mogą być wrodzone lub nabyte. Wrodzone spowodowane są zaburzeniami składników układu odpornościowego, np. przeciwciał lub innych substancji związanych z odpornością na zakażenie. Mogą się ujawniać w pierwszych miesiącach po urodzeniu. Nabyte zaburzenia odporności mogą być wynikiem trwających lub przebytych, ciężkich zakażeń wirusowych, bakteryjnych lub chorób układowych, a także działaniem czynników zewnętrznych, np. niedożywienia. Wskazania do szczepień osób z obniżoną odpornością powinny być rozważane indywidualnie w odniesieniu do konkretnej szczepionki, natomiast zakres szczepień powinien zależeć od rodzaju choroby, typu, czasu leczenia immunosupresyjnego, czasu trwania radioterapii. Osobom z obniżoną odpornością nie należy podawać szczepionek żywych (np. przeciw odrze, śwince i różyczce). Szczepienia u osób z niedoborami odporności są zazwyczaj dobrze tolerowane i nie należy się spodziewać innych niż w ogólnej populacji niepożądanych odczynów poszczepiennych. Prowadzi się je według specjalnych schematów dawkowania, które mogą odbiegać od schematów zarejestrowanych dla ogólnej populacji (np. wymagania większej liczby dawek niż osoby zdrowe). Niektóre preparaty stosuje się w trybie off label (poza rejestracją dla wieku). Z tego względu szczepienia powinny odbywać się pod kontrolą specjalisty - poradni szczepień lub immunologicznej, który ma doświadczenie w prowadzeniu immunizacji w tej szczególnej grupie pacjentów.

- w zakresie pytania nr 17 - Pytanie powyższe skierowane winno być do Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), tym niemniej PPIS w Bełchatowie może stanowczo potwierdzić, że WHO jak najbardziej zaleca szczepienia ochronne. Pod jej patronatem i kierownictwem odbywa się chociażby coroczny Europejski Tydzień Szczepień mający na celu szerzenie oświaty w zakresie szczepień, zwiększanie sukcesów programów szczepień poprzez podnoszenie świadomości potrzeby i prawa każdego dziecka do ochrony przed chorobami, którym można zapobiegać za pomocą szczepień ochronnych. W poprzednich latach zwracano m.in. uwagę na znaczenie powszechnego dostępu do szczepionek na całym świecie, gdyż te przyczyniają się do długiego i zdrowego życia. Czas życia na przestrzeni lat znacznie wydłużył się. Rodzice, którzy mają dostęp do szczepień, nie muszą się martwić, że ich dzieci cierpią na choroby, które nękały poprzednie pokolenia. Od ponad dwóch stuleci szczepionki pomagają uczynić świat bezpieczniejszym - od pierwszej szczepionki opracowanej w celu ochrony przed ospą po najnowsze szczepionki mRNA przeciw COVID-19. Szczepionki działają zarówno indywidualnie, jak i pomagają chronić siebie nawzajem jako członków globalnej społeczności.

- w zakresie pytania nr 18 - Obowiązek poddania dziecka obowiązkowym szczepieniom ochronnym w Polsce wynika z zapisów art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b i ust. 2, art.17 ust. 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2025 r. poz. 1675), §2 - §3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 września 2023 r. w sprawie obowiązkowych szczepień ochronnych (Dz.U. z 2025 r. poz. 782).

- w zakresie pytania nr 19, 20, 21 - Pytania powyższe skierowane są do Ministra Zdrowia i tam należy się zwrócić celem uzyskania szczegółowych informacji. Z wiedzy jaką dysponuje Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bełchatowie obowiązkowe szczepienia ochronne ustala się w oparciu o analizę sytuacji epidemiologicznej dotyczącej chorób zakaźnych w Polsce ale nie jest to jedyny wyznacznik. Szczepienia mają dwa główne cele: zapewnić maksymalną ochronę przed zachorowaniem na groźne choroby zakaźne, wyeliminować występowanie poszczególnych chorób zakaźnych w społeczeństwie. W związku z powyższym szczepienia obowiązkowe mogą dotyczyć również chorób, które już nie występują w Polsce albo rzadko a występują na świecie. Są one na tyle niebezpieczne, że dąży się do ich wyeliminowania ale nie będzie to możliwe bez odpowiednio wysokiego odsetka osób zaszczepionych.

- w zakresie pytania nr 22 - Powyższe pytanie nie stanowi informacji publicznej. Tym niemniej PPIS w Bełchatowie przytoczył informacje zaczerpnięte ze strony internetowej PZH w Warszawie wyjaśniające zagadnienie obowiązkowości szczepień w różnych państwach: "Na świecie znamy różne formy obowiązkowości szczepień. W krajach o wysokiej świadomości prozdrowotnej, takich jak Szwecja, Norwegia czy Finlandia, pomimo braku obowiązkowości szczepień, utrzymywane są wysokie stany zaszczepienia populacji objętej szczepieniami. W innych krajach, np. w Polsce, wysoki stan zaszczepienia utrzymywany jest dzięki obowiązkowości szczepień. W Europie są również takie kraje jak Rumunia, gdzie nie ma obowiązku szczepień, wyraźnie spadł stan zaszczepienia i w 2017 roku pojawiła się największa od lat epidemia odry. Państwa UE/EOG mają wysokie poziomy wyszczepialności, a każde państwo decyduje o tym, czy szczepienie jest obowiązkowe, czy dobrowolne.

Pismem z 14 stycznia 2026 r. M. K. reprezentowany przez pełnomocnika będącego adwokatem wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie w sprawie udostępnienia informacji publicznej, o którą wnosił skarżący. Zdaniem autora skargi, organ naruszył art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W związku z powyższym autor skargi wniósł o: pkt 1 - zobowiązanie Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie do rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej skarżącego i udzielenia informacji publicznej, pkt 2 - orzeczenie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, pkt 3 - wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., pkt 4 - zasądzenie kosztów postępowania według norm przypisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego.

W motywach skargi wskazano, że skarżący złożył wniosek o udostępnienie informacji publicznej do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie w zakresie danych dotyczących szczepień ochronnych. Pismem z 18 grudnia 2025 r. organ nadesłał odpowiedź udzielając w nikłym stopniu odpowiedzi na pytania i odsyłając do publikacji. Do dnia dzisiejszego skarżącemu nie udostępniono innych informacji poza zawartymi w piśmie z 18 grudnia 2025 r. mimo obowiązku PPIS. Przesłane przez organ odpowiedzi są niewystarczające podobnie jak odesłanie do publikacji, aby móc mówić o zrealizowaniu obowiązku udzielenia skarżącemu informacji publicznej. Organ winien był udostępnić informację publiczną na żądanie strony skarżącej, albo wydać decyzję o odmowie jej udostępnienia stosownie uzasadniając decyzję.

W odpowiedzi na skargę Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bełchatowie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w piśmie z 18 grudnia 2025 r., zasądzenie od skarżącego na rzecz organu kosztów postępowania według norm przepisanych. Organ stwierdził, że udzielił w całości odpowiedzi na wniosek dostępowy, wobec czego brak jest podstaw by twierdzić, że pozostawał bezczynny i bezczynność miała charakter rażący.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2026 r., poz. 143 z późn.zm. - dalej w skrócie "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Według art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Zgodnie z art. 149 § 1, § 1a p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: pkt 1 - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; pkt 2 - zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; pkt 3 - stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność weryfikując czy występują przesłanki uzasadniające jej odrzucenie, wymienione enumeratywnie w art. 58 § 1 p.p.s.a. Przepis ten stanowi mianowicie, że Sąd odrzuca skargę: pkt 1 - jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego; pkt 2 - wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia; pkt 3 - gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi; pkt 4 - jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona; pkt 5 - jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie; pkt 5a - jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego; pkt 6 - jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne.

W rozpatrywanej sprawie Sąd stwierdził, że skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., ponieważ przeszkodę do jej merytorycznego rozpoznania stanowi okoliczność wniesienia skargi po dniu, w którym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Bełchatowie pismem z 18 grudnia 2025 r. zakończył już postępowanie zainicjowane wnioskiem skarżącego z 3 grudnia 2025 r. o udostępnienie informacji publicznej, który wpłynął do organu 5 grudnia 2025 r. Okoliczność tę potwierdziła w skardze również sama strona skarżąca, stojąc jednak na stanowisku, że organ w "nikłym stopniu" udzielił odpowiedzi na pytania i odesłał do publikacji.

W ocenie Sądu wniesienie skargi na bezczynność po udzieleniu przez organ administracji publicznej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., co wynika z uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 (ONSAiWSA 2020/6/79). Uchwała ta pozostaje wiążąca również dla Sądu rozpoznającego niniejszą skargę na zasadzie art. 269 p.p.s.a. i znajduje swoje odpowiednie zastosowanie w sytuacji, gdy organ udzielając informacji publicznej nie pozostaje w bezczynności, a jednocześnie w takiej sytuacji nie jest wydawana decyzja administracyjna.

Jak podkreślił NSA w powyższej uchwale z 22 czerwca 2020 r., zasadniczym celem wniesienia skargi na bezczynność organu jest doprowadzenie do usunięcia stanu bezczynności, a więc tak jak w rozpoznawanej sprawie udzielenie żądanej informacji. Skarga na bezczynność skierowana jest przeciwko wadliwemu procedowaniu organu, w wyniku którego konkretna i indywidualna sprawa administracyjna nie jest załatwiona. Czyni to koniecznym dokonanie przez sąd administracyjny oceny, czy organ pozostaje w bezczynności na dzień wniesienia skargi. W ocenie tutejszego Sądu zwrot mówiący o przeszkodzie w merytorycznym rozpoznaniu skargi, którym posłużono się w analizowanej uchwale, należy rozumieć, jako inną przyczynę niedopuszczalności skargi w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Przyjęcie, że we wskazanych okolicznościach skargę należy oddalić nie jest trafne, gdyż zgodnie z art. 151 p.p.s.a. sąd administracyjny skargę oddala w razie jej nieuwzględnienia. Brak zaś podstaw do rozstrzygnięcia, czy skarga podlega uwzględnieniu, gdy - jak wynika z powołanej uchwały - wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania, stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu skargi. Powyższy pogląd znajduje swoje odzwierciedlenie w aktualnym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide: postanowienia NSA z: 29 września 2020 r., II OSK 26/20; 10 grudnia 2020 r., II OSK 2968/19 oraz II OSK 1004/19, II OSK 2968/19; 9 czerwca 2021 r., II OSK 1117/19; 29 września 2021 r., I OSK 531/21 i I OSK 1051/21; 13 października 2021 r., III OSK 3789/21; 7 grudnia 2021 r., III OSK 7055/21).

Wskazać następnie trzeba, że formy aktywności organu wobec wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynikają wprost z przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 - dalej w skrócie "u.d.i.p."). Ustawa ta stanowi, że jeżeli adresat wniosku dysponował żądaną informacją, to powinien on - zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. - udostępnić tę informację bez zbędnej zwłoki, nie później niż w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie mogła być udostępniona w tak ustalonym terminie, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia wnioskodawcę o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Stosownie do treści art. 14 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej, w sposób i w formie określonych we wniosku i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Dopiero stwierdzenie, że dana informacja nie może zostać udostępniona, bądź też postępowanie podlega umorzeniu, nakłada na organ obowiązek wydania decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Obowiązek wydania decyzji administracyjnej ma miejsce w sytuacji, gdy istnieją ustawowe podstawy do odmowy udostępnienia informacji publicznej (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.) lub przeszkody do jej udostępnienia w określony sposób lub w określonej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). W formie zwykłego pisma informuje się zaś wnioskodawcę o tym, że podmiot nie jest zobowiązany do udostępnienia informacji publicznych, dana informacja nie jest informacją publiczną, organ lub podmiot zobowiązany informacją taką nie dysponuje, ze wskazaniem przyczyn takiego stanu rzeczy, czy też zachodzi sytuacja wskazana w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., a więc że informacja publiczna podlega udostępnieniu na podstawie innych ustaw, które ten tryb odmiennie regulują.

Istotą skargi na bezczynność, jak i przewlekłość, jest protest strony postępowania wobec istniejącego w tymże postępowaniu - w momencie inicjowania kontroli sądowoadministracyjnej - stanu bezczynności lub przewlekłości. Środek prawny w postaci skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma bowiem przede wszystkim na celu - w razie uwzględnienia skargi, a więc w istocie stwierdzenia, że w dacie wniesienia skargi organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania - zobowiązanie organu administracji do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (ewentualnie do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisów prawa). Cel taki nie istnieje, jeśli w momencie wniesienia takiej skargi postępowanie to już się nie toczy. W takiej sytuacji dopuszczenie możliwości merytorycznego rozpoznania skargi mogłoby prowadzić do tego, że skarga na bezczynność mogłaby być składana nawet po kilku, czy kilkunastu latach po zakończeniu postępowania, którego ta skarga dotyczy (vide: postanowienie NSA z 26 czerwca 2024 r., II OSK 1131/24; postanowienie WSA w Bydgoszczy z 24 października 2023 r., sygn. akt II SAB/Bd 98/23 - dostępne https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W przekonaniu Sądu, na gruncie u.d.i.p. nie można mówić o bezczynności organu, gdy organ ten uwzględniając wniosek, udostępni uprzednio informację publiczną w formie czynności materialno-technicznej. Taka zaś sytuacja miała miejsce w rozpatrywanej sprawie. Przypomnieć trzeba, że strona wniosła skargę, za pośrednictwem PPIS 14 stycznia 2026 r., a zatem już po doręczeniu jej odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Udzielenie odpowiedzi przez organ pismem z 18 grudnia 2025 r., stanowiło w istocie załatwienie złożonego przez skarżącego wniosku. Oznacza to w realiach rozpoznawanej sprawy, że od dnia doręczenia tej odpowiedzi nie istniał podlegający badaniu stan bezczynności, jakiej dotyczyła skarga, a tym samym nie istniał również przedmiot skargi w rozpatrywanej przez Sąd sprawie. Załatwienie wniosku skarżącego w drodze czynności materialno-technicznej skutkuje bowiem tym, że ewentualny stan bezczynności staje się stanem historycznym, a postępowanie zainicjowane wnioskiem z 3 grudnia 2025 r. zostało zakończone przez organ przed wniesieniem skargi, przez udzielenie odpowiedzi pismem z 18 grudnia 2025 r.

Ze względu jednak na specyfikę sprawy z wniosku o udostępnienie informacji publicznej Sąd, przed rozpoznaniem odrzuconej obecnie skargi, zweryfikował odpowiedź Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Bełchatowie w aspekcie jej adekwatności do treści pytań sformułowanych przez skarżącego i stwierdził, że na każde z 22 pytań organ udzielił wyczerpującej odpowiedzi, nie pozostając bezczynny, trafnie wskazują przy tym przypadki, gdy żądana informacja nie ma charakteru informacji publicznej. Podkreślić przy tym trzeba, że w treści skargi sam skarżący nie sprecyzował bliżej zarzutu bezczynności organu, twierdząc ogólnikowo, że organ udzielił odpowiedzi w "nikłym stopniu". W przekonaniu Sądu na gruncie rozpatrywanej sprawy organ nie był zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej, ponieważ nie zostały spełnione ustawowe przesłanki wydania takiego aktu administracyjnego.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., odrzucił skargę, o czym orzekł, jak w punkcie 1 postanowienia.

O zwrocie wpisu sądowego od skargi Sąd orzekł w punkcie 2 postanowienia, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.

dj