Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 lipca 2020 r. sprawy ze skargi L. S.A. z siedzibą w B. na postanowienie Ministra Klimatu z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sprawie zatwierdzenia dokumentacji geologicznej oddala skargę

Przedmiotem skargi "(...)"" S.A. z siedzibą w "(...)" (dalej też jako: "skarżąca", "spółka", "LWB") jest postanowienie Ministra Klimatu z dnia "(...)" grudnia 2019 r, znak "(...)" ("Postanowienie") stwierdzające niedopuszczalność wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia "(...)"października 2019 r., znak: "(...)"zatwierdzającą Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)" ("Decyzja").

Jako podstawę prawną Minister Klimatu wskazał: art. 134 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej jako "kpa").

Podstawę faktyczną stanowiły następujące ustalenia:

"(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" (dalej jako: "strona") pismem z 8 grudnia 2014 r. złożyła wniosek o zatwierdzenie opracowania pn. Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)" (dalej jako: "Dodatek nr 3").

Pismem z 17 grudnia 2014 r. spółka "(...)" zgłosiła swój udział jako strona w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie Dodatku nr 3. Wskazywała, że posiada interes prawny, ponieważ jest stroną zawartych ze Skarbem Państwa umów o korzystanie z informacji geologicznej o nr: "(...)"i "(...)", które dotyczą złoża węgla kamiennego "(...)".Umowy dotyczą tych samych obszarów oraz tych samych dokumentacji geologicznych, z których korzystała strona, jak również, że to na jego wniosek we wrześniu 2013 r. został zatwierdzony Dodatek nr 2 do dokumentacji geologicznej złoża "(...)"w kategorii C1 i C2.

Minister Środowiska uznał skarżącą za stronę tego postępowania.

Decyzją z "(...)" kwietnia 2015 r. ("(...)" Minister Środowiska odmówił stronie zatwierdzenia Dodatku nr 3.

Strona wniosła do Ministra Środowiska o ponowne rozpatrzenie sprawy odmawiającej zatwierdzenia dodatku.

Decyzją z dnia "(...)" czerwca 2015 r. znak: "(...)"Minister Środowiska utrzymał w mocy decyzję odmawiającą jego zatwierdzenia.

W dniu 29 lipca 2015 r. strona wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, na ww. decyzję Ministra Środowiska z dnia "(...)"czerwca 2015 r.

Wyrokiem z dnia 16 marca 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 2224/15, WSA uchylił decyzję Ministra Środowiska z dnia "(...)" czerwca 2015 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję z dnia "(...)" kwietnia 2015 r., odmawiającą zatwierdzenia Dodatku nr 3 na rzecz strony. Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja z dnia "(...)" kwietnia 2015 roku zostały wydane z pominięciem oceny spełnienia przez przedłożony Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)"ustawowo określonych kryteriów warunkujących odmowę zatwierdzenia dodatku, o których mowa w art. 93 ust.3 w związku z art. 93 ust.4 P.g.g. Odnosząc się co do rozstrzygnięcia organu, w przedmiocie uczestnictwa w postępowaniu administracyjnym na prawach strony spółki: "(...)"S.A. z siedzibą w "(...)"uznał, że organ w niepełny sposób dokonał oceny wystąpienia przesłanek dopuszczenia uczestnika do udziału w przedmiotowym postępowaniu oraz w uzasadnieniu swojego stanowiska nie przedstawił argumentacji prawnej wskazującej jednoznacznie na wystąpienie jego interesu prawnego lecz jedynie faktycznego. W praktyce organ wykazał skutek faktyczny zatwierdzenia Dodatku nr 3, a nie wskazał na charakter prawny decyzji zatwierdzającej zmianę (aktualizację) dokumentacji geologicznej, dokonywaną w trybie przepisów PGiG. W konsekwencji dokonał takiej kwalifikacji na skutek błędnej wykładni przepisów prawa materialnego i w konsekwencji utożsamił faktyczny interes prawny uczestnika postępowania z jego interesem faktycznym, dotyczącym zdarzenia przyszłego tj. ustanowienia prawa użytkowania górniczego kopaliny.

We wskazaniach co do ponownego rozpatrzenia sprawy Sąd I instancji polecił rozpoznanie co do meritum żądania strony w przedmiocie zatwierdzenia Dodatku nr 3 do Dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)", przy uwzględnieniu, że tryb postępowania z art. 155 k.p.a. nie znajduje zastosowania w okolicznościach prawnych i faktycznych tej sprawy. Polecił dokonanie ponownej oceny wniosku uczestnika postępowania, w przedmiocie udziału w nim na prawach strony oraz właściwe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia.

Minister Środowiska złożył na ww. wyrok skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku WSA z dnia 16 marca 2016 r.

"(...)"S.A. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o uwzględnienie skargi kasacyjnej w całości

NSA oddalił skargę kasacyjną Ministra wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 4684/16. Podkreślił, że przedmiotem postępowania przed organem administracji geologicznej była sprawa o zatwierdzenie Dodatku nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)"a nie sprawa dotycząca zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej zatwierdzającej Dodatek nr 2 do tejże dokumentacji. W znaczeniu formalnym i materialnym jest to samodzielne postępowanie administracyjne. Uznał także za trafne stanowisko Sądu I instancji wskazujące, że ocena, czy danej osobie (podmiotowi) przysługuje przymiot strony w postępowaniu zasadniczo następuje na podstawie art. 28 k.p.a., który nie określa samodzielnie, kto jest stroną postępowania. Interes prawny musi wynikać z przepisu prawa materialnego, procesowego lub ustrojowego, z którego dla danego podmiotu wynikają prawa lub obowiązki pozostające w związku z konkretnym rozstrzygnięciem. Innymi słowy, interes prawny będzie posiadał taki podmiot, któremu obowiązujące przepisy przyznają określone uprawnienia lub nakładają wymierne obowiązki. Od interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, kiedy to konkretny podmiot jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, lecz dla którego z przepisu prawa nie wynikają żadne uprawnienia lub obowiązki. Taki podmiot, który nie posiada uprawnień lub obowiązków przewidzianych przepisami prawa, nie ma interesu prawnego i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 k.p.a. - nie jest zatem legitymowany do żądania wszczęcia postępowania, czy też kwestionowania zapadłych w danym postępowaniu rozstrzygnięć. NSA stwierdził, że w skardze kasacyjnej powołano jedynie art. 28 k.p.a., bez wskazania żadnego innego przepisu, z którego wywodzi swój interes prawny. Sam art. 28 k.p.a. nie może stanowić materialnoprawnej podstawy do wywodzenia interesu prawnego po stronie skarżącego. Stąd ocenił, że zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do ogólnikowych twierdzeń, a nie wskazują podstaw kasacyjnych, z którymi można wiązać zarzuty naruszenia prawa poprzez przyjęcie przez Sąd I instancji, iż skarżący nie posiada interesu prawnego w tej sprawie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu skarżąca, pismem z 5 lipca 2019 r. podtrzymała swoje zgłoszenie udziału jako strona w postępowaniu administracyjnym o zatwierdzenie Dodatku nr 3, złożone w dniu 18 grudnia 2014 r. wraz ze wszystkimi twierdzeniami i wnioskami w nim zawartymi.

Decyzją z dnia "(...)"października 2019 r., znak: "(...)"Minister Środowiska zatwierdził Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)".Jednocześnie uznał, że spółka "(...)" nie jest stroną ww. postępowania administracyjnego. Organ wskazał, że okoliczności przywoływane przez skarżącą co do przyznania jej przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym dot. zatwierdzenia Dodatku nr 3 stanowią wyłącznie o interesie faktycznym a nie prawnym.

Spółka wystąpiła 18 października 2019r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając ww. decyzji naruszenie art. 28 kpa w zw. z art. 93 ust. 4 ustawy z dnia 9 czerwca 201 1 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U z 2019 r. poz. 868 ze zm., dalej jako: "p.g.g.") w zw. z art. 26 ust. 2 pkt 1 p.g.g., art. 15 ust 1 p.g.g. oraz art. 7, art. 8 § 1, art. 10 § 1 , art. 73, art., 77 § 1 i art. 81 k.p.a. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia "(...)" grudnia 2019 r., znak: "(...)", Minister Klimatu stwierdził niedopuszczalność wniosku z 18 października 2019 r. LWB o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Środowiska z dnia "(...)"października 2019 r., znak: "(...)"zatwierdzającą Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)" W uzasadnieniu organ wskazał, że decyzja administracyjna rozpoczyna swój byt prawny z momentem doręczenia jej stronie postępowania i z tym też momentem wiąże organ, który ją wydał. Warunkiem skuteczności jej zaskarżenia w drodze odwołania bądź wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest zachowanie terminu do dokonania tej czynności. Organ uznał, że postępowanie przed Ministrem Środowiska toczyło się z wniosku "(...)"Sp. z o.o. Decyzja Ministra Środowiska z dnia "(...)"października 2019 r. została doręczona jedynej stronie tego postępowania w dniu 31 października 2019 r., co wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru. Skoro powyższa decyzja nie była ogłaszana ani ustnie ani w trybie art. 49 k.p.a., to zgodnie z art. 129 § 2 w związku z art. 127 § 3 i art. 57 § 1 k.p.a. ustawowy, czternastodniowy termin na wniesienie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy termin rozpoczął swój bieg dopiero 1 listopada 2019 r.

Tymczasem pismo spółki "(...)" zostało złożone osobiście do Ministerstwa Środowiska w dniu 18 października 2019 r., co potwierdza prezentata. Oznacza to, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy został złożony w stosunku do decyzji, która nie weszła do obrotu prawnego, czyli przed doręczeniem decyzji stronie, czyli nie może wywołać skutków prawnych. Gdy środek zaskarżenia (tu - wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy) został wniesiony przedwcześnie, to stosownie do art. 134 k.p.a., należało uznać go za niedopuszczalny..

Na ww. postanowienie spółka złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zachowaniem terminu. Zaskarżonemu Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

naruszenie art. 134 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. poprzez wydanie Postanowienia w przedmiocie niedopuszczalności wniosku Spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy podczas, gdy wniosek ten zasługiwał na rozpatrzenie

oraz z ostrożności, na wypadek nieuwzględnienia powyższego zarzutu,

naruszenie art. 7, art. 8, art. 12 w związku z art. 148 § 2 k.p.a. poprzez niepotraktowanie pisma Spółki z 18 października 2019 r. jako wniosku o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem Decyzji.

Wniosła o uchylenie postanowienia w całości zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1) lit. c) p.p.s.a. oraz zasądzenie od organu - Ministra Klimatu - na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych, stosownie do art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Minister Klimatu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu z dnia "(...)"grudnia 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest nieuzasadniona.

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2523 ze zm.- dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Art. 145 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie.

Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dopiero w przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw, podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Taka sytuacja zaistniała w sprawie niniejszej.

Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest problem prawny co zakwestionowania przez organ administracji dopuszczalności wniosku skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy podczas, gdy jej zdaniem, wniosek ten zasługiwał na rozpatrzenie.

Na wstępie podnieść należy, że zastosowany przez organ przepis art. 134 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Dodać należy, że organ odwoławczy jest związany jest treścią art. 134 k.p.a. i nie może nawet w najmniejszym zakresie działać w ramach uznania administracyjnego. (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 kwietnia 2020 r. III SA/Kr 226/20 z dnia 1 kwietnia 2020 r.; LEX nr 3043472).

Oznacza to, że organ II instancji, przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania środka zaskarżenia, winien skontrolować przesłanki formalne, w tym przede wszystkim, czy nie doszło do wniesienia środka zaskarżenia przedwcześnie, czy z uchybieniem terminu do jego wniesienia, a w dalszej kolejności, czy zostało ono wniesione przez podmiot uprawniony.

Z ustaleń organu wynika, że realizując wytyczne sądów obu instancji, organ zweryfikował, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dotychczasową podstawę uznania skarżącej za stronę (uczestnika postępowania), tzn. oceniając wystąpienie przesłanek dopuszczenia uczestnika do udziału w przedmiotowym postępowaniu podał w uzasadnieniu argumentację prawną wskazującą na brak wystąpienia jego interesu prawnego, a jedynie interes faktyczny.

Innymi słowy, według organu, skarżąca utraciła status strony (uczestnika postępowania) w sprawie z wniosku "(...)" Sp. z o.o. z siedzibą w "(...)" o zatwierdzenie Dodatku nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)" stąd decyzja z "(...)"października 2019r. nie została jej doręczona.

Tymczasem ww. decyzja z "(...)"października 2019r., w której Minister Środowiska zatwierdził Dodatek nr 3 do dokumentacji geologicznej złoża węgla kamiennego "(...)"została 31 października 2019r. doręczona stronie, będącej wnioskodawcą ("(...)"co oznacza w tej dacie wejście jej do obrotu prawnego i możliwość złożenia środków odwoławczych.

W konsekwencji, organ ma rację w ocenie, że skoro skarżąca swój wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożyła 18 października 2019r., to w tej dacie zaskarżona przez nią decyzja z "(...)" października 2019r. nie weszła jeszcze do obrotu prawnego i nie rozpoczął jeszcze biegu termin do złożenia środka odwoławczego.

Oznacza to, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy z 18 października 2019r. został złożony przedwcześnie, tj. przed doręczeniem decyzji stronie (wnioskodawcy), zatem nie mógł wywołać oczekiwanych przez skarżącą skutków, czyli merytorycznego rozpoznania.

Jak wynika z utrwalonego poglądu w orzecznictwie i doktrynie, (w tym m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2007 r., sygn. akt II OSK 1053/06, z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 585/12 oraz z dnia 17 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 3669/18 - dostępne w centralnej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) odwołanie może być niedopuszczalne z przyczyn o charakterze przedmiotowym czy też podmiotowym, a kontrola dopuszczalności odwołania jest pierwszą czynnością jaką podejmuje organ II instancji po otrzymaniu takiego środka zaskarżenia. Organ bada sprawę pod względem formalnym i dopóki nie zostanie stwierdzone, że sprawa może być rozpoznawana formalnie, to organ nie ma możliwości - prawa podejmowania oceny merytorycznej zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Istotne jest przy tym również i to, że powołany przepis nakłada na organy administracji publicznej obowiązek przeprowadzenia w pierwszej kolejności kontroli wniesionego środka odwoławczego pod względem jego dopuszczalności.

Przesłanki podmiotowe, to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot: stronę postępowania w sprawie. Jeżeli ze złożonego odwołania wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że wnoszący nie ma w sprawie interesu prawnego, organ odwoławczy w formie postanowienia stwierdza niedopuszczalność odwołania. W razie jednak gdy ustalenie interesu prawnego wymaga podjęcia czynności dowodowych w postępowaniu wyjaśniającym, nie można przyjąć, że organ tych ustaleń będzie dokonywał poza formami postępowania administracyjnego, bez zapewnienia udziału jednostki powołującej się na własny interes prawny. W takim przypadku organ odwoławczy obowiązany jest podjąć postępowanie odwoławcze, a w razie gdy ustali, że jednostka wnosząca odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja ta rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie, nie ma znaczenia prawnego dla możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy, w której odwołanie wniosły legitymowane podmioty". (v. m.in. wyrok NSA z dnia 10 marca 2009 r., sygn. II OSK 316/08 http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/B312413AD6).

Z kolei, niedopuszczalność z przyczyn przedmiotowych doktryna i orzecznictwo zalicza m.in. zaskarżenie aktu nie będącego decyzją administracyjną w rozumieniu przepisów k.p.a. albo wniesienie odwołania od decyzji, która nie została doręczona lub ogłoszona stronie, wniesienie odwołania w stosunku do określonych rodzajów decyzji administracyjnych wydawanych w postępowaniu jednoinstancyjnym, czy też w przypadku, gdy środek zaskarżenia został wniesiony przedwcześnie, jak również w sytuacji, gdy sprawa nie podlega załatwieniu przez wydanie decyzji administracyjnej, a w konsekwencji nie jest przewidziany w tej sytuacji administracyjny tok instancji rozpoznania i rozstrzygnięcia danej sprawy.

Także autorzy publikacji Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, red. prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski, wyd. 6, rok 2020) wskazują, że "W sytuacji gdy środek zaskarżenia wniesiony zostanie przedwcześnie organ odwoławczy powinien stwierdzić niedopuszczalność tego środka na podstawie art. 134 KPA. Podobne stanowisko przedstawiła judykatura - zob. wyr. WSA w Olsztynie z 6.10.2009 r. (II SA/Ol 469/09, Legalis): *w sytuacji, gdy środek zaskarżenia wniesiony zostaje przed wejściem do obrotu prawnego decyzji lub postanowienia, na które przysługiwało zażalenie, to organ odwoławczy/zażaleniowy winien w oparciu o art. 134 KPA stwierdzić niedopuszczalność tego środka zaskarżenia. Stosownie do treści art. 141 § 2 KPA zażalenie może być wniesione w ściśle określonym terminie, który zaczyna biec od daty doręczenia postanowienia (art. 110 w zw. z art. 144 KPA). Wobec tego merytoryczne rozpoznanie przedwcześnie złożonego zażalenia stanowi rażące naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 KPA" .

Skoro doktryna i orzecznictwo zgodnie, do przesłanek niedopuszczalności środka zaskarżenia o charakterze przedmiotowym, zaliczają jego przedwczesne wniesienie, z takim przypadkiem mamy do czynienia w rozstrzygnięciu sprawy niniejszej.

Wydane przez organ odwoławczy rozstrzygnięcie – wbrew twierdzeniom skarżącej – zostało zatem podjęte w granicach i na podstawie prawa, tj. zgodnie z zasadą praworządności wynikającą z art. 7 Konstytucji RP, dookreśloną w art. 7 k.p.a. i z poszanowaniem art. 134 w związku z art. 127 § 3 oraz art. 7, art. 8 i art. 12 k.p.a. oraz art. 148 § 2 k.p.a.(do zastosowania którego brak było wniosku).

Wobec niezasadności zarzutów skargi oraz niestwierdzenia przez Sąd z urzędu tego rodzaju uchybień, które mogłyby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, a które Sąd ma obowiązek badać z urzędu - skargę należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.