Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędziowie Sędzia WSA Maria Kwiecińska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant St. sekretarz sąd. Joanna Wieczorkiewicz-Skoczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 listopada 2012 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu na rzecz skarżącej kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.

Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...], Burmistrz Miasta L. na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.) w zw. z art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.) ustalił na rzecz J. O. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część mieszkalną w granicy z działką nr [...].

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że wnioskodawczyni w dniu [...] października 2009 r. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego o część mieszkalną w granicy z działką nr [...], na działce położonej w L. przy ul. N. – działka nr [...]. W dniu [...] listopada 2009 r. sprzeciw wobec planowanej inwestycji złożyła D. K., która konsekwentnie kwestionowała w administracyjnym toku instancji wydane wcześniej, pozytywne dla inwestora, decyzje organu I instancji o warunkach zabudowy. Pismem z dnia [...] lipca 2010 r., znak [...], organ uzyskał niezbędne uzgodnienie, a przeprowadzona analiza funkcji oraz zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2011 r., podobnie jak inne wykonane wcześniej analizy urbanistyczne, wykazała, że możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Mapa zasadnicza, na której została sporządzona analiza, oraz załącznik graficzny do projektu decyzji o warunkach zabudowy – zgodnie z zaświadczeniem Starosty P. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...], – pochodzą ze zbiorów Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w P. Granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone w odległości nie mniejszej niż 3-krotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, ale nie mniejszej niż 50 m – 3 x 18,1661 m, tj. 54 m. Na obszar ten składają się działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W analizowanym obszarze wzdłuż ul. N. oraz przy ul. J. przeważa zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz zabudowa gospodarczo-garażowa. Zabudowa usługowa występuje tylko na działce nr [...] i [...]. Tym samym spełnione zostały przesłanki dla ustalenia warunków dla nowej zabudowy.

Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. D. K. odwołała się od powyższej decyzji organu I instancji. Wątpliwości w ocenie skarżącej budzi bowiem zgodność mapy zasadniczej ze stanem faktycznym, gdyż na działce inwestora nie zostało oznaczone szambo i przyłącze energetyczne, a zakres obszaru analizowanego pomija działkę nr [...]. Ponadto funkcja działek nr [...] i [...] nie została wskazana w powyższej analizie, a działka nr [...] w ogóle nie mieści się w obszarze analizowanym. Nie jest przy tym jasne również to, czy mapa zasadnicza została zaktualizowana, a w opisie zdarzeń składających się na tok postępowania brakuje chronologii.

Decyzją z dnia [...] marca 2012 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 17, art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Miasta L.

W uzasadnieniu organ szczegółowo omówił stan prawny, dodając zarazem, że "z akt sprawy nie wynika, aby którakolwiek z działek obszaru analizowanego (a także poza tymi granicami) była zabudowana 2 budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi wolnostojącymi. Tymczasem planowany sposób zagospodarowania działki nr [...] obejmuje budowę 2 budynków mieszkalnych jednorodzinnych wolnostojących (co potwierdza także treść odwołania)". Organ podzielił przy tym stanowisko Burmistrza Miasta L. co do spełnienia wszystkich wymogów z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dla planowanej inwestycji przeprowadzono analizie urbanistyczną, pozostającą w zgodzie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 64 poz. 1588). Zaskarżona decyzja Burmistrza zawiera przy tym niezbędne załączniki, mapę zasadniczą w skali 1:1.000 z liniami rozgraniczającymi teren inwestycji, jak również część tekstowa i graficzna analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Dodatkowo nie została także skutecznie zakwestionowana w ocenie Kolegium aktualność mapy wykorzystanej w niniejszym postępowaniu. Kolegium wskazało, że umieszczenie na mapie zasadniczej szamba lub przyłączy energetycznych nie ma znaczenia dla ustalenia warunków zabudowy danego terenu. Obszar analizowany został oznaczony prawidłowo. Dodatkowo z materiału dowodowego wynika, że działka nr [...] znajduje się w obszarze analizowanym i została uwzględniona przy ustalaniu wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Nawet gdyby przyjąć, że działka ta znajduje się poza obszarem analizowanym to i tak okoliczność ta nie miałaby istotnego wpływu na wynik sprawy. Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy dla przedmiotowej inwestycji został bowiem ustalony na poziomie 39%, łącznie z istniejącą zabudową, czyli przekroczył średnią wartość dla obszaru analizowanego. Tak ustalony wskaźnik intensywności nie zagraża jednak właściwemu kształtowi ładu przestrzennego, a w konsekwencji nie sprzeciwia się też realizacji zasadniczego celu ustawy. Projektowane zagospodarowanie działki nawiązuje do zagospodarowania działek sąsiednich objętych zabudową mieszkaniową. Podobnie brak określenia w analizie funkcji zagospodarowania działek nr [...] i [...] przy przeważającej w obszarze analizowanym funkcji mieszkaniowej jednorodzinnej i zabudowy gospodarczej wraz z garażem nie powoduje, że planowana inwestycja nie spełnia warunku z ar. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy w zakresie kontynuacji funkcji. Zachowane zostały również w ocenie Kolegium pozostałe wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem z dnia [...] lipca 2012 r. D. K. zaskarżyła powyższą decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wskazując na liczne omyłki pisarskie, jakimi obarczone jest rozstrzygnięcie organu II instancji. Ponadto skarżąca wskazała na naruszenie w toku postępowania administracyjnego przepisów art. 35-38 k.p.a. D. K. podniosła także, że inwestorka nie uzyskała zgody właściciela działki sąsiedniej na realizację inwestycji w granicy działki, a organy tej okoliczności nie uwzględniły.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Kolegium wyjaśniło, że błędy językowe, wyliczone przez skarżącą, powinny być uznane za oczywiste omyłki pisarskie i nie miały one znaczącego wpływu na wynik postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż w niej podniesione.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działania organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z art. 145 § 1 powołanej ustawy – sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie oraz orzeka o ich uchyleniu, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 powołanej ustawy określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a jeżeli taki plan nie został uchwalony – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest art. 59 ust. 1 tejże ustawy przewidujący, że zmiana zagospodarowania terenu w braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia w drodze decyzji warunków zabudowy.

Ustalenie warunków zabudowy zależy w świetle art. 61 ust. 1 powołanej ustawy od łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej jednak działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowa w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy co do kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym także gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo objęty jest zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, a ponadto (5) decyzja o warunkach zabudowy musi być zgodna z przepisami odrębnymi.

Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy zostały spełnione, co nie powinno budzić wątpliwości, skoro wedle wniosku o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] października 2009 r. przedmiotowa inwestycja polega na rozbudowie istniejącego już budynku mieszkalnego o pomieszczenie mieszkalne (pow. ok. 20 m2) w granicy z działką nr [...] (k. 9-10 akt adm. organu I instancji). Niemniej należy zauważyć, że obiekt powstały w wyniku rozbudowy posiadać będzie dostęp do drogi publicznej (ul. N.), a nadto uzbrojenie terenu jest już wystarczające, co potwierdzają załączone do powyższego wniosku mapy i dokumenty wystawione przez gestorów mediów (k. 1-8 akt adm. organu I instancji) oraz oświadczenie inwestora z dnia [...] lipca 2010 r. wraz z załączonymi dokumentami (k. 17-22 akt adm. organu I instancji). Z informacji uproszczonej z ewidencji gruntów na dzień [...] października 2009 r. wynika ponadto, że działka inwestora oznaczona jest symbolem B właściwym dla gruntów zabudowanych i zurbanizowanych – terenów mieszkaniowych, wobec czego nie jest wymagana zgoda na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (k. 11 akt adm. organu I instancji). Okoliczności te nie były również kwestionowane przez żadną ze stron postępowania.

Tryb weryfikacji spełnienia wymogów z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym określa rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Podstawowe znaczenie w tym wypadku posiada § 3 cytowanego rozporządzenia, zgodnie z którym w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ powinien wyznaczyć wokół działki, objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż 3-krotna szerokość frontu tejże działki, ale nie mniejszej również niż 50 m. Działki znajdujące się na terenie analizowanym stanowią bowiem punkt wyjścia dla ustalenia parametrów przyszłej zabudowy.

Z analizy urbanistycznej wykonanej w dniu [...] października 2011 r., wynika z kolei, że szerokość frontu działki inwestora wynosi ok. 18,1661 m, przy czym obszar analizowany został wyznaczony w promieniu 54 m (k. 67-70 akt adm. organu I instancji). Tym samym należy uznać, że wymóg z § 3 cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. został zachowany. W tak wyznaczonym obszarze analizowanym znajdują się wedle danych zawartych w analizie urbanistycznej działki nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...]. Takie same działki wymieniono także w decyzji nr [...] Burmistrza Miasta L. z dnia [...] listopada 2011 r., znak [...] (k. 72-75 akt adm. organu I instancji). Z kolei w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] marca 2012 r., znak [...] (k. 90-92 akt adm. organu I instancji) zaliczono ponadto do obszaru analizowanego również działkę nr [...], o której wspomina się także w pkt 3 lit. b wyników analizy, decyzja Kolegium wymienia także działkę nr [...], której nie ma w obszarze analizowanym i które analiza urbanistyczna nie wymienia.

Trafnie jednak skarżąca wskazuje na poczynione w tej mierze uchybienia. Z mapy załączonej do wyników analizy urbanistycznej wynika bowiem, że do obszaru analizowanego należało jeszcze zaliczyć działkę nr [...], wykluczając jednak działkę nr [...]. Pominięcie pierwszej z nich, jako stanowiącej element pasa drogowego, nie oddziaływało w ocenie sądu istotnie na wynik sprawy. Uwzględnienie natomiast drugiej z tych działek nie wpłynęło wprawdzie na zasadniczą zmianę ustalonych wskaźników, gdyż nieruchomość ta jako niezabudowana nie stanowiła podstawy do wyznaczenia parametrów, o jakich mowa w § 4 i § 6-8 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Samo zniekształcenie procentowego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy nie miało również istotnego charakteru. Wspomniany parametr ustalono bowiem i tak – zgodnie z § 5 ust. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. – dla przedmiotowej inwestycji z przekroczeniem średniego wskaźnika zawartego w analizie. Wskazane naruszenie przepisów procedury nie mogło zatem prowadzić do uchylenia zaskarżonych decyzji, podobnie jak nieokreślenie funkcji działek nr [...] i [...] w analizie urbanistycznej oraz odwołanie się do nieistniejącej w obszarze analizowanym działki nr [...] w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Trzeba jednak podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy powinna być zgodna z przepisami odrębnymi, mającymi przede wszystkim charakter techniczny. Do tych ostatnich zaliczają się przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.). Zgodnie z § 12 ust. 1 powołanego rozporządzenia budynek na działce budowlanej musi być co do zasady usytuowany w odległości od granicy z działką sąsiednią nie mniejszej niż (1) 4 m – w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy bądź też (2) 3 m – w pozostałym budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Reguła ta nie ma jednak charakteru absolutnego. Wyjątki od niej przewidziano już bowiem w § 12 ust. 2 i 3 cytowanego rozporządzenia, przy czym w kontekście niniejszej sprawy istotny jest § 12 ust. 2 cytowanego rozporządzenia, dopuszczający sytuowanie budynku, o jakim mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 tego rozporządzenia, bezpośrednio przy granicy działki sąsiedniej, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy. Trzeba ponadto zaznaczyć, że § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia znajduje zastosowanie niezależnie od § 12 ust. 3 tego rozporządzenia, a zatem nie można twierdzić, że pierwszy z tych przepisów stanowi konsekwencję zastosowania drugiego.

Z wniosku inwestora z dnia [...] października 2009 r. wynika zarazem, że nowe pomieszczenie mieszkalne, jakie miało powstać poprzez zamierzoną rozbudowę, ma być zlokalizowane w granicy z działką nr [...]. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja mogła być teoretycznie usytuowana w granicy z działką skarżącej. Trzeba jednak zauważyć, że § 12 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. – w razie braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – pozostawia tylko prima facie organom administracji publicznej luz decyzyjny w zakresie ustalenia przesłanek usytuowania budynku w granicy z działką sąsiednią. W istocie rozstrzygnięcie w tej mierze wymaga rozważenie zasadności i możliwości umieszczenia takiego postanowienia w decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie ustawodawca nie wskazuje wyraźnie sposobu określenia tego parametru, lecz wydaje się, że w tej mierze można odwołać się do ogólnych wytycznych z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji organy administracji publicznej powinny rozważyć, czy usytuowanie planowanego obiektu w granicy z działką sąsiednią odpowiada w istocie wymogom ładu przestrzennego, wraz z dalszymi wytycznymi z art. 2 pkt 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, oraz czy taka lokalizacja stanowi kontynuację funkcji i parametrów istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym.

Pogląd ten podzielany jest także w judykaturze (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., IV SA/Po 226/12; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 2 sierpnia 2012 r., II SA/Po 225/12; wyrok WSA w Gliwicach dnia 15 lipca 2011 r., II SA/GL 127/11; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2011 r., II SA/Po 71/11 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Takich rozważań nie zawiera jednak żadna z zaskarżonych decyzji. Prowadzi to w konsekwencji do wniosku, że ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy administracji publicznej noszą znamiona dowolności. Tym bardziej, że opracowana analiza urbanistyczna zawiera – w części graficznej – informacje o występowaniu w obszarze analizowanym obiektów zlokalizowanych w granicach działek. Opisane uchybienie mogły być przy tym skutecznie usunięte na etapie postępowania przed organem II instancji, przy czym zaniechania w tej mierze bezpośrednio obciążają Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

W świetle powyższych uwag nie powinno zatem ulegać wątpliwości, że organ odwoławczy nie rozważył materiału dowodowego w sposób dostateczny. Jak wynika tymczasem z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm., dalej k.p.a.), organy administracji publicznej powinny stać na straży praworządności oraz podejmować działania niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego. Zasadę tę precyzuje z kolei art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący wyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego oraz rozpatrzenie go jako całość. Jak wynika ponadto z art. 80 k.p.a., dopiero na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego możliwe jest stwierdzenie, czy dana okoliczność została rzeczywiście udowodniona. Uchybienie temu obowiązkowi stanowi więc wadę postępowania, która może mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co miało miejsce w niniejszej sprawie.

Odnosząc się z kolei do argumentacji prezentowanej przez D. K. w skardze z dnia [...] lipca 2012 r. (k. 3-4 akt sadowych), trzeba się zgodzić z faktem, że decyzja organu II instancji obarczona jest względnie licznymi błędami językowymi, na co częściowo zwrócono już uwagę wcześniej przy omawianiu numeracji działek znajdujących się w obszarze analizowanym. Wady te należy jednak w ocenie sądu zakwalifikować jako oczywiste omyłki pisarskie, które nie miały istotnego wpływu na wynik postępowania. Co do zasady ich usunięcie powinno odbyć się w trybie art. 113 § 1 k.p.a., który może być zainicjowany także na wniosek skarżącej. Niemniej, ze względu na uchylenie decyzji organu II instancji usunięcie tych omyłek pisarskich nastąpi w toku ponownego rozpatrywaniu sprawy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze.

Sąd pragnie zarazem pokreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącej żaden przepis powoływanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym lub cytowanych rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. i 26 sierpnia 2003 r., jak również żaden przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 nr 243 poz. 1623 z późn. zm.) nie przewiduje konieczności uzyskiwania lub udzielania zgody właściciela sąsiedniej nieruchomości na realizację inwestycji w granicy działki. Ustawodawca określa natomiast warunki, jakie muszą być spełnione, żeby planowane przedsięwzięcie mogło być zlokalizowane zgodnie z prawem w tym szczególnym miejscu na terenie posesji. Wymogi te, koncentrujące się w szczególności wokół § 12 wymienionego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., zostały już przedstawione powyżej.

Ponadto trzeba podkreślić, że inwestor wnioskiem z dnia [...] października 2012 r. zwrócił się o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego o nowe pomieszczenie mieszkalne o pow. ok. 20 m2. Tym samym wbrew obawom skarżącej kontrolowane postępowanie nie dotyczy w żadnym razie lokalizowania garażu dwustanowiskowego na działce nr [...].

W tej sytuacji Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.) uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 , art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania. Rozpoznając ponownie sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno rozważyć zasadność i możliwość zlokalizowania przedmiotowej inwestycji w granicy z działką skarżącej oraz usunąć wskazane omyłki pisarskie.

Sąd orzekł o kosztach na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, a o wykonalności zaskarżonej decyzji – na podstawie art. 152 tejże ustawy.