Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Szczególną moc dowodową ksiąg podatkowych, wyrażoną w art. 139 par. 1 Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa /Dz.U. nr 137 poz. 926 ze zm./ należy interpretować jako zakaz określania w postępowaniu podatkowym elementów mających wpływ na wysokość podatku, bez uprzedniego stwierdzenia w sposób uregulowany prawem, prowadzenia ksiąg w sposób nierzetelny lub wadliwy, które w danej sprawie objęte były zakresem prawnopodatkowego stanu faktycznego, które zgodnie z przepisami prawa powinny być zaewidencjonowane w księgach zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek, Asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Protokolant Łukasz Duda, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2004 r. sprawy ze skargi "A." Spółka z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres luty – październik 1999 rok. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz Skarżącej spółki kwotę [...] zł ([...] zł) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Decyzją z dnia [...] marca 2002 r. nr [...] Urząd Skarbowy W. określił "A." Sp. z o.o. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do października 1999 r., zaległość podatkową wraz z odsetkami oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okres od lutego do października 1999 r. W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził w oparciu o zabezpieczone w spółce dokumenty wewnętrzne dokumentujące wykonane przez spółkę usługi tzw. "przewodniki warsztatowe", że spółka w prowadzonych ewidencjach dla celów podatku od towarów i usług oraz w deklaracjach VAT – 7 za okresy od kwietnia do października 1999 r. nie wykazała wszystkich obrotów osiągniętych ze sprzedaży usług naprawy pojazdów przez co zaniżyła podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług oraz należny podatek. Z tego względu podstawę opodatkowania określono w drodze oszacowania w wysokości wyższej od kwot wykazanych w ewidencji sprzedaży prowadzonej dla celów podatku od towarów i usług.

W toku postępowania pełnomocnik Z. W. udziałowca spółki, który w okresie objętym postępowaniem urzędu pełnił funkcję prezesa zarządu spółki, pismem z dnia [...] września 2001 r. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodów:

- z przesłuchania T. M. wspólnika spółki "A." na okoliczność przejęcia dokumentacji podatkowej spółki i nieudostepnienia jej w toku kontroli,

- z przesłuchania A. W. prowadzącego ewidencję podatkową spółki, w celu ustalenia w jaki sposób wykonywał on obowiązek sprawdzania dokumentacji w trakcie wykonywania obowiązków związanych z prowadzeniem ewidencji księgowej dla celów podatkowych,

- z dokumentów księgowych firmy B., która była własnością Z. W. i prowadziła działalność w tym samym budynku co spółka "A.", w celu ustalenia czy firma ta wykonywała usługi, które zostały niezgodnie z rzeczywistością zaliczone do usług świadczonych przez spółkę "A.",

- z umowy zawartej przez spółkę "A." z biurem rachunkowym A. W. w celu ustalenia zakresu jego odpowiedzialności za kontrolę dokumentacji i prawidłowości księgowań prowadzonych w spółce "A.".

Z. W. wnosił o przeprowadzenie tych dowodów, gdyż w jego ocenie pracownicy urzędu Skarbowego do wyliczenia obrotów uwzględnili usługi wykonywane przez firmę B.. Zdaniem Z. W., przesłuchanie wymienionych we wniosku świadków oraz zbadanie umowy pozwoliłoby na ujawnienie nieprawidłowości jakich dopuścił się T. M. w zakresie prowadzenia dokumentacji księgowej spółki. Urząd Skarbowy postanowieniem z dnia [...] października 2001 r. odmówił przeprowadzenia ponownego postępowania kontrolnego w spółce "A." a także przeprowadzenia dowodów z:

- z przesłuchania T. M. wspólnika spółki "A.",

- z przesłuchania A. W. prowadzącego ewidencję podatkową spółki,

- z umowy zawartej przez spółkę "A." z biurem rachunkowym A. W. w celu ustalenia zakresu jego odpowiedzialności za kontrolę dokumentacji.

W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że dotychczasowe postępowanie kontrolne dostarczyło wystarczających dowodów do załatwienia sprawy i z tego względu brak było podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne przeprowadzenie kontroli podatkowej. Ponadto organ stwierdził, że wskazane przez Z. W. okoliczności faktyczne, które mogłyby zostać udowodnione w drodze przesłuchania T. M. i A. W. oraz zbadania umowy o prowadzenie ksiąg spółki, nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ przeprowadził dowód z dokumentów księgowych firmy B.. W wyniku badania dokumentów znajdujących się w firmie B. ustalono, że firma ta rzeczywiście wykonywała usługi, które przez pracowników Urzędu Skarbowego zostały niezgodnie z rzeczywistością zaliczone do usług świadczonych przez spółkę "A.".

Od decyzji Urzędu Skarbowego strona wniosła odwołanie do Izby Skarbowej w W., zarzucając przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów regulujących postępowanie w sprawach podatkowych i wnosząc o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji spółka zarzucała naruszenie art. 120, art. 122, art. 123 § 1, art. 124, art. 125 § 1, art. 139 § 1, art. 277 § 1 i art. 247 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) Spółka argumentowała, iż podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług została określona przez Urząd Skarbowy z naruszeniem przepisów o postępowaniu dowodowym, w szczególności poprzez pominięcie przez Urząd wniosków dowodowych zgłaszanych przez spółkę. Zdaniem spółki, w toku postępowania należało wyjaśnić rolę T. M. w prawidłowym księgowaniu dowodów sprzedaży usług naprawy pojazdów a w szczególności kwestie prawidłowego przypisania spółce na podstawie "przewodników warsztatowych" usług wykonanych przez firmę B..

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] uchyliła w całości decyzję Urzędu Skarbowego i przekazała sprawę do ponownego rozpatrzenia. Izba Skarbowa wskazała na uchybienia przy ustalaniu postawy opodatkowania w drodze oszacowania, poprzez przyjęcie do oszacowania wielkości obrotów z tytułu świadczenia usług mechaniki pojazdowej w miesiącach od lutego do kwietnia 1999 r., średniego miesięcznego obrotu z miesięcy od maja do października 1999 r., bez uprzedniego zbadania, czy wielkość zatrudnienia w początkowym okresie prowadzenia działalności umożliwiała świadczenie w/w usług w zakresie ustalonym w decyzji. Ponadto Izba Skarbowa stwierdziła, że organ I instancji nie wyjaśnił, czy istnieją dokumenty dotyczące świadczenia usług mechaniki pojazdowej w miesiącach od lutego do kwietnia 1999 r., poprzez sprawdzenie jakie dokumenty i za jaki okres zostały zabezpieczone w prokuraturze. Z tych względów Izba Skarbowa uznała, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów art. 122 i art. 187 § 1 oraz art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy Urząd Skarbowy wydał decyzję nr [...] z dnia [...] listopada 2002 r., w której określił wysokość zobowiązania podatkowego, zaległości podatkowej oraz ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe w takiej samej wysokości jak w decyzji pierwotnej. W uzasadnieniu decyzji Urząd Skarbowy wskazał, iż strona zaniżyła podatek należny za okres od lutego do października 1999 r. z tytułu wykonywanych usług mechaniki pojazdowej. Wysokość zaniżenia sprzedaży i kwot podatku należnego za okres od maja do grudnia 1999 r. został określona w wyniku porównania rachunków uproszczonych, faktur, dowodów wpłat do kasy oraz tzw. "przewodników warsztatowych". Z kolei postawa opodatkowania za okres od lutego do kwietnia 1999 r. została określona w drodze oszacowania. Określając wysokość zaniżenia sprzedaży i kwot podatku należnego przyjęto średnią kwotę zaniżenia sprzedaży brutto za okres od maja do października 1999 r. Ponadto organ I instancji nie zgodził się z twierdzeniem pełnomocnika strony, iż w początkowym okresie działalności spółka osiągała niższe obroty ze względu na niskie zatrudnienie. Dokonując analizy stanu zatrudnienia oraz wielkości sprzedaży usług w poszczególnych miesiącach 1999 r., Urząd stwierdził, iż wykazany przez spółkę przychód z usług warsztatu nie wykazuje żadnej relacji z ilością zatrudnionych pracowników. Ponadto organ I instancji wyliczył, że na jeden pełny etat, przychód w miesiącach od lutego do kwietnia 1999 r. zbliżony jest do ustalonego w decyzji. Organ stwierdził również, że w toku postępowania porównał dane z ksiąg firmy B. z danymi związanymi ze skarżąca spółką i częściowo uznał niektóre usługi wykazane w dokumentach spółki za usługi w rzeczywistości wykonane przez firmę B.. W pozostałym zakresie brak było dowodów potwierdzających twierdzenia Z. W., że w dokumentach skarżącej spółki doszło do wykazania usług wykonanych przez firmę A. zwłaszcza, że podmiot ten rozpoczął działalność od [...] maja 1999 r. Urząd wywodził, że okoliczności których udowodnienia domagał się Z. W. zgłaszając w toku postępowania wnioski dowodowe nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony wniósł odwołanie. Zaskarżonej decyzji pełnomocnik zarzucił niezastosowanie się do wytycznych organu odwoławczego, dotyczących oceny okoliczności istotnych dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Pełnomocnik wskazał, iż organ I instancji oparł zaskarżoną decyzję na niewystarczającym dowodzie z "przewodników warsztatowych" oraz wyjaśnieniach T. M.. Podniósł także, iż mimo składanych wniosków dowodowych Urząd nie dokonał analizy obrotu w zakresie autoryzowanych napraw gwarancyjnych, mimo że istnieją dokumenty, z których wynika, iż spółka dopiero [...] czerwca 1999 r. uzyskała prawo do wykonywania tych napraw. Dlatego też, pełnomocnik nie zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji, iż nie było dokumentów pozwalających na ustalenie rzeczywistego obrazu wydarzeń.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w W. decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] uchylił w całości decyzję Urzędu Skarbowego W. oraz określił spółce zobowiązanie podatkowe za okres od maja do października 1999 r., jak również ustalił dodatkowe zobowiązanie podatkowe za okres od lipca do października 1999 r.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji słusznie uznał "przewodniki warsztatowe" za dowód świadczący o wykonywaniu usług, z tytułu, których spółka nie odprowadzała należnego podatku od towarów i usług. "Przewodniki warsztatowe" wskazywały bowiem wyraźnie m.in. usługodawcę, numer dowodu rejestracyjnego pojazdu, koszt usługi. Z kolei porównanie danych z "przewodników warsztatowych" z dokumentami źródłowymi w postaci faktur, rachunków uproszczonych, dowodów wpłat do kasy oraz porównanie ewidencji sprzedaży i faktur firmy B. – Z. W. doprowadziły do ustalenia niezaewidencjonowanego obrotu strony z tytułu usług warsztatowych za okres od maja do października 1999 r. w wysokości [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił natomiast stanowiska organu I instancji w zakresie materiału dowodowego zebranego za okres od lutego do kwietnia 1999 r. Zdaniem organu odwoławczego, zebrane dowody nie świadczą o wykonywaniu przez spółkę niezaewidencjonowanych usług w tym okresie. W związku z powyższym, Dyrektor Izby Skarbowej uchylił decyzję organu I instancji w tej części. Ponadto, organ odwoławczy wskazał na nieprawidłowości w ustaleniu w zaskarżonej decyzji dodatkowego zobowiązania podatkowego za okres od kwietnia do czerwca 1999 r. Organ II instancji wskazał, iż sankcji nie ustala się w sytuacji, gdy podatnik wykazał w deklaracji podatkowej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do rozliczenia w następnym miesiącu natomiast Urząd w decyzji określił kwotę zobowiązania podatkowego.

W skardze skierowanej do Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] grudnia 2003 r. pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Urzędu Skarbowego W.. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 125 § 1, art. Art. 139 § 1, art. 187 § 1, art. 188, art. 191, art. 212, art. 233 § 2 i art. 235 ustawy – Ordynacja podatkowa.

Zdaniem pełnomocnika skarżącej, osoba przeprowadzająca kontrolę z Urzędu Skarbowego W., z góry przyjęła założenie, że członek zarządu spółki Z. W. odpowiada za wszelkie nieprawidłowości, które wystąpiły w działalności kontrolowanej spółki, natomiast bezkrytycznie przyjmowała za prawdziwe twierdzenia drugiego z członków zarządu T. M., pomimo iż panowie ci byli ze sobą w konflikcie. Ponadto pełnomocnik zaznaczył, iż do przeprowadzenia kontroli wykorzystano dokumentację zagarniętą z siedziby spółki przez T. M., bez jakiejkolwiek ewidencji lub pokwitowania.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej podniósł również, iż organ II instancji wydając zaskarżoną decyzję w oczywisty sposób naruszył przepisy art. 212 w zw. z art. 235 Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z tymi przepisami organ, który wydał decyzję jest nią związany. Z kolei, w ocenie pełnomocnika, skarżona decyzja jest sprzeczna z decyzją Izby Skarbowej z dnia [...] czerwca 2002 r., a zalecenia zawarte w tej decyzji nie zostały wykonane przez organ I instancji. Ponadto, zdaniem pełnomocnika, organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] listopada 2002 r. oparł się na pozornych działaniach dowodowych, porównując jedynie zapisy dotyczące działalności firmy B. i skarżącej spółki, nie wyjaśniając kwestii zasadniczej, tj. czy istnieje dokumentacja pozwalająca na stwierdzenie, kto wykonywał świadczenia z zakresu usług mechaniki pojazdowej. Zdaniem pełnomocnika, taka dokumentacja istnieje i dotyczy napraw gwarancyjnych, które były wykonywane przez uprawnioną do tego, do dnia [...] czerwca 1999 r., firmę B.. Z kolei, niezgodnie z rzeczywistością, niektóre usługi gwarancyjne wykonane przez w/w spółkę były zaksięgowane, jako wykonane przez spółkę skarżącą.

Pełnomocnik zarzuca również, iż organy podatkowe obu instancji, nie dokonały analizy stanu faktycznego w pełnym zakresie, jak również pominęły wnioski skarżącego zmierzające do załatwienia sprawy zgodnie z art. 124 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. podtrzymał argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługiwała na uwzględnienie

Na wstępie Sąd zaznacza, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oceniając zaskarżony akt rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję należało stwierdzić, że decyzja ta została wydana w ramach tak zwanego wymiaru kontrolnego i decyzją tą podatnikowi określono wysokość zobowiązań w podatku od towarów i usług w kwotach wyższych od zadeklarowanych.

Oceniając rzeczywiste znaczenie prawne wydanej w sprawie decyzji należało podkreślić, że podatnicy podatku od towarów i usług na podstawie art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów usług (Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm.) obowiązani byli do prowadzenia ewidencji, w których mieli obowiązek wykazywać kwoty niezbędne do prawidłowego sporządzenia deklaracji na podatek od towarów i usług. Ustawodawca nie określił wymogów formalnych dla tych ewidencji i z tego względu należało stwierdzić, że ewidencje te mogły być prowadzone w dowolnej formie, która zapewniłaby wypełnienie przez te ewidencje podstawowego ich celu, to jest dostarczenie danych do sporządzenia prawidłowej deklaracji VAT – 7. Skoro obowiązek prowadzenia ewidencji dla celów podatku od towarów i usług wynikał z przepisu art. 27 ust. 4 ustawy VAT to ewidencje te na podstawie art. 3 pkt 4 Ordynacji podatkowej były księgami w rozumieniu tej ustawy, a zatem miały do nich zastosowanie przepisy art. 193 § 1- 8 Ordynacji podatkowej. Dlatego też, organy podatkowe chcąc wymierzyć podatnikowi w decyzji kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług lub nadwyżki podatku w innej wysokości niż kwota wykazana w deklaracji, sporządzonej w oparciu o prowadzone przez podatnika ewidencje, miały obowiązek przeprowadzić, uregulowane w przepisach art. 193 Ordynacji podatkowej, postępowanie w zakresie nieuznania tych ewidencji za dowód w postępowaniu podatkowym z powodu ich nierzetelności lub wadliwości. Przesłanka wadliwości ksiąg wobec nieuregulowania w ustawie warunków formalnych, które powinny spełniać ewidencje prowadzone dla celów podatku od towarów i usług ma w zakresie tych ewidencji o wiele mniejsze znaczenie niż nierzetelność tj. niezgodność zapisów zawartych w ewidencji ze stanem rzeczywistym. W szczególności organ podatkowy pierwszej instancji na podstawie art. 193 § 6 i 7 Ordynacji podatkowej miał obowiązek sporządzić protokół badania ksiąg - ewidencji, w którym stwierdziłby, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje prowadzonych przez podatnika ewidencji za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów, oraz doręczyć podatnikowi odpis tego protokołu. Dopóki organ nie dokonał tych czynności prowadzone przez podatnika ewidencje korzystały z wynikającej z art. 193 § 1 Ordynacji podatkowej szczególnej mocy dowodowej ksiąg podatkowych, którą należy interpretować jako zakaz określania w postępowaniu podatkowym elementów mających wpływ na wysokość podatku, bez uprzedniego stwierdzenia w sposób uregulowany prawem, prowadzenia ksiąg w sposób nierzetelny lub wadliwy, który skutkował zniekształceniem tych elementów stanu faktycznego, które w danej sprawie objęte były zakresem prawnopodatkowego stanu faktycznego i które zgodnie z przepisami prawa powinny być zaewidencjonowane w księgach zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe dokonały określenia obrotów podatnika i należnego od nich podatku w wysokości wyższej od zaewidencjonowanej a zatem nie uznały prowadzonych przez podatnika ewidencji za dowód w postępowaniu podatkowym. Organy te jednocześnie zaniechały zastosowania w sprawie przepisów art. 193 § 6, 7 i 8 Ordynacji podatkowej, przez co naruszyły te przepisy oraz art. 193 § 1 tej ustawy.

W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organy nie wyjaśniły wszystkich okoliczności faktycznych mających znaczenie dla sprawy. W toku postępowania organy nie wyjaśniły podnoszonych przez Z. W. okoliczności związanych z ewidencjonowaniem w księgach spółki "A." usług wykonanych przez firmę B.. Z. W. w toku postępowania podnosił, że przeprowadzone w firmie B. czynności dowodowe nie mogły wyjaśnić tej kwestii w sposób zupełny.

Sąd zważył, że w toku czynności przeprowadzonych w firmie B. stwierdzono okoliczności faktyczne częściowo potwierdzające twierdzenia Z. W. i z tego względu, w ocenie Sądu, organ podatkowy niezasadnie odmówił przesłuchania T. M. i A. W., którzy z racji wykonywanych w spółce funkcji mogli posiadać wiedzę na temat możliwości wykazania w księgach spółki usług wykonywanych przez inny podmiot. Organ podatkowy dysponując określonymi dowodami, które w ocenie Sądu, nie mogły przesądzić o całkowitej bezzasadności twierdzeń Z. W. poniechał dalszego wyjaśnienia tych kwestii, przez co naruszył przepisy art. 122, art. 187 § 1 i art. 188 Ordynacji podatkowej.

Z powodu opisanych naruszeń prawa należało stwierdzić, że zasadny był zawarty w skardze zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją art. 124 Ordynacji podatkowej, a to dlatego, że organy podatkowe w rozpoznanej sprawie przeprowadziły postępowanie z pominięciem przepisów art. 193 Ordynacji podatkowej bez podania w zaskarżonej decyzji przyczyn takiego postępowania. W ocenie Sądu, skoro w sprawie wystąpiły poważne nieprawidłowości w zakresie postępowania dowodowego polegające na nie przeprowadzeniu przez organ pierwszej instancji dowodów mających pierwszorzędne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to twierdzenia strony skarżącej o działaniu Izby Skarbowej wbrew treści art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej należało również uznać za uzasadnione.

Zdaniem Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, zawarte w skardze twierdzenia o bezpodstawnym uznaniu przez organy za dowód w postępowaniu "przewodników warsztatowych", są sprzeczne z treścią art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ w toku postępowania ma obowiązek zebrać cały materiał dowodowy oraz z przepisami art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej, które jako dowód w sprawie nakazują traktować wszystko co nie jest sprzeczne z prawem i może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. "Przewodniki warsztatowe" wystawiane w warsztacie skarżącej spółki z uwagi na swą treść były dokumentami, które mogły stanowić dowód na okoliczność obrotów uzyskiwanych przez skarżąca spółkę z tytułu świadczenia usług naprawy pojazdów i dlatego, organy zasadnie uznały je za dowód świadczący o rzeczywistym zakresie prowadzonej przez spółkę działalności i wysokości uzyskiwanych z tej działalności obrotów.

Ustosunkowując się z kolei do zarzutu strony skarżącej dotyczącego przewlekłości postępowania prowadzonego przez organy I i II instancji, Sąd wskazuje, iż uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, dlatego też nie stanowiło ono podstawy do uchylenia decyzji, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W ocenie Sądu, niezasadny był również zawarty w skardze zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej. W rozpoznanej sprawie organy podatkowe, mimo że dopuściły się opisanych powyżej naruszeń przepisów postępowania to nie działy jednak z przekroczeniem uprawnień wynikających z przepisów prawa i nie wydawały w sprawie rozstrzygnięć bez podstawy prawnej.

Tak samo należało ocenić zarzut naruszenia przez zaskarżoną decyzję art. 212 Ordynacji podatkowej. W ocenie Sądu, w rozpoznanej sprawie organ pierwszej instancji wykonał zalecenia zawarte w decyzji kasacyjnej Izby Skarbowej z dnia z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...], a zatem strona skarżąca bezzasadnie twierdziła, że Izba Skarbowa wydając zaskarżoną decyzję zupełnie zignorowała twierdzenia zawarte w swojej poprzedniej decyzji.

Z tych wszystkich względów należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 193 § 1, 6, 7 i 8 w związku z art. 3 pkt 4 i art. 27 ust. 4 ustawy o VAT oraz art. 122, art. 124, 187 § 1, art. 188 i art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej, które to naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt lit c., art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.