Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędzia del. WSA Leszek Kamiński Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 8 lipca 2011r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych K. i A.M. oraz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 1282/10 w sprawie ze skargi K. i A.M. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na odbudowę budynku 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

Wyrokiem z dnia 22 grudnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy po rozpoznaniu skargi K. i A.M., uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] października 2010 r. oraz poprzedzająca ja decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] lipca 2010 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] Spółce jawnej w B. pozwolenia na budowę – "odbudowę budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [...] 8 w [...] (dokończenie prac)". Jako podstawę prawną organ wskazał między innym art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118).

W uzasadnieniu Sąd I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy. Decyzją z dnia 11 lutego 2008 r. Starosta Brodnicki zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił inwestorom – I.C. – M. i K.M. - pozwolenia na odbudowę istniejącego budynku - po uprzedniej rozbiórce I piętra i stropu nad parterem, z przeznaczeniem parteru i piętra budynku na usługi z zakresu opieki zdrowotnej, a poddasza na mieszkanie. Decyzja ta została utrzymana mocy decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] maja 2008 r.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brodnicy wstrzymał prowadzenie robót budowlanych w przedmiotowym budynku, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. nakazał inwestorom sporządzenie i przedstawienie zamiennego projektu budowlanego uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas prowadzonych robót budowlanych oraz ekspertyzy technicznej potwierdzającej konieczność rozbiórki ścian parteru.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r. Starosta Brodnicki uchylił decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego z dnia [...] lutego 2008 r.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Brodnicy decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r. zatwierdził zamienny projekt budowlany oraz projekt budowlany będący przedmiotem pozwolenia na budowę, udzielając jednocześnie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. Kujawsko – Pomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia [...] sierpnia 2008 r. i zatwierdził zamienny projekt budowlany, składający się z projektu budowlanego oraz projektu budowlanego uzupełniającego, udzielając jednocześnie pozwolenia na wznowienie robót budowlanych i zobowiązując do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie.

W wyniku skargi skarżących Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 481/08, uchylił decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] lutego 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a także uchylił decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] czerwca 2008 r.

Skarga kasacyjna od wyroku Sądu I instancji została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 2009 r. sygn. akt II OSK 373/09.

W dniu 17 listopada 2009 r. spółka A. Spółka jawna w B. złożyła w Starostwie Powiatowym w Brodnicy wniosek o wydanie pozwolenie na budowę – "odbudowę budynku mieszkalno-usługowego zlokalizowanego na działce nr [...], położonej przy ul. [ 8 w [...] (dokończenie prac)". Do wniosku została dołączona m.in. decyzja Burmistrza Miasta Brodnicy z dnia [...] sierpnia 2009 r. przenoszącą na rzecz spółki ostateczną decyzją Burmistrza z dnia [...] czerwca 2006 r., ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na odbudowie części budynku przy ul. [...] 8, wydaną I. i K.M.

Po rozpoznaniu wniosku inwestora, Starosta Brodnicki wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] lipca 2010 r.

Skarżący wnieśli odwołanie od powyższej decyzji.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2010 r. Wojewoda Kujawsko - Pomorski utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bd 302/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uchylił decyzję Kujawsko – Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 23 października 2008 r. (zatwierdzającą zamienny projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na wznowienie robót budowlanych), poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia [...] sierpnia 2008 r., a także decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy z dnia [...] czerwca 2008 r. (zobowiązującą do przedstawienia projektu zamiennego) i postanowienie tegoż Inspektora Powiatowego z dnia [...] czerwca 2008 r. (o wstrzymaniu robót budowlanych). Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że w przypadku obiektu wznoszonego na działce nr [...] w [...] decyzja w przedmiocie zatwierdzenia zamiennego projektu budowlanego, składającego się z projektu budowlanego oraz projektu budowlanego uzupełniającego oraz udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych związanych z odbudową, w tym również z rozbiórką, jak również zobowiązanie inwestora do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu, wymaga wcześniejszego wydania prawidłowej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę w oparciu o art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3 i 4 oraz art. 36 Prawa budowlanego. Skoro więc inwestor przedłożył do zatwierdzenia kompletny zamienny projekt budowlany, który uwzględniał warunki określone w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, oraz ostateczną decyzję Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w Toruniu w sprawie prowadzenia prac zgodnie z zamiennym projektem budowlanym, a projekt ten został opracowany przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane, wpisane na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, i osoby te złożyły oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, należało wydać decyzję o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę.

Skargę na powyższą decyzję wnieśli skarżący.

Uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja jest częścią całego ciągu rozstrzygnięć organów administracji architektoniczno – budowlanej oraz organów nadzoru budowlanego w procesie inwestycyjnym, w których inwestor chcący zrealizować roboty budowlane w przedmiotowym budynku, spotyka się z przeciwdziałaniem skarżących podnoszących, że prowadzone roboty grożą katastrofą budowlaną będącego ich własnością sąsiedniego budynku przy ul. [...] 6 (brak właściwego zabezpieczenia ściany szczytowej budynku przy ul. [...] 6 po jej odsłonięciu wskutek prac prowadzonych przy budynku przy ul. [...] 8), a ponadto pozbawiają ich dostępu do światła słonecznego (zasłonięcie istniejących w ścianie szczytowej okien przez odbudowywany szczyt budynku przy ul. [...] 8).

Sąd I instancji podkreślił, że inwestorzy rozpoczęli roboty budowlane w oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...] maja 2008 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] lutego 2008 r. Prowadząc roboty dopuścili się istotnego odstępstwa od warunków pozwolenia na budowę (dokonali rozbiórki także ścian parteru budynku, podczas kiedy mury te miały pozostać), co skutkowało wstrzymaniem robót przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy oraz wszczęciem procedury zakończonej zatwierdzeniem sporządzonego projektu zamiennego i udzieleniem pozwolenia na wznowienie robót budowlanych (decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2008 r.). Prowadzone roboty budowlane miały zatem oparcie w stosownych decyzjach właściwych organów – tj. określającej zakres dopuszczalnych prac (pozwolenie na budowę) oraz korygującej zakres prac po istotnym błędzie, którego dopuścił się inwestor (pozwolenie na wznowienie robót budowlanych). Jednakże rozstrzygnięcia organów określające sposób prowadzenia robót budowlanych w sposób zgodny z prawem zostały uchylone wyrokiem z dnia 5 listopada 2008 r. (sygn. akt II SA/Bd 481/08 oraz wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. (sygn. akt II SA/Bd 302/10). Planowany obiekt został w znacznej części wykonany.

Sąd I instancji podkreślił, że wydanie pozwolenia na budowę w stosunku do tych robót budowlanych, które zostały już "rozpoczęte" i zakończone – wprost narusza przepis art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Prawo budowlane nie przewiduje odstępstwa od tej zasady w przypadku kiedy doszło do rozpoczęcia robót budowlanych w oparciu o pozwolenie na budowę, które następnie zostało uchylone.

W ocenie Sądu I instancji powyższe nie jest sprzeczne z poglądem prawnym, który został zawarty w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 11 maja 2010 r. Wyrok ten dotyczył wyłącznie zasadności wydania przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Brodnicy decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu "zamiennego", a we wskazaniach co do dalszego postępowania Sąd nakazał jedynie organom nadzoru budowlanego uwzględnić okoliczność, że brak decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę, wydanego w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego, uniemożliwia wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu "zamiennego". Ze wskazania tego nie można natomiast zdaniem Sądu I instancji, w tak skomplikowanej sytuacji faktycznej, wyciągać prostych wniosków, co do konieczności przełamania reguły wynikającej z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Sąd I instancji podkreślił, że dotychczasowi inwestorzy zrealizowali część robót budowlanych w okresie ważności stosownych pozwoleń (pozwolenia na budowę i pozwolenia na wznowienie robót), co wyklucza ich kwalifikowanie jako wykonanych w warunkach samowoli budowlanej. Wykonane roboty należy zatem zakwalifikować jako inny przypadek wykonania części obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 50 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Byt prawny zrealizowanej części obiektu uzależniony będzie od stwierdzenia przez organy nadzoru budowlanego, w toku postępowania prowadzonego w trybie i na zasadach określonych w art. 50, art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego czy wykonane roboty doprowadzono do stanu zgodnego z prawem. W przypadku pozytywnego dla inwestora zakończenia tego postępowania, dokończenie budowy będzie możliwe po uzyskaniu pozwolenia na budowę. Wniosek taki wypływa z treści art. 37 ust. 2 Prawa budowlanego, który to przepis dotyczy zarówno przypadku z art. 36a ust. 2 Prawa budowlanego, jak i sytuacji, gdy stwierdzono nieważność bądź uchylono (np. w wyniku wyroku sądu administracyjnego) decyzję o pozwoleniu na budowę.

Sąd I instancji zwrócił ponadto uwagę, że w zależności od obecnego stanu faktycznego i prawnego dotyczącego stanu ściany szczytowej budynku przy ul. Kopernika 6 i otworów okiennych w tej ścianie – w postępowaniu, które powinien przeprowadzić organ nadzoru budowlanego, może wystąpić potrzeba doprowadzenia robót do stanu zgodnego z prawem także w zakresie, w jakim wypowiedział się WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 5 listopada 2008 r., z uwzględnieniem późniejszych rozstrzygnięć dotyczących obowiązku zamurowania części okien.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ administracji. Zarzucił naruszenie prawa materialnego – art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie. Jest to spowodowane przyjęciem stanowiska, że wydanie pozwolenia na budowę w stosunku do robót budowlanych, które zostały rozpoczęte i zakończone stanowi naruszenie prawa, pomimo, że wyrokiem z dnia 11 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 302/10 w sprawie dotyczącej tego samego przedmiotu i podmiotów, Sąd I instancji jasno stwierdził, że brak decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwolenia na budowę wydanego w oparciu o art. 28 Prawa budowlanego uniemożliwia wydanie decyzji o zatwierdzeniu projektu zamiennego.

Ponadto organ zarzucił naruszenie prawa procesowego – art. 153 w związku z art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a. - poprzez niewłaściwą interpretację wyroku Sądu I instancji z dnia 11 maja 2010 r. i pominięcie, że organ odwoławczy związany jest dyspozycją Sądu wyrażoną w tym wyroku.

Organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli również skarżący K. i A.M..

Zarzucili naruszenie

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do zarzutów skargi,

2) art. 153 oraz 170 p.p.s.a poprzez niewłaściwą interpretację prawomocnych orzeczeń WSA - sygn. akt II SA/Bd 481/08 oraz II SA/Bd 302/10,

3) art. 50 ust. 1 pkt. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.,

4) art. 51 ust 1 pkt. 1 oraz 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a.,

5) art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a. w sytuacji, w której WSA powinien zastosować art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. i stwierdzić nieważność obu decyzji ponieważ "formalno prawnie rozstrzygniecie wniosku inwestora z dnia 17 listopada 2009 r. było niedopuszczalne",

6) art. 32 ust. 4a ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez pominiecie jego znaczenia w odniesieniu do wyroku z dnia 5 listopada 2008 r.,

7) art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez dokonanie jego wadliwej interpretacji bez uwzględnienia brzemienia art. 32 ust 4 a ustawy Prawo budowlane oraz pominięcie faktu, że zapadłe w niniejszej sprawie prawomocne wyroki, o których mowa powyżej pozbawiły mocy obowiązującej decyzję ze skutkiem wstecznym,

8) art. 37 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 174 pkt. 1 p.p.s.a. poprzez pominięcie faktu, że po ingerencji organu nadzoru budowlanego wydaje się decyzję, o której mowa w art. 51 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości oraz stwierdzenie nieważności obu wydanych w sprawie decyzji. Wnieśli ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną organu K. i A.M. wskazali, że zarzuty w niej podniesione nie zasługują na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W pierwszej zatem kolejności konieczne jest dokonanie kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji pod kątem przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., bowiem są to tego rodzaju naruszenia, które uzasadniają uchylenie wyroku niezależnie od podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie postępowanie zostało dotknięte wadą nieważności określoną art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu, nieważność postępowania zachodzi jeżeli skład sądu orzekającego był sprzeczny z przepisami prawa albo jeżeli w rozpoznaniu sprawy brał udział sędzia wyłączony z mocy ustawy.

Zarówno w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 22 grudnia 2010 r., przed którym zapadł zaskarżony niniejszą skargą kasacyjną wyrok, jak również w składzie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, przed którym zapadł wyrok z dnia 5 listopada 2008 r. sygn. akt II SA/Bd 481/08, na mocy którego uchylono decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] maja 2008 r. i poprzedzającą ją decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] lutego 2008 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, a także uchylono decyzję Starosty Brodnickiego z dnia [...] czerwca 2008 r. - orzekał ten sam sędzia – sędzia WSA Grzegorz Saniewski.

Powyższa sytuacja wyczerpuje dyspozycję art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., zgodnie z którym sędzia jest wyłączony z mocy samej ustawy w sprawach dotyczących skargi na decyzję albo postanowienie, jeżeli w prowadzonym wcześniej postępowaniu w sprawie brał udział w wydaniu wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie. Przepis ten został dodany na mocy art. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 października 2009 r. o zmianie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 1736) i z dniem wejścia w życie 8 stycznia 2010 r. rozszerzył określony w art. 18 p.p.s.a. katalog wyłączeń sędziego z mocy prawa. Zatem w dniu podjęcia zaskarżonego w niniejszej sprawie wyroku, powyższy przepis znajdował się w obrocie prawnym.

Dla ustalenia zakresu wyłączenia kluczowym było ustalenie zakresu pojęcia "sprawy", o której mowa w analizowanym przepisie. Należy przyjąć, że ustawodawca odsyła do sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym i jej tożsamość wyznaczają elementy wyznaczające tożsamość skonkretyzowanego w decyzji administracyjnej stosunku prawnego, a więc identyczność podmiotów, identyczność przedmiotu tego stosunku oraz identyczność obu jego podstaw – prawnej i faktycznej.

W okolicznościach niniejszej sprawy nie powinna budzić wątpliwości tożsamość spraw pomiędzy postępowaniem prowadzonym przed Sądem I instancji, objętym niniejszą skargą kasacyjną i postępowaniem uprzednio prowadzonym pod sygnaturą II SA/Bd 481/08. Oba te orzeczenia dotyczą bowiem kontroli legalności decyzji ostatecznych podjętych przez Wojewodę Kujawsko – Pomorskiego oraz poprzedzających ich decyzji Starosty Brodnickiego, odnoszących się do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Bez znaczenia jest przy tym zmiana podmiotu, którego dotyczy postępowanie, bowiem doszło do niej na skutek przeniesienia na rzecz Spółki, wydanej pierwotnie na rzecz I. i K.M., ostatecznej decyzji Burmistrza Miasta Brodnicy z dnia [...] czerwca 2006 r., ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Oznacza to, że Spółka jest następcą prawnym inwestorów w zakresie uprawnień im przysługujących na podstawie decyzji Burmistrza Miasta Brodnicy z dnia [...] czerwca 2006 r., a więc nie jest podmiotem odrębnym, lecz podmiotem wstępującym w miejsce I. i K.M.

Ponadto wskazać należy, że sędzia WSA Grzegorz Saniewski orzekał również w sprawie sygn. akt II SA/Bd 302/10. Powyższa okoliczność ma o tyle znaczenie, że wskazania zawarte w wyroku wydanym w tej sprawie stanowiły podstawę zarzutów skarg kasacyjnych zarówno organu jak i K. i A.M.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że wskazany sędzia podlegał wyłączeniu z mocy prawa na podstawie art. 18 § 1 pkt 6a p.p.s.a., natomiast nieuwzględnienie tego faktu prowadzi do konieczności stwierdzenia, że wystąpiła określona w art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a. przesłanka nieważności postępowania sądowego w sprawie sygn. akt II SA/Bd 1282/10. Jednocześnie, z uwagi na opisane wyżej naruszenie, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał możliwości odniesienia się do pozostałych zarzutów skarg kasacyjnych.

Z powyższych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. Sąd odstąpił od zasądzenia kosztów postępowania między stronami, biorąc pod uwagę, że uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie nastąpiło z powodu zarzutów podniesionych w obu skargach kasacyjnych.