Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty L. z dnia [...] września 2020 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz J. J. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej SKO w Warszawie) decyzją z dnia [...] października 2020 r. sygn.. [...] po rozpoznaniu odwołania Pana J. J. (dalej wnioskodawca/skarżący) od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty [...] przez Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie (dalej Starosta) z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmawiającej udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. złożonym za pośrednictwem Platformy ePUAP zwrócił się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] o udostępnienie informacji publicznej

w zakresie:

1. Kto wchodzi w skład Powiatowego Zespołu ds. Orzekania

o Niepełnosprawności w [...] (dalej jako Zespół)?

2. Jakie funkcje w Zespole pełnią poszczególni członkowie (przewodniczący, zastępca przewodniczącego etc.)?

3. Od kiedy poszczególne osoby pełnią funkcję członka Zespołu i na podstawie jakiej formy zatrudnienia?

4. Do kiedy aktualni członkowie Zespołu będą pełnić swoje funkcje?

5. Jakie specjalizacje, tytuły zawodowe, naukowe i wykształcenie posiadają członkowie Zespołu?

6. Ile osób jest zatrudnionych jako pozostali pracownicy administracyjni

i pomocniczy Zespołu i na jakiej podstawie (forma zatrudnienia) oraz jakie pełnią funkcje (stanowiska służbowe) ?

7. Ile wyniosły wynagrodzenia dla poszczególnych pracowników Zespołu (członkowie Zespołu oraz pracownicy administracyjni) w ostatnim zamkniętym księgowo miesiącu.

8. Na jakiej podstawie Zespół użytkował pomieszczenia w DPS [...] w [...]?

9. Proszę o skany dokumentów będących podstawą użytkowania pomieszczeń w DPS [...].

10. Jakie koszty ponosiło/ponosi PCPR [...] z tytułu użytkowania przez Zespół pomieszczeń w [...]?

11. Proszę o skany dokumentów powołania członków wchodzących aktualnie w skład Zespołu.

12. Czy planowane jest przywrócenie funkcjonowania Zespołu w DPS [...]?

W odpowiedzi na powyższy wniosek, w dniu [...] września 2020 r. Starosta udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1-4, 6 i 8-12 wniosku, informując jednocześnie, że żądana informacja publiczna w zakresie pkt 5 i 7 ma charakter informacji publicznej przetworzonej, w związku z czym wezwano wnioskodawcę

do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni.

Skarżący wskazał, że w doręczonym wezwaniu do wykazania organ nie przedstawił z jakich przyczyn jego zdaniem żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Jego zdaniem przedmiotem wniosku było udostępnienie informacji prostej i w związku z tym nie podjął próby wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w uzyskaniu przedmiotowej informacji.

Starosta decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmówił udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie i wskazał, że "zdaniem organu analiza przepisów i stanu faktycznego sprawy prowadzi do konstatacji, iż żądane przez wnioskodawcę informacje mają charakter informacji przetworzonych". Podniósł, że "przygotowanie dla wnioskodawcy informacji wymagałoby podjęcia przez organ znacznego wysiłku organizacyjnego i zaangażowania środków osobowych, które mogą zakłócić normalny tok jego działania." Jednocześnie organ podkreślił, że Wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w związku z czym, zdaniem organu konieczne było wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącego od decyzji Starosty z dnia [...] września 2020 r. nr [...], SKO w [...] decyzją z dnia [...] października 2020 r. sygn. [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty.

SKO w [...] w pełni podzieliło argumentację Starosty i uznało, że zasadne jest twierdzenie, że "przygotowanie dla wnioskodawcy informacji wymagałoby podjęcia przez organ znacznego wysiłku organizacyjnego

i zaangażowania środków osobowych, które mogą zakłócić normalny tok jego działania." Zdaniem SKO przygotowanie żądanej informacji z uwagi na kryterium ilościowe jest równoznaczne z podjęciem szeregu czasochłonnych czynności. Podzieliło stanowisko, że suma informacji prostych, w zależności od wiążącej się

z ich pozyskaniem wysokości nakładów, jakie musi ponieść organ, czasochłonności, liczby zaangażowanych pracowników, może być traktowana jako informacja przetworzona. Informacja wytworzona w ten sposób pomimo, iż składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną. SKO w [...] uznało, że z uwagi na konieczność podjęcia dodatkowych czynności połączonych z zaangażowaniem do tych czynności określonych środków osobowych żądane informacje we wniosku stanowią informację przetworzoną. Podkreśliło, że wnioskodawca nie wykazał istnienia przesłanki szczególnie istotnego interesu publicznego, w związku z czym konieczne było wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji, o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji SKO w [...] rozwinęło argumenty

i przywołało liczne orzeczenia sądów administracyjnych.

Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucając:

1. art. 19 i 20 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256; dalej jako: k.p.a.) w związku z art. 107 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez wydanie w niniejszej sprawie w I instancji decyzji przez niewłaściwy organ - z upoważnienia Starosty [...] - podczas, gdy rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej ewentualne wydanie w tej sprawie decyzji było autonomicznym obowiązkiem Dyrektora Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...], co skutkuje nieważnością zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej z uwagi na wydanie ich z naruszeniem przepisów o właściwości i rażącym naruszeniem prawa;

1. art. 268a k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji przez osobę nieposiadającą upoważnienia do jej wydania w imieniu organu I instancji - tj. Starosty [...]- czym wydano decyzję z naruszeniem przepisów

o właściwości, decyzję wydano bez podstawy prawnej i z rażącym naruszeniem prawa;

2. art. 10 ust. 1 i 2 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r. Nr 61 poz. 284) oraz art. 61 ust. 1 w związku z art. 61

ust. 3 i art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78 poz. 483 ze zm.) w zakresie, w jakim z przepisów tych wynikają zasady ograniczenia prawa do informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia informacji, niespełniającej warunków proporcjonalności i konieczności dokonanego ograniczenia, nieznajdującej podstaw w potrzebie ochrony wartości prawnie chronionych wskazanych w art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 3 Konstytucji RP;

3. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. w zw. z art. 11 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez zaniechanie wskazania w zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej okoliczności faktycznych i dowodów, na których oparł się organ uznając żądaną informację publiczną za informację przetworzoną, a także niewskazanie okoliczności i dowodów na podstawie których organ rozstrzygnął, że przesłanka szczególnej istotności dla interesu publicznego nie została spełniona w niniejszej sprawie oraz zaniechanie wszechstronnej ocenie i wnikliwej analizie treści żądania przedmiotowej informacji publicznej, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego uznania, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona, w związku z czym wydano niezasadną decyzji odmawiającą dostępu do informacji publicznej, rzekomo stanowiącą informację publiczną przetworzoną;

4. art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. - w zakresie, w jakim przepis ten normuje instytucję informacji publicznej przetworzonej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym uznaniu, że przedmiotem wniosku była informacja przetworzona;

5. art. 7 k.p.a. - poprzez niepodjęcie niezbędnych działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

6. art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez niezebranie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący i pozwalający na ustalenie stanu faktycznego;

7. art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą ocenę całokształtu materiału dowodowego, dowolność w ustaleniach faktycznych, rozpatrzenie sprawy w sposób dowolny, przypadkowy, subiektywny, selektywny i oparty na z góry założonej tezie;

8. art. 8 k.p.a. - poprzez niewyjaśnienie w sposób budzący zaufanie do organów administracji zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy;

9. art. 11 k.p.a. - poprzez niedostateczne i nieprzekonujące wyjaśnienie przesłanek, na których oparł się organ wydając przedmiotowe rozstrzygnięcie;

10. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. - poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące utrzymaniem w mocy wadliwej decyzji dotkniętej sankcją nieważności;

11. art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. i art. 127 § 1 k.p.a. - poprzez niezamieszczenie w zaskarżonej decyzji pouczenia, że decyzja jest ostateczna

w administracyjnym toku instancji, w związku z czym nie służy od niej odwołanie, pomimo że zamieszczenie w decyzji pouczenia czy służy od niej odwołanie, jest obligatoryjnym elementem każdej decyzji wymaganym przepisem art. 107 § 1 pkt 7 k.p.a.;

12. art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 869) - w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że gospodarka środkami publicznymi jest jawna, poprzez nieudostępnienie informacji

o wynagrodzeniach wypłaconych w ostatnim księgowo zamkniętym miesiącu

z publicznych środków pieniężnych pracownikom merytorycznym i administracyjnym Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w [...];

13. art. 16 ust. 2 pkt. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 107 § 2 k.p.a. - w zakresie, w jakim

z przepisów tych wynika obowiązek zamieszczenia w uzasadnieniu decyzji

o odmowie udostępnienia informacji publicznej imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, poprzez brak zamieszczenia tychże informacji w decyzji organu pierwszej instancji

i zaaprobowanie tego stanu rzeczy przez organ odwoławczy.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto powyższe zarzuty.

Wobec powyższego wnosił o:

stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] znak: [...] - z uwagi na wypełnienie przesłanki z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a.;

ewentualnie o;

uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w [...] z dnia [...] października 2020 r. sygn. [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2020 r. nr [...] znak: [...];

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi jest decyzja SKO w [...] z dnia [...] października 2020 r. sygn. [...] utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] września 2020 r. nr [...] odmawiającą udostępnienia informacji publicznej

w żądanym zakresie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby

w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).

Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Z akt administracyjnych wynika, że skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2020 r. złożonym za pośrednictwem Platformy ePUAP zwrócił się do Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie w [...] o udostępnienie informacji publicznej

w m.in. zakresie:

5. Jakie specjalizacje, tytuły zawodowe, naukowe i wykształcenie posiadają członkowie Zespołu?

7. Ile wyniosły wynagrodzenia dla poszczególnych pracowników Zespołu (członkowie Zespołu oraz pracownicy administracyjni) w ostatnim zamkniętym księgowo miesiącu?

Starosta udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1-4, 6 i 8-12 wniosku, informując jednocześnie, że żądana informacja publiczna w zakresie pkt 5 i 7 ma charakter informacji publicznej przetworzonej, w związku z czym wezwano wnioskodawcę do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego w terminie 7 dni. Skarżący nie wykazał szczególnie istotnego interesu publicznego i nie podzielił stanowiska Starosty.

SKO w [...] zaskarżoną decyzją utrzymało w mocy decyzję Starosty odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w żądanym zakresie.

Skarżący uznał, że decyzja SKO w [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty dotknięte są sankcją nieważności, a także zapadły z naruszeniem prawa, które miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Jego zdaniem decyzja SKO

w [...] dotknięta wadą nieważności z art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. z uwagi na utrzymanie w mocy decyzji wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości oraz

z rażącym naruszeniem prawa.

W ocenie Sądu wobec najdalej idącego wniosku o stwierdzenie nieważności

w trybie art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. zasadne jest w pierwszej kolejności odniesienie się do tego wniosku.

Zdaniem Sądu zarzuty kierowane przez skarżącego co do nieważności postępowania przeprowadzonego przez Starostę i SKO w [...] są niezasadne. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 181 ustawy z 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1111 dalej ustawa

o wspieraniu rodziny) do zadań zleconych z zakresu administracji rządowej realizowanych przez powiat należy m.in. realizacja zadań wynikających z rządowych programów wspierania rodziny i systemu pieczy zastępczej. Zgodnie z zapisem

art. 182 ustawy o wspieraniu rodziny zadania powiatu w zakresie pieczy zastępczej starosta wykonuje za pośrednictwem powiatowego centrum pomocy rodzinie oraz organizatorów rodzinnej pieczy zastępczej. W tym stanie rzeczy należy zauważyć, że Dyrektor Powiatowego Centrum Pomocy Rodzinie działał z upoważnienia Starosty. W tym stanie rzeczy należy uznać, że decyzje wydane zarówno przez Starostę, jak i SKO w [...] zostały wydane przez organy właściwe zarówno rzeczowo, jak i miejscowo.

Odnośnie do wniosku ewentualnego w zakresie uchylenia zaskarżonej decyzji w całości Sąd uznaje, że jest on zasadny. Sąd podziela stanowisko organu odnoszącego się do powołanych w decyzjach orzeczeń sądowych i stanowiska doktryny niemniej jednak odnoszą się one do konkretnych zaistniałych w tamtych sprawach sytuacji. Biorąc pod uwagę konkretny stan faktyczny opisany w aktach tej sprawy należy zauważyć, że organ niezasadnie odmówił udzielenia informacji publicznej. W ocenie Sądu odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej była przedwczesna. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że organ nie wykazał jaka to ma być ilość analizowanych dokumentów oraz jakich czynności koniecznych do przygotowania odpowiedzi musiałby dokonać organ aby uznać taką informację za przetworzoną.

Ponownie rozpatrując sprawę organ wskaże:

1. ilość dokumentów niezbędnych do realizacji wniosku, oraz liczbę pracowników, którzy muszą być oddelegowani do sporządzenia odpowiedzi na wniosek,

2. w zakresie udzielenia informacji dotyczącej wynagrodzenia poszczególnych pracowników Zespołu wykaże jeżeli są to pracownicy:

• pełniący funkcje publiczne to ich wynagrodzenie jest jawne i podlega ujawnieniu,

• jeżeli są to pracownicy nie pełniący funkcji publicznych to ujawnienie wynagrodzenia może odbyć się za zgodą pracownika lub w sposób uniemożliwiający identyfikacji konkretnej osoby. Jeżeli jest to jednoosobowe stanowisko to nawet annominacja danych osobowych może być niewystarczająca i może umożliwiać identyfikacje osoby. Z tego też powodu organ powinien odstąpić o podania konkretnej kwoty dla konkretnego stanowiska a jedynie wskazać na siatkę płac przewidzianych dla tego typu stanowisk. W podobny sposób organ powinien postąpić w przypadku odmowy wyrażenia zgody na udzielenie informacji o wynagrodzeniu konkretnego pracownika.

W ocenie Sądu przedstawiony wyżej zakres udzielenia informacji dotyczy ochrony prywatności. Generalnie należy zauważyć, że dane o wysokości wynagrodzenia posiadają walor informacji publicznej. Prywatność w ujęciu normatywnym zakłada uprawnienie jednostki do kształtowania sfery prywatnej życia, aby była ona wolna od ingerencji i niedostępna dla innych podmiotów. Prywatność podlega ochronie dlatego, że przyznaje się każdej osobie prawo do wyłącznej kontroli tej sfery życia, która nie dotyczy innych, a w której wolność od ciekawości innych jest swoistą conditio sine qua non swobodnego rozwoju (M. Safjan, Prawo do ochrony życia prywatnego, Szkoła Praw Człowieka, Helsińska Fundacja Praw Człowieka, Warszawa 2006, s. 211 i n.). Prawo do prywatności podlega ochronie przewidzianej w Rozdziale II Konstytucji: "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela". Art. 47 Konstytucji stanowi, że każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Z art. 51 Konstytucji wynika natomiast, że nikt nie może być obowiązany inaczej niż na podstawie ustawy do ujawniania informacji dotyczących jego osoby (ust. 1) oraz że władze publiczne nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (ust. 2). Nadanie określonym w tym rozdziale uprawnieniom miana "wolności" oznacza, że odpowiada im po stronie władz publicznych i każdej osoby obowiązek powstrzymania się od jakichkolwiek ingerencji w sferę tych wolności. Informacje o statusie materialnym danej osoby (w tym wysokości wynagrodzenia, dodatków do wynagrodzenia) stanowią informacje z zakresu prywatności osoby fizycznej. Jednakże na gruncie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. dostęp do tych informacji nie może zostać ograniczony w sytuacji, gdy informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, oraz

w przypadku, gdy osoby fizyczne zrezygnują z przysługującego im prawa ochrony danych. Zatem odmawiając udostępnienia informacji publicznej można powołać się na prawo do prywatności tylko w odniesieniu do informacji o osobach niepełniących funkcji publicznych, niemających związku z pełnieniem tych funkcji lub osób, które nie zrezygnowały z przysługującej im ochrony.

Po dokonaniu tych analiz organ rozstrzygnie sprawę w sposób wynikający

z dokonanych ustaleń. Wyjaśnienie tych okoliczności powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, w myśl art. 7, 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3, wobec art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. Naruszenie przepisów postępowania w tym zakresie – zdaniem Sądu – wywarło istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. W zakresie zwrotu kosztów postępowania orzeczono na podstawie art. 200 tej ustawy.