Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Borowiec (spr.) sędzia NSA Monika Nowicka sędzia del. NSA Jerzy Solarski Protokolant starszy asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 422/13 w sprawie ze skargi P.M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 kwietnia 2013 r. sygn. akt II SA/WA 422/13 oddalił skargę P.M. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

[...] Komendant Wojewódzki Policji [...] rozkazem personalnym z dnia [...] października 2012 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 ze zm.), zwolnił [...] P.M. ze służby w Policji z dniem [...] października 2012r. i nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał, że Zastępca Prokuratora Apelacyjnego [...] pismem z dnia [...] października 2012 r. poinformował o prowadzeniu śledztwa w sprawie przyjęcia przez policjantów, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r., korzyści majątkowej w postaci pieniędzy w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 228 § 1 i 3 Kodeksu karnego w zw. z art. 12 Kodeksu karnego oraz w sprawie udzielenia, w okresie od września 2011 r. do stycznia 2012 r. korzyści majątkowej w postaci pieniędzy policjantom w zamian za podjęcie zachowania stanowiącego naruszenie przepisów prawa, tj. o przestępstwo z art. 229 § 1 i 3 Kodeksu karnego w zw. z art. 12 Kodeksu karnego. W toku śledztwa prokurator Prokuratury Apelacyjnej [...] postanowił zastosować wobec m.in. [...] P.M. – [...] podejrzanego o popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kodeksu karnego środki zapobiegawcze w postaci: zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu, poręczenia majątkowego w wysokości [...] zł oraz zawieszenia policjanta w czynnościach służbowych.

W związku z powyższym, [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P.M. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 5 ustawy o Policji.

Następnie realizując obowiązek wynikający z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji pismem z dnia [...] października 2012 r. wystąpił do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby P.M. z uwagi na ważny interes służby.

Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów województwa [...] pismem z dnia [...] października 2012r. wyrażającym opinię Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował, iż Zarząd uznaje, że charakter czynów zarzucanych policjantowi przez Prokuraturę jest bardzo poważny i wpływa bardzo negatywnie na wizerunek policjantów i całej formacji, lecz na obecnym etapie nie czuje się upoważniony dokonać oceny tych czynów.

W ocenie [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] zachowanie P.M. uniemożliwia kontynuowanie przez niego służby bez uszczerbku dla jej ważnych interesów, rozumianych również jako dobre imię i wiarygodność. Przestał się on bowiem legitymować przymiotem nieskazitelności charakteru, utracił zatem atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. Rozkazowi nadano rygor natychmiastowej wykonalności uzasadniony interesem społecznym, wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji, mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany wyłącznie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy.

Na skutek złożonego przez [...] P.M. odwołania sprawę rozpoznawał Komendant Główny Policji, który rozkazem personalnym z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej w skrócie K.p.a.), zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego podał , że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Wyjaśnił, że w praktyce na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich policjantów, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione uznaniu administracyjnemu, dlatego decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego.

Zdaniem Komendanta Głównego Policji, w rozpoznawanej sprawie organ pierwszej instancji, działając w granicach uznania administracyjnego, przed podjęciem rozstrzygnięcia w sposób dostateczny wyjaśnił stan faktyczny sprawy oraz rozpatrzył ją w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego, mogących mieć zastosowanie.

W sprawie jest bezsporne, że w dniu [...] października 2012 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej [...] zastosował wobec P.M. podejrzanego o popełnienie przestępstwa z art. 228 § 3 K.k. - przyjęcia korzyści majątkowej trzy środki zapobiegawcze. W ocenie organu odwoławczego sam fakt podejrzenia naruszenia obowiązującego porządku prawnego, bez względu na to jaki charakter ma owo naruszenie, może być uznany za sprzeniewierzenie się obowiązkom policjanta. Szczególna rola Policji i jej zhierarchizowana struktura wymaga dla skutecznego i prawidłowego działania, przestrzegania także innych, poza normami prawa karnego, przepisów i zasad. Z art. 25 ust. 1 ustawy o Policji wynika m.in., że służbę w Policji może pełnić obywatel polski o nieposzlakowanej opinii. W związku z tym stwierdzić należy, iż nie do pogodzenia jest realizacja zadań służbowych przez policjanta, który utracił przymiot nieposzlakowanej opinii. Zadania realizowane przez Policję wymagają, aby służbę w Policji pełniły wyłącznie osoby o nieposzlakowanej opinii, bezwzględnie przestrzegające prawa i zasad współżycia społecznego. Podejrzenie policjanta o zachowania zaprzeczające podjętym zobowiązaniom, naraża dobre imię służby, którego utrzymanie składa się na treść "ważnego interesu służby" (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07). W interesie społecznym, tożsamym z interesem służby jest to, aby służbę w Policji pełnili jedynie policjanci dający rękojmię godnego reprezentowania tej formacji.

Organ odwoławczy wskazał, że P.M. jest jednym z [...] policjantów Wydziału [...] Komendy Wojewódzkiej Policji [...], którzy zostali zatrzymani w trybie procesowym i którym postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Przedmiotowe śledztwo prowadzone w Wydziale [...] Prokuratury Apelacyjnej [...], zostało wszczęte w oparciu o materiały z czynności operacyjnych zgromadzonych przez Wydział [...] Komendy Głównej Policji. Z materiałów uzyskanych z Prokuratury wynika, że z uwagi na wielkość ujawnionych zdarzeń, proceder ten miał nagminny charakter i zmierzał do permanentnego pozyskiwania korzyści majątkowych. Z racji tego, że sprawa jest prowadzona w wyspecjalizowanej komórce Prokuratury wysokiego szczebla przyjąć należy, iż ma ona szczególnie duży ciężar gatunkowy. Podejrzenie popełnienia przez P.M. przestępstwa przyjęcia korzyści majątkowej nie wynika zatem z gołosłownych oskarżeń osoby postronnej, która mogłaby kierować się chęcią odwetu lub osiągnięcia innej korzyści, lecz z materiałów zdobytych przez komórkę organizacyjną powołaną do przeciwdziałania przestępczości w Policji.

W konsekwencji Komendant Główny Policji uznał, że pozostawienie P.M. w służbie w Policji mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpływać demoralizująco na innych policjantów. Zwolnienie go ze służby nastąpiło po spełnieniu przesłanki z art. 43 ust. 3 ustawy o Policji.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że [...] Komendant Wojewódzki Policji [...] w sposób prawidłowy przeprowadził postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia P.M. ze służby w Policji, zapewniając stronie czynny udział w postępowaniu oraz należycie informując ją o wszelkich istotnych dla niej okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy, a przed wydaniem zaskarżonego rozkazu personalnego w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy oraz dokonał oceny dowodów z zachowaniem reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Podkreślił, że w sprawie nie ma decydującego znaczenia ilość zarzutów przedstawionych stronie, lecz sam fakt przedstawienia zarzutu, jego treść i ciężar gatunkowy. Zdaniem Komendanta Głównego Policji organ pierwszej instancji słusznie nadał rozkazowi personalnemu rygor natychmiastowej wykonalności, mając na uwadze ważny interes społeczny, przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Odnosząc się do wniosku o uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności stwierdził, że nie może on zostać uwzględniony, albowiem w niniejszej sprawie nie zachodzi uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 135 K.p.a.

Powyższy rozkaz personalny stał się przedmiotem skargi P.M. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniósł o jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości czterokrotnej stawki podstawowej.

Skarżący zaskarżonemu rozkazowi personalnemu zarzucił naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., poprzez wydanie decyzji w oparciu o nieustalony stan faktyczny;

- art. 10 § 1 K.p.a., poprzez uniemożliwienie stronie zapoznania się z zebranym w sprawie materiałem;

- art. 143 K.p.a., poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieostateczne postanowienie prostujące oczywistą omyłkę pisarską w decyzji organu pierwszej instancji;

- art. 135 K.p.a., poprzez rozstrzygnięcie o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji, a nie w odrębnym postanowieniu;

- art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie do skarżącego.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu wyroku podał, że istota sprawy sprowadzała się do ustalenia, czy w realiach faktycznych sprawy istniał ważny interes służby, uzasadniający zwolnienie skarżącego ze służby w Policji. Na tę okoliczność powołuje się art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, będący podstawą wydania zaskarżonego rozkazu personalnego. Przepis ten stanowi, że można zwolnić policjanta ze służby, gdy wymaga tego ważny interes służby. Jest to uprawnienie przyznane organowi w sytuacji, gdy dojdzie do przekonania, że interes społeczny przeważa nad słusznym interes strony.

W ocenie Sądu pierwszej instancji, pojęcie "ważnego interesu służby" należy odczytywać łącznie z treścią art. 25 ust. 1 ustawy o Policji, który to przepis stawia warunek, aby służbę w Policji pełniły tylko osoby o nieposzlakowanej opinii. Wprowadzenie takiego wymogu jest uzasadnione specyfiką służby w Policji, a także celami, jakie ta formacja ma realizować. Policjant podejrzany o popełnienie przestępstwa ściganego z urzędu, traci przymiot "nieskazitelności charakteru". Pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się powyższym przymiotem, narusza ważny interes służby. Tego rodzaju sytuacja wpływa demoralizująco na pozostałych policjantów, a także rzutuje na powstanie w odbiorze społecznym negatywnego wizerunku Policji, co przekłada się na utratę zaufania do organów państwa. Negatywne konsekwencje pozostawania w służbie policjanta, który utracił przymiot nieskazitelności charakteru, należy oceniać, jako przeważające nad uprawnieniami policjanta, określane mianem "słusznego interesu strony".

W sprawie niesporny jest fakt, że na dzień wydawania zaskarżonego rozkazu personalnego zwolniony skarżący był podejrzany o popełnienie przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego oraz że charakter i rodzaj zarzucanego mu czynu miał znaczny ciężar gatunkowy. Powyższe okoliczności sprawiły, że przestał się on legitymować przymiotem "nieskazitelności charakteru", a zatem utracił atrybut konieczny do pozostawania w szeregach Policji. To zaś sprawiło, że w interesie służby, polegającym na wykonywaniu zadań Policji wyłącznie przez osoby w pełni realizujące wymagania stawiane przed Policją, leżało zwolnienie go ze służby w Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie za niezasadne uznał zarzuty skargi wywiedzione z konstytucyjnej i ustawowej zasady domniemania niewinności. Specyfika służby w Policji, cele jakie ma ona realizować oraz charakter działań jakie mogą podejmować policjanci sprawia, że podana w skardze zasada podlega wyłączeniu w postępowaniu pragmatycznym dotyczącym policjanta. Policjanci, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe muszą pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. A zatem już samo objęcie policjanta przez prokuratora zarzutem dotyczącym podejrzenia popełnienia przestępstwa ściganego z urzędu powoduje, że, traci on autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w Policji. Dla ustalenia istnienia ważnego interesu służby jako przesłanki zwolnienia skarżącego ze służby w Policji bez znaczenia jest fakt postawienia mu jedynie jednego zarzutu popełnienia przestępstwa z art. 228 § 3 Kodeksu karnego, czy też okoliczność, że uprzednio był on wysoko cenionym policjantem. Przestał on bowiem spełniać warunek niezbędny do pozostawania w służbie w Policji jakim jest nieskazitelność charakteru.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji nietrafne jest również twierdzenie skarżącego, że w jego przypadku wystarczającym środkiem było zawieszenie go w czynnościach służbowych. Nie chroni ono bowiem w sposób wystarczający dobra nadrzędnego, jakim jest dobro służby, a ponadto wpływa na jej dezorganizację oraz demoralizująco na policjantów pozostających w służbie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się także uchybienia organu, polegającego na braku zawieszenia postępowania administracyjnego do czasu wydania wyroku w sprawie karnej dotyczącej postawionych skarżącemu zarzutów. Przepis art. 41 ust.2 pkt 5 ustawy o Policji stanowiący podstawę zaskarżonej decyzji nie uzależnia bowiem możliwości zwolnienia policjanta od wyniku postępowania karnego (por. wyrok NSA z dnia 31 października 2008 r. sygn. akt I OSK 1738/07).

Sąd pierwszej instancji odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi stwierdził, że nie mogły one odnieść zamierzonego skutku. Wbrew twierdzeniu jej autora nie można przyjąć, że organ uniemożliwił stronie zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Na stronie 8 skargi przyznał on bowiem, że w dniu [...] października 2012 r. doszło do zapoznania strony z materiałami postępowania. Bez znaczenia pozostaje także podnoszony w skardze zarzut, że w pierwszej instancji rozkaz personalny został wydany w dniu [...] października 2012 r., a więc przed udostępnieniem stronie do wglądu akt postępowania. Kwestia daty wydania przedmiotowego rozkazu personalnego została wyjaśniona w postanowieniu [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] o sprostowaniu z urzędu w rozkazie personalnym z dnia [...] października 2012r. nr [...] dotyczącym zwolnienia P.M. ze służby w Policji oczywistej omyłki dotyczącej daty. Zamiast wyrażenia "z dnia [...] października 2012 r." – winno być – "z dnia [...] października 2012 r.". W związku z powyższym za datę wydania tego rozkazu personalnego należy uznać dzień [...] października 2012 r., a więc dzień, w którym doszło do zaznajomienia strony z materiałami postępowania.

Jednocześnie Sąd wyjaśnił, że aby naruszenie przez organ administracji publicznej przepisów postępowania mogło skutkować uchyleniem decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), musiałoby ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przez organ art. 143 i 135 K.p.a. doszedł do przekonania, że pozostawały one bez wpływu na wynik sprawy

Jako chybiony uznał również zarzut skargi kwestionujący uprawnienie Dyrektora Biura Kadr i Szkolenia KGP – [...] – do podpisania zaskarżonego rozkazu personalnego. W aktach administracyjnych znajduje się bowiem decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w sprawie upoważnienia do podejmowania decyzji (...), zgodnie z którą [...] był umocowany do podpisania przedmiotowego rozkazu w imieniu Komendanta Głównego Policji.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł P.M., reprezentowany przez radcę prawnego i zaskarżając wyrok w całości, na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zarzucił:

a) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że w aktualnym stanie prawnym skarżący podlega zwolnieniu ze służby w trybie tego przepisu, podczas gdy prawidłowa interpretacja treści art. 41 cyt. ustawy wskazuje na konieczność zwolnienia policjanta ze służby w związku z popełnieniem przez niego przestępstwa lub podejrzeniem popełnienia przez niego takiego czynu w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 lub pkt 4a lub możliwość zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 lub pkt 8;

b) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie, polegające na błędnym przyjęciu, że w ustalonym stanie faktycznym i aktualnym stanie prawnym skarżący podlega zwolnieniu ze służby ze względu na ważny interes służby, podczas gdy prawidłowe uwzględnienie wszystkich elementów zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu skarżącego, przeczy takiemu założeniu.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. W piśmie procesowym z dnia 20 listopada 2014 r. wniósł o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącego i jego pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, że przepis art. 41 ust. 1 ustawy o Policji konstytuuje katalog ośmiu przyczyn obligatoryjnego zwolnienia policjanta ze służby. Przepis art. 41 ust. 2 tej ustawy precyzuje dziewięć kolejnych przyczyn fakultatywnego zwolnienia funkcjonariusza Policji ze służby. I tak, policjanta zwalnia się ze służby między innymi w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, a także w sytuacji wymierzenia mu przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta. Natomiast policjanta można zwolnić ze służby w przypadku skazania go prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe nieumyślne lub ścigane z oskarżenia prywatnego albo też w przypadku popełnienia przez niego czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Ustawodawca wyraźnie przewidział i precyzyjnie wskazał sytuacje, polegające na tym, że policjant popełni przestępstwo, a tym samym utraci przymiot "nieskazitelności charakteru" i legitymację do pełnienia służby w szeregach Policji. Trzy pierwsze z zacytowanych przesłanek dotyczą jednak prawomocnego skazania za popełnione przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, w tym za przestępstwo nieumyślne lub przestępstwo ścigane z oskarżenia prywatnego. Te przesłanki nie mają w ogóle zastosowania w rozpatrywanym stanie faktycznym. Ostatnia z powyższych przesłanek zawiera odejście od zasady domniemania niewinności określonej w art. 42 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 5 § 1 Kodeksu postępowania karnego. Przewiduje bowiem możliwość zwolnienia policjanta w przypadku popełnienia przez niego czynu zabronionego o znamionach przestępstwa, jeżeli jego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie. Przepis ten przewiduje odejście od wspomnianej zasady domniemania niewinności bowiem nie ma tu mowy o prawomocnym skazaniu, ale przepis ten chroni pozycję i interesy policjanta w takiej sytuacji, poprzez wskazanie, że muszą być dodatkowo spełnione dwie przesłanki, tzn. popełnienie przestępstwa jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Powyższe wywody prowadzą do wniosku, że zwolnienie policjanta ze służby na skutek popełnienia przez niego przestępstwa lub podejrzenia popełnienia przez niego takiego czynu winno nastąpić w trybie art. 41 ust. 1 pkt 4 lub pkt 4a albo na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 2 tudzież pkt 8.

W ocenie autora skargi kasacyjnej zwolnienie skarżącego ze służby z powodu popełnienia przez niego czynu zabronionego w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji – ze względu na ważny interes służby – jest błędem interpretacyjnym i stanowi błędną podstawę prawną zaskarżonego rozkazu personalnego. Analiza akt postępowania administracyjnego prowadzonego na poziomie Komendy Wojewódzkiej Policji [...] oraz Komendy Głównej Policji, a także uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nasuwa nieodparte wrażenie, że organy te dokonały już osądu skarżącego w przedmiotowej sprawie. Przekonanie to oparły na tym, że materiały do postępowania karnego zostały przedłożone przez Biuro Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji, a zarzuty zostały przedstawione przez prokuratora Prokuratury Apelacyjnej. Skoro przeświadczenie tych organów o popełnieniu przez skarżącego zarzucanego mu przestępstwa jest tak duże to nasuwa się pytanie, dlaczego nie został on zwolniony ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 8 – wobec oczywistości popełnienia przestępstwa. Kierując się jednak zasadami logicznego rozumowania uznać należy, iż mimo prezentowanego stanowiska organy nie były przekonane o oczywistości popełnienia przez skarżącego zarzucanego mu przestępstwa i nie chciały "ryzykować" wydania decyzji na tej podstawie. Zdecydowano się zatem powołać ważny interes służby, jako podstawę zwolnienia ze służby, głównie dlatego, że ważny interes służby jest pojęciem niezmiernie szerokim, w ramach którego można pomieścić ogromną ilość stanów faktycznych. W tym zakresie Sąd pierwszej instancji podkreślił, że pozostawanie w służbie policjanta, podejrzanego o popełnienie przestępstwa narusza ważny interes służby.

Zdaniem skarżącego stanowisko Sądu pierwszej instancji jest nieuzasadnione i krzywdzące. Zarzucany mu czyn jest przez Prokuraturę nadal analizowany, trwają ponowne przesłuchania podejrzanych, a postępowanie nie zakończyło się wniesieniem aktu oskarżenia. Istota sporu między stronami sprowadza się zatem do wyjaśnienia, czy skarżący posiadający status podejrzanego może pozostawać w szeregach Policji.

Autor skargi kasacyjnej stwierdził, iż nieprawdą jest, że pozostawanie w służbie takiego policjanta wpływa demoralizująco na pozostałych policjantów oraz na dezorganizację służby. W sprawie jest niesporne, że skarżący został zawieszony w czynnościach służbowych w ramach środka zapobiegawczego zastosowanego przez Prokuraturę. Oznacza to, że został on całkowicie odsunięty od wykonywania jakichkolwiek czynności służbowych, a więc faktycznie pozostaje poza służbą.

Zdaniem autora skargi kasacyjnej, w postępowaniu administracyjnym oraz sądowo-administracyjnym oceniając skorzystanie przez organy Policji z uprawnienia do zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w sposób niewystarczający uwzględniono wszystkie elementy składające się na tzw. słuszny interes strony. Interes służby jako interes społeczny nie zostanie zagrożony przez to, że skarżący zawieszony w czynnościach służbowych do czasu prawomocnego zakończenia postępowania karnego pozostanie formalnie policjantem. Fakt zawieszenia go w czynnościach skutecznie izoluje go od społeczeństwa, a co za tym idzie od opinii publicznej, a z drugiej strony czyni zadość poczuciu, że osoba podejrzana o popełnienie przestępstwa nie może wykonywać czynności policjanta. Do czasu zakończenia postępowania karnego jest on jako policjant "niewidoczny" dla opinii publicznej. Nie można jednak nie uwzględniać faktu, że skarżący swoją wieloletnią służbę w Policji pełnił nienagannie. Fakt popełnienia przez niego przestępstwa korupcji nie został bowiem potwierdzony prawomocnym wyrokiem skazującym.

Ponadto skarżący zauważył, że wbrew twierdzeniom Sądu pierwszej instancji przy rozpatrywaniu przedmiotowego stanu faktycznego i prawnego pewne znaczenie ma fakt, że przedstawiono mu tylko jeden zarzut. Wprawdzie sąd administracyjny nie jest powołany do rozstrzygania kwestii odpowiedzialności karnej, to jednak oceniając zasadność zwolnienia go ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, należy wziąć te okoliczności pod uwagę. Uwzględnić należy również okoliczność, że dotyczący go zarzut karny nie jest oparty na żadnym osobowym źródle dowodowym. W zakresie zarzucanego mu czynu, w sprawie nie przesłuchano żadnego świadka, a wszyscy podejrzani o to samo przestępstwo nie przyznali się do popełnienia zarzucanego im czynu. Biorąc pod uwagę stenogram, a więc w zasadzie jedyny dowód obciążający skarżącego stwierdzić należy, iż znajdują się w nim wypowiedzi w sumie 5 osób, które nie są konkretnie przyporządkowane do danego podejrzanego.

Autor skargi kasacyjnej wskazał również, iż nie jest w interesie budżetu państwa, a więc i w interesie społecznym pozbywać się ze służby w Policji wyszkolonego policjanta, z wieloletnim doświadczeniem, który w przeciągu kilku lub kilkunastu miesięcy może być oczyszczony z zarzutów. To samo dotyczy interesu skarżącego, którego pozbawiono możliwości wykonywania wyuczonego zawodu. Oceniając interes skarżącego należy mieć również na względzie, że zwolnienie policjanta w tym trybie uniemożliwia mu powrót do Policji nawet w przypadku umorzenia śledztwa lub wydania wyroku uniewinniającego.

Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej twierdzenia i argumenty autor skargi kasacyjnej stwierdził, że zaskarżony wyrok został wydany z obrazą przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w rozpoznawanej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten w odróżnieniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. – naruszeniu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Istota podniesionych w niej zarzutów sprowadza się do zakwestionowania stanowiska Sądu pierwszej instancji, który zaaprobował stwierdzenie organu, że w okolicznościach tej sprawy zaistniała przesłanka z art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, uzasadniająca zwolnienie P.M. ze służby w Policji z uwagi na ważny interes służby. Zdaniem autora skargi kasacyjnej w przypadku popełnienia przez policjanta przestępstwa lub podejrzenia popełnienia przez niego takiego czynu zwolnienie ze służby powinno nastąpić w oparciu o art. 41 ust. 1 pkt 4 lub 4a albo na podstawie art. 42 ust. 2 pkt 2 lub art. 42 ust. 2 pkt 8 tej ustawy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, jest nietrafny. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Z kolei powołane przez autora skargi kasacyjnej przepisy, które w jego ocenie mogłyby być podstawę zwolnienia skarżącego ze służby – art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a tej ustawy stanowią, że policjanta zwalnia się ze służby w przypadkach: skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe, umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego; wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta. Natomiast z art. 41 ust. 2 pkt 2 i pkt 8 cyt. ustawy wynika, że policjanta można zwolnić w przypadkach: skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4; popełnienia czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

Zauważyć należy, iż wbrew twierdzeniu skarżącego w okolicznościach rozpoznawanej sprawy przepisy te nie mogły być rozważane, gdyż nie został on skazany prawomocnym wyrokiem sądu za wymienione w art. 41 ust. 1 pkt 4 omawianej ustawy przestępstwa, sąd prawomocnym orzeczeniem nie wymierzył mu środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta, nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe inne niż określone w ust. 1 pkt 4, nie popełnił czynu o znamionach przestępstwa albo przestępstwa skarbowego, którego popełnienie jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie w służbie.

W niniejszej sprawie należało zatem stwierdzić, czy organy Policji wykazały, że skorzystanie przez nie z możliwości zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji było niezbędne z uwagi na "ważny interes służby". Rozważenie zasadności podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia powołanego wyżej przepisu poprzedzić należy uwagami natury ogólnej.

Ustawa o Policji nie definiuje pojęcia "ważny interes służby". Przy odczytywaniu treści powyższego określenia przede wszystkim należy sięgnąć do przepisów określających cele i zadania Policji oraz szczególny status policjantów.

Z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji wynika, że Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 1, 2, 3, 4 tej ustawy, do podstawowych zadań tej formacji należy m.in. ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia przed bezprawnymi zamachami naruszającymi te dobra; ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, w tym zapewnienie spokoju w miejscach publicznych oraz w środkach publicznego transportu i komunikacji publicznej, w ruchu drogowym i na wodach przeznaczonych do powszechnego korzystania; inicjowanie i organizowanie działań mających na celu zapobieganie popełnianiu przestępstw i wykroczeń oraz zjawiskom kryminogennym i współdziałanie w tym zakresie z organami państwowymi, samorządowymi i organizacjami społecznymi; wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tego rodzaju zadań wymaga, aby policjantami były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w tej formacji. Przy tym służbę w Policji mogą pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 cyt. ustawy). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują policjanta jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z tego sprawę. Składa on bowiem ślubowanie, w którym zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Musi mieć zatem świadomość, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami ale także ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Policjantom przysługuje wprawdzie zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, to jednak nie ma ona charakteru bezwzględnego i nie sięga ona tak daleko, jak tego oczekuje skarżący. Ustawodawca w interesie policjantów szczegółowo określa dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów.

Na powyższe wielokrotnie zwracał uwagę Trybunał Konstytucyjny (por. wyrok z dnia 19 października 2004 r. K 1/04 (OTK-A 2004/9/93, Lex 127308). W swych orzeczeniach Trybunał Konstytucyjny wskazywał na natężenie zjawiska korupcji w strukturach organów władzy publicznej oraz na to, że nieuczciwość i brak wiarygodności osób realizujących służbę publiczną szkodzi zaufaniu publicznemu i podważa autorytet państwa. Samo istnienie wątpliwości co do zachowania przymiotów niezbędnych do sprawowania funkcji publicznych nie może zatem – w okresie toczącego się, jeszcze niezakończonego postępowania karnego – pozbawiać właściwych organów możliwości stosowania wobec funkcjonariuszy publicznych innych, pozakarnych dolegliwości. Takie środki prawne nie są tożsame ze stosowaniem sankcji karnych. Z uwagi na karnoprawną zasadę domniemania niewinności nie jest dopuszczalne jedynie uznanie winy i pociągnięcie do odpowiedzialności karnej bez postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem karnym. Takich konstytucyjnych gwarancji nie można rozciągać na inne procedury ustawowe, których celem nie jest wymierzenie sankcji karnych. Zasada domniemania niewinności nie może być rozumiana tak szeroko, by wykluczała wiązanie z samym faktem toczącego się postępowania karnego jakichkolwiek konsekwencji prawnych, które w innych procedurach mogą oddziaływać na sytuację podejrzanego lub oskarżonego. W takich przypadkach, nawet zanim zapadnie prawomocny wyrok w sprawie karnej, możliwe jest ograniczenie dostępu określonych osób do służby publicznej a także wykluczenie konkretnej osoby z grona funkcjonariuszy publicznych.

W konsekwencji oznacza to, że w przypadku zwolnienia policjanta z uwagi na ważny interes służby w rachubę może wchodzić realnie istniejąca przyczyna albo szereg okoliczności czy zdarzeń świadczących o tym, że dalsze pozostawanie policjanta w służbie koliduje z interesami Policji, a zatem że policjant z określonych przyczyn dla dobra tej formacji nie powinien kontynuować w niej służby. Przy czym ta przesłanka zwolnienia powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę ( por. m.in. wyrok SN z dnia 1 grudnia 1994r.sygn. akt III ARN 65/94 OSNP 1995/3/31, wyrok NSA z dnia 21 kwietnia 1999r.sygn.akt II SA 426/99 LEX nr 47389).

Ponadto wskazać należy, iż rozkaz personalny o zwolnieniu policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 omawianej ustawy jest podejmowany przez organ Policji w ramach uznania administracyjnego. Oznacza ono przyznanie organowi administracji publicznej przepisem prawa materialnego pewnego luzu decyzyjnego polegającego na możliwości wyboru sposobu rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej. Działanie organu korzystającego z możliwości podjęcia decyzji w ramach uznania administracyjnego musi jednak mieścić się w granicach zakreślonych wynikającym z art. 7 K.p.a. dążeniem do wyjaśnienia prawdy obiektywnej i obowiązkiem załatwienia sprawy z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu strony. Przyznany organowi luz decyzyjny może być również częściowo determinowany już w samej treści przepisu upoważniającego organ do działania na zasadzie uznania administracyjnego. Ocena, czy przy załatwieniu sprawy administracyjnej doszło do przekroczenia granic uznania administracyjnego, wymaga ustalenia właściwych proporcji pomiędzy kryterium interesu społecznego a słusznym interesem strony. Nie wynika to z prostego odczytania treści art. 7 K.p.a. Zauważyć należy, iż zarówno pojęcia interesu społecznego, jak i słusznego interesu strony, nie zostały ustawowo zdefiniowane, co powoduje, że treść nadaje im organ orzekający. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że kontrola decyzji opartej na uznaniu administracyjnym ma ograniczony zakres i sprowadza się do zbadania, czy zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, tj. czy organ administracji wybrał prawnie dopuszczalny sposób rozstrzygnięcia oraz czy wyboru takiego dokonał po ustaleniu i rozważeniu wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy. Kontrola sądowa w takich przypadkach obejmuje proces wydania decyzji (spełnienie przez organ wymogów proceduralnych), ustalanie stanu faktycznego jako elementu tego procesu czy wszechstronność oceny faktów. Dotyczy ona zatem jedynie tej części treści decyzji uznaniowej, która jest powiązana z kryteriami prawnymi, nie obejmuje zaś tej części treści rozstrzygnięcia, która wiąże się z realizowaniem określonej polityki administracyjnego stosowania prawa (rozumienia celowości administracyjnej czy roli słuszności w kształtowaniu treści decyzji) w ramach luzów decyzyjnych stworzonych przez podstawy decyzji uznaniowej. Kontroli sądowej podlega samo uzasadnienie decyzji uznaniowej z punktu widzenia powiązania ustaleń faktycznych z rekonstruowaną normą prawną oraz z wyrażeniami normatywnymi, określającymi przesłanki aktualizacji upoważnienia do decyzji uznaniowej (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 130/10, LEX nr 595054). Kontrola sądowoadministracyjna nie obejmuje natomiast oceny, w jaki sposób organy administracji, realizując określoną politykę stosowania prawa, wypełniają treść pozasystemowych kryteriów słusznościowych czy celowościowych (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r. sygn. akt I OSK 301/11 LEX nr 794834). W konsekwencji, w sprawach dotyczących fakultatywnego zwolnienia policjanta ze służby sądy administracyjne badają jedynie, czy decyzja w tym przedmiocie nie jest arbitralna lub podjęta przy użyciu niedozwolonych kryteriów. Nie mogą natomiast wkraczać w kompetencje właściwych organów i przesądzać, czy dana osoba powinna nadal pozostać policjantem, czy też może zostać z grona tej formacji wykluczona.

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że skarżący P.M. pełnił służbę na stanowisku [...] Komendy Wojewódzkiej Policji [...]. W związku z pełnieniem funkcji publicznej, wynikającej z zajmowanego stanowiska, z uwagi na wykonywane czynności służbowe, polegające na prowadzeniu kontroli drogowej jest on podejrzany o popełnienie przestępstwa umyślnego ściganego z oskarżenia publicznego określonego w art. 228 § 3 K.k. Z postanowienia Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o zastosowaniu wobec P.M. środków zapobiegawczych w postaci poręczenia majątkowego, zakazu opuszczania kraju połączonego z zatrzymaniem paszportu oraz zawieszenia w czynnościach służbowych wynika, że jest on podejrzany o to, że w dniu [...] listopada 2011 r. w miejscowości [...], działając wspólnie i w porozumieniu z innymi wymienionymi w postanowieniu funkcjonariuszami przyjął od nieustalonej osoby korzyść majątkową w kwocie [...] zł, w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, związanych z wystawieniem mandatu karnego w związku z ujawnionym, w przebiegu prowadzonej kontroli drogowej, wykroczeniem przeciwko bezpieczeństwu i porządkowi w komunikacji, określonym w art. 92 a ust. 6 w zw. z ust. 1 i zał. nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegającym na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganej licencji, za które to wykroczenie groziła kara grzywny w wysokości 8.000 zł, tj. przestępstwo z art. 228 § 3 Kodeksu karnego. Tymczasem zauważyć należy, iż to skarżący, jako policjant, był uprawniony do zapobiegania, wykrywania i ścigania przestępstw, a nie ewentualnego ich popełniania podczas wykonywania zadań służbowych.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie bez znaczenia jest okoliczność, że do czasu wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji prowadzone przeciwko niemu i innym policjantom śledztwo nie zostało zakończone. Fakty przyjmowania przez policjantów Komendy Wojewódzkiej Policji [...] "łapówek" zostały ujawnione przez organy wewnętrzne Policji uprawnione do zwalczania korupcji w tej formacji. Powyższe zdarzenia, rozpowszechnione w różnych środkach masowego przekazu, spotkały się z negatywnym odbiorem społecznym i niewątpliwie mogły mieć niekorzystny wpływ na wizerunek i dobre imię Policji oraz nie sprzyjały budowaniu autorytetu tej formacji i jej policjantów. Sprawne działanie Policji opiera się na zaufaniu społecznym. W odbiorze społecznym Policja musi być postrzegana jako instytucja zdolna organizacyjnie i osobowo do ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Społeczeństwo musi mieć przekonanie, że służbę w tej formacji pełnią i pełnić będą wyłącznie osoby niekarane oraz pozostające poza sferą jakichkolwiek podejrzeń o naruszenie przepisów prawa oraz że jest ona w stanie zwalczać i zapobiegać wszelkim przejawom patologii społecznej, nawet we własnych szeregach. Zdolność do natychmiastowej reakcji na takie zjawiska jest przy tym niezbędna nie tylko do umacniania autorytetu Policji i państwa, w imieniu którego formacja ta realizuje powierzone jej zadania. Jest ona także niezbędna do umacniania dyscypliny i zapewnienia odpowiedniego poziomu etycznego wszystkich policjantów. Jednocześnie policjanci muszą mieć świadomość tego, że w formacji w której pełnią służbę nie można tolerować żadnych zachowań nielicujących z honorem, godnością i dobrym imieniem służby, oraz że podejrzenia o działania niezgodne z prawem, powinny być przez właściwych przełożonych surowo sankcjonowane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, okoliczność postawienia skarżącemu zarzutu popełnienia tylko jednego przestępstwa, wysokość przypisanej mu korzyści majątkowej, czy też jego uprzednia nienaganna służba nie stanowiły podstawy do uznania braku możliwości zastosowania przez organ Policji instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że bardzo dolegliwą i wystarczającą dla niego sankcją jest zawieszenie go w czynnościach służbowych i zwolnienie go ze służby było niezasadne. Policjant, aby móc skutecznie wykonywać swoje obowiązki służbowe, musi pozostawać poza jakimikolwiek podejrzeniami o prowadzenie działalności sprzecznej z prawem. W związku z powyższym przyjąć należy, iż samo podejrzenie skarżącego o popełnienie umyślnego przestępstwa ściganego z oskarżenia publicznego, mogło uzasadniać stanowisko organów o utracie przez niego przymiotu nieposzlakowanej opinii. "Poszlaka" w języku polskim oznacza podejrzenie, natomiast "nieposzlakowany" to ten, któremu nie można nic zarzucić, przypisać, nieskazitelny. Powyższe pojęcie odnosi się zarówno do sfery życia prywatnego, jak i zawodowego. Utratą przymiotu "nieposzlakowanej opinii" nie skutkuje tylko i wyłącznie karalność danej osoby. Może ją także spowodować – w konkretnych okolicznościach – znalezienie się tej osoby w kręgu podejrzeń bądź insynuacji. Nieposzlakowana opinia to także ogólna ocena danej osoby w sferze etycznej. Nawet podejrzenie o jednorazowe przyjęcie łapówki w trakcie służby w zamian za odstąpienie od czynności służbowych, bez względu na wysokość przypisywanej korzyści majątkowej, świadczy o niespełnieniu wymogu nieskazitelnej postawy moralnej, która determinuje możliwość pełnienia służby w Policji. Przypisywany P.M. czyn jest naganny z punktu widzenia uczciwości, szczególnie ważnej ze względu na rodzaj pełnionej służby oraz podważa jego wiarygodność jako policjanta niezbędną do wykonywania czynności służbowych oraz godzi w dobre imię Policji, w której pełnił służbę. Fakt, że skarżący uprzednio prawidłowo wywiązywał się obowiązków służbowych nie mógł mieć w sprawie istotnego znaczenia, zwłaszcza, że takie zachowania powinny być standardem, a nie cechą wyróżniającą tylko niektórych policjantów.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego wszystkie przytoczone przez organy Policji oraz Sąd pierwszej instancji okoliczności pozwalały na uznanie, że skarżący utracił przymioty konieczne do pozostania w szeregach Policji, a w związku z tym zwolnienie go ze służby z uwagi na ważny jej interes było uzasadnione. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał prawidłowej wykładni art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i zasadnie przyjął, że przepis ten został w sprawie właściwie zastosowany.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i w oparciu o art. 184 p.p.s.a. podlega oddaleniu.