Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Marek Krawczak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 maja 2019 r. sprawy ze skargi W.R. na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych oddala skargę.

Przedmiotem wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi W.R. (dalej: "strona" lub "skarżąca") jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "Prezes PFRON") z [...] września 2018 r. nr [...] nakazująca skarżącej zwrot środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: "PFRON" lub "Fundusz") przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Kontrolowana decyzja zapadła w następujących okolicznościach faktycznych:

Decyzją z [...] grudnia 2014 r. (znak: [...]) Prezes PFRON nakazał skarżącej zwrot środków z Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze w PFRON od grudnia 2012 r. do stycznia 2013 r. w łącznej kwocie 3 477,32 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Podstawą nakazania zwrotu środków była ta okoliczność, że skarżąca nie opłaciła składek na ubezpieczenie społeczne za grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. w terminie.

Decyzją z [...] listopada 2015 r. (znak: [...]) – wydaną na skutek odwołania wniesionego przez W.R. – Minister Pracy i Polityki Społecznej uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ II instancji wskazał, że Prezes PFRON powinien był zbadać termin poniesionych przez pracodawcę kosztów płacy, które związane są tylko z wynagrodzeniem osób niepełnosprawnych, o których mowa w art. 26a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych i wynikają ze złożonych przez stronę wniosków o dofinansowanie, nie zaś z wynagrodzeniem wszystkich pracowników zatrudnianych przez skarżącą.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, Prezes PFRON [...] września 2018 r. wydał decyzję – będącą przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu – w której nakazał skarżącej zwrot w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji środków z PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego za okres sprawozdawczy w PFRON:

- grudzień 2012 r. w kwocie 1 738,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonym od dnia [...] stycznia 2013 r. do dnia wpłaty;

- styczeń 2013 r. w kwocie 1 738,66 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonym od dnia [...] marca 2013 r. do dnia wpłaty.

Przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Prezes PFRON oparł się m. in. na informacji uzyskanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "ZUS") w piśmie z [...] sierpnia 2018 r., z której wynikało, że skarżąca opłaciła składki ZUS od wynagrodzenia za pracownika niepełnosprawnego za okresy sprawozdawcze grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. z uchybieniem terminów przekraczającym 14 dni. Organ wskazał, że z uwagi na to, że strona nie przekazała w toku postępowania wyciągów bankowych potwierdzających daty wpływu na rachunek bankowy kwot wypłaconego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, organ w oparciu o obowiązujące przepisy zgromadził dowody, na podstawie których ustalił, że datą początkową należnych odsetek powinien być dzień obciążenia rachunku bankowego PFRON.

W skardze z [...] listopada 2018 r. W.R. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Prezesowi PFRON, zarzucając decyzji:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

- art. 49e ust. 1 i 2 oraz art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji poprzez ich niewłaściwe i nieuzasadnione zastosowanie w sytuacji braku przesłanek ku temu, a także nakazanie zwrotu środków w sytuacji przedawnienia zobowiązania, a także wadliwe ustalenie daty początkowej biegu odsetek;

- art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa w zw. z art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych poprzez ich niezastosowanie i wydanie decyzji nakazującej w sytuacji częściowego przedawnienia zwrotu należności;

2) naruszenie przepisów postępowania, a to:

- art. 7 oraz art. 77 i 80 k.p.a. poprzez brak podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes strony, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i jego wszechstronnej oceny, wyrażające się w nieprecyzyjnym czynieniu ustaleń w zakresie daty poniesienia przez W.R. kosztów pracy w związku z wynagrodzeniem niepełnosprawnego oraz braku ustalenia daty początkowej naliczania odsetek ustawowych i próbie obarczenia przyczynami zaniechania strony przy zaniechaniu inicjatywy dowodowej organu;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym niż informacja z 13 sierpnia 2018 r. odpowiedziom ZUS.

W uzasadnieniu skargi strona wskazała, że należności będące przedmiotem postępowania przedawniły się na podstawie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, a zatem po upływie 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności. Strona powołała się ponadto na rozbieżności w informacjach udzielanych organowi w toku postępowania administracyjnego przez ZUS. Skarżąca podniosła także, że poniesienie kosztów płacy – w rozumieniu art. 26a ust. 3 ustawy o rehabilitacji – oznacza "wydatkowanie, czyli obciążenie rachunku bankowego pracodawcy kosztami płacy, co niewątpliwie nastąpiło, nie zaś zarachowanie środków na rachunku ZUS, prowadzonym dla pracownika". Wreszcie, w ocenie skarżącej organ nie przeprowadził należytego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia daty początkowej odsetek.

W odpowiedzi na skargę z [...] grudnia 2018 r. Prezes PFRON wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącej na rzecz organu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu skargowym według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, po przeprowadzeniu kontroli legalności decyzji organu, zgodnie z art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu, a w konsekwencji, że brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia decyzji.

Podstawę prawną, w oparciu o którą wydana została zaskarżone rozstrzygnięcie, stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 512 ze zm.) - dalej: "ustawa o rehabilitacji", w szczególności art. 26a ust. 1a1 pkt 3 tejże ustawy, zgodnie z którym miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego – w wysokości określonej w ust. 1 art. 26a, zależnej od stopnia niepełnosprawności zatrudnianego pracownika – nie przysługuje, jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

Zgodnie natomiast z art. 26 ust. 11 ustawy o rehabilitacji, Prezes PFRON, w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w wyniku kontroli albo analizy dokumentów zgromadzonych przez Fundusz lub danych, o których mowa w art. 49c ustawy o rehabilitacji – a zatem między innymi danych zgromadzonych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych (art. 49c pkt 3 ustawy o rehabilitacji), wydaje decyzję nakazującą zwrot wypłaconego dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości. Jak wynika z literalnej i jednoznacznej treści przepisu, decyzja Prezesa PFRON nakazująca zwrot dofinansowania w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, ma charakter decyzji związanej – organ jest zatem zobowiązany do jej wydania w każdym przypadku, w którym stwierdzi określone w omawianym przepisie nieprawidłowości.

Jednym z rodzajów nieprawidłowości, których stwierdzenie zobowiązuje Prezesa PFRON do wydania decyzji nakazującej zwrot wypłaconego pracodawcy dofinansowania, o którym mowa w art. 26a ust. 1, jest brak terminowości w uiszczaniu przez pracodawcę kosztów płacy w rozumieniu przywołanego już przepisu art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Przez koszty płacy w rozumieniu przywołanego przepisu należy natomiast rozumieć – co wynika z definicji zamieszczonej w art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji – wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Ustawodawca nie wprowadza przy tym wymogu bezwzględnej terminowości w opłacaniu przez pracodawcę składek na ubezpieczenie społeczne (emerytalne, rentowe i wypadkowe) – w stanowiącym podstawę prawną zaskarżonej decyzji przepisie (art. 26a ust. 1a1 pkt 3) mowa jest bowiem o uchybieniu w terminie płatności przekraczającym 14 dni.

Jeśli zaś chodzi o problemowy termin płatności składek na ubezpieczenie społeczne (jednego z elementów kosztów płacy), który – jak stanowi omawiany przepis z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 – wynikać ma z odrębnych przepisów, to w celu jego określenia należy przejść na grunt przepisów ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 nr., poz. 300 ze zm.) - dalej: "ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych"). Zgodnie z art. 47 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, płatnik opłaca składki za dany miesiąc do 15. dnia następnego miesiąca.

Ustawodawca nie przewidział w tym zakresie żadnych wyjątków – jeżeli pracodawca uiszcza składki na ubezpieczenie społeczne z uchybieniem terminu większym niż 14 dni, konsekwencją tego naruszenia jest utrata uprawnienia do dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego.

Uzupełnienie do powyższych rozważań stanowią przepisy art. 49e ust. 1 i 2 ustawy o rehabilitacji, stosownie do których środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, zaś zwrotu tychże środków dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty.

Stosownie natomiast do art. 66 ustawy o rehabilitacji, w sprawach nieunormowanych przepisami ustawy stosuje się Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny oraz Kodeks pracy. Zgodnie zaś z art. 118 k.c. – zmienionym na mocy ustawy z dnia 13 kwietnia 2018 r. o zmianie ustawy - Kodeks cywilny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2018. 1104) - dalej: "ustawa zmieniająca", jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi sześć lat, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata, zaś koniec terminu przedawnienia przypada na ostatni dzień roku kalendarzowego, chyba że termin przedawnienia jest krótszy niż dwa lata. Należy jednakże także zaznaczyć, że zgodnie z art. 5 ust. 2 wspomnianej ustawy zmieniającej, zastosowanie w niniejszej sprawie znajdzie termin przedawnienia obowiązujący przed dniem wejścia w życie tej ustawy, a zatem termin 10 - letni dla świadczeń nieokresowych i niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (z takiego rodzaju roszczeniem mamy bowiem do czynienia w niniejszej sprawie, por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 28 stycznia 1998 r., sygn. akt I ACa 737/97; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 26 marca 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1540/18).

Nie sposób również nie zauważyć, iż podobne stanowisko jak skład orzekający w rozpatrywanej sprawie prezentował PFRON w odpowiedzi na skargę w sprawie zakończonej wyrokiem tutejszego Sądu z 13 lutego 2019 r., sygn. akt V SA/Wa 1506/18, jak i w przywołanym powyżej wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2330/14.

Jak wskazał WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2330/14 takie stanowisko wynika m. in. z orzecznictwa sądów powszechnych (patrz: wyrok Sądu Apelacyjnego w [...], sygn. akt [...] z dnia 28 stycznia 1998 r., [...], [...]), z którego wynika, że roszczenie Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o zwrot dotacji udzielonej na podstawie ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych przedawnia się z upływem lat dziesięciu.

Sąd wywodząc swoje twierdzenie wskazuje, że z unormowania art. 118 k.c. wynika, iż ustawodawca posłużył się dwoma kryteriami, od których zależy termin przedawnienia - kryterium podmiotu, któremu przysługuje roszczenie oraz kryterium świadczenia, którego roszczenie dotyczy.

W przypadku pierwszego z nich, w rachubę wchodzą roszczenia osób fizycznych lub prawnych, które profesjonalnie lub zarobkowo trudnią się działalnością gospodarczą. Roszczenie powinno wiązać się z prowadzeniem tej działalności. Charakter osoby zobowiązanej do zaspokojenia wierzytelności nie posiada tego rodzaju doniosłości prawnej. W sytuacji, gdy roszczenia nie dotyczą działalności gospodarczej w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu oraz nie obejmują świadczeń okresowych, termin przedawnienia wynosi dziesięć lat. W świetle powyższych kryteriów należało zatem ocenić, w jakim terminie przedawniają się roszczenia Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych o zwrot dotacji udzielonej na podstawie ustawy z dnia 9 maja 1991 r. o zatrudnianiu i rehabilitacji zawodowej osób niepełnosprawnych, w przypadku jej wykorzystania niezgodnie z przeznaczeniem. Dla tej oceny nie ma przesądzającego znaczenia rodzaj działalności, jaką zajmuje się osoba, której dotacji udzielono, bowiem decydujący jest charakter osoby uprawnionej do żądania zwrotu świadczenia. Sąd apelacyjny wskazał przy tym, że Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych jest państwowym funduszem celowym w rozumieniu ustawy z dnia 5 stycznia 1991 r. - Prawo budżetowe (Dz. U. Nr 72 z 1993 r., poz. 344 ze zmianami), nie jest więc osobą prawną, trudniącą się profesjonalnie lub zawodowo działalnością gospodarczą, ponadto udzielane przez Fundusz dotacje nie mają nadto charakteru świadczeń okresowych.

Ustawodawca krajowy przy tym sam reguluje kwestie związane z przedawnieniem roszczeń związanych ze zwrotem pomocy publicznej w niektórych obszarach, gdzie taka pomoc przez państwo jest udzielana.

W tym zakresie należy mieć na uwadze aktualne orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE. W wyroku z dnia 5 marca 2019 r. (Wielka Izba) w sprawie C-349/17Eesti Pagar odpowiadając na pytania sądu krajowego (pytanie drugie) "Czy w sytuacji, gdy Komisja [...] nie wydała stosownej decyzji, organ państwa członkowskiego jest zobowiązany do dochodzenia zwrotu udzielonej przez niego niezgodnej z prawem pomocy?"; oraz (pytanie czwarte) "Jaki termin przedawnienia obowiązuje w przypadku dochodzenia przez organ państwa członkowskiego zwrotu pomocy niezgodnej z prawem? Czy termin ten wynosi dziesięć lat, analogicznie do terminu, po upływie którego pomoc zgodnie z art. 1 i 15 [rozporządzenia nr 659/1999] staje się pomocą istniejącą i nie może już być dochodzony jej zwrot, czy też cztery lata, zgodnie z art. 3 ust. 1 [rozporządzenia nr 2988/95]?. Jaka jest podstawa prawna dla takiego dochodzenia zwrotu, jeżeli pomoc udzielona została z funduszu strukturalnego: art. 108 ust. 3 [TFUE], czy też [rozporządzenie nr 2988/95]?".

Odpowiadając na powyższe pytania TSUE uznał, iż że art. 108 ust. 3 TFUE zobowiązuje organy krajowe do odzyskania z własnej inicjatywy pomocy, którą przyznały nieprawidłowo (pkt. 94).

Odnośnie stosowania art. 15 rozporządzenia 659/1999 TSUE podkreślił, że:

- "(w sytuacji) braku uregulowań Unii w tej dziedzinie odzyskanie bezprawnie przyznanej pomocy musi się odbywać zgodnie z zasadami przewidzianymi we właściwym prawie krajowym" (pkt. 108 );

- "W szczególności wbrew twierdzeniom rządów estońskiego i greckiego oraz Komisji do takiego odzyskania nie można stosować ani bezpośrednio, ani pośrednio, ani poprzez analogię dziesięcioletniego terminu wskazanego w art. 15 rozporządzenia nr 659/1999 (podkreślenie Sądu - pkt. 109)";

- "Po pierwsze bowiem, jak zauważył rzecznik generalny w pkt 149 i 152 opinii, Trybunał wyjaśnił w pkt 34 i 35 wyroku z dnia 5 października 2006 r., Transalpine Ölleitung in Österreich (C-368/04, EU:C:2006:644), że w zakresie, w jakim rozporządzenie nr 659/1999 zawiera przepisy o charakterze proceduralnym, które znajdują zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w dziedzinie pomocy państwa toczących się przed Komisją, rozporządzenie to normuje oraz wzmacnia praktykę Komisji w zakresie badania pomocy państwa i nie zawiera żadnych przepisów dotyczących uprawnień i obowiązków sądów krajowych, które w dalszym ciągu są regulowane przepisami traktatu, których wykładni dokonuje Trybunał (pkt. 110 )";

- "Po drugie, z utrwalonego orzecznictwa wynika, że terminy przedawnienia mają ogólnie na celu zapewnienie pewności prawa (wyrok z dnia 13 czerwca 2013 r., Unanimes i in., od C-671/11 do C-676/11, EU:C:2013:388, pkt 31), że aby spełnić tę funkcję, dany termin powinien zostać ustalony z wyprzedzeniem oraz, że każde stosowanie terminu przedawnienia "w drodze analogii" powinno być w wystarczający sposób możliwe do przewidzenia dla jednostki (wyrok z dnia 5 maja 2011 r., Ze Fu Fleischhandel i Vion Trading, C-201/10 i C-202/10, EU:C:2011:282, pkt 32 i przytoczone tam orzecznictwo) (pkt. 112 )";

- "Mając na względzie całość powyższych rozważań, na pierwszą część pytania czwartego należy odpowiedzieć, że prawo Unii trzeba interpretować w ten sposób, iż gdy organ krajowy przyznał pomoc w ramach funduszu strukturalnego, stosując nieprawidłowo rozporządzenie nr 800/2008, terminem przedawnienia mającym zastosowanie do odzyskania bezprawnie przyznanej pomocy jest - jeśli przesłanki stosowania rozporządzenia nr 2988/95 są spełnione - termin czterech lat, zgodnie z art. 3 ust. 1 tego rozporządzenia, lub - w razie ich niespełnienia - termin przewidziany przez właściwe prawo krajowe (pkt. 128)".

Reasumując, wyrok TSUE z 5 marca 2019 r. (Wielka Izba) w sprawie C-349/17Eesti Pagar potwierdza stanowisko tutejszego Sądu, że w zakresie terminu przedawnienia żądanych należności należy stosować termin przewidziany przez właściwe prawo krajowe, a do kwestii przedawnienia należności nie ma zastosowania przepis prawa unijnego wskazany w zaskarżonej decyzji przez Ministra tj. art. 15 Rozporządzenia Rady (WE) nr 659/1999 z dnia 22 marca 1999 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania art. 93 Traktatu WE.

Należy przy tym zaznaczyć, że w – wbrew stanowisku forsowanemu przez skarżącą – nie znajdzie odpowiedniego zastosowania termin przedawnienia zobowiązań podatkowych, o którym mowa w art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa – a zatem termin 5 lat od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Zastosowanie w tym zakresie znajdą tutaj bowiem – jak wynika jednoznacznie z treści art. 66 ustawy o rehabilitacji – odpowiednio przepisy Kodeksu cywilnego. W niniejszej sprawie nie mamy bowiem do czynienia z należnościami, o których mowa w art. 60 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U.2013.885 z późn.zm.), a zatem nie może być mowy o naruszeniu przez organ art. 67 ust. 2 tejże ustawy.

Niezasadny jest zatem podnoszony w skardze zarzut przedawnienia.

Przenosząc pozostałe przytoczone rozważania jurydyczne na grunt okoliczności faktycznych sprawy Sąd wskazuje, że termin płatności kosztów płacy za pracownika niepełnosprawnego za grudzień 2012 r. upływał [...] stycznia 2013 r., zaś za styczeń 2013 r. – [...] lutego 2013 r. Natomiast uchybienie terminowi płatności skutkujące wygaśnięciem prawa do miesięcznego dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego następowało – zgodnie z art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji – po upływie 14 dni od wymienionych wyżej terminów płatności składek, a zatem odpowiednio [...] stycznia 2013 r. i [...] marca 2013 r. Roszczenie o zwrot wypłaconych świadczeń nie uległo przedawnieniu na podstawie art. 118 k.c.

Co istotne z punktu widzenia rozstrzygania, jak stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 15 stycznia 2019 r. w sprawie o sygn. akt V SA/Wa 1631/18, a pogląd ten Sąd w całości podziela – dla stwierdzenia nieterminowości w uiszczaniu kosztów płacy, o których mowa w ustawie o rehabilitacji, co do zasady bez znaczenia jest, czy uchybienie terminowi płatności dotyczyło całości czy też jedynie części kosztów płacy (w tym składek na ubezpieczenie społeczne).

Należy przy tym również zaznaczyć, że ewentualne uzupełnienie należności z tytułu ubezpieczeń społecznych po terminie nie będzie skutkować możliwością ubiegania się o dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych.

Nie ulega wątpliwości, że w sprawie istniały przesłanki do wydania przez organ decyzji nakazującej zwrot wypłaconych skarżącej środków, a konsekwencji, że podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 49e ust. 1 i 2 oraz art. 26a ust. 11 pkt 1 ustawy o rehabilitacji jest niezasadny. Jak wynika z przekonującego materiału dowodowego, strona poniosła koszty płacy za pracownika niepełnosprawnego za okres grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. po upływie 14 dni od terminu płatności składek w rozumieniu art. 26 ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, zaś ewentualne rozbieżności w stanowisku ZUS w zakresie momentu zarachowania tychże środków – mające także, w ocenie strony, stanowić o naruszeniu przez organ zasady swobodnej oceny dowodów – nie mają dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie żadnego znaczenia.

Należy również zaznaczyć, że twierdzenia strony jakoby pracodawca poniósł koszty pracy w całości i w terminie oraz jakoby koszty te nie zostały jedynie zarachowane na rachunku ZUS prowadzonym dla pracownika, nie mają oparcia w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym. W konsekwencji zarzut naruszenia w niniejszej sprawie art. 7 oraz art. 77 i 80 k.p.a. Sąd ocenił jako bezpodstawny.

W tym miejscu należy także odmówić zasadności zarzutowi naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyjaśnienia, dlaczego organ odmówił wiarygodności i mocy dowodowej innym niż informacja z [...] sierpnia 2018 r. – albowiem wspomniany brak uzasadnienia w żadnym razie nie mógł mieć istotnego wpływu dla rozstrzygnięcia w sprawie, skoro z kierowanych do organu odpowiedzi ZUS niewątpliwie wynikało, że koszty płacy ponoszone były z uchybieniem terminu, a sporne było jedynie ustalenie konkretnych dat poniesienia tychże kosztów z rozbiciem na poszczególne składki na ubezpieczenie społeczne. W żadnym natomiast z pism zgromadzonym w postępowaniu administracyjnym ZUS nie wskazał, aby skarżąca opłaciła składki na ubezpieczenie społeczne za grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. w całości w terminie.

W konsekwencji Sąd ocenił wszystkie podnoszone przez stronę zarzuty naruszenia przepisów postępowania jako niezasadne i nie dające podstaw do uchylenia decyzji organu. Postępowanie dowodowe przeprowadzone zostało przez organ w akceptowalny sposób, a zgromadzone w sprawie dowody dawały wystarczające podstawy do wydania decyzji merytorycznej nakazującej skarżącej zwrot środków z PFRON.

Wreszcie Sąd wskazuje, że organ ustalił datę otrzymania przez skarżącą kwoty wypłaconych środków, od których powinny być naliczane odsetki (art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji), na podstawie daty obciążenia rachunku bankowego PFRON na podstawie rozkładu sesji w systemie ELIXIR. Działanie takie nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. W zakresie tym strona nie współpracowała z organem. Odwołując się natomiast do wywodów skarżącej, jakoby Prezes PFRON mógł – znając rachunek bankowych strony – samodzielnie zwrócić się do właściwego banku w celu poczynienia takich ustaleń – należy wskazać, że organowi nie zostało przyznane uprawnienie do występowania do banku o udzielenie informacji objętych tajemnicą bankową w rozumieniu ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.