Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia P. B. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 8 grudnia 2022 r. sygn. akt III SA/Łd 792/22 o odrzuceniu skargi P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 maja 2022 r. nr BP.500.267.2021.1091.LD5.218503 w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi postanowieniem z dnia 8 grudnia 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 792/22, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.) odrzucił skargę P. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 18 maja 2022 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

W uzasadnieniu Sąd I instancji podał, że decyzją z dnia 18 maja 2022 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Zaskarżona decyzja została doręczona stronie 8 czerwca 2022 r., zatem 30-dniowy termin do wniesienia skargi rozpoczął swój bieg 9 czerwca 2022 r. a upłynął w dniu 8 lipca 2022 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe rozstrzygnięcie 12 października 2022 r. (data stempla pocztowego na kopercie – k. 10), a więc po upływie terminu do jej wniesienia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący, domagając się jego uchylenia lub zmiany poprzez rozpoznanie skargi na decyzję z jednoczesnym zawieszeniem postepowania egzekucyjnego i zobowiązaniem organu egzekucyjnego do zawieszenia prowadzonej egzekucji, do czasu rozstrzygnięcia sprawy z uwzględnieniem prawomocnego wyroku.

W związku z art. 53 § 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzucono, obrazę przepisów postepowania, naruszenie przepisów prawa materialnego strony składającej zażalenie oraz niewłaściwa interpretację przepisów k.p.a.

W uzasadnieniu podniesiono argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum zażalenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, dlatego podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., za pośrednictwem organu, którego działanie /.../ jest przedmiotem skargi. W przypadku wniesienia skargi po upływie tego terminu, podlega ona odrzuceniu, stosownie do art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie ma aspekt czasowy zaistniałych zdarzeń, rodzących określone skutki prawne. Kwestią zasadniczą i wymagającą oceny jest zatem ustalenie daty doręczenia decyzji, od której to daty liczony jest termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach administracyjnych, zaskarżona decyzja z dnia 18 maja 2022 r. została doręczona skarżącemu w dniu 8 czerwca 2022 r.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo ustalił w oparciu o dowód doręczenia, iż decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego została doręczona stronie we wskazanej dacie, a nadto zawierała prawidłowo brzmiące pouczenie o trybie i terminie w jakim należy wnieść skargę do sądu administracyjnego. W świetle powyższych okoliczności, jak słusznie zauważył WSA, termin do wniesienia skargi na powyższą decyzję powinien być liczony od dnia 9 czerwca 2022 r. i upływał po 30 dniach od tej daty, tj. w dniu 8 lipca 2022 r. Skoro zatem istotnym w sprawie i wywołującym skutki procesowe był termin doręczenia skarżącemu decyzji II instancji, czyli dzień 8 czerwca 2022 r., za prawidłowe należało uznać stanowisko WSA, iż przesyłkę zawierającą skargę, nadaną bezpośrednio do sądu administracyjnego w dniu 12 października 2022 r. należało uznać za wniesioną po terminie. Z kolei uznanie skargi za wniesioną z uchybieniem ustawowego terminu, przewidzianego na dokonanie tej czynności procesowej, musiało w konsekwencji skutkować jej odrzuceniem zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., co też prawidłowo uczynił Sąd I instancji.

Skarżący w swoim zażaleniu zarzucił Sądowi I instancji rozpatrzenie sprawy bez uwzględnienia wszystkich dowodów oraz okoliczności powstania zaniechania w prowadzonym postępowaniu, a także brak zastosowania przepisu art. 53 § 2 p.p.s.a. poprzez brak uznania, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że skarżący błędnie uznał, iż w rozpoznawanej sprawie zastosowanie winien mieć art. 53 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd po wniesieniu skargi może uznać, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy skarżącego. W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 53 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. ponieważ przedmiotowa skarga dotyczyła decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Przepis, na który powołuje się skarżący w swoim zażaleniu, dotyczy zaś skarg na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (...)". Oznacza to, że skarga może być wniesiona również na akty lub czynności inne niż decyzja, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a., jednakże w rozpoznawanej sprawie zaskarżeniu podlegała decyzja administracyjna. W konsekwencji stwierdzić należy, że tryb oraz termin jej zaskarżenia został uregulowany w treści art. 53 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 1 p.p.s.a., nie zaś w treści art. 53 § 2 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.