Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2019 r. sprawy ze skargi W. M. na decyzję Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: organ) po rozpatrzeniu odwołania W. M. (dalej: skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: dyrektor, organ I instancji) z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] odmawiającą uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanego do realizacji na działce o nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w K. przy ul. [...].

W sprawie ustalano następujący stan faktyczny i prawny.

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. dyrektor, po rozpatrzeniu wystąpienia Prezydenta Miasta K. z dnia [...] września 2018 r., znak: [...] odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, planowanego do realizacji na działce nr ew. [...] z obrębu [...], położonej w K. przy ul. [...]. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ I instancji podał, że wydając tę decyzję miał na uwadze cele zarządzania ryzykiem powodziowym, tj. zapewnienie ochrony ludności i mienia przed powodzią. Dyrektor wskazał, że realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego narusza jego zdaniem ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym, stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi oraz utrudnia zarządzanie ryzykiem powodziowym.

Od powyższej decyzji odwołanie złożyła skarżąca. Organ II po rozpatrzeniu odwołania zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygnięcie dyrektora. Organ podzielił stanowisko dyrektora, iż planowane działania obejmujące budowę budynku przeznaczonego na pobyt ludzi wraz z infrastrukturą wskazane w przedmiotowym projekcie decyzji o warunkach zabudowy będą utrudniać zarządzanie ryzykiem powodziowym oraz stanowią zagrożenie dla zdrowia ludzi. Organ zaznaczył, że w świetle art. 163 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018 r., poz. 2268 ze zm. – dalej prawo wodne), ochrona przed powodzią jest zadaniem Wód Polskich oraz organów administracji rządowej i samorządowej. Z przepisów art. 163 ust. 5 oraz ust. 6 ww. ustawy wynika, iż ochronę przed powodzią prowadzi się z uwzględnieniem map zagrożenia powodziowego, map ryzyka powodziowego oraz planów zarządzania ryzykiem powodziowym i realizuje się ją uwzględniając wszystkie elementy zarządzania ryzykiem powodziowym. Jednym z aspektów ochrony przed powodzią jest kształtowanie zagospodarowania przestrzennego dolin rzecznych lub terenów zalewowych, w szczególności obszarów szczególnego zagrożenia powodzią. Ważne jest, aby na zagrożonym obszarze prowadzić racjonalną politykę w zakresie planowania przestrzennego w odniesieniu do występującej charakterystyki zagrożenia powodziowego. Ustawa prawo wodne wskazuje na obowiązek uwzględniania w dokumentach z zakresu planowania zagospodarowania przestrzennego obszarów szczególnego zagrożenia powodzią i związanych z tymi obszarami wymagań dotyczących ochrony przeciwpowodziowej, zobowiązując właściwe organy do oceny dopuszczalności aktywności inwestycyjnej na tych obszarach.

Organ zaznaczył, że w myśl art. 16 pkt 4 prawa wodnego, przez cele zarządzania ryzkiem powodziowym "rozumie się (...) ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej". W ocenie organu realizacja inwestycji wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie ogranicza negatywnych skutków powodzi, tylko będzie powodować ich zwiększenie z uwagi na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych (m. in. przeznaczonych na stały pobyt ludzi). Istotnym elementem w przeprowadzonej analizie są uwarunkowania lokalizacyjne terenu objętego zamierzeniem. Jak zauważył organ, przedmiotowy teren położony jest w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie ustalono głębokości zalewu wystąpienia wody 1% na poziomie sięgającym do 45 cm, a w przypadku wystąpienia wody 10% na poziomie sięgającym do 29 cm (w oparciu o Numeryczny Model Terenu, który został użyty do sporządzenia map zagrożenia powodziowego). Organ II instancji podzielił argumentację dyrektora dotyczącą prowadzenia samodzielnej ewakuacji i stwierdził, że zgodnie z obowiązującą mapą zagrożenia powodziowego rejon terenu inwestycji w czasie powodzi (zgodnie ze scenariuszem wystąpienia wody 1%) będzie pokryty wodą, z wyłączeniem lokalnych wyniesień terenu. Nie mniej jednak analizując zasięg wód powodziowych oraz głębokości wód w przypadku wystąpienia wody 1% na rzece S. jego zdaniem samodzielna ewakuacja będzie utrudniona. Organ uznał, że z uwagi na położenie w granicy obszarów szczególnego zagrożenia powodzią (mając na uwadze głębokość wody 1% na analizowanym terenie) oraz przedmiot projektu decyzji o warunkach zabudowy (obiekty przeznaczone na stały pobyt ludzi), należy uwzględnić oddziaływanie wód powodziowych na same obiekty i związane z tym warunki sanitarne. Zagospodarowanie terenu poprzez budowę nowych obiektów budowlanych przeznaczonych na pobyt ludzi w przedmiotowym terenie stanowi zagrożenie dla zdrowia ludzi, a w interesie społecznym pierwszorzędne jest bezpieczeństwo obywateli.

Zdaniem organu, w analizowanym przypadku w pełni uzasadnione jest wydanie decyzji odmawiającej uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy z uwagi na ochronę ludzi i ograniczenie kosztów reagowania odpowiednich służb w przypadku wystąpienia powodzi, będących elementami racjonalnej polityki w zakresie ochrony przeciwpowodziowej. Zdaniem organu realizacja działań objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, oprócz tego że zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni (poprzez zlokalizowanie nowej zabudowy oraz wykonanie powierzchni szczelnie utwardzonych) to przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych, jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc jest sprzeczna z celami zarządzania ryzkiem powodziowym. Ponadto, jego zdaniem realizacja inwestycji wskazana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie ogranicza negatywnych skutków powodzi, tylko będzie powodować ich zwiększenie z uwagi na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych (m.in. przeznaczonych na stały pobyt ludzi). Istotnym elementem w przeprowadzonej analizie są uwarunkowania lokalizacyjne terenu objętego zamierzeniem. Organ podkreślił w uzasadnieniu decyzji, że przedmiotowy teren położony jest w granicach obszarów szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie stwierdzono – po analizie zakresu planowanych prac, że działania przedstawione w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, wskazane są wprost w treści ww. dyrektywy, jako działania powodujące zwiększenie prawdopodobieństwa występowania powodzi.

Reasumując, organ po dokonaniu analizy obejmującej zakres planowanych działań przedstawionych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy stwierdził, że działania obejmujące zlokalizowanie budynku mieszkalnego jednorodzinnego (przeznaczonego na stały pobyt ludzi) z uwagi na uwarunkowania lokalizacyjne (przedstawione na mapie zagrożenia powodziowego, mapie ryzyka powodziowego oraz mapie załączonej do projektu decyzji o warunkach zabudowy), naruszają ustalenia planów zarządzania ryzykiem powodziowymi, stanowią zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi oraz będą utrudniały zarządzanie ryzkiem powodziowym.

Z takim stanowiskiem nie zgodziła się skarżąca i wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając:

1. dokonanie błędnego ustalenia, że planowana zabudowa działki nr [...] położonej w K. przy ul. [...], stanowić będzie zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury oraz utrudniać będzie zarządzanie ryzykiem powodziowym,

2. naruszenie art. 166 ust. 10 prawa wodnego poprzez nieuzasadnione zastosowanie,

3. naruszenie art. 166 ust. 3 prawa wodnego poprzez jego niezastosowanie,

4. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 K.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie faktyczne i prawne wydanej decyzji,

5. naruszenie art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zabraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, zwłaszcza zaś, na braku ustalenia, czy w zaistniałych warunkach i przy zachowaniu niezbędnych środków ostrożności, ewentualna woda powodziowa zagraża ludzkiemu zdrowiu lub życiu oraz niewzięcie pod uwagę zaistniałego stanu faktycznego, to jest, że na działkach przyległych jak i w całej okolicy planowanej inwestycji znajdują się domy mieszkalne, które od dziesięcioleci nie znalazły się w zasięgu wody powodziowej, co ma wpływ na ocenę stanu zagrożenia powodzią,

6. art. 11 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie skarżącej przesłanek, którymi kierował się organ administracji publicznej przy załatwianiu sprawy, przede wszystkim zaś, dlaczego nie uznał, że możliwe do wprowadzenia na danych terenach techniczne środki zapobiegawcze i niwelujące skutki powodzi, nie są wystarczające, pomimo niewielkiej skali potencjalnej powodzi, dla zabezpieczenia spornych obszarów, a tym samym - umożliwienia przeprowadzenia na nich inwestycji.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowoadministracyjnego oraz rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżącej lub jej pełnomocnika.

Ponadto skarżąca zarzuciła m.in. że organ odwoławczy dokonał błędnego ustalenia, że planowana zabudowa działki nr [...] położonej w K. przy ul. [...], stanowić będzie zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi, środowiska i dóbr kultury, oraz utrudniać będzie zarządzanie ryzykiem powodziowym. W ocenie skarżącej faktyczna możliwość i częstotliwość wystąpienia powodzi jest na tym terenie istotnie ograniczona. Zdaniem skarżącej, stwierdzenie, że lokalizacja budynku na wskazanym obszarze miałaby istotnie zagrażać mieniu i zdrowiu ludzkiemu, w szczególności zaś zagrażać planom ewakuacji jest zupełnie bezpodstawne, ze względu na zagrożenie w postaci zalania terenu raz na 100 lat wodą sięgającą maksymalnie "po kostki". Skarżąca zarzuciła, że organ nie wskazał dlaczego w przedmiotowej sytuacji nie można zastosować normy art. 166 ust. 8 prawa wodnego, tj. dokonania uzgodnienia warunków zabudowy, z zastosowaniem wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej oraz Ministra Inwestycji i Rozwoju w sprawie zakresu wymagań oraz warunków dla planowanej zabudowy oraz planowanego zagospodarowania terenów położonych na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. W ocenie skarżącej w przedmiotowej sprawie żadna z przesłanek wskazanych w art. 166 ust 10 prawa wodnego, nie występuje. Ze względu na niski możliwy poziom wystąpienia wód ewakuacja z tego terenu przebiegnie w sposób bezproblemowy.

Organ, w ocenie skarżącej, błędnie podaje jako podstawę do odmowy uzgodnienia projektu, okoliczność że realizacja budowy może powodować zwiększenie strat w przypadku wystąpienia powodzi. Po pierwsze organ nie dokonał analizy czy przedmiotowe straty wystąpiłyby w razie zastosowania zabezpieczeń budynku, które organ mógł nakazać w ramach decyzji. Ponadto, w przesłankach odmowy wskazanych w art. 166 ust. 10 prawa wodnego nie określono potencjalnych strat w mieniu mogących powstać w razie powodzi, jako podstawy do wydania odmowy uzgodnienia. W efekcie wydana decyzja jest wadliwa i winna być wyeliminowana z obrotu prawnego.

Skarżąca podniosła również, że w obrębie planowanej inwestycji znajduje się osiedle mieszkaniowe, gdzie istnieje wiele budynków mieszkalnych, a jedynie część działek nie została dotąd zabudowana. Przez dziesięciolecia nie występowała na tym terenie powódź ze względu na wybudowanie wałów przeciwpowodziowych. Odmowa uzgodnienia warunków zabudowy jest dla skarżącej szczególnie krzywdząca i powoduje bezwartościowość jej nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (jt. Dz. U. z 2018r. poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz.U. z 2018r. 1302 ze zm. – dalej: P.p.s.a.), przy czym na podstawie art. 134 § 1 cytowanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów administracji naruszenia norm prawa, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja odmawiająca uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, na terenie położonym w K. przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów i budynków jako działka nr [...]. Podstawa prawną ww. rozstrzygnięcia były wskazane w podstawie prawnej przepisy art. 166 ust. 1, 2, 3 i 5 oraz art. 240 ust. 3 pkt 7 prawa wodnego, przepisy art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 z późn. am. – dalej: u.p.z.p.), a także wskazane w uzasadnieniu przepisy art. 166 ust. 10 pkt 2-3, pkt 5 prawa wodnego.

Przechodząc do oceny zaskarżonej decyzji należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 166 ust. 2 pkt 7 prawa wodnego, projekt decyzji o warunkach zabudowy wymaga uzgodnienia z Wodami Polskimi w zakresie dotyczącym zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Zgodnie zaś z art. 14 ust. 6 pkt 1 ww. ustawy właściwym organem do dokonania ww. uzgodnienia jest dyrektor regionalnego zarządu gospodarki wodnej, a organem wyższego stopnia - myśl art. 14 ust. 3 tej ustawy - jest Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie.

Stosownie do art. 16 pkt 34 prawa wodnego, obszary szczególnego zagrożenia powodzią stanowią: 1) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1% (dalej woda 1%); 2) obszary, na których prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest wysokie i wynosi 10% (dalej woda 10%); 3) obszary między linią brzegu a wałem przeciwpowodziowym lub naturalnym wysokim brzegiem, w który wbudowano wał przeciwpowodziowy, a także wyspy i przymuliska (o których mowa w art. 224 ww. ustawy), stanowiące działki ewidencyjne; 4) pas techniczny. Obszary szczególnego zagrożenia powodzią zgodnie z art. 169 ust. 2 pkt 2 prawa wodnego, są przedstawione na mapach zagrożenia powodziowego.

Mając na względzie ww. przepisy prawne oraz ustalony w sprawie stan faktyczny należy w całości podzielić stanowisko organów administracji i uznać je za prawidłowe. W ocenie Sądu organy – wbrew zarzutom skargi - w sposób w pełni zasadny przyjęły, że planowany pod zabudowę teren działki o nr ew. [...] przy ul. [...] w K. w całości znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki S.. Z materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że teren inwestycji w całości znajduje się na obszarze, na którym prawdopodobieństwo wystąpienia powodzi jest średnie i wynosi 1%, a rzędna wody wynosi ok. 103,4 m n.p.m. oraz w znacznej części na obszarze, na którym prawdopodobieństwo powodzi jest wysokie i wynosi 10%, a rzędna wody wynosi ok. 103,14 m n.p.m. Ponadto, analizowany teren znajduje się także na obszarze narażonym na zalanie w przypadku zniszczenia lub uszkodzenia wału przeciwpowodziowego rzeki P. Z ustaleń dokonanych w toku postępowanie administracyjnego jasno wynika, że rzędne terenu na którym ma być zrealizowana budowa budynku mieszkalnego kształtują się na poziomie od około 103,10 m n.p.m. do około 103,40 m n.p.m. Oznacza to, iż w przypadku wystąpienia wezbrania powodziowego o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% obszar przeznaczony pod planowaną inwestycję zostanie zalany warstwą wody o głębokości wynoszącej maksymalnie 0,3 m, natomiast w przypadku wystąpienia wezbrania powodziowego o prawdopodobieństwie przewyższenia 10% głębokość zalewu wyniesie około 0,04 m. Dodatkowe obliczenia, które przeprowadził organ II instancji również potwierdzają, że rzędne przedmiotowego terenu oscylują na poziomie ok. 102,95 ÷ 103,36 m n.p.m. a to oznacza, że w przypadku wystąpienia wody 1% na rzece S. obszar przeznaczony pod planowaną inwestycję zostanie zalany warstwą wody o głębokości wynoszącej maksymalnie 0,45 m, a w przypadku wystąpienia wody 10% głębokość ta wyniesie maksymalnie do 0,26 m. Nadto, warto wskazać – na co słusznie również zwróciły uwagę organy – że w przypadku powodzi zalane zostałyby również tereny sąsiadujące z terenem przeznaczonym pod inwestycję oraz droga dojazdowa co stanowiłoby utrudnienie w samodzielnej ewakuacji. W ocenie Sądu mając na względzie całość dokumentacji zgromadzonej w sprawie organy trafnie stwierdziły, że istnieje duże ryzyko zalania omawianego terenu podczas pojawienia się wezbrania powodziowego, a tym samym stanowiłoby to zagrożenie dla ochrony zdrowia ludzi. Wobec tego stawiane przez skarżącą w tym zakresie zarzuty są niezasadne.

Ponadto, organ uzgodnieniowy prawidłowo uznał – zdaniem Sądu – że realizacja planowanego przedsięwzięcia inwestycyjnego narusza ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym oraz będzie utrudniać zarządzanie ryzykiem powodziowym. Organ trafnie wskazał, że realizacja działań objętych projektem decyzji o warunkach zabudowy, oprócz tego że zmniejszałaby zdolność retencyjną zlewni (poprzez zlokalizowanie nowej zabudowy oraz wykonanie powierzchni szczelnie utwardzonych) to przede wszystkim spowodowałaby wzrost zagospodarowania terenów wskazanych jako obszary szczególnego zagrożenia powodzią, a więc byłaby sprzeczna z celami zarządzania ryzkiem powodziowym, tj. z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 18 października 2016 r. (Dz. U. z 2016 r. poz. 1841) o Planie zarządzania ryzykiem powodziowym dla obszaru dorzecza W.. Zauważyć warto, że w myśl art. 16 pkt 4 prawa wodnego, przez cele zarządzania ryzkiem powodziowym "rozumie się (...) ograniczenie potencjalnych negatywnych skutków powodzi dla życia i zdrowia ludzi, środowiska, dziedzictwa kulturowego oraz działalności gospodarczej". W rozpatrywanej sprawie realizacja inwestycji wskazanej w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie ograniczałaby negatywnych skutków powodzi, tylko powodowałaby ich zwiększenie z uwagi na lokalizowanie na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią nowych obiektów budowlanych (m.in. przeznaczonych na stały pobyt ludzi). W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy uzasadnił swoje stanowisko co do tego, że planowana inwestycja naruszać będzie ustalenia planu zarządzania ryzykiem powodziowym oraz będzie utrudniać zarządzanie ryzykiem powodziowym. Zarzut skarżącej dotyczący nie wskazania w tej kwestii jakiejkolwiek argumentacji należy uznać za całkowicie bezpodstawny.

Nie jest trafny również podniesiony w skardze zarzut wydania postanowienia odmawiającego uzgodnienia projektu decyzji ze względu na to, że realizacja budowy może powodować zwiększenie strat. Organ przywołał powyższą okoliczność w kontekście przesłanki zarządzania ryzykiem powodziowym. Powyższe nie stanowiło samodzielnej przesłanki stanowiącej odmowę uzgodnienia projektu, a tym samym nie może doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.

Nie może również odnieść zamierzonego skutku zarzut braku pozytywnego zaopiniowania projektu decyzji pomimo, że w okolicach planowanej inwestycji znajduje się osiedle mieszkaniowe, tj. pobudowano wiele budynków mieszkalnych. Po pierwsze podkreślić trzeba, że każda sprawa jest rozpatrywana przez organ indywidualnie w oparciu o aktualnie obowiązuje przepisy prawne i dany, ustalony stan faktyczny (przede wszystkim lokalizację inwestycji, dostęp do drogi). Po drugie zauważyć należy, że decyzje dotyczące budynków mieszkalnych, o których wspomina skarżąca mogły zostać wydane przed opublikowaniem map zagrożenia powodziowego i map ryzyka powodziowego, tj. przed 15 kwietnia 2015 r. Ponadto, sam fakt, że na obszarze zaliczanym do terenu szczególnie zagrożonego powodzią wybudowany został budynek mieszkalny czy całe osiedle budynków nie może spowodować, że dalej na tym terenie mogą lub mają być realizowane kolejne inwestycje budowlane. Taka argumentacja nie zasługuje na aprobatę i uwzględnienie.

Odnosząc się zaś do zarzutów naruszeń natury procesowej w świetle przedstawionej powyżej argumentacji należy uznać je za niezadane. Organy w sposób prawidłowy ustaliły w sprawie stan faktyczny, dokonały trafnej oceny materiału dowodowego oraz powołały odpowiednie podstawy prawne. W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie zostało uzasadnione w sposób prawidłowy i zawiera wszystkie niezbędne elementy.

Z tych względów, oceniając zaskarżoną decyzję, po rozważeniu podniesionych przez skarżącego zarzutów, Sąd uznał, że nie dają one podstaw do postawienia organowi orzekającemu w niniejszej sprawie zarzutu naruszenia prawa i podważenia legalności zapadłych w sprawie orzeczeń.

W konsekwencji, na podstawie art. 151 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.