Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Roman Wiatrowski, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Izabela Najda-Ossowska (sprawozdawca), Protokolant Patryk Pogorzelski, po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej S. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 stycznia 2021 r. sygn. akt I SA/Gl 252/20 w sprawie ze skargi S. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie nadwyżki w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec 2014 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) uchyla zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 13 grudnia 2019 r. nr [...], 3) zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach na rzecz S. S. kwotę 789,50 (słownie: siedemset osiemdziesiąt dziewięć 50/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania za obie instancje.

1. Wyrokiem z 7 stycznia 2021 r., sygn. akt I SA/Gl 252/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach (dalej: WSA/Sąd pierwszej instancji) oddalił skargę S. S. (dalej: Skarżący/Strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej: Organ) z 13 grudnia 2019 r. w przedmiocie nadwyżki w podatku od towarów i usług do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za marzec 2014 r.

2. Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Organu, który zakwestionował Skarżącemu prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z faktury VAT wystawionej przez PHU S. (dalej: Kontrahent) w marcu 2014 r. w uznaniu, że dokument ten nie odzwierciedla rzeczywistej transakcji. Zdaniem WSA Organ wskazał dowody, które stanowiły podstawę takiej oceny, a Sąd nie znalazł podstaw, żeby je zakwestionować - Skarżący uczestniczył w fikcyjnych transakcjach obrotu telefonami. Oceniając realność zakupu towaru od Kontrahenta Sąd pierwszej instancji zwrócił uwagę na wyjaśnienia Strony złożone w piśmie z 22 stycznia 2018 r., gdzie Skarżący oświadczył, że współpracę z dostawcami nawiązywał przez internet i telefonicznie; nie pamiętał, czy zawierał z nimi pisemne umowy, nie pamiętał personaliów osób reprezentujących firmy, od których kupował towar. Skarżący stwierdził także, że towar czasami był kupowany pod konkretne zamówienie, a czasami szukał nabywców po już po jego nabyciu.

3. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że Skarżący poza zakwestionowaną fakturą nie przedstawił innych dokumentów, które potwierdziłyby, że opisane na niej telefony zostały nabyte od Kontrahenta. Nie można tego wywieźć z wydruku wiadomości e-mail z 28 lutego 2013 r. (załącznik do pisma z 5 marca 2018 r., którym wniesiono zastrzeżenia do protokołu kontroli), bo - jakkolwiek korespondencja pochodzi z konta Kontrahenta - nie można jej powiązać ze sporną fakturą bowiem poza stwierdzeniem o przesłaniu "papierów firmowych" nie zawiera informacji, które odnosiłyby się do spornej transakcji. WSA zwrócił uwagę, że do maila Kontrahent dołączył dokumenty w postaci: zaświadczenia z 2 listopada 2011 r. o nadaniu numeru REGON, potwierdzenie rejestracji jako podatnik VAT UE z 21 marca 2012 r. oraz wydruk CEDIG - dokumenty datowane są na okres dużo wcześniejszy niż przedmiotowa faktura a wiadomość pochodzi z 28 lutego 2013 r., a więc sprzed ponad roku od daty spornej transakcji.

4. Zdaniem WSA za zakwestionowaniem rzetelności faktury przemawia treść zeznań Kontrahenta oraz informacje przekazane przez inne organy podatkowe. W tym kontekście kontrola przeprowadzona u Kontrahenta w zakresie podatku od towarów i usług za okresy od marca 2014 r. do marca 2015 r. wykazała, że telefony sprzedane Skarżącemu zostały nabyte od FHU J. a Kontrahent wskazał, że prawdopodobnie telefony pochodziły od niemieckiej spółki T. .

5. W trakcie kontroli ustalono, że firma FHU J. współpracowała z V. Sp. z o.o., od której nabywała sprzęt elektroniczny będący w dalszej kolejności przedmiotem sprzedaży na rzecz J. S.. Spółka V. bezpośrednio dostarczała towar na rzecz firmy S.. Oznacza to, że J. S. kupował sprzęt elektroniczny tak od samej spółki V., jak również poprzez podmiot wydłużający łańcuch transakcji, tj. od FHU J.. WSA podzielił ocenę Organu, że taki sposób postępowania Kontrahenta nie ma uzasadnienia w rzeczywistym obrocie gospodarczym, w którym przedsiębiorca dąży do tego, by ilość podmiotów uczestniczących w obrocie danym towarem była jak najmniejsza. Tym samym Kontrahent, mając kontakty handlowe ze spółką V., powinien zaopatrywać się w sprzęt elektroniczny bezpośrednio u niej, z pominięciem innych przedsiębiorców. W tej sytuacji trudno dać wiarę zeznaniom J. S. (przesłuchanie z 18 listopada 2015 r.), że wybór firmy FHU J., od której zakupiono telefony, wynikał z korzystnych warunków cenowych. Jednak J. S. nie wyjaśnił tej wypowiedzi, np. przez wskazanie różnic w cenie pomiędzy poszczególnymi podmiotami, które oferowały do sprzedaży telefony lub pomiędzy FHU J. a spółką V..

6. Sąd powołał się na okoliczność, że kontrola, jakiej Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. poddał FHU J. ustaliła, że podmiot ten zajmował się jedynie fakturowym obrotem towaru. Oznacza to, że P. J. nie nabywał sprzętu od spółki V., jak również nie dokonywał faktycznych dostaw na rzecz firmy S. . Spółka V., na podstawie art. 96 ust. 8 ustawy o VAT została wykreślona z ewidencji podatników VAT czynnych z dniem 6 września 2013 r. Ponieważ spółka nie dokonała ponownego wpisu do wspomnianej ewidencji, w okresie rzekomych transakcji z firmą S. oraz FHU J. nie była podatnikiem VAT. Nadto ustalono, że podany przez tę spółkę adres siedziby jest adresem nieistniejącym w ewidencji gruntów i budynku miasta R.. Nie stwierdzono również oznak prowadzenia działalności spółki pod adresem wskazywanym na wystawionych przez nią dokumentach.

7. Zdaniem Sądu pierwszej instancji zestawienie poszczególnych dowodów i wynikających z nich faktów, pozwalają na stwierdzenie, że faktura VAT wystawiona w marcu 2014 r., a która dotyczyła obrotu telefonami, odnosi się do fikcyjnego zdarzenia gospodarczego, co dawało podstawę do zastosowania art. 86 ust. 1 w związku z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT.

8. WSA podzielił stanowisko organów podatkowych, że Skarżący nie pozostawał w dobrej wiarze przy obrocie telefonami wykazanymi w zakwestionowanej fakturze. Skarżący nie przedstawił żadnych szczegółów współpracy z dostawcą. Stopień ogólności podanych informacji nie dostarcza wiedzy, która mogłyby potwierdzać rzetelność zdarzenia gospodarczego. W wielu kwestiach zasłaniał się niepamięcią, nie dysponował żadnymi dokumentami, które mogłyby świadczyć o rzetelności transakcji.

9. W skardze kasacyjnej Skarżący, zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając w oparciu o obie podstawy art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. dalej: P.p.s.a.) naruszenie:

I. Przepisów postępowania:

a) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w związku:

- z art. 121 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2651 ze zm. dalej: O.p.) przez przeprowadzenie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych przez Sąd i nie zastosowanie środka określonego w ustawie, mimo że organy prowadziły postępowanie w sposób nie budzący zaufania, a także nie rozstrzygnęły materialnoprawnych wątpliwości na korzyść podatnika;

- z art. 210 § 4 O.p. przez dokonanie niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych przez WSA i nie uchylenie decyzji, pomimo że Organ nie wskazał w uzasadnieniu decyzji dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także na jakich dowodach Organ oparł swoje przekonanie, iż pomiędzy S. a Skarżącym nie doszło do rzeczywistych transakcji gospodarczych, skoro świadek S. potwierdza fakt dokonania rzeczywistej dostawy towaru;

- z art. 122 § 1 O.p. oraz art. 187 § 1 O.p. przez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że decyzje te zostały wydane bez zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia pełnego materiału dowodowego, w tym pominięcie wyjaśnień S., oparcie się na dowodach przeprowadzonych w ramach innych postępowań, uznanie za niewystarczające potwierdzenia zarejestrowania podmiotu jako podatnika VAT UE i powoływanie się na sprawdzenie kontrahentów w organach skarbowych, w efekcie czego stwierdzono, że Skarżący zachowywał wyłącznie zewnętrzne pozory staranności;

- z art. 180 § 1 O.p. i 190 § 1 O.p. przez oddalenie skargi oraz nieuchylenie decyzji organów obu instancji, pomimo że oparły się na dowodach dotyczących transakcji pomiędzy firmami S. , V. Sp. z o.o. czy FHU J. i dotyczą relacji pomiędzy tymi podmiotami a nie pomiędzy Skarżącym i firmą S. i niewystarczające jest jak twierdzi Sąd, że Skarżący miał możliwość zapoznania się z nimi i przedłożenia przeciwdowodów skoro nie występował w tamtych postępowaniach i nie uczestniczył w przeprowadzonych tam dowodach;

- z art. 191 O.p. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności organów podatkowych nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że organy dokonały dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów i przyjęły, iż dokonywanie przez Skarżącego nabycia od firmy S. nie miało rzeczywistego charakteru, bowiem sam fakt fizycznej obecności towaru w obrocie nie determinuje wniosku, iż doszło do transakcji opodatkowanych na gruncie VAT i nie przesądza o istnieniu prawa do odliczenia podatku naliczonego zawartego w otrzymanych fakturach dokumentujących zakup od ww. podmiotu;

b) art. 3 § 1 P.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 P.p.s.a. przez brak należytego uzasadnienia faktycznego wyroku i nie wskazanie konkretnie, na jakich dowodach Sąd oparł swoje przekonanie, iż pomiędzy S. a Skarżącym nie doszło do rzeczywistej transakcji gospodarczej, skoro S. potwierdza dokonanie rzeczywistej dostawy towaru; które to naruszenia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy albowiem doprowadziły do dokonania błędnych ustaleń faktycznych, a mianowicie, iż faktura wystawiona przez firmę S. nie przedstawiała zdarzenia mającego miejsce w rzeczywistości, co powoduje, że nie może stanowić podstawy do odliczenia podatku naliczonego, podczas gdy towar objęty kwestionowaną fakturą został w rzeczywistości sprzedany i dostarczony do kupującego, a Skarżący dochował należytej staranności w przeprowadzeniu transakcji gospodarczej z firmą S.;

II. Przepisów prawa materialnego:

a) art. 86 ust. 1 w zw. z art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 710 z późn. zm dalej: ustawa o VAT) przez niewłaściwe zastosowanie polegające na odmowie Skarżącemu możliwości odliczenia podatku naliczonego od dokonanych zakupów sprzętu elektronicznego w sytuacji, gdy dostawy sprzętu były faktycznie realizowane, sprzęt kupowany był od istniejącego podmiotu, a płatności za towar były realizowane na podstawie prawidłowo wystawionej faktury VAT;

b) art. 167 , art. 168 lit. a) , art. 178 lit. a) Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 347, str. 1 z późn. zm. dalej: Dyrektywa VAT).

10. W świetle powyższych zarzutów Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, w razie uznania, że sprawa nie jest dostatecznie wyjaśniona przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania.

11. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Organ wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

12. Skarga kasacyjna rozpoznana w granicach zakreślonych art. 183 § 1 P.p.s.a. ma uzasadnione podstawy aczkolwiek nie wszystkie zarzuty okazały się uzasadnione. Zarzuty kasacyjne oparte zostały na obu podstawach przewidzianych w art. 174 P.p.s.a.

13. Na etapie skargi kasacyjnej kwestionowane były ustalenia faktyczne Organu, zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, które skutkowały pozbawieniem Skarżącego prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktury z 4 marca 2014 r. dokumentującej nabycie 10 sztuk telefonów Samsung S5360 oraz 1 sztuki telefonu Sony Xperia Z1 od Kontrahenta. Sprzedaż telefonów nie była kwestionowana. Niesporna była okoliczność, że Skarżący w 2013 r. i 2014 r. prowadził działalność w zakresie handlu elektroniką i usług ogólnobudowlanych; w ramach tej działalności prowadził m.in. sklep w B. przy ul. [...]. Organy ustaliły, że zakwestionowana sprzedaż pokrywała się z fakturami dostawy telefonów do Kontrahenta od FHU J..

14. Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną w uznaniu zasadności zarzutów procesowych w postaci naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit c oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122 § 1, art. 187 § 1, art. 191 O.p. oraz art. 210 § 4 O.p. w zakresie, w jakim Sąd pierwszej instancji podzielił stanowisko Organu, iż zaprezentowany w zaskarżonej decyzji materiał dowodowy wykazał zasadność oceny, że zakwestionowana transakcja nabycia telefonów od Kontrahenta była nierzetelna a Skarżący miał świadomość. Zabrakło przy tym jednoznacznego stanowiska, jakiego rodzaju nieprawidłowość miała miejsce w sprawie.

15. Analizując w tym zakresie zaakceptowane zaskarżonym wyrokiem stanowisko Organu należy wskazać, że stwierdził on, iż "Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. zasadnie uznał, że podmiot wskazany na spornej fakturze jako sprzedawca telefonów marki Sony, Samsung czy Nokia tj. PHU S. nie był rzeczywistym dostawcą w.w. towaru" (str. 10 zaskarżonej decyzji). Uzasadnieniem dla takiego stanowiska było wskazanie na ustalenia w toku kontroli u Kontrahenta, z których wynikało, że towar sprzedany przez niego Skarżącemu został uprzednio nabyty przez Kontrahenta od P.J. działającego pod firmą FHU J., który z kolei miał zaopatrywać się w spółce V.. Kontrahent zeznał, że towar zamawiał telefonicznie i był mu dostarczany przez dostawcę, któremu płacił gotówką.

16. Przesłuchany w trakcie niniejszego postępowania podatkowego w charakterze świadka J. S. (24 sierpnia 2018 r) potwierdził dokonanie sprzedaży telefonów Skarżącemu. Jednak w ocenie Organu, co zaaprobował Sąd pierwszej instancji, deklaracja taka nie była wystarczająca bowiem Kontrahent nie potrafił podać szczegółów transakcji dotyczących nawiązania kontaktu, dostarczenia towaru, weryfikowania nr IMEI telefonów, płatności – nie udzielił odpowiedzi na pytania zasłaniając się niepamięcią. Z zaskarżonej decyzji nie wynika aby wobec Kontrahenta wydana została decyzja w trybie art. 108 ust 1 ustawy o VAT obejmująca zakwestionowaną dostawę, co było przedmiotem zarzutu ze strony Skarżącego.

17. Sąd pierwszej instancji podkreślając, że działanie organów podatkowych w sprawie nie naruszało art. 191, art. 122 i art. 187 § 1 O.p., co dawało podstawę do zaakceptowania stanowiska, że "Skarżący uczestniczył w fikcyjnych transakcjach, których przedmiotem były telefony" (str. 13 uzasadnienia wyroku) stwierdził, że Skarżący był bierny w trakcie postępowania - nie skorzystał z możliwości osobistego składania zeznań ograniczając się do przesyłania pisemnych wyjaśnień na szczegółowo sformułowane pytania oraz nie uczestniczył w przesłuchaniu J. S.. Podkreślał przy tym dużą ogólnikowość składanych w 2018 roku wyjaśnień, które trudno było przyporządkować do kwestionowanej transakcji.

18. Argumentem Organu przy kwestionowaniu transakcji, uznanym za istotny także przez WSA, było podważanie zasadności dokonywania zakupu przez Skarżącego telefonów nie od producenta czy oficjalnego przedstawiciela "a od pośrednika zajmującego się sprzedażą hurtową – pomimo tego, nie dokonano jakiegokolwiek rozpoznania wiarygodności biznesowej kontrahenta" (str. 11 decyzji). Jakkolwiek Organ przyznał, że dokonana przez Skarżącego weryfikacja formalna Kontrahenta miała miejsce, to wskazał, że nie było to działanie wystarczające. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdzenie Sądu pierwszej instancji, że przedłożone dokumenty na tę okoliczność przez Skarżącego pochodzą sprzed ponad roku względem daty dostawy niczego do sprawy nie wnosi – niesporne jest bowiem, że Kontrahent był zarejestrowanym, czynnym podatnikiem VAT a dokumenty pochodzą sprzed daty podjęcia współpracy.

19. Organ powyższe okoliczności podsumował wnioskiem, że "Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy daje podstawę do stwierdzenia, że zakwestionowana transakcja zakupu telefonów stanowiła nadużycie prawa podatkowego w związku z przyjmowaniem do odliczenia nierzetelnych faktur VAT. Sam fakt fizycznej obecności towaru w obrocie nie determinuje wniosku, że doszło do transakcji opodatkowanych na gruncie systemu VAT" (str. 12 decyzji zaskarżonej).

20. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższa ocena nie jest trafna. Wbrew stanowisku wyrażonym w zaskarżonym wyroku oraz zaskarżonej decyzji – w sprawie nie wykazano, że transakcja pomiędzy Kontrahentem a Skarżącym nie miała miejsca i nie była rzeczywista. Nawet jeśli Kontrahent dysponował przedmiotowymi telefonami jako ogniwo oszukańczych transakcji albo tylko nie miał prawa do dysponowania towarem jak właściciel (żadna z tych wersji nie została wyraźnie wskazana) – zgromadzony i zaprezentowany materiał dowodowy nie wykazuje, by Skarżący miał wiedzę w tym przedmiocie.

21. Zasadnie Skarżący zarzuca, że ustalenia dotyczące transakcji nabycia telefonów od Kontrahenta oparto na ustaleniach dotyczących transakcji dostaw tego towaru na wcześniejszych etapach obrotu, co do których nie wykazano w żaden sposób, by Skarżący miał jakąkolwiek wiedzę. Jednocześnie J. S. (Kontrahent) w trakcie przesłuchania potwierdził dokonanie dostawy, zaewidencjonowanie faktury oraz rozliczenie jej podatkowo w swojej działalności, czego Organ nie kwestionował. Organ przeprowadził kontrolę u Kontrahenta ale nie powołał się na wydanie wobec niego decyzji w trybie art. 108 ust 1 ustawy o VAT z tytułu kwestionowanej dostawy.

22. U Skarżącego nie zakwestionowano sprzedaży telefonów zakupionych w ramach spornej transakcji. Jednocześnie Organ wskazał, że w trakcie postępowania zwrócono się do innych podmiotów, które wg. ewidencji Kontrahenta nabyły od niego towar i większość z nich potwierdziła nabycie towaru, jednak nie potrafili wskazać dalszych nabywców telefonów, bo była to sprzedaż detaliczna rejestrowana kasą fiskalną.

23. W tym kontekście twierdzenie, że "J. S. nie był rzeczywistym dostawcą" (str. 10 decyzji) telefonów udokumentowanych sporną fakturą nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym.

24. Naczelny Sąd Administracyjny nie uznał za uzasadnione zarzutów kasacyjnych naruszenia art. 180 § 1 O.p., który Skarżący powiązał z art. 190 § 1 O.p. Drugi z przepisów, stanowiący o obowiązku powiadomienia strony z siedmiodniowym wyprzedzeniem o terminie przeprowadzenia dowodu, nie został w żaden sposób uzasadniony, stąd nie poddawał się kontroli. Natomiast ideą pierwszego zarzutu było twierdzenie, że istotne ustalenia w sprawie uczyniono w oparciu o okoliczności ustalone w innych postępowaniach, jednak nie wskazano o jakie postępowania chodzi. Organ powołał się na kontrolę u Kontrahenta ale jednocześnie przesłuchał go w niniejszym postępowaniu. Kwestionowanie samej zasady korzystania z materiałów pochodzących z innych postępowań nie ma uzasadnienia, ponieważ w postępowaniu podatkowym nie obowiązuje zasada bezpośredniości.

25. Za nieuzasadniony należało uznać także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 P.p.s.a. W przepisie tym określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanego przepisu mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organy administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły prawa tudzież władczo rozstrzygnął spór co do treści stosunku publicznoprawnego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony.

26. Z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy rozstrzyganie o zarzutach materialnoprawnych skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uznał za przedwczesne.

27. Naczelny Sąd Administracyjny uznając, że w sprawie zachodzą warunki do zastosowania art. 188 P.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. Zdaniem Sądu kasacyjnego przedstawione dowody nie wykazały, że Skarżący nie otrzymał towaru na podstawie spornej faktury od Kontrahenta (bez względu na źródło pochodzenia towaru). Nade wszystko nie przedstawiono żadnego dowodu ani argumentacji, z której można wywodzić, że Skarżący miał świadomość nielegalności transakcji nabycia telefonów. Ponownie rozpatrując sprawę Organ powinien rozważyć, czy może zgromadzić inne dowody w sprawie – w przeciwnym wypadku winien doprowadzić do umorzenia postępowania.

28. O kosztach postępowania za obie instancje orzeczono zgodnie z art. 200, art. 203 pkt 1 w związku z art. 205 § 2 oraz 209 P.p.s.a. § 14 ust 1 pkt 1 lit a oraz pkt 2 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz.1800).

Sędzia NSA Sędzia NSA Sędzia NSA (spr)

Janusz Zubrzycki Roman Wiatrowski Izabela Najda-Ossowska