II OSK 1284/13 - Wyrok

Data orzeczenia	2014-12-10	
Data wpływu	2013-05-21	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Grzegorz Czerwiński /przewodniczący sprawozdawca/
Tamara Dziełakowska
Zbigniew Ślusarczyk	
Symbol z opisem	6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	II SA/Sz 1198/12	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 267; art. 9, art. 75 par. 1; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623; art. 35 ust. 1,3,4; Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński /spr./ Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędzia WSA del. Tamara Dziełakowska Protokolant: asystent sędziego Tomasz Muszyński po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej E. R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Sz 1198/12 w sprawie ze skargi E. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1198/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę E. R. na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

We wniosku z dnia [...] czerwca 2012 r. E. R. zwróciła się do Prezydenta Miasta Koszalin o udzielenie pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z urządzeniami budowlanymi, w tym przyłącza wody i kanalizacji deszczowej przy ul. Z. [...] w K. (dz. nr [...],[...], obr. [...] oraz dz. nr [...] obr. [...]).

Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Prezydent Miasta Koszalina, na podstawie art. 104 K.p.a., art. 35 ust. 3, art. 82 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623) po rozpatrzeniu wniosku, odmówił E. R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę wobec bezskutecznego upływu terminu usunięcia nieprawidłowości, określonego w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...].

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że zgodnie z art. 35. ust. 1 ustawy Prawo budowlane dokonał (między innymi) sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R. P., uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., z wymaganiami ochrony środowiska oraz z przepisami, w tym techniczno – budowlanymi. Następnie na podstawie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, postanowieniem z dnia 25 czerwca 2012 r. nałożył na inwestora obowiązek usunięcia, w terminie 7 dni, nieprawidłowości między innymi w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami wskazanego planu zagospodarowania przestrzennego. Postanowienie doręczono pełnomocnikowi inwestora w dniu [...] czerwca 2012 r. W dniu [...] czerwca 2012 r. inwestor doręczył cztery egzemplarze poprawionego projektu budowlanego spełniającego warunki nałożone postanowieniem z wyjątkiem wymagań dotyczących funkcji projektowanego obiektu.

Organ I instancji uzasadnił dalej, że inwestycja objęta wnioskiem, projektowana jest na terenie jednostki elementarnej 15 MJ/U dla której zgodnie z § 9 ust. 15 przepisów szczegółowych ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (MJ), usługowej (U) z możliwością lokalizacji nieuciążliwej funkcji usługowej nie powodującej uciążliwości dla terenów otaczających. Istniejąca i projektowana zabudowa działek z dopuszczeniem działalności usługowej nie może ograniczać uprawnień w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Zakaz lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku. Na całym terenie zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni. Inwestor zaprojektował budynek handlowo-usługowy z częścią mieszkalną, przy czym pierwsze piętro i poddasze stanowią dwa mieszkania ([...] m2), natomiast parter stanowi część usługowo-handlową ([...] m2).

W ocenie organu, część usługowo-handlowa to zespół pomieszczeń wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania określonych prac, w tym przypadku do przeglądu i wymiany opon w pojazdach samochodowych jest warsztatem samochodowym.

Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, nr 213, poz. 1397) warsztaty o określonym w projekcie profilu zaliczają się, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76, do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych jako stacje obsługi środków transportu. Przedsięwzięcia takie, z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko, wymagają uzyskania decyzji środowiskowej, jednakże w postępowaniu nie żądano takiej decyzji, albowiem zaprojektowana funkcja obiektu jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Zdaniem organu, zaprojektowana funkcja - sprzedaż i wymiana opon jest uciążliwym warsztatem samochodowym, który zgodnie z planem miejscowym objęty jest zakazem. Wymiana opon może mieć miejsce wyłącznie w warsztacie samochodowym, a nie w żadnym innym obiekcie przewidzianym pod usługi dozwolone planem miejscowym.

E. R. odwołała się od powyższej decyzji zarzucając jej naruszenie 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, naruszenie § 3 ust. 1 pkt 76 - rozporządzenia RM w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez niewłaściwe zakwalifikowanie inwestycji i uznanie na tej podstawie, że inwestycja jest niezgodna z planem oraz uznanie, że inwestycja jest uciążliwym warsztatem samochodowym, a także naruszenie art. 6 K.p.a. poprzez niewłaściwe odczytanie ustaleń planu i wyciągnięcie bezpodstawnych wniosków, że wymiana opon może mieć miejsce wyłącznie w warsztacie samochodowym, a nie w żadnym innym obiekcie przewidzianym pod usługi dozwolone planem miejscowym, art. 7 K.p.a. poprzez niewłaściwą ocenę, że zaprojektowana funkcja jest uciążliwym warsztatem samochodowym, art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób nieprzychylny dla inwestora, podając w uzasadnieniu fakty nieprawdziwe a oceny bezpodstawne i art. 9 K.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez bezzasadne przyjęcie, że nastąpił bezskuteczny upływ terminu do usunięcia nieprawidłowości.

Zdaniem odwołującej się, wszelkie nieprawidłowości usunięto w terminie, a projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu Rokosowo Północ, a także z wymaganiami ochrony środowiska. Projektowany budynek mieszkalno-usługowy nie jest warsztatem, a rodzaj działalności absolutnie nie jest uciążliwy. Ponadto organ winien był wezwać ponownie inwestora do stosownych wyjaśnień i uzupełnień, a nie bezpodstawnie przyjmować, iż nie sprostał on wymogom postanowienia. Wydanie decyzji nastąpiło co najmniej przedwcześnie. Zdaniem strony, plan wprowadza zakaz lokalizacji "uciążliwych" warsztatów samochodowych, a więc nie wszystkich warsztatów. Wymiana opon to również zakład rzemieślniczy, zakład mechaniczny, zakład usługowy, które to zakłady plan dopuszcza. Nadto plan nie podaje żadnych kryteriów w zakresie funkcji, które są uciążliwe, a które nie są. Organ sam dokonał takiej kwalifikacji, ale nie podał jakie przesłanki wzięto pod uwagę, czy poziom hałasu, czy zanieczyszczenie powietrza, czy może ochronę zieleni. Tymczasem projektowany obiekt jest dla środowiska obojętny. Załączona opinia sporządzona przez rzeczoznawcę ds. środowiska jednoznacznie na to wykazuje. Poza tym brak jest legalnej definicji warsztatu na gruncie obowiązujących przepisów prawa. W języku potocznym przez pojęcie warsztat samochodowy rozumie się, co do zasady, naprawę pojazdów.

Decyzją z dnia [...] września 2012 r., nr [...] Wojewoda Zachodniopomorski na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania E. R., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że dla obszaru inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu R. P. uchwalony przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Zachodniopomorskiego Nr 3. Projektowana inwestycja zlokalizowana jest na terenie jednostki elementarnej 15 MJ/U dla której zgodnie z § 9 ust. 15 ustalono przeznaczenie podstawowe - teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością lokalizacji nieuciążliwej funkcji usługowej zgodnie z oznaczeniem graficznym na rysunku planu. Przy czym oznaczenie symbolami literowymi to:

• MJ – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Dopuszcza się działalność usługową nie powodującą uciążliwości dla terenów otaczających. Istniejąca i projektowana zabudowa działek z dopuszczeniem działalności usługowej nie może ograniczać uprawnień w zagospodarowaniu nieruchomości sąsiednich. Zakaz lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30% powierzchni całkowitej budynku.

• U – tereny usług komercyjnych handlu, gastronomii, rzemiosła i drobnej wytwórczości oraz inne tereny: hoteli banków klubów, tereny oświaty, profilaktyki, rehabilitacji i ochrony zdrowia, w tym UH – handlu i UG – gastronomii.

Na całym terenie obowiązuje zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni.

Z przedłożonego projektu budowlanego budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wynika, że dwa mieszkania zlokalizowane zostały na pierwszym piętrze i poddaszu budynku, natomiast parter stanowi część usługowo-handlowa ([...] m2). W ocenie organu odwoławczego przyjęte w projekcie budowlanym nazewnictwo "sala obsługi", "punkt przyjęcia samochodów", "przegląd ogumienia", "wymiana opon" stanowi o funkcji obsługi pojazdów w pomieszczeniach wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania prac, o których mowa w opisie projektu. Inwestycja w części parteru stanowi stację obsługi, bowiem przy wymianie opon wykonywane są określone prace.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, nr 213, poz. 1397), stacja obsługi o określonym w projekcie profilu zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych jako stacje obsługi środków transportu. Przedsięwzięcie takie z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Plan miejscowy jednoznacznie wskazuje, że stacja obsługi o określonym w projekcie profilu, jako obiekt uciążliwy nie może być lokalizowana na terenie działek nr [...],[...], obr. [...] oraz dz. nr [...] obr. [...] jak i na terenie całego planu.

Ustosunkowując się do uwag zawartych w odwołaniu organ II instancji podał, że użyte w planie słowa "rzemiosło i drobna wytwórczość" odnoszą się do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu. Treść planu jest jednoznaczna i nie może być interpretowana przy użyciu argumentów o charakterze ekonomicznym, społecznym, czy celowym. Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem prawa miejscowego to ustalenia tego planu przybierają postać normatywną, przesądzającą o charakterze zagospodarowania terenu w przedmiotowym obszarze.

Zdaniem organu, organ I instancji prawidłowo ustalił w sprawie treść miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co oznacza, że zasadnym było nałożenie na inwestora obowiązku uzupełnienia załączonego do wniosku projektu budowlanego o doprowadzenie go do zgodności z ustaleniami planu. Ponadto organ administracji architektoniczno-budowlanej jest związany z ustaleniami planu miejscowego, a zatem za zasadną należało uznać decyzję Prezydenta Miasta Koszalin odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji.

E. R. reprezentowana przez pełnomocnika radcę prawnego J. Ż. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego w Szczecinie zarzucając tej decyzji:

– naruszenie art. 9 K.p.a. poprzez błędne wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia w postanowieniu Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] czerwca 2012 r. nakładającego na skarżącą obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P.,

– naruszenie prawa materialnego przez organ II Instancji polegające na obrazie artykułu 75 § 1 K.p.a. poprzez nie dopuszczenie jako dowodu w sprawie i nie ustosunkowanie się do "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo-usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ulicy Z." opracowanej przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony środowiska mgr inż. J. M.,

– naruszenie przepisów postępowania poprzez nie uzyskanie przez organ I Instancji wiążącej opinii z zakresu ochrony środowiska co do ustalenia charakteru oddziaływania na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców punktu wymiany opon, a przede wszystkim nie ustalenie, czy jest to działalność uciążliwa w rozumieniu dyspozycji zawartej w § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P.,

– błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię przepisu § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż punkt wymiany opon jest stacją obsługi środków transportu i ma charakter uciążliwy i oddziałuje negatywnie na środowisko naturalne oraz nie przeprowadzenie w tym zakresie żadnych sprawdzeń i ustaleń,

– błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię § 6 ust 4 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., skutkującą ustaleniem, że punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje podstawy do przyjęcia, iż jest to działalność oddziaływująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to znaczną jego uciążliwość,

– błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię § 9 pkt 2 lit. "a" miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., skutkującą przyjęciem, iż punkt wymiany opon nie należy do nieuciążliwej funkcji usługowej,

– niewłaściwą interpretację oraz wykładnię art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

– błędną interpretację, nawet nadinterpretację art. 2 ustęp 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle dokonaną przez organ odwoławczy stwierdzającą, iż pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" użyte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Rokosowo Północ, odnosi się jedynie do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu, a tym samym pod pojęciem "rzemiosła i drobnej wytwórczości" nie mieści się punkt wymiany opon, czego reperkusją było błędne przyjęcie, iż w omawianym stanie faktycznym nie będzie miał również zastosowania § 6 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania.

W dalszej części skargi skarżąca podniosła, że organ II instancji nie ustosunkował się do zarzutów podnoszonych w jej odwołaniu i de facto powielił jedynie argumentację organu I Instancji. Organ II Instancji, przy rozpoznaniu złożonego odwołania, dopuścił się obrazy przepisu artykułu 75 § 1 K.p.a. poprzez nie ustosunkowanie się i niedopuszczenie jako dowodu w sprawie przedłożonej przez "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo - usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ulicy Z." Natomiast z opracowania tego wynika jednoznacznie, iż planowana przez nią inwestycja w żaden sposób nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P.. Ponadto w toku prowadzonego postępowania, organ I Instancji nie tylko nie uzyskał wiążącej opinii z zakresu ochrony środowiska, co do ustalenia charakteru oddziaływania na środowisko naturalne punktu wymiany opon, ale nie poczynił też absolutnie żadnych ustaleń, czy jest to działalność uciążliwa w rozumieniu dyspozycji zawartej w § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P. Nadto skarżąca nie zgodziła się z argumentacją organu II Instancji przedstawioną na kanwie interpretacji i zastosowania § 6 pkt 4 miejscowego planu zagospodarowania, że wydanie na tej podstawie zezwolenia na budowę nie jest możliwe gdyż pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" użyte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., odnoszą się jedynie do formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu. Skarżąca podniosła również, że organ II instancji dokonał też nieuprawnionej interpretacji i niewłaściwej wykładni § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w powiązaniu z powyższym, obu organom, należy zarzucić niewłaściwą interpretację oraz wykładnię przepisu artykułu 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Nadto w ocenie skarżącej nastąpiło bezpodstawne zastosowanie § 6 ust 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., czego skutkiem była nieuprawniona konkluzja obu organów, że punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje wprost podstawy do przyjęcia, iż jest to działalność oddziaływująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to znaczną jego uciążliwość. Natomiast w odniesieniu do formy i trybu prowadzonego postępowania – zdaniem strony - całość postępowania została przeprowadzona z obrazą art. 9 K.p.a. poprzez błędne wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia, w postanowieniu Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] czerwca 2012 r. Pomimo uzupełnienia procedury uzyskania zezwolenia według wskazań organu prowadzącego postępowanie i wykazania w sposób bezsporny i zupełny, że przedłożony przezeń do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, otrzymała decyzję odmowną, której podstawą było błędne przyjęcie, iż bezskutecznie upłynął dla niej termin usunięcia nieprawidłowości. Okoliczność ta wprost deprecjonuje zasadność decyzji odmownej tym bardziej, że organ I instancji winien jasno i precyzyjnie wskazać swoje zastrzeżenia - czego nie zrobił - lub też, w wypadku źle pojętej interpretacji, winien zobowiązać stronę do dodatkowych wyjaśnień bądź naniesienia kolejnych poprawek do przedkładanego projektu budowlanego. Według skarżącej działania obu instancji abstrahują również od wskazania zawartego w artykule 8 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Zachodniopomorski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Sz 1198/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na decyzję Wojewody Zachodniopomorskiego nr [...] z dnia [...] września 2012 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w myśl art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Przepis ten ustala zakres obowiązków organu w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę. Organ administracji w tym postępowaniu musi dokonać określonych czynności, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego, w tym z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli taki obowiązuje na trenie inwestycji.

Jak wynika z projektu budowlanego planowana inwestycja obejmowała budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną na pierwszym piętrze (o pow. [...] m2) i z częścią usługowo-handlową na parterze (o pow. [...] m2) stanowiącą zespół pomieszczeń wyposażonych w urządzenia i narzędzia do wykonywania przeglądu, wymiany i sprzedaży opon w pojazdach samochodowych (serwis opon).

Stosownie do art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, powołanego w podstawie prawnej decyzji organu I instancji, w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W przedmiotowej sprawie Prezydent Miasta Koszalin postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. nałożył na skarżącą, na podstawie powyższego przepisu, obowiązek usunięcia, w terminie 7 dni, nieprawidłowości (między innymi) w przedmiocie niezgodności projektu budowlanego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu R. P. w zakresie funkcji planowanego obiektu, a podstawowym przeznaczeniem (funkcją) terenu inwestycji ustalonym w planie.

Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenu R. P. w K. zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Koszalinie nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. obszar inwestycji skarżącej zlokalizowany jest w jednostce planistycznej 15 MJ/U. Są to tereny do zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z możliwością działalności usługowej nie powodującej uciążliwości dla terenów otaczających i z zakazem lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem warsztatów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku mieszkalnego i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia oraz stanowi maksymalnie 30 % powierzchni całkowitej budynku (teren elementarny oznaczony symbolem MJ - § 6 pkt 2). Są to też tereny przewidziane dla usług komercyjnych handlu, gastronomii, rzemiosła, drobnej wytwórczości, hoteli, banków, klubów, oświaty, profilaktyki, rehabilitacji i ochrony zdrowia. Na całym terenie oznaczonym symbolem U obowiązuje zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2 oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni, masarni (§ 6 pkt 4 planu).

Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że planowana inwestycja ze względu na charakter działalności jaką określiła w projekcie budowlanym skarżąca nie mieści się w granicach pojęcia "nieuciążliwa działalność usługowa", a tylko taka, jak wynika z powyższych ustaleń planu, jest dopuszczalna na tym terenie. Przy czym należy mieć na uwadze bezwzględnie obowiązujący zakaz sytuowania na tym terenie uciążliwych warsztatów samochodowych.

Zdaniem Sądu, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że działalność polegająca wymianie i sprzedaży opon samochodowych stanowi stację obsługi pojazdów samochodowych (środków transportu) w zakresie o wskazanym profilu i oznacza wykonywanie określonych prac w przystosowanym do tego pomieszczeniu wyposażonym w odpowiednie narzędzia i urządzenia. Pełni więc funkcję warsztatu samochodowego.

Według słownika "Uniwersalny słownik języka polskiego" wydawnictwo PWN 2008 pod redakcją prof. S. Dubisza, "warsztat" to pomieszczenie wyposażone w urządzenia, maszyny, narzędzia do wykonywania określonych, najczęściej rzemieślniczych; także zakład wykonujący takie prace. Warsztat ślusarki, kamieniarski, samochodowy, blacharski, lakierniczy, elektromechaniczny.

Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2010, nr 213, poz. 1397), stacja obsługi środków transportu zalicza się do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, określonych w tym przepisie jako stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Przedsięwzięcie takie z uwagi na znaczące oddziaływanie na środowisko wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Organy obu instancji prawidłowo odczytały powołany przepis rozporządzenia, a zarzut skarżącej w tej kwestii jest bezpodstawny. Rozporządzenie w sposób jednoznaczny ustala katalog przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko i potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Szczegółowe i opisowe wyliczenie przedsięwzięć pozwala na dokonanie odpowiedniej kwalifikacji rodzaju inwestycji bez konieczności przeprowadzania dodatkowych ustaleń w tym zakresie.

Nie sposób zgodzić się również, zdaniem Sądu, z próbą zakwalifikowania przez skarżącą planowanej działalności jako rzemiosła lub drobnej wytwórczości. Z uwagi na treść art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r., Nr 112, poz. 979), stanowisko organów, że pojęcie "rzemiosło" użyte w przedmiotowym planie odnosi się do formy zatrudnienia jest prawidłowe.

W ocenie Sądu, w świetle powyższych rozważań, a także wobec treści § 6 pkt 2 planu, nie można też zarzucić organom obu instancji, jak to uczyniła skarżąca, błędnej interpretacji tego przepisu prawa miejscowego.

Zdaniem Sądu, organy zasadnie odmówiły zaliczenia spornej inwestycji do nieuciążliwej funkcji usługowej. W przepisie tym chodzi o takie warsztaty usługowe, których działalność zamyka się w wewnątrz budynku, zajmuje maksymalnie 30 % budynku i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia. Z całą pewnością planowana stacja wymiany i sprzedaży opon samochodowych nie spełnia wymienionych warunków.

Nie jest trafny również zarzut skarżącej naruszenia przez organy przepisów postępowania administracyjnego (art. 75 § 1 K.p.a.) w zakresie odmowy przeprowadzenia dowodu z opinii na okoliczność charakteru planowanej inwestycji, w szczególności jej oddziaływania na środowisko. Zgodnie z tym przepisem, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie zaistniała konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego na wskazane przez skarżącą okoliczności. Ustalenia organów są w tym zakresie wystarczające dla rozstrzygnięcia sprawy.

Dla ustalenia przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko prawodawca posłużył się techniką enumeratywnego ich wyliczenia w cytowanym powyżej rozporządzeniu, a co za tym idzie, skoro przepisy wymieniają wprost stacje obsługi środków transportu jako przedsięwzięcie wymagające decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, to organy administracji były uprawnione do przyjęcia uciążliwej funkcji tego obiektu, bez faktycznego sprawdzenia stopnia szkodliwości tej inwestycji.

Sąd stwierdził, że opracowane w planie zagospodarowania przestrzennego terenu R. P. zasady zagospodarowania i zabudowy działek nr [...],[...], obr. [...] oraz dz. nr [...] obr. [...] (por. § 6 pkt 2 i 4) jednoznacznie wskazują, że w tym miejscu wyklucza się lokalizację jakichkolwiek uciążliwych dla otoczenia obiektów, a takim jest bez wątpienia warsztat samochodowy obsługujący środki transportu na zasadzie stacji obsługi. Zgodnie z § 4 pkt 14 uchwały o przymiocie tzw. "nieuciążliwości", danego obiektu decydują przepisy szczególne, a więc, między innymi, i powyżej wskazane rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

W wyniku ustalenia, że projektowany obiekt jako stacja obsługi pojazdów prowadzona w formie warsztatu samochodowego ma charakter uciążliwy dla otoczenia, organ I instancji prawidłowo przyjął, że inwestor nie naprawił, w terminie określonym w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2012 r., nieprawidłowości w projekcie budowlanym w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu R. P. Wbrew twierdzeniom skarżącej podstawą odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego w tej sprawie nie był fakt uchybienia terminowi 7 dni zakreślonemu do usunięcia nieprawidłowości, lecz fakt nie uzupełnienia opisanej nieprawidłowości w przedłożonym ponownie projekcie budowlanym. Prawną konsekwencją niespełnienia obligatoryjnego warunku zgodności projektowanej inwestycji skarżącej z powszechnie obowiązującymi przepisami aktu prawa miejscowego jakim jest plan zagospodarowania przestrzennego terenu R. P., jest odmowa zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę spornego obiektu. Przy czym w kwestii zakresu nieprawidłowości wskazanych do usunięcia (w postanowieniu Prezydenta Miasta Koszalin) nie ma dowolności działania organu, albowiem o tym decyduje art. 31 ust. 1 Prawa budowlanego kreujący obowiązki organu w tym postępowaniu. Tak więc, zarzuty skargi w powyższym przedmiocie nie mogły być uwzględnione ze względu na treść przepisów art. 31 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wniosła E. R. podnosząc zarzuty naruszenia:

1. przepisów postępowania poprzez nieprzeprowadzenie żadnych dowodów w celu ustalenia, czy planowana przez skarżącą kasacyjnie inwestycja w postaci budynku handlowo-usługowego, w którym ma być realizowana działalność polegająca na sprzedaży oraz wymianie opon, z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ul. Z. jest w jakikolwiek sposób uciążliwą i dowolnym przyjęciem, że każda działalność związana z obsługą środków transportu jest warsztatem samochodowym cechującym się znaczną uciążliwością w rozumieniu dyspozycji zawartej w § 6 ust. 4 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r., które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 9 K.p.a. polegającą na przyjęciu, że niewłaściwe wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia w postanowieniu Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] czerwca 2012 r. nakładającego na skarżącą kasacyjnie obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. nie stanowiło obrazy przepisów prawa postępowania pomimo tego, że skarżąca kasacyjnie wykonała w całości nałożone na nią obowiązki usunięcia wszelkich nieprawidłowości według wskazań organu prowadzącego postępowanie. W ocenie skarżącej kasacyjnie wykazała ona w sposób bezsporny i zupełny, iż przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany jest zgody z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu, a mimo to otrzymała decyzję odmowną, której podstawą było przyjęcie, że bezskutecznie upłynął termin usunięcia nieprawidłowości określony postanowieniu Prezydenta Miasta Koszalina z dnia [...] czerwca 2012 r., podczas gdy w rzeczywistości fakt taki nie miał miejsca zaś uchybienie organu prowadzącego postępowanie miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3. naruszenia prawa materialnego polegające na niewłaściwej wykładni art. 75 § 1 K.p.a. i niedopuszczeniu jako dowodu w sprawie i nieustosunkowaniu się do dowodu w postaci przedstawionej przez skarżącą kasacyjnie "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo-usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ul. Z." opracowanej przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony środowiska, z której jednoznacznie wynikało, iż planowana inwestycja nie naruszała w żaden sposób ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. zaś ferowana przez Prezydenta Miasta Koszalina decyzja odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i odmawiająca zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na budowę budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z urządzeniami budowlanymi usytuowanego przy ul. Z. [...] w K., działki nr [...], [...] obręb [...] oraz działka nr [...] obręb [...] z powodu "zakazu lokalizacji uciążliwych warsztatów samochodowych" jest oczywiście bezzasadna i sprzeczna z ustaleniami przywołanego wyżej miejscowego planu,

4. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną interpretację i niewłaściwą wykładnię § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) poprzez przyjęcie, że punkt wymiany opon jest stacją obsługi środków transportu oraz wysnucie "a priori" z tego nieuzasadnionej konkluzji, iż charakter tego punktu wymiany jest uciążliwy i oddziałuje negatywnie na środowisko naturalne oraz nieprzeprowadzenie w tym zakresie żadnych sprawdzeń i ustaleń,

5. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 6 ust. 4 ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. przede wszystkim poprzez niewłaściwe jego zastosowanie przy ferowaniu wyroku, skutkujące konkluzją, że punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje podstawy do przyjęcia, iż jest to działalność oddziaływująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to znaczną jego uciążliwość, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

6. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię § 9 pkt 2 lit. A ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. skutkując nieprzyjęciem poglądu, że punkt wymiany opon stanowi nieuciążliwą funkcję usługową, a tym samym w świetle powołanego wyżej przepisu, skoro nie została zabroniona lokalizacja warsztatów nieuciążliwych to inwestor powinien uzyskać wnioskowane przezeń pozwolenie na budowę, co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

7. naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację oraz wykładnię art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane skutkująca błędnym przyjęciem, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a tym samym bezzasadną odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę,

8. naruszenia prawa materialnego poprzez błędną interpretację, a wręcz nadinterpretację art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) dokonaną przez organ odwoławczy i powieloną przez Sąd stwierdzającą, że pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" użyte w ustaleniach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P., uchwalonego przez Radę Miejską w Koszalinie uchwałą nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. odnosi się jedynie do "formy zatrudnienia, a nie przeznaczenia terenu", a tym samym, według tego organu, pod pojęciem "rzemiosła i drobnej wytwórczości" nie mieści się punkt wymiany opon, czego reperkusją było błędne przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym będzie miał zastosowanie § 6 pkt 4 przywołanych wyżej ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który dawał pełne podstawy do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę inwestycji przy ul. Z. [...] w K.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd powielił stanowisko organów administracji i a priori przyjął, że działalność polegająca na wymianie i sprzedaży opon stanowi stację obsługi pojazdów, a tym samym, że działalność ta nie mieści się w granicach pojęcia "nieuciążliwej działalności usługowej". Sąd przy ferowaniu wyroku nie wziął pod uwagę i nie ustosunkował się w żaden sposób do przedłożonej "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo-usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ul. Z." opracowanej przez rzeczoznawcę w zakresie ochrony środowiska". Z opracowania tego jednoznacznie wynika, że planowana inwestycja w żaden sposób nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a decyzja odmawiająca wydania pozwolenia na budowę z powodu "zakazu lokalizacji uciążliwych warsztatów samochodowych" jest oczywiście bezzasadna i sprzeczna z ustaleniami tego planu. W toku postępowania organ administracji nie tylko nie uzyskał wiążącej opinii z zakresu ochrony środowiska, co do ustalenia charakteru oddziaływania na środowisko naturalne punktu wymiany opon, ale nie poczynił też absolutnie żadnych ustaleń, czy jest to działalność uciążliwa w rozumieniu § 6 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Nie można też, zdaniem skarżącej kasacyjnie, zgodzić się z argumentacją Sądu powielającą stanowisko organu administracji, że pojęcie "rzemiosła i drobnej wytwórczości" odnosi się jedynie do "formy zatrudnienia, a nie do przeznaczenia terenu". Z art.2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, przy zatrudnieniu do 50 pracowników. Wymienione w ustawie enumeratywnie wyliczone wyłączenia, nie odnoszą się absolutnie do formy działalności.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie, Sąd w swych rozważaniach dokonał również nieuprawnionej interpretacji i niewłaściwej wykładni § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r. Nr 213, poz. 1397) poprzez przyjęcie, że punkt wymiany opon jest stacją obsługi środków transportu oraz wysnucie a priori z tego nieuzasadnionej konkluzji, że charakter tego punktu wymiany jest uciążliwy i oddziałuje negatywnie na środowisko naturalne. W kwestii tej nie dokonano żadnych sprawdzeń i ustaleń. W konsekwencji, w ocenie skarżącej kasacyjnie, Sąd dokonał też niewłaściwej interpretacji oraz wykładni art. 35 ust. 1, 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że przedłożony projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało bezzasadną odmową jego zatwierdzenia i wydania pozwolenia na budowę.

Skarżąca kasacyjnie podniosłą, że Sąd bezzasadnie zastosował § 6 ust. 4 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego R. P. czego skutkiem była nieuprawniona konkluzja, że punkt wymiany opon jest warsztatem samochodowym, którego rodzaj i charakter daje podstawy do przyjęcia, że jest to działalność oddziałująca na środowisko naturalne oraz okolicznych mieszkańców w taki sposób, że powoduje to jego znaczną uciążliwość.

Całość postępowania przeprowadzona została z naruszeniem art. 9 K.p.a. poprzez błędne wskazanie zakresu nieprawidłowości do usunięcia w postanowieniu Prezydenta Koszalina z dnia [...] czerwca 2012 r. W odniesieniu do tego zarzutu Sąd I instancji w żaden sposób się nie wypowiedział sankcjonując w ten sposób niezgodne z literą prawa działania organów administracji. W postanowieniu tym nałożono obowiązek usunięcia nieprawidłowości w zakresie niezgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Do tego zarzutu Sąd nie odniósł się w żaden sposób i nie dał temu wyrazu zarówno w ustnych jak i pisemnych motywach orzeczenia.

Zdaniem skarżącej kasacyjnie usunęła ona wymienione w postanowieniu Prezydenta zalecenia i w całości wykonała nałożony na nią obowiązek. Usunęła też w zakreślonym terminie wszelkie wskazane nieprawidłowości, co zdaje się podważać Sąd nie przedstawiając przy tym żadnych argumentów na poparcie wysnutej tezy. Organ administracji, w ocenie skarżącej kasacyjnie, bezpodstawnie uznał, że upłynął termin do usunięcia nieprawidłowości.

Skarżąca kasacyjnie podniosła, że nie formułując formalnego zarzutu, ze smutkiem konstatuje, iż działania organów obu instancji abstrahują od wskazania zawartego w art. 8 K.p.a. stanowiącego, że organy administracji obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zdaniem skarżącej kasacyjnie traktowanie jej w opisany powyżej sposób, gdy stara się ona wzmacniać gospodarkę regionu tworząc nowe miejsca pracy i zapewniając byt wielu rodzinom Koszalina owego zaufania absolutnie nie pogłębiają lecz umacniają wręcz w poczuciu bezsilności i bezduszności wielkiej machiny biurokratycznej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez E. R. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zasadniczą kwestią przesądzającą o tym, czy wyrok Sądu I instancji oraz kontrolowane przez ten Sąd decyzje nie naruszają prawa jest to, czy planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Planowana inwestycja polegać miała na budowie budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną wraz z przyłączem wody i przyłączem kanalizacji. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy pisma inwestorki z dnia [...] czerwca 2012 r. w projekcie wydzielono 2 lokale mieszkalne oraz przewidziano działalność handlowo-usługową polegającą na sprzedaży i wymianie opon. Inwestycję planowano zrealizować na działkach, które w miejscowym planie zagospodarowania znajdują się na terenie oznaczonym symbolem 15 MJ/U. Podstawowe przeznaczenie tego terenu nazwanego w miejscowym planie terenem elementarnym, to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i usługowa (§ 9 pkt 1). Wśród zasad zabudowy i zagospodarowania terenu wymienionych w § 9 pkt 2 lit. a miejscowego planu wymieniona została zasada, że dopuszcza się lokalizację nieuciążliwej funkcji usługowej.

W § 6 pkt 2 miejscowego planu wskazano, że teren MJ to teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, przy czym na terenie tym dopuszcza się działalność usługową nie powodującą uciążliwości dla terenów otaczających. Na terenie tym obowiązuje zakaz lokalizacji nowych zakładów produkcyjnych z wyjątkiem zakładów usługowych, których działalność gospodarcza zamyka się wewnątrz budynku i nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia. Z kolei teren oznaczony symbolem U, to tereny przeznaczone pod usługi komercyjne handlu, gastronomii, rzemiosła i drobnej wytwórczości oraz inne tereny takie jak tereny hoteli, banków, klubów, oświaty, profilaktyki, rehabilitacji i ochrony zdrowia w tym handlu (UH) i gastronomii (UG). Na całym terenie wprowadzony został zakaz lokalizacji usług handlu paliwami, gazami, olejami, smarami, handlu hurtowego i obiektów handlowych o powierzchni sprzedażowej powyżej 2000 m2, oraz uciążliwych warsztatów samochodowych, stolarni, piekarni i masarni.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wymogi związane z przeznaczeniem terenu 15 MJ/U są uszczegółowieniem wymogów wskazanych w § 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Planowana inwestycja musi spełniać nie tylko wymogi wskazane w § 9 miejscowego planu, ale również wymogi wynikające z § 6 tego planu. W ocenie NSA, działalność handlowo-usługową polegającą m.in. na wymianie opon należy uznać za działalność polegającą na prowadzeniu uciążliwego warsztatu samochodowego. Wymiana opon związana byłaby z emisją spalin oraz emisją hałasu przez pojazdy, których posiadacze przybywałyby na teren działania warsztatu. Warsztat samochodowy nie musi zapewniać kompleksowej obsługi. Warsztat taki może być wyspecjalizowany i zapewniać usługi konkretnego rodzaju. Wskazać również należy, że z § 6 miejscowego planu wynika, że na terenie MJ dopuszczalne jest prowadzenie działalności gospodarczej, która nie wiąże się z jakąkolwiek uciążliwością dla otoczenia.

Podsumowując, w konsekwencji zarzuty wymienione w punktach 1, 5, 6 i 7 skargi kasacyjnej uznać należy za niezasadne. Słusznie bowiem organy administracji oraz Sąd kontrolujący wydane przez te organy decyzje uznały, że planowana inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Niezasadny jest, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzut naruszenia art. 9 K.p.a. Przepis ten stanowi, że organy administracji publicznej są obowiązane do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. Nadto przepis ten stanowi, że organy administracji czuwają nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, i w tym celu udzielają im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Skarżąca kasacyjnie upatruje naruszenia tego przepisu w tym, że organy administracji bezpodstawnie uznały, że nie usunęła ona nieprawidłowości w projekcie budowlanym polegającej na niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania. Jest to argument niezasadny, gdyż analiza treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pozwala stwierdzić, że organy administracji słusznie uznały, iż planowana inwestycja jest niezgodna z przepisami tego planu.

Za niezasadny uznać należy zarzut naruszenia art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z "Opinii w sprawie oddziaływania na środowisko budynku handlowo-usługowego w postaci serwisu opon z częścią mieszkalną przewidzianą do lokalizacji w K. przy ul. Z." i nieustosunkowanie się do tej opinii. Opinia ta znajdowała się w aktach sprawy i organy administracji miały możliwość zapoznania się z ta opinią. Organy administracji zasadnie nie wzięły tej opinii pod uwagę przy wydawaniu decyzji, gdyż w istocie była to opinia, co do prawa, a nie co do faktów. O tym, czy inwestycja narusza bądź nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rozstrzyga organ administracji, a nie biegły. Przedłożona opinia mogła być traktowana wyłącznie, jako argument wspierający twierdzenia inwestorki. Organ administracji mógłby ten argument wziąć pod uwagę, gdyby był on zasadny. Zawarte w tej opinii twierdzenie, że planowana inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest jednak nieuzasadnione.

Zarzut naruszenia § 3 ust. 1 pkt 76 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) nie mógł być podstawą uwzględnienia kasacji. Przepis ten nie powinien być brany pod uwagę przez organy administracji oraz Sąd I instancji przy ocenie, czy planowana inwestycja negatywnie oddziałuje na środowisko. Przepis ten, w czasie wydawania zaskarżonej decyzji, stanowił, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się stacje obsługi lub remontowe sprzętu budowlanego, rolniczego lub środków transportu, inne niż wymienione w pkt 17-19 i 46, z wyłączeniem myjni i stacji kontroli pojazdów. Przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko nie może być utożsamiane z zawartym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pojęciem "działalności gospodarczej wiążącej się z uciążliwością dla środowiska", czy też pojęciem "uciążliwych warsztatów". Analizowanie przez organy administracji oraz Sąd I instancji planowanej inwestycji pod kątem jej kwalifikacji, jako inwestycji wymienionej w § 3 ust. 1 pkt 76 ww. rozporządzenia było zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy.

Również zarzut naruszenia art. 2 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle (Dz. U. z 2002 r. Nr 112, poz. 979 ze zm.) nie mógł być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej. Abstrahując od stanowiska organów administracji oraz Sądu w kwestii wykładni zawartego w § 6 pkt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pojęcia "rzemiosła i drobnej wytwórczości" stwierdzić należy, że nawet gdyby przyjąć, planowane przez skarżącą kasacyjnie przedsięwzięcie mieści się w pojęciu rzemiosła i drobnej wytwórczości" to zarazem kwalifikować je należy, jako uciążliwy warsztat samochodowy. Tym samym planowane przez skarżąca kasacyjnie przedsięwzięcie jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i organy administracji nie mogły wydać pozwolenia na jego budowę.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.