II SA/Wr 852/25 - Wyrok

Data orzeczenia	2026-02-26	
Data wpływu	2025-12-01	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu	
Sędziowie	Malwina Jaworska-Wołyniak /sprawozdawca/
Marta Pawłowska /przewodniczący/
Wojciech Śnieżyński	
Symbol z opisem	6019 Inne, o symbolu podstawowym 601	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Skarżony organ	Wojewoda	
Treść wyniku	*Oddalono skargę w całości	
Powołane przepisy	Dz.U. 2026 nr 0 poz 143;  art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2025 nr 0 poz 418;  art. 30 ust. 6 pkt 2; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Pawłowska Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński Asesor WSA Malwina Jaworska - Wołyniak (spr.) Protokolant: referent Emilia Witkowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 23 września 2025 r. nr IF-O.7843.46.2025.RCH2 w przedmiocie wniesienia sprzeciwu wobec zgłoszenia zamiaru budowy 2 wiat wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem oddala skargę w całości.	
Uzasadnienie
Dnia 22 maja 2025 r. A. R. (dalej: skarżący) wystąpił do Starosty Legnickiego ze zgłoszeniem zamiaru postawienia 2 wiat wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem na działkach nr [...] i [...], obręb [...] S. Wiata na działce nr [...] miała mieć wymiary: 5m x 4m. Natomiast wiata na działce nr [...] 4,9m x 6,8m.

Decyzją z dnia 27 maja 2025 r. (nr AB.6743.144.1.2025.AO) Starosta Legnicki, działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r . - Prawo budowlane (Dz.U. z 2025 r. poz. 418, dalej: p.b.), oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: k.p.a.), wniósł sprzeciw do zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do budowy lub wykonywania innych robót budowlanych polegających na postawieniu 2 wiat wolnostojących niezwiązanych trwale z gruntem, adres inwestycji: działki nr [...], [...], obręb [...] S., jednostka ewidencyjna [...] K.

W uzasadnieniu wskazał, że działki objęte zgłoszeniem zlokalizowane są na terenie, oznaczonym w załączniku graficznym do obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] września 2003r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pola "R." złoża kruszywa naturalnego "S." na terenie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb S., gmina K. (dalej: m.p.z.p.), zmienionego uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 2003 r., symbolem "[...]PE", dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe - teren eksploatacji kruszywa metodą odkrywkową, spod lustra wody (por. § 7 ust. 1 m.p.z.p.). W myśl § 7 ust. 4 uchwały, przeznaczenie docelowe - po rekultywacji - zbiornik wodny, teren rolny i leśny (proponowany zespół przyrodniczo-krajobrazowy z wykluczeniem możliwości zagospodarowania rekreacyjnego).

Zdaniem Starosty, planowana przez skarżącego inwestycja stoi w sprzeczności z postanowieniami przywołanego m.p.z.p.

Uwzględniając powyższe Starosta wskazał, że nie nałożył na inwestora obowiązku usunięcia nieprawidłowości przez doprowadzenie zgłoszenia do zgodności z zapisami art. 29 i art. 30 ust 2- 2a p.b., gdyż żądanie takie pozbawione jest zasadności. Nawet bowiem po usunięciu nieprawidłowości przedmiotowa inwestycja nie będzie zgodna z ustaleniami m.p.z.p. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy.

Odwołanie do tej decyzji złożył skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez stwierdzenie braku podstaw do wniesienia sprzeciwu, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj.:

- art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez pominięcie faktu, iż na przedmiotowych działkach całkowicie i trwale ustała eksploatacja kruszywa, co ma fundamentalne znaczenie dla oceny aktualnego sposobu ich zagospodarowania oraz interpretacji zapisów m.p.z.p.;

- art. 8 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie do władzy publicznej, opierając się na nieaktualnej i czysto formalnej interpretacji przepisów prawa miejscowego, bez uwzględnienia dynamicznie zmienionej rzeczywistości faktycznej i prawnej terenu.

Zarzucił także naruszenie prawa materialnego tj.:

- art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. w zw. z § 7 ust. 1 i 4 m.p.z.p. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, że zgłoszone zamierzenie budowlane jest sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego, podczas gdy organ zignorował fakt, że przeznaczenie podstawowe terenu (eksploatacja kruszywa) wygasło, a przeznaczenie docelowe nie zostało jeszcze zrealizowane, co tworzy stan, w którym dopuszczalne jest zagospodarowanie rekreacyjne, niewpływające trwale na charakter gruntu;

- art. 4 p.b. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne ograniczenie prawa do zagospodarowania terenu, wynikającego z prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, w sytuacji, gdy literalne i sztywne trzymanie się nieaktualnych zapisów mpzp prowadzi do nieracjonalnego i sprzecznego z zasadami logiki stanu "zamrożenia" potencjału nieruchomości.

Decyzją z dnia 23 września 2025 r. (nr IF-O.7843.46.2025.RCH2), podjętą na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 p.b., Wojewoda Dolnośląski, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazał, iż w myśl art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wolno stojących wiat o powierzchni zabudowy do 35 m², przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m² powierzchni działki.

Wojewoda Dolnośląski z urzędu ustalił, że PINB w dniu 23 lipca 2025 r., przeprowadził kontrolę na dz. nr [...] i [...] w S. W trakcie kontroli stwierdzono, że na działce nr [...] w S., gmina K., znajduje się wiata o wymiarach 4,9m x 4,11 m według inwestora służąca do celów rekreacyjnych. Powyższa budowa została zakończona w czerwcu 2025 r. W trakcie kontroli stwierdzono również, że na działce nr [...] w S., gmina K., znajduje się wiata o wymiarach 6,92m x 4,95m, według inwestora służąca do celów rekreacyjnych – jako altana. Powyższa budowa została również zakończona w czerwcu 2025 r. Do akt sprawy załączono postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Legnicy z dnia 11 września 2025 r. nr 207/2025 oraz z dnia 11 września 2025 r. nr 206/2025, którymi wstrzymano roboty budowlane polegające na samowolnej budowie wiat na dz. nr [...] i [...] w S.

Zdaniem Wojewody w realiach niniejszej sprawy zasadnym jest wniesienie sprzeciwu z uwagi na fakt, iż zgłoszeniem zostały objęte roboty już zrealizowane. Zgodnie bowiem z art. 30 ust. 6 pkt 2 i 4 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw nie tylko jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy, ale również jeżeli roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do WSA we Wrocławiu złożył A. R. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a nadto zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c p.b. poprzez błędne zakwalifikowanie wiat, których powierzchnia zabudowy wynosi poniżej 35 m2 i nie przekracza limitu ilościowego (1 na 500 m2 działki), jako obiektów wymagających pozwolenia na budowę;

- art. 29 ust. 2 pkt 3 p.b. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji w której na podstawie stanu faktycznego ustalonego podczas oględzin możliwe było uznanie iż stwierdzone podczas oględzin obiekty architektury w istocie są altanami nie wiatami;

- art. 4 p.b. (zasada prawa do zabudowy) poprzez bezzasadne ograniczenie prawa do racjonalnego korzystania z nieruchomości;

- art. 8 § 1 k.p.a. (zasada pogłębiania zaufania) poprzez zastosowanie czysto formalnej, rażąco krzywdzącej interpretacji prawa.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż organy wadliwie uznały, że wiaty stanowią element większego kompleksu budowlanego lub budowlę, celowo unikając definicji wiaty wolno stojącej z art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. c p.b., która to kategoria obejmuje obiekty o powierzchni zabudowy do 35 m2 i wymaga jedynie zgłoszenia (lub nie wymaga go w ogóle, w zależności od interpretacji tego przepisu). W świetle przepisów wprowadzonych tzw. "Polskim Ładem" (zmiana Pr. bud.), celem ustawodawcy było maksymalne uproszczenie formalności dla małych obiektów rekreacyjnych. Sztywna interpretacja organów, które widzą w dwóch odrębnych, wolno stojących konstrukcjach "zespół budowlany", jest sprzeczna z literalnym brzmieniem prawa i intencją ustawodawcy, a ponadto nie znajduje uzasadnienia w stanie faktycznym.

Żadna z wiat znajdujących się na działkach swoją powierzchnią nie przekracza 50m², tym samym możliwe jest również uznanie iż dwie wiaty umiejscowione na przedmiotowych działkach zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 p.b. nie wymaga ani zgłoszenia o którym mowa w art. 30 p.b. jaki i pozwolenia na budowę.

Przede wszystkim jednak – zdaniem strony - organ, źle zakwalifikował obiekt znajdujący się na działce, automatycznie bez przeprowadzania odpowiedniego postępowania dowodowego w tym zakresie. Organ nie wykazał iż obiekt jest wiatą a nie przykładowo altanę, co do której p.b. nie przewiduje obowiązku zgłoszenia. Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 pkt 3 p.b., nie wymaga zgłoszenia jaki i pozwolenia na budowę, budowa wolno stojących altan o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki.

Skarżący wskazał, iż wiaty i altany różnią się przede wszystkim funkcją. Altana jest budowlą ogrodową przeznaczoną do wypoczynku, chroniącą przed słońcem i deszczem (nie jest jednak obiektem małej architektury). Z kolei wiata może pełnić różne funkcje, jest budowlą, która nie ma co najmniej jednej ściany i jest wsparta na słupach, które są głównym elementem konstrukcyjnym.

Zdaniem skarżącego z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż sporne obiekty zostały umiejscowione w celu rekreacji, przez co bliżej im do definicji altany niż wiaty.

Dalej skarżący podtrzymał swoje twierdzenia co do restrykcyjnej interpretacji m.p.z.p. wywodząc, iż narusza ona zasadę proporcjonalności i art. 4 p.b.

W sytuacji bowiem gdy cel podstawowy (eksploatacja kruszywa) ustał, a cel docelowy zespół przyrodniczo-krajobrazowy nie został w pełni wdrożony, Skarżący ma prawo do racjonalnego, tymczasowego korzystania z nieruchomości. Sztywna odmowa zgody na posadowienie tymczasowej ruchomości jest nieproporcjonalna do celu prawnego i prowadzi do stanu "zamrożenia" działki.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w całości.

Odnosząc się do twierdzeń, że zgłoszone wiaty wolno stojące stanowią altany wskazał, że brak definicji legalnej altany powoduje, że kwalifikacji obiektu należy dokonać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów obiektu. Przez altanę rozumieć należy budowlę w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służącą do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi. Ze zgłoszenia nie wynikało, aby przedmiotowe obiekty zostały wykonane z ażurowych lekkich konstrukcji. Ponadto obiekty te nie zostały zgłoszone na terenach przeznaczonych pod ogródki działkowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024, poz. 1267) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb ich wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Jego uchylenie następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2026, poz. 143, ze zm., dalej p.p.s.a.).

Mając na względzie wskazane kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie, w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontroli tut. Sądu, podlegała decyzja Wojewody Dolnośląskiego z 23 września 2025 r. (IF-O.7843.46.2025.RCH2) utrzymująca w mocy decyzję Starosty Legnickiego z dnia 27 maja 2025 r. (nr AB.6743.144.1.2025.AO), którą wniósł sprzeciw do zgłoszenia o zamiarze przystąpienia do budowy lub wykonywania innych robót budowlanych polegających na postawieniu 2 wiat wolnostojących niezwiązanych na trwale z gruntem na działce nr [...] i [...], obręb [...] S., jednostka ewidencyjna [...] K.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowił przepis z art. 30 ust. 6 pkt 2 i 4 p.b., zgodnie z którym, organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy lub roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5. Stosownie zaś do art. 30 ust. 5 p.b. zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie.

W orzecznictwie nie ma wątpliwości co do tego, że przepis z art. 30 ust. 6 p.b. przewiduje obowiązek wniesienia sprzeciwu w ściśle określonych sytuacjach. Ustawowe określenie "wnosi sprzeciw" oznacza bowiem, że rozstrzygnięcie w tym zakresie nie jest pozostawione uznaniu organu, lecz jest on zobligowany do wniesienia sprzeciwu w sytuacji, gdy wystąpi przynajmniej jedna z okoliczności wymienionych w powołanym przepisie. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 1796/22).

Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. W jej realiach skarżący dokonał w dniu 22 maja 2025 r. zgłoszenia, które obejmowało postawienie 2 wiat wolno stojących niezwiązanych trwale z gruntem. Jedna, o wymiarach 6.8 m x 4.9 m i wysokości 2.9 m miała być posadowiona na działce nr [...]. Druga zaś, o wymiarach 5 m x 4 m, miała zostać wykonana na działce nr [...]. W dniu 27 maja 2025 r. Starosta wniósł sprzeciw do tegoż zgłoszenia, który skarżący otrzymał w dniu 2 czerwca 2025 r. Tymczasem z akt rozstrzyganej sprawy, jak również akt zawisłych przed tut. Sądem spraw dot. wydania postanowień w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych spornych wiat (sygn. akt II SA/Wr 98/26 i II SA/Wr 99/26), wynika, iż w dniu 23 lipca 2025 r. organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę na wskazanych dwóch działkach. W jej trakcie ustalił, iż na działce nr [...] znajduje się wiata o wymiarach 4.9m x 4.11 m, zaś na działce nr [...] znajduje się wiata o wymiarach 6.92 m x 4. 95 m. Nadto, skarżący oraz drugi ze współwłaścicieli wskazał, że obiekty te mają służyć celom rekreacyjnym i powstały w czerwcu 2025 r. Na ich wykonanie inwestorzy nie posiadają pozwolenia na budowę. Podjęli próbę zgłoszenia, ale otrzymali sprzeciw. W tej sytuacji przyjąć należy, że na dzień wydania zaskarżonej decyzji, zgłoszeniem zostały objęte roboty już zrealizowane. Ta zaś okoliczność obliguje do wniesienia sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b. Zgodnie bowiem, z przywołanym już art. 30 ust. 5 p.b., do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w terminie. W rozpoznawanej sprawie organ I instancji, wniósł sprzeciw z zachowaniem terminu, co determinuje uznanie, że strona skarżąca nie była uprawniona do rozpoczęcia zgłoszonych robót budowlanych, a skoro zaczęła je realizować, to organ odwoławczy, po procesowym potwierdzeniu tejże okoliczności, zobowiązany był utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji o wniesieniu sprzeciwu, przyjmując, że jest on uzasadniony dyspozycją art. 30 ust. 6 pkt 4 p.b.

Niezależnie od powyższego trzeba także wskazać, że wniesienie sprzeciwu uzasadnione było również wobec tego, iż objęte zamiarem inwestycyjnym przedsięwzięcie narusza postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy K. z dnia [...] września 2003 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pola "R." złoża kruszywa naturalnego "S." na terenie działek nr: [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], obręb S., gmina K., zmienionego uchwałą nr [...] Rady Gminy w K. z dnia [...] grudnia 2003 r. W planie tym działki nr [...] i [...] objęte zostały symbolem "[...]PE", dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe - teren eksploatacji kruszywa metodą odkrywkową, spod lustra wody (§ 7 ust. 1 m.p.z.p.). W myśl § 7 ust. 4 uchwały, przeznaczenie docelowe - po rekultywacji - zbiornik wodny, teren rolny i leśny (proponowany zespół przyrodniczo-krajobrazowy z wykluczeniem możliwości zagospodarowania rekreacyjnego). Tym samym obowiązujące postanowienia planu na spornym terenie po rekultywacji przewidują jego zagospodarowanie wyłącznie w kierunku wodnym, rolnym lub leśnym apriorycznie wykluczając zabudowę rekreacyjną, o którą wnosił zaś skarżący. Sąd nie znalazł przy tym podstaw do podzielenia zarzutu w zakresie dokonanej przez organ wykładni planu miejscowego, która, zdaniem skarżącego, narusza zasadę proporcjonalności oraz prawa do zagospodarowania terenu. W tym kontekście wskazać bowiem trzeba, iż organ dokonał wykładni obowiązujących i wiążących postanowień planu uwzględniając ich literalne brzmienie, które nie budzi wątpliwości co do braku możliwości realizacji zabudowy na cele rekreacyjne. Sama zaś podnoszona przez skarżącego zasadność przyjętych przez lokalnego prawodawcę rozwiązań może być kwestionowana w drodze odrębnej skargi na tenże akt.

W kwestii zaś zarzutu błędnej kwalifikacji należy zauważyć, iż przyjęta kwalifikacja objętych zamiarem inwestycyjnym obiektów jest zgodna z treścią samego zgłoszenia dokonanego przez skarżącego. W jego treści wskazał, iż dotyczy ono dwóch wiat, a nie dwóch altan. Nadto, również w odwołaniu skarżący odniósł się do wiaty jako zamiaru inwestycyjnego wskazując chociażby w jego treści, że "wiaty zgłoszone przez wnioskodawcę nie są trwale związane z gruntem i mogą być w każdej chwili usunięte". Stąd zasadnie przyjął organ, uwzględniając wymiary wnioskowanych wiat, iż w sprawie znajdzie zastosowanie przepis z art. 29 ust. 1 pkt 14c, który stanowi, że nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Wobec tak przyjętej kwalifikacji nie można więc podzielić również twierdzeń skarżącego, jakoby organy wskazały na konieczność uzyskania pozwolenia na budowę.

Rację ma skarżący, iż przepisy prawa budowlanego nie zawierają legalnej definicji altany. Stąd, samej kwalifikacji obiektu należy dokonać po analizie formy, funkcji oraz gabarytów obiektu, mając przy tym na uwadze znaczenie słownikowe przyjęte w pisanym języku potocznym, przy uwzględnieniu również wykładni systemowej. Przy zastosowaniu wykładni językowej i reguł języka przez altanę w orzecznictwie zwykło się przyjmować budowlę w ogrodzie, zazwyczaj lekkiej konstrukcji, służącą do wypoczynku i ochrony przed niekorzystnymi warunkami atmosferycznymi (por. wyrok NSA z dnia 9 lipca 2025 r., sygn. akt II OSK 361/23). Tymczasem załączone, do akt administracyjnych spraw prowadzonych przez organ nadzoru budowlanego, fotografie spornych obiektów, wykonane w trakcie przeprowadzonych w dniu 23 lipca 2025 r. oględzin, nie pozwalają na ich kwalifikację jako altan. Sposób bowiem ich realizacji charakteryzujący się chociażby całkowitą zabudową dwóch ścian nie pozwala na przyjęcie, że wykonane one zostały z ażurowych lekkich konstrukcji. Nadto, z uwarunkowań przestrzennych nie wynika, iż posadowione są one ogrodzie.

Sąd nie dopatrzył się także uchybienia przepisom postępowania, w tym zwłaszcza, wskazanego w skardze, naruszenia art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu postępowanie przeprowadzone zostało przez organy administracji publicznej w zgodzie z przepisami k.p.a. Organy zgromadziły materiał dowodowy, niezbędny do rozstrzygnięcia sprawy i dokonały jego wszechstronnej oceny z poszanowaniem reguł określonych w art. 7, art. 8, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Tak zgromadzony i oceniony materiał dowodowy mógł stanowić podstawę do prawidłowego zastosowania przepisów p.b. i podjęcia decyzji na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i 4 p.b.

W tych okolicznościach, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę w całości.