Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Asesor WSA Maciej Borychowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. [...] S.A. z siedzibą w Z. na postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę

UZASANIENIE

Przedmiotem zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej: "WSA") w Warszawie jest postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego (dalej: "Organ", "Prezes UTK") z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...] odmawiające, na wniosek D. [...]S.A. z siedzibą w Z. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie z infrastruktury kolejowej zarządcy na rozkład jazdy pociągów 2016/2017 z uwagi na wystąpienie innej uzasadnionej przyczyny (dalej: "zaskarżone postanowienie").

Zaskarżone postanowienie zostało wydane na podstawie art. 61a § 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a."), w związku z art. 13a ust. 1 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 602, dalej: "u.t.k.").

Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Pismem z dnia [...] marca 2025 r. Skarżąca wystąpiła do Prezesa UTK z żądaniem wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie z infrastruktury kolejowej P. [...]S.A. (dalej: "zarządca") na rozkład jazdy pociągów 2016/2017. Skarżąca powołując się na art. 56 ust. 9 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (wersja przekształcona), art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. d u.t.k. oraz art. 61 § 1 k.p.a. wniósł o wszczęcie z urzędu postępowania w celu ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie przez przewoźników kolejowych z infrastruktury kolejowej należącej do zarządcy na rozkład jazdy pociągów 2016/2017, obejmujących stawki jednostkowe opłaty podstawowej za dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów.

Skarżąca powołując się na orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej oraz dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego, wskazała, że materialnoprawną podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania przez Prezesa UTK stanowi art. 56 ust. 9 dyrektywy 2012/34. Zgodnie z jego treścią, Organ regulacyjny rozpatruje wszelkie skargi, a w stosownych przypadkach występuje o udzielenie stosownych informacji i rozpoczyna konsultacje ze wszystkimi właściwymi stronami, w ciągu miesiąca od otrzymania skargi. Podejmuje decyzje w odniesieniu do każdej skargi, podejmuje działania w celu naprawy sytuacji oraz informuje właściwe strony o swojej decyzji wraz z uzasadnieniem w ustalonym z góry rozsądnym terminie, a w każdym razie nie później niż w ciągu sześciu tygodni od otrzymania wszystkich stosownych informacji. Bez uszczerbku dla uprawnień krajowych organów ochrony konkurencji w zakresie gwarantowania konkurencji na rynkach przewozów kolejowych organ regulacyjny w stosownych przypadkach podejmuje z własnej inicjatywy decyzje dotyczące odpowiednich środków mających na celu skorygowanie dyskryminacyjnego traktowania wnioskodawców, zakłócenia rynku oraz wszelkich innych przejawów niepożądanego rozwoju sytuacji na tych rynkach, w szczególności w odniesieniu do ust. 1 lit. a)-j).

Według Skarżącej, Prezes UTK ma obowiązek podjąć działania w celu naprawy sytuacji i podejmuje z własnej inicjatywy decyzje dotyczące odpowiednich środków mających na celu skorygowanie dyskryminacyjnego traktowania wnioskodawców. Zdaniem Strony z przytoczonego wyżej przepisu dyrektywy wynika uprawnienie organu regulacyjnego przeprowadzenia z urzędu postępowania w celu ustalenia właściwych stawek jednostkowych opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej w przypadku, gdy uprzednia decyzja o zatwierdzeniu stawek została zmieniona w ten sposób, że sąd odmówił zatwierdzenia tych stawek.

Skarżąca powołując się na uzasadnienie wyroku TSUE z 7 marca 2024 r., C-582/22 [...]., w myśl którego organ regulacyjny jest uprawniony do stwierdzenia nieważności opłat ze skutkiem ex tunc, gdy decyzja zatwierdzająca opłaty została wydana niezgodnie z obowiązującym prawem. Ponadto Skarżąca przywołuje również wyrok TSUE z 9 września 2021 r. C-144/20 [...], z którego ma wynikać, że organ regulacyjny posiada uprawnienie do podjęcia działań zmierzających do ustalenia właściwej wysokości tych stawek w postępowaniu prowadzonym z urzędu, a także wyrok TSUE z 3 maja 2022 r. C-453/20 [...], rozstrzygający o możliwości działania przez organ regulacyjny z urzędu.

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r. nr [...]Prezes UTK odmówił wszczęcia, na wniosek Skarżącej, postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie z infrastruktury kolejowej zarządcy na rozkład jazdy pociągów 2016/2017 z uwagi na wystąpienie innej uzasadnionej przyczyny.

Według Organu inną uzasadnioną przyczyną w tym przypadku jest fakt, że sprawa (ustalenie wysokości opłat w rozkładzie jazdy pociągów 2016/2017), w stosunku do której Skarżąca wnioskuje o wszczęcie postępowania, została już poddana kontroli Prezesa UTK w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji z dnia [...]lipca 2016 r., znak: [...]. Organ wyjaśnił przy tym, że powyższa decyzja poddana została również kontroli sądowej. W związku z tym zdaniem Organu uznać należy, że spełniona została przesłanka z art. 61a § 1 k.p.a.

Sąd Apelacyjny w W. rozpoznał sprawę na skutek apelacji Izby Gospodarczej Transportu Lądowego oraz zainteresowanego Związku Niezależnych Przewoźników Kolejowych w W. od wyroku Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (SOKiK) z [...] czerwca 2019 r., sygn. akt XVII [...]/16, i zmienił wyrokiem z [...] lipca 2021 r., sygn. akt VII [...]/19, wyrok SOKiK w ten sposób, że odmówił zatwierdzenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej oraz stawek opłaty podstawowej za minimalny dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów na rozkład jazdy pociągów 2016/2017. Zatem stawki jednostkowe opłaty podstawowej za minimalny dostęp do infrastruktury kolejowej opracowane przez zarządcę na rozkład jazdy pociągów został już, na podstawie art. 33 ust. 8 u.t.k. (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania niżej wymienionych decyzji), poddane badaniu w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ich zatwierdzania.

Co do interpretacji pojęcia "innej uzasadnionej przyczyny", Organ wskazał, że ustawodawca nie sprecyzował jakie konkretnie są to przypadki. Jednakże z ugruntowanych poglądów przedstawicieli doktryny można uznać, że do innych uzasadnionych przyczyn można zaliczyć np. sytuacje, w której żądanie jednostki dotyczy sprawy rozstrzygniętej już decyzją. W ocenie Prezesa UTK nie można więc rozpatrzyć ponownie wniosku Skarżącej od strony merytorycznej. Wszczęcie postępowania w zakreślonym wnioskiem obszarze spowodowałoby rozpatrywanie sprawy, która była już przedmiotem postępowania administracyjnego przed Prezesem UTK i które zostało zakończone wydaniem ww. decyzji, a także poddane kontroli sądowej. W przypadku gdy Organ dopuszcza wydanie postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania z uwagi na istniejący stan res iudicata, warunkiem koniecznym wydania postanowienia na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. jest stwierdzenie tożsamości stosunku administracyjnoprawnego występującego pomiędzy sprawą zakończoną wydaniem ostatecznej decyzji oraz powtórnym podaniem o wszczęcie postępowania administracyjnego. Tożsamość ta istnieje wówczas, gdy: dotyczy ona tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego, a do tego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Według Organu wszczęcie postępowania administracyjnego w oparciu o wniosek Skarżącej spowodowałoby, że Prezes UTK prowadziłby postępowanie w sprawie uprzednio rozstrzygniętej ww. decyzjami administracyjnymi, co z kolei prowadziłoby do stwierdzenia, na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., nieważności tak wydanej decyzji.

Prezes UTK wyjaśnił, że w orzecznictwie sądowym wskazuje się, że do innych uzasadnionych przyczyn zaliczyć można sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej już zapadło rozstrzygnięcie (res iudicata) lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok NSA z 25 września 2024 r. sygn. akt III FSK 1584/23 Legalis, wyrok NSA z 27 sierpnia 2024 r. sygn. akt III OSK 271/23, Legalis; wyrok NSA z 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 137/14, Legalis; wyrok NSA z 13 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2565/16, Legalis; wyrok NSA z 6 września 2018 r., sygn. akt I OSK 449/18, Legalis).

Końcowo Organ przytoczył postanowienie z 29 sierpnia 2023 r., sygn. akt II NSK 80/23, w którym Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej od postanowienia Sądu Apelacyjnego w W. z [...] grudnia 2022 r., sygn. akt VII [...]/22, oddalającego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania oraz odrzucającego odwołanie od decyzji Prezesa UTK z [...] kwietnia 2009 r., nr [...]. W ww. wyroku Sąd Najwyższy stwierdził, że z uwagi na ponad 15-letni upływ czasu od wydania decyzji stawkowej brak jest możliwości wzruszenia z przyczyn proceduralnych takich decyzji. Sąd Najwyższy uznał, że z uwagi na upływ czasu od wydania decyzji niedopuszczalne jest jej badanie z punku widzenia przesłanek określonych w przepisach prawa materialnego. Powyższe wskazuje zatem, że generalnie w sprawach z zakresu stawek dostępu do infrastruktury kolejowej, znaczny upływ czasu powoduje, że w ocenie Sądu Najwyższego nie jest celowe wzruszanie decyzji stawkowych.

Z rozstrzygnięciem Organu nie zgodziła się Skarżąca, zaskarżając do WSA w Warszawie postanowienie z dnia 23 kwietnia 2025 r. Zaskarżonemu postanowieniu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 56 ust. 9 Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2012/34/UE z dnia 21 listopada 2012 r. w sprawie utworzenia jednolitego europejskiego obszaru kolejowego (wersja przekształcona), (dalej: "dyrektywa 2012/34/UE") oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.t.k., poprzez nierozpoznanie istoty sprawy i odmowę wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie z infrastruktury kolejowej P. [...] S.A. na rozkład jazdy pociągów 2016/2017 z uwagi na wcześniejsze wydanie przez Prezesa UTK decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. zatwierdzającej te stawki, mimo że przedmiotem niniejszej sprawy nie miało być ponowne zatwierdzenie stawek zgłoszonych przez P. [...] S.A. w 2016 roku, ale doprowadzenie do ustalenia przez zarządcę nowych stawek, zgodnych z obowiązującymi przepisami i w konsekwencji ich zatwierdzenia przez organ.

Zdaniem Skarżącej naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Prezes UTK właściwie rozpoznał przedmiot wniosku z dnia [...].03.2025 r. nie mógłby stwierdzić, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...].07.2016 r., ale musiałby merytorycznie odnieść się do tego wniosku.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz o zasądzenie od Organu na swoją rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że wydając zaskarżone postanowienie Prezes UTK naruszył art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem zgodnie z tymi przepisami organy administracji publicznej mają obowiązek stać na straży praworządności oraz z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Ponadto organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Skarżąca podkreśliła, że w niniejszej sprawie Prezes UTK w sposób rażący naruszył te przepisy w powiązaniu z art. 56 ust. 9 dyrektywy 2012/34/UE oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. d) u.t.k. Skarżąca nadmieniła, że w wydanym postanowieniu odmawiającym wszczęcia postępowania, Organ powołał się na "inną uzasadnioną przyczynę", którą stanowić ma fakt zatwierdzenia stawek opłat za lata 2016/2017 w postępowaniu prowadzonym w 2016 r., mimo że decyzja wydana wówczas przez Organ została prawomocnie zmieniona i wniosek zarządcy infrastruktury został oddalony.

Strona wskazała, że przedmiotem wniosku złożonego w niniejszej sprawie było wszczęcie postępowania, którego celem jest ustalenie i zatwierdzenie właściwej wysokości stawek jednostkowych na rozkład jazdy pociągów 2016/2017. W związku z prawomocną odmową zatwierdzenia stawek zaistniała bowiem sytuacja, w której nie obowiązują i nie obowiązywały w okresie, na który został ustalony przez P. [...] S.A. cennik, żadne stawki opłaty podstawowej za dostęp do infrastruktury kolejowej i za dostęp do urządzeń związanych z obsługą pociągów. W związku z tym Prezes UTK powinien z urzędu podjąć działania zmierzające do ustalenia tych stawek, pomimo, że upłynął już okres, w którym mają one obowiązywać.

W ocenie Skarżącej we wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Strona wprost wskazywała, że nie istnieją obecnie stawki zatwierdzone w jakiejkolwiek decyzji Prezesa UTK, ani na okres 2016/2017, ani na lata wcześniejsze, gdyż żadna z wcześniej wydanych przez Prezesa UTK decyzji nie była zgodna z prawem. Zdaniem Skarżącej oddalając wniosek o wszczęcie postępowania, Prezes UTK powołał się na wcześniejszą swoją decyzję, która została prawomocnie zmieniona. Stanowi to o rażącym naruszeniu prawa w niniejszej sprawie. Według Skarżącej jest bowiem oczywiste, że nie stanowi żadnej przeszkody do prowadzenia postępowania mającego na celu ustalenie właściwej wysokości stawek za dostęp do infrastruktury kolejowej fakt wydania decyzji zatwierdzającej te stawki, która w toku postępowania odwoławczego została zmieniona w ten sposób, że wniosek zarządcy infrastruktury został oddalony. Skarżąca wskazuje, że prawomocna odmowa zatwierdzenia stawek jest równoznaczna z tym, iż nie obowiązują stawki, które zostały zgłoszone do zatwierdzenia. W związku z tym nie ma żadnej przeszkody w prowadzeniu postępowania, które ma na celu ustalenie prawidłowej wysokości tych stawek. Przeciwnie, takie ustalenie jest uzasadnione i konieczne. W ocenie Skarżącej naruszenie wskazanych wyżej przepisów miało wpływ na wynik sprawy, ponieważ gdyby Prezes UTK właściwie rozpoznał przedmiot wniosku z dnia [...] marca 2025 r., to nie mógłby stwierdzić, że sprawa została już rozstrzygnięta decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., ale musiałby merytorycznie odnieść się do tego wniosku.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Organ powołał się m.in. na pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy (SN) w wyroku z dnia 18 kwietnia 2024 r., sygn. akt II CSKP 6/22, który aprobuje stosowanie szerokiej wykładni przepisów u.t.k. i przepisów prawa unijnego w obliczu niedostatków legislacyjnych polskiego porządku prawnego. Jak wskazał SN w tym wyroku, "(...) charakter art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001/14/WE i art. 56 ust. 1 Dyrektywy 2012/34/UE pociąga za sobą konieczność współstosowania przez sądy i organy administracji publicznej, których może to dotyczyć, bezpośrednio skutecznej regulacji unijnej w zbiegu z relewantnymi przepisami u.t.k. (por. m.in. art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. d i art. 13 ust. 3c u.t.k., a także art. 33 ust. 15 u.tk.) i właściwymi przepisami procesowymi, w tym zwłaszcza kodeksu postępowania administracyjnego, w razie potrzeby z wykorzystaniem, nawet w szerokim zakresie, poza językowych dyrektyw wykładni oraz analogii, tak, aby umożliwić praktyczną realizację uprawnienia wynikającego de lege lata z art. 56 ust. 1 Dyrektywy 2012/34/UE (wcześniej - art. 30 ust. 2 dyrektywy 2001 /14/WE). Chodzi przy tym nie tylko o uprawnienie przewoźnika do zwrócenia się do Prezesa UTK jako organu regulacyjnego w celu zakwestionowania prawidłowości, opłat, także już uiszczonych, lecz również do poddania decyzji Prezesa UTK wydanej na skutek takiego wniosku kontroli sądowej (art. 56 ust. 10 Dyrektywy 2012/34/UE, art. 30 ust. 6 dyrektywy 2001/14/WE)". Prezes UTK wskazał, że z treści przytoczonego wyroku jasno wynika, że odczytywane łącznie przepisy u.t.k. oraz Dyrektywy 2012/34/UE przy zastosowaniu pozajęzykowych metod wykładni mają odniesienie do przypadków kwestionowania prawidłowości opłat, do których z całą pewnością nie zalicza się żądanie ustalenia wysokości opłat za dostęp do infrastruktury, które to zadanie należy wyłącznie do zarządców infrastruktury. Wątpliwości w tej kwestii nie pozostawia również prawodawca unijny, bowiem zgodnie z treścią art. 29 Dyrektywy 2012/34/UE to zarządca infrastruktury wyznacza i pobiera opłatę za użytkowanie infrastruktury zgodnie z ustalonymi ramami pobierania opłat oraz zasadami pobierania opłat, które – wynika ze zdania pierwszego tego przepisu – ustalane są przez państwa członkowskie.

Pismem z dnia [...] listopada 2025 r. Skarżąca wniosła o dopuszczenie dowodu z odpowiedzi pozwanego Skarbu Państwa na pozew z dnia [...] lipca 2025 r., złożonej w sprawie III [...]/25, toczącej się przed Sądem Okręgowym W. [...]w W. na okoliczność twierdzeń składanych w tym postępowaniu przez Prezesa UTK.

Sąd nie uwzględnił wniosku dowodowego Strony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

W ramach tej kontroli sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2024 r. poz. 935, z późn. zm., dalej: "P.p.s.a.").

Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 P.p.s.a. Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) P.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach, Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje za uwzględnienie.

Przedmiotem sądowej kontroli jest postanowienie Prezesa Urzędu Transportu Kolejowego z dnia [...] kwietnia 2025 r., którym odmówił Skarżącej - na podstawie art. 61a § 1 k.p.a., wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie ustalenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie z infrastruktury kolejowej zarządcy na rozkład jazdy pociągów 2016/2017, z uwagi na wystąpienie innej uzasadnionej przyczyny.

Zgodnie bowiem z art. 61 § 1 k.p.a., postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Z kolei w myśl art. 61a § 1 k.p.a. gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przepis art. 61 § 5 stosuje się odpowiednio.

Z treści art. 61a § 1 k.p.a. wynika zatem, że postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania może być wydane przez organ w przypadku zaistnienia przesłanek o charakterze podmiotowym lub przedmiotowym. Odnosząc się do podmiotowej przesłanki odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego dość wskazać, że dotyczy sytuacji, gdy żądanie nie pochodzi od strony. Jeśli zaś chodzi o przesłankę przedmiotową "z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte", to należy wskazać, że w sytuacji, gdy dany podmiot żąda wszczęcia postępowania w sprawie, w której nie można wydać decyzji administracyjnej, czy też nie ma podstaw do działania przez organ, wówczas organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego. Pojęcie "innych uzasadnionych przyczyn" nie zostało zdefiniowane w przepisach Kodeksu postępowania administracyjnego. Chodzi tu o sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania (np. wyrok NSA z 20 listopada 2017 r., sygn. akt II GSK 1706/17). Organ na tym etapie postępowania bada, czy zachodzą podstawy do wszczęcia postępowania, dokonując oceny, czy istnieją przesłanki procesowe uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie wniosku. Oznacza to, że odmowa wszczęcia postępowania może mieć miejsce jedynie w sytuacjach oczywistych, nie wymagających analizy sprawy i przeprowadzenia dowodów. Na skutek odmowy wszczęcia postępowania organ nie prowadzi bowiem postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. W doktrynie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych do takich uzasadnionych przyczyn zalicza się m.in. wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej, powagę rzeczy osądzonej, sprawę w toku, upływ terminu prawa materialnego skutkujący brakiem możliwości domagania się przyznania określonego uprawnienia (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2022, art. 61a) oraz powołana tam literatura; por. wyrok WSA w Opolu z dnia 22 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Op 69/20).

Mając na uwadze powyższe Sąd wskazuje, że na organie ciąży obowiązek przeprowadzenia wstępnej analizy wniosku (zgłoszonego żądania) pod kątem ewentualnego wystąpienia okoliczności uniemożliwiających merytoryczne rozpatrzenie podania. Na tym etapie organ administracji przeprowadza badanie dopuszczalności zgłoszonego wniosku pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, przy czym, co Sąd z całą mocą podkreśla, przy dokonywaniu tej oceny organ nie może gromadzić dowodów ani czynić ustaleń co do stanu faktycznego, nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2017 r., sygn. akt II OSK 2600/16). Jak bowiem trafnie zauważa się w orzecznictwie oraz doktrynie, wszczęcie postępowania na żądanie strony może nastąpić jedynie wówczas, gdy przepis prawa normuje możliwość żądania określonego zachowania organu administracji.

W realiach niniejszej sprawy Skarżąca wnioskuje o wszczęcie postępowania w celu ustalenia prawidłowej wysokości stawek opłat za korzystanie z infrastruktury kolejowej zarządzanej przez P. [...]S.A. obowiązujących w rozkładach jazdy pociągów na lata 2016/2017, w zakresie których wyrokiem z dnia [...] lipca 2021 r. (VII [...]/19) Sąd Apelacyjny w W. zmienił wyrok Sądu Okręgowego w W. (SOKiK) z dnia [...] czerwca 2019 r. (XVII [...]/16) w ten sposób, że odmówił P. [...] S.A. zatwierdzenia stawek jednostkowych opłaty podstawowej za korzystanie przez przewoźników kolejowych z infrastruktury kolejowej, na rozkład jazdy pociągów 2016/2017.

Przechodząc do oceny przepisów prawa, na które powołuje się Skarżąca, wskazać należy, że zgodnie z art. 56 ust. 1 lit. e dyrektywy 2012/34/UE (Funkcje organu regulacyjnego), stanowi, iż nie naruszając art. 46 ust. 6, wnioskodawca ma prawo odwołania się do organu regulacyjnego, jeżeli uważa, że został potraktowany niesprawiedliwie, dyskryminacyjnie lub został w jakikolwiek inny sposób poszkodowany, w szczególności od decyzji podjętych przez zarządcę infrastruktury lub, w stosownym przypadku, przedsiębiorstwo kolejowe lub operatora obiektu infrastruktury usługowej w zakresie dotyczącym poziomu lub struktury opłat za dostęp do infrastruktury, które są lub mogą być wymagane do zapłaty.

Organ regulacyjny zapewnia, aby opłaty ustalone przez zarządcę infrastruktury były zgodne z rozdziałem IV sekcja 2 i były niedyskryminacyjne. Negocjacje między wnioskodawcami a zarządcą infrastruktury dotyczące poziomu opłat za dostęp do infrastruktury mogą być dopuszczalne tylko wówczas, jeżeli są prowadzone pod nadzorem organu regulacyjnego. Organ regulacyjny interweniuje, jeśli zajdzie prawdopodobieństwo, że negocjacje naruszą wymogi niniejszego rozdziału (ust. 6).

Organ regulacyjny rozpatruje wszelkie skargi, a w stosownych przypadkach występuje o udzielenie stosownych informacji i rozpoczyna konsultacje ze wszystkimi właściwymi stronami, w ciągu miesiąca od otrzymania skargi. Podejmuje decyzje w odniesieniu do każdej skargi, podejmuje działania w celu naprawy sytuacji oraz informuje właściwe strony o swojej decyzji wraz z uzasadnieniem w ustalonym z góry rozsądnym terminie, a w każdym razie nie później niż w ciągu sześciu tygodni od otrzymania wszystkich stosownych informacji. Bez uszczerbku dla uprawnień krajowych organów ochrony konkurencji w zakresie gwarantowania konkurencji na rynkach przewozów kolejowych organ regulacyjny w stosownych przypadkach podejmuje z własnej inicjatywy decyzje dotyczące odpowiednich środków mających na celu skorygowanie dyskryminacyjnego traktowania wnioskodawców, zakłócenia rynku oraz wszelkich innych przejawów niepożądanego rozwoju sytuacji na tych rynkach, w szczególności w odniesieniu do ust. 1 lit. a)-j).

Decyzja organu regulacyjnego jest wiążąca dla wszystkich stron objętych tą decyzją i nie podlega kontroli ze strony innej instancji administracyjnej. Organ regulacyjny ma uprawnienia do egzekwowania swoich decyzji przy pomocy odpowiednich sankcji, w tym kar pieniężnych.

W przypadku odwołania się od odmowy przyznania zdolności przepustowej lub od warunków oferty zdolności przepustowej organ regulacyjny potwierdza, że decyzja zarządcy infrastruktury nie wymaga żadnych zmian albo wymaga zmiany tej decyzji zgodnie z określonymi przez siebie wskazówkami (ust. 9).

Państwa członkowskie zapewniają, aby decyzje podejmowane przez organ regulacyjny podlegały kontroli sądowej. Odwołanie może mieć skutek zawieszający w stosunku do decyzji organu regulacyjnego jedynie w przypadku, gdy niezwłoczne wykonanie decyzji organu regulacyjnego może przynieść nieodwracalne lub wyraźnie nadmierne szkody wnoszącemu odwołanie. Niniejszy przepis nie narusza uprawnień sądu rozpatrującego odwołanie, przyznanych, w stosownych przypadkach, na mocy prawa konstytucyjnego (ust. 10).

We wniosku z dnia [...] marca 2025 r. Spółka nie wskazała na okoliczność, że została potraktowana niesprawiedliwie, dyskryminacyjnie lub została w jakikolwiek inny sposób poszkodowana. Podniosła, iż w polskim systemie prawnym przewoźnicy nie mieli zapewnionej możliwości samodzielnego kwestionowania ustalanych przez zarządcę i zatwierdzanych przez Prezesa UTK stawek opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej.

Zauważyć wypada, iż wskazane przez Spółkę przepisy stanowiące podstawę wniosku z dnia [...] marca 2025 r., to przepisy kompetencyjne adresowane do organu nadzoru, czyli Prezesa UTK (Funkcje organu regulacyjnego).

Na gruncie regulacji krajowych, zadania z zakresu regulacji rynku kolejowego przewidziane zostały w art. 13 u.t.k, gdzie określono, że do zadań Prezesa UTK z zakresu regulacji transportu kolejowego należy m.in. nadzór nad sprawiedliwym i niedyskryminującym traktowaniem przez zarządców wszystkich aplikantów w zakresie dostępu do infrastruktury kolejowej przez nadzór nad poprawnością ustalania i pobierania przez zarządcę opłat za udostępnianie infrastruktury kolejowej (art. 13 ust. 1 pkt 1 lit. d ww. ustawy).

Stosownie do brzmienia art. 29 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym udostępnianie infrastruktury kolejowej polega na:

1) rozpatrywaniu wniosków aplikanta o przydzielenie zdolności przepustowej;

2) przydzielaniu aplikantowi zdolności przepustowej, w tym:

a) przydzielaniu trasy pociągu,

b) przydzielaniu zdolności przepustowej dla wykonania manewrów lub postoju pojazdów kolejowych;

3) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu wskazanemu przez aplikanta wykorzystania przydzielonej zdolności przepustowej;

4) umożliwieniu przewoźnikowi kolejowemu skorzystania z pozostałych usług, o których mowa w ust. 1 załącznika nr 2 do ustawy.

Zgodnie zaś z art. 29a ust. 1 u.t.k., który stanowi, że przewoźnicy kolejowi są uprawnieni do minimalnego dostępu do infrastruktury kolejowej z zachowaniem zasad równego ich traktowania.

Oznacza to, iż na Prezesie UTK spoczywa obowiązek zagwarantowania, by zarządca infrastruktury kolejowej zapewniał wszystkim przewoźnikom kolejowym niedyskryminujący dostęp do infrastruktury kolejowej.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 u.t.k., zarządca opracowuje system pobierania opłat na okres obowiązywania rocznego rozkładu jazdy pociągów oparty na takich samych zasadach w odniesieniu do wszystkich aplikantów dla całej sieci kolejowej.

Zarządca opracowuje projekt cennika określającego:

1) opłatę za obsługę wniosku o przydzielenie zdolności przepustowej, o której mowa w ust. 2;

2) sposób ustalania stawki jednostkowej opłaty podstawowej na podstawie stawek cząstkowych i współczynników korygujących wraz z określeniem ich wartości;

3) sposób ustalania stawki jednostkowej opłaty manewrowej;

4) sposób ustalania opłat rezerwacyjnych, o których mowa w ust. 3 i 11;

5) sposób ustalania opłat za postój pojazdów kolejowych;

6) opłaty, o których mowa w ust. 12, albo sposób ich ustalania (ust. 13 art. 33 u.t.k.).

Prezes UTK w terminie 90 dni od dnia otrzymania projektu cennika, o którym mowa w ust. 13, w drodze decyzji, zatwierdza go w części dotyczącej sposobu ustalania stawki jednostkowej opłaty podstawowej i manewrowej albo odmawia jego zatwierdzenia w przypadku stwierdzenia jego niezgodności z obowiązującymi przepisami (ust. 15 art. 33 u.t.k.). W przypadku odmowy zatwierdzenia projektu cennika, o którym mowa w ust. 13, zarządca podejmuje decyzję o:

1) stosowaniu w okresie obowiązywania rozkładu jazdy pociągów, którego projekt cennika dotyczył, cennika obowiązującego w poprzednim okresie obowiązywania rocznego rozkładu jazdy pociągów albo

2) opracowaniu nowego projektu cennika i ponownym przedstawieniu go do zatwierdzenia w trybie, o którym mowa w ust. 15 (art. 33 ust. 18).

Prezes UTK wykonuje swoje zadania, o których mowa powyżej m.in. poprzez nadzór nad poprawnością ustalania i pobierania przez zarządcę opłat za udostępnianie infrastruktury kolejowej.

Dodać należy, iż w ustawie z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568, z późn. zm., dalej: "k.p.c.") zostało uregulowane postępowanie odrębne z zakresu regulacji transportu kolejowego, tj. w sprawach odwołań do Sądu Okręgowego w W. - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów od decyzji Prezesa UTK i zażaleń na postanowienia Prezesa UTK (art. 47968 k.p.c.). Odwołanie od decyzji Prezesa UTK wnosi się za jego pośrednictwem do SOKiK w terminie dwutygodniowym od dnia doręczenia decyzji (art. 47969 k.p.c.). W sprawach z zakresu regulacji transportu kolejowego stronami są także Prezes UTK i zainteresowany, którym jest ten, czyje prawa lub obowiązki zależą od rozstrzygnięcia procesu; jeżeli zainteresowany nie został wezwany do udziału w sprawie, SOKiK wezwie go na wniosek strony lub z urzędu (art. 47972 k.p.c.)

W motywie 42 dyrektywy 2012/34/UE wyjaśniono, że systemy pobierania opłat i alokacji zdolności przepustowej powinny pozwalać na równy i niedyskryminacyjny dostęp dla wszystkich przedsiębiorstw i mieć na celu możliwie jak najpełniejsze zaspokojenie potrzeb wszystkich użytkowników i rodzajów przewozów w sposób sprawiedliwy i niedyskryminacyjny. Takie systemy powinny pozwalać na uczciwą konkurencję przy wykonywaniu przewozów kolejowych. Przepisy dyrektywy 2012/34/UE wymagają, aby zapewniony został wszystkim przedsiębiorstwom kolejowym, w niedyskryminacyjny sposób, minimalny pakiet dostępu określony w załączniku II pkt 1 (art. 13 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE). Bez uszczerbku dla innych przepisów dyrektywy 2012/34/UE, opłaty za minimalny pakiet dostępu oraz dodatkowo za dostęp do infrastruktury łączącej obiekty infrastruktury usługowej powinny być ustalane po koszcie, który jest bezpośrednio ponoszony jako rezultat przejazdu pociągu (art. 31 ust. 3 zdanie pierwsze dyrektywy 2012/34/UE).

W wyroku z 7 marca 2024 r. o sygn. C-582/22 TSUE wskazał, że organ regulacyjny ma prawo narzucić zarządcy infrastruktury kolejowej pewne zmiany w systemie pobierania opłat, jednak muszą być one uzasadnione naruszeniem dyrektywy 2012/34/UE i ograniczać się do zaradzenia sytuacjom niezgodności z dyrektywą i nie mogą obejmować ocen celowości dokonywanych przez ten organ, naruszających zakres swobody tego zarządcy. Z przedmiotowego wyroku (pkt 65) wynika również, że "W tych okolicznościach - jak zauważył w istocie rzecznik generalny w pkt 36 opinii - zgodnie z zasadą autonomii proceduralnej każde państwo członkowskie powinno określić rozsądne granice czasowe mające zastosowanie do skarg, w których wnioskodawcy, w tym przedsiębiorstwa transportu kolejowego, zwracają się do organu regulacyjnego zgodnie z art. 56 ust. 1 dyrektywy 2012/34 o dokonanie kontroli zgodności z prawem decyzji podjętych przez zarządcę infrastruktury, w szczególności w odniesieniu do systemu pobierania opłat oraz poziomu lub struktury opłat za użytkowanie infrastruktury, z zastrzeżeniem poszanowania zasad równoważności i skuteczności.".

W ocenie Sądu ww. fragment wyroku potwierdza, ewentualne podjęcie przez Prezesa UTK czynności dotyczących skarg w sprawach określonych w art. 56 ust. 1 dyrektywy 2012/34/UE, w szczególności w odniesieniu do systemu poboru opłat za użytkowanie infrastruktury. TSUE potwierdził również w tym wyroku, że prawidłowa interpretacja art. 56 ust. 1, 6 i 9 dyrektywy 2021/34/UE stoi na przeszkodzie regulacjom państw członkowskich wyłączającym wszelką właściwość organu regulacyjnego, do którego złożono wniosek na podstawie ust. 1 tego artykułu, do sprawdzenia zgodności z prawem opłat za użytkowanie infrastruktury. Natomiast z regulacji przedmiotowej dyrektywy, jak i wspomnianego wyroku nie sposób wywieść, że art. 56 ust. 1, 6 i 9 dyrektywy 2012/34/UE stanowi podstawę wszczęcia postępowania administracyjnego – co do zasady i w oderwaniu od jakiejkolwiek skargi. Jak bowiem wynika z punktu 46 wyroku C-582/22 "W tych okolicznościach, gdy do organu regulacyjnego wpłynie skarga przedsiębiorstwa kolejowego, to ów organ, do którego należy zapewnienie przestrzegania obowiązków zarówno przez zarządców infrastruktury, jak i przez podmioty świadczące usługi kolejowe, jest zobowiązany - zgodnie z samym brzmieniem art. 56 ust. 1 dyrektywy 2012/34 - do zbadania, czy owo przedsiębiorstwo kolejowe zostało potraktowane w nieuczciwy lub dyskryminacyjny sposób lub też zostało w jakikolwiek inny sposób poszkodowane, co obejmuje w szczególności kwestie dotyczące pobierania opłat za infrastrukturę.".

Tym czasem jak wynika z wniosku Strony, dotyczy on ustalenia właściwych stawek jednostkowych opłat za dostęp do infrastruktury kolejowej. Zatem, jak należy sądzić, ponownego zatwierdzenia stawek na rozkład jazdy 2016/2017. Jak się jednak wydaje, takie ponowne zatwierdzenie wymagałoby przestrzegania zasad zatwierdzenia wynikającego z uregulowań u.t.k., z poszanowaniem procedury ich zatwierdzania.

W realiach niniejszej sprawy, wniosek Skarżącej oparty na przepisach kompetencyjnych Organu, dotyczy rozstrzygnięcia o legalności przyjętego przez zarządcę infrastruktury systemu pobierania opłat, tzw. procedura ex post, pozwalająca na zakwestionowanie legalności opłat ustanowionych przez zarządcę po opublikowaniu cennika. Wniosek Skarżącej sprowadza się do żądania wszczęcia postępowania prowadzonego przez organ nadzoru - Prezesa UTK, którego istotą jest egzekwowanie od zarządcy infrastruktury ciążących na nim obowiązków opisanych powyżej, a dotyczących rozkładów jazdy na lata 2016/2017, czyli nadzorczo-kontrolnego, a postępowanie takie jest wszczynane wyłącznie z urzędu. Co do zasady w sytuacji, gdy ustawodawca określa możliwość wszczęcia postępowania w sprawie jedynie na zasadzie oficjalności, to złożenie wniosku o zainicjowanie takiego postępowania winno zakończyć się (niezależnie od przysługującego lub nie interesu prawnego wnioskodawcy) wydaniem rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania w oparciu o art. 61a § 1 k.p.a. przy uznaniu, że postępowanie "z innych przyczyn" nie może zostać wszczęte. Powyższe nie oznacza, że wniosek taki nie musi powodować jakiejkolwiek reakcji organu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25 lipca 2023 r., II OSK 814/22). Żądanie może stanowić impuls do wszczęcia postępowania z urzędu, podczas którego organ ustali krąg stron postępowania (w tym interes prawny wnioskodawcy).

Tak jak podniósł Prezes UTK w odpowiedzi na skargę, Sąd Najwyższy w wyroku z dnia [...] kwietnia 2024 r., sygn. akt II [...]/22 zauważył niedostatki legislacyjne w porządku polskim, chodzi przy tym nie tylko o uprawnienie przewoźnika do zwrócenia się do Prezesa UTK jako organu regulacyjnego w celu zakwestionowania prawidłowości opłat, także już uiszczonych, lecz również do poddania decyzji Prezesa UTK wydanej na skutek takiego wniosku kontroli sądowej (art. 56 ust. 10 dyrektywy 2012/34/UE, art. 30 ust. 6 dyrektywy 2001/14/WE). W ustawie nie zostało więc określone jak należy takie odwołanie traktować, jakie czynności powinien podjąć Prezes UTK wobec takiego odwołania i ograniczeń czasowych takiego odwołania.

W tym zakresie znajdzie zastosowanie zasada autonomii proceduralnej państw członkowskich. Sformułowanie tezy o istnieniu autonomii proceduralnej państw członkowskich wynika z braku kompleksowej regulacji unijnej harmonizującej prawo proceduralne państw członkowskich (Półtorak, 2014, s. 38). Autonomia proceduralna państw członkowskich jest rozumiana jako kompetencja państwa członkowskiego do uregulowania właściwości sądów i procedur (sądowych) służących rozpoznawaniu roszczeń opartych na prawie unijnym (ochronie praw wynikających z bezpośrednio skutecznych przepisów prawa unijnego) (Wróbel, 2005, s. 35).

W prawie krajowym art. 13 ust. 3c pkt 1 lit. c u.t.k. przyznaje przewoźnikowi kolejowemu prawo wniesienia skargi do Prezesa UTK w przedmiocie systemu pobierania opłat za udostępnianie infrastruktury kolejowej.

Do postępowania przed Prezesem UTK stosuje się, z zastrzeżeniem art. 13ab i art. 13b ust. 2 i 3, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 13a ust. 1 u.t.k.). Jak już jednak wspomniano, prawa do wniesienia skargi nie można utożsamiać z prawem do występowania w charakterze strony w postępowaniu nadzorczym (ex post) prowadzonym przez organ, a co za tym idzie również z prawem do żądania wszczęcia takiego postępowania.

Biorąc pod uwagę powyższe, Organ słusznie stwierdził, iż brak jest przesłanek do wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącej z dnia [...] marca 2025 roku i prawidłowo zastosował art. 61a § 1 k.p.a., albowiem zachodzi przesłanka przedmiotowa odmowy jego wszczęcia.

Na dokonaną ocenę nie ma wpływy zgłoszony przez Skarżącą wniosek dowodowy w postaci odpowiedzi pozwanego Skarbu Państwa na pozew z dnia [...] lipca 2025 r., złożonej w sprawie III [...]/25, toczącej się przed Sądem Okręgowym W. – [...] w W. na okoliczność twierdzeń składanych w tym postępowaniu przez Prezesa UTK.

Należy zauważyć, że przedmiotem postępowania wywiedzionego skargą jest ocena zasadności odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego – z uwagi na wystąpienie innej przyczyny. Zatem, przedmiotowo istotne są okoliczności czy w zawisłej przed WSA w Warszawie sprawie Organ prawidłowo ocenił, na podstawie argumentacji Strony, czy zachodzą lub nie podstawy wszczęcia postępowania we wnioskowanym zakresie. Odpowiedź na pozew stanowi natomiast stanowisko strony pozwanej na argumentacje zawarte w pozwie wraz ewentualnymi oświadczeniami. W związku z tym, wbrew twierdzeniu Skarżącej, twierdzenia autora odpowiedzi na pozew (tu: Prezesa UTK) pozostają bez wpływu na sentencję zaskarżonego postanowienia. Jak wynika bowiem z art. 106 § 3 P.p.s.a., przeprowadzenie przez sąd administracyjny dowodu uzupełniającego z dokumentów jest dopuszczalne, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości. Zdaniem Sądu w sprawie wątpliwości nie było. Nie było zatem potrzeby dopuszczania dowodu z pisma wniesionego w sporze cywilny, nawet jeżeli stronami są Skarżąca i Organ.

Konkludując, Prezes UTK zatem prawidłowo rozpoznał sprawę co do jej istoty i zasadnie wydał zaskarżone postanowienie.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddali skargę.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia niniejsza sprawa podlegała rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 P.p.s.a., z uwagi na spełnienie ustawowych przesłanek. Stosownie do art. 119 pkt 3 P.p.s.a. sprawa może być rozpatrzona w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Sprawa w takim przypadku rozpoznawana jest na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów – art. 120 P.p.s.a.

Wszystkie orzeczenia krajowych sądów administracyjnych powołane w niniejszym uzasadnieniu, dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl .