Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Lidia Ciechomska- Florek (spr.) Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia del. WSA Stefan Kowalczyk Protokolant Patrycja Czubała po rozpoznaniu w dniu 29 stycznia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A we W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wr 1131/15 w sprawie ze skargi A we W. na decyzję Dyrektora Dolnośląskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 13 maja 2016 r., sygn. akt III SA/Wr 1131/15 oddalił skargę [A.] we W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we Wrocławiu z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] września 2015 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR we Wrocławiu utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR we Wrocławiu, nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2014.

U podstaw tego rozstrzygnięcia legła konstatacja, że doszło do stworzenia, z udziałem skarżącej, sztucznych warunków do otrzymania płatności obszarowych, o czym mowa w art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowanych Wspólnot Europejskich (Dz. U. UE L 95.312.1), bowiem dotychczasowe gospodarstwo rolne deklarowane przez E. S. do płatności obszarowych, zostało podzielone pomiędzy - E. S., J. S., G. Sp. z o.o., [A.], B. Sp. z o.o., M. Sp. z o.o., I. Sp. z o.o. Istniejące pomiędzy osobami fizycznymi, spółkami i fundacją powiązania osobowe, rodzinne, funkcjonalne i kapitałowe doprowadziły organ do wniosku, że celem działania tych podmiotów było pobieranie pomocy finansowej w odniesieniu do gruntów, które faktycznie są użytkowane rolniczo tylko przez skarżącą.

W dniu 19 maja 2014 r. do Biura Powiatowego ARiMR we Wrocławiu wpłynął wniosek [A.] o przyznanie płatności obszarowych na rok 2014. W sekcji VII. "Oświadczenie o powierzchni działek ewidencyjnych" wniosku wnioskodawca wskazał działkę ewidencyjną położoną w województwie dolnośląskim, powiecie m., gminie M., obrębie G. o nr [...]. Wnioskodawca wskazał do jednolitej płatności obszarowej (JPO) działkę rolną A o powierzchni 12,00 ha. W odpowiedzi na wezwanie organu w dniu [...] września 2014 r. do BP ARiMR we Wrocławiu wpłynęła korekta wniosku w zakresie nieścisłości dotyczących powierzchni gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nr 249/2 (działka rolna A).

Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. Kierownik BP ARiMR we Wrocławiu wezwał skarżącą do złożenia wyjaśnień w związku z zaistnieniem okoliczności wskazujących na stworzenie sztucznych i pozornych warunków sprzecznych z celami danego działania do otrzymania pomocy finansowej wezwał do dostarczenia dokumentów mogących stanowić dowód potwierdzający fakt samodzielnego prowadzenia gospodarstwa rolnego oraz samodzielnego posiadania gruntów zadeklarowanych do płatności przez wyżej wskazane podmioty.

W odpowiedzi z dnia [...] lutego 2015 r. skarżąca zwróciła się z prośbą o wyjaśnienie pojęcia "sztucznego stwarzania przez podmioty reprezentowane przez E. S. warunków do uzyskania korzyści w sprzeczności z celami sektorowymi", wskazując, iż takie sugestie mogą naruszać wizerunek firmy. W treści złożonego pisma oświadczyła również, iż wszystkie podmioty reprezentowane przez E. S. prowadzą samodzielne i odrębne gospodarstwa rolne na powierzchniach deklarowanych w dokumentacji przedłożonej do ARiMR we Wrocławiu. Dodała, że nie posiada własnego sprzętu z uwagi na pierwszy rok funkcjonowania i w sezonie 2014 korzystała z usług zewnętrznych. Za usługi zapłaciła plonem. Pozostały plon, jako towar niskiej jakości został przekazany okolicznym rolnikom jako materiał podściółkowy. Wskazała, iż podmioty wymienione w wezwaniu z dnia [...] stycznia 2015 r. są odrębnymi bytami w obrocie gospodarczym, posiadają odrębność prawną i osobową, a jako takie, zgodnie z Kodeksem Handlowym, Ordynacją podatkową i ustawą o ustroju rolnym i Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa należy traktować rozdzielnie, nawet jeśli są reprezentowane przez tego samego pełnomocnika. Do pisma załączono umowę z dnia [...] lipca 2014 r. zawartą pomiędzy [A.] reprezentowaną przez T. S. - prezesa Zarządu, a C. K. na dokonanie wykoszenia użytku zielonego na działce rolnej nr 249/2, wysuszenie pokosu i jego belowanie oraz protokół z dnia [...] sierpnia 2014 r. z wykonania zleconych zadań przez skarżącą.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Fundacji, organ odwoławczy podzielił ustalenia faktyczne poczynione przez Kierownika BP ARiMR. Wskazał, że na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stwierdzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Zgodnie z art. 30 rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiające określone systemy wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.2009.30.16), nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Organ stwierdził, że działka ewidencyjna nr 249/2 była deklarowana do płatności obszarowych w latach 2004-2008 przez E. S., która wraz z małżonkiem - M. S. jest właścicielem powyższej nieruchomości gruntowej. Organ odwoławczy zauważył, że każda ze spółek, [A.] oraz E. i J. S. deklarowała do płatności tereny położone w bezpośrednim sąsiedztwie, pomimo braku jakichkolwiek naturalnych granic. Taka deklaracja gruntów pomimo formalnej poprawności, budzi jednak zastrzeżenia co do faktu rzeczywistego prowadzenia działalności rolniczej w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia nr 73/2009. Brak również racjonalnych podstaw do prowadzenia działalności rolniczej na tak zadeklarowanych gruntach, gdyż nie występują żadne naturalne granice uzasadniające taki podział gruntów rolnych. Wskazano też, że pomiędzy wymienionymi podmiotami istnieją powiązania organizacyjne, osobowe, ekonomiczne, funkcjonalne oraz rodzinne, które pozwalają jednoznacznie stwierdzić o sztucznym stwarzaniu w rozpatrywanej sprawie warunków do uzyskania nienależnych płatności, poprzez sztuczny podział jednego gospodarstwa rolnego.

Podstawą powyższego ustalenia były zgromadzone przez organ dokumenty oraz wyniki przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego. Dyrektor OR ARiMR we Wrocławiu poddał analizie wydruki z portalu Ministerstwa Sprawiedliwości odpowiadające odpisom z Krajowego Rejestru Sądowego wszystkich spółek kapitałowych. Przedstawione informacje, wskazują również, że przyznawane środki pieniężne z tytułu płatności do gruntów rolnych miały trafiać do jednej osoby - na jeden rachunek bankowy należący do E. S.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego doszło do stworzenia sztucznych warunków do uzyskania pomocy finansowej wypłacanej przez Agencję, przez co doszło do wypełnienia dyspozycji art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Miało ono miejsce zarówno w zakresie istnienia elementów obiektywnych, jak i subiektywnych. Wyrazem powyższego jest ustalenie, iż skarżąca nie posiada żadnego sprzętu rolniczego i nie przedstawiła żadnych dowodów potwierdzających rzeczywiste prowadzenie działalności rolniczej. Okoliczność ta znajduje swoje uzasadnienie w treści pisma odwołującego się z dnia [...] lutego 2015 r., w którym wskazano m.in., iż powyższe podmioty nie posiadają własnego sprzętu do rolniczej uprawy gruntów i w tym względzie korzystają z usług zewnętrznych, zaś uzyskane plony zostały "przekazane okolicznym rolnikom, jako materiał podściółkowy". Strona nie przedstawiła jednak żadnych dowodów mogących potwierdzić prowadzenie przez wyżej wskazane podmioty odrębnych gospodarstw rolnych. Brak jest także dokumentów potwierdzających uprawnienia do użytkowania przez poszczególne podmioty deklarowanych do płatności gruntów.

W opinii organu, przedstawione przez stronę dowody, mają na celu pozorowanie prowadzenia działalności rolniczej przez podmioty wnioskujące o płatność, podczas gdy w rzeczywistości intencją wnioskodawców (a w rzeczywistości jednej osoby) było uzyskanie zawyżonych płatności do gruntów rolnych.

Zdaniem organu do dowodów potwierdzających fakt sztucznego stwarzania warunków zaliczyć należy, w szczególności: ustanowienie E. S. pełnomocnikiem umocowanym do reprezentacji wszystkich podmiotów powiązanych przed organami ARiMR, wskazanie dla wszystkich podmiotów powiązanych jednego należącego do E. S. rachunku bankowego właściwego do przekazania środków uzyskanych z tytułu przyznanych płatności do gruntów rolnych, opisane powyżej powiązania rodzinne i kapitałowe między podmiotami wskazujące na fakt wspólnego, rodzinnego zarządzania tymi podmiotami, fakt, że działki deklarowane do płatności przez podmioty powiązane stanowią własność E. S. i jej małżonka, a w latach 2004-2013 były deklarowane do płatności do gruntów rolnych przez E. S., położenie przestrzenne gruntów deklarowanych do płatności nie uzasadnia podziału działek ewidencyjnych na odrębne działki rolne, deklarowane do płatności przez różnych producentów rolnych.

W ocenie organu w odniesieniu do płatności bezpośrednich rozdzielenie tych gruntów na kilka wniosków miało na celu uzyskanie nienależnych korzyści poprzez ominięcie współczynnika korygującego.

W końcowej części uzasadnienia organ wyjaśnił, że nie zasługują na uwzględnienie podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem skargę do WSA we Wrocławiu złożyła [A.] we W. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w kwestionowanej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną powyższego rozstrzygnięcia stanowi art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, zgodnie z którym działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stwierdzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Stosownie do art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia.

Dalej, powołując się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hanower (pkt 52-53) sąd pierwszej instancji stwierdził, że obejście prawa (nadużycie prawa) nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową co wiąże się z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot. Wskazał także na inne orzeczenia TSUE między innymi na motywy wyroku w sprawie C-434/12 z dnia 12 września 2013 r. TSUE gdzie stwierdzono, że aby stwierdzić stworzenie przez beneficjenta sztucznych warunków uzasadniających odmowę przyznania płatności konieczne jest wykazanie łącznego wystąpienia elementu obiektywnego i subiektywnego.

Do dokonania oceny, czy doszło do stworzenia sztucznych warunków konieczna jest zatem ocena wniosku złożonego przez pozostałych beneficjentów. W przeciwnym razie niemożliwe byłoby uwzględnienie całości okoliczności sprawy dla oceny obiektywnego i subiektywnego aspektu uznania stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania płatności.

W ocenie Sądu I instancji prawidłowo przeprowadzone przez organy Agencji postępowanie doprowadziło do uzasadnionego wniosku, że skarżąca nie prowadzi samodzielnej działalności ale jest organizacyjnie, technicznie i osobowo powiązana z innymi podmiotami. Stąd w badanej sprawie organy zasadnie odmówiły przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazując, iż w jej realiach w sposób sztuczny stworzono warunki do otrzymania korzyści w sprzeczności z celami sektorowego prawodawstwa rolnego. Realia sprawy pozwalają na konstatację, iż doszło do sztucznego podziału jednego w istocie gospodarstwa rolnego pomiędzy G. sp. z o.o., [...], B. sp. z o.o., M. sp. z o.o., I. sp. z o.o., J. S. oraz E. S. Do takich wniosków prowadzą wyjaśnione przez organ okoliczności, z których wynika, iż w latach 2004 – 2008 działka ewidencyjna o numerze 249/2 położona w Gminie M., w obrębie G. do płatności obszarowych została zadeklarowana przez E. S., która wraz z mężem M. S. jest jej właścicielem. Z kolei w roku 2014 r. działka ta we wniosku o przyznanie płatności została zadeklarowana przez dwa podmioty – tj. G. sp. z o.o. na areale 10,00 ha oraz [A.] na areale 12,00 ha, przy czym co istotne w przypadku pierwszej spółki jej wspólnikami są syn E. S. T. S. oraz małżonek M. S. W przypadku zaś [A.] T. S. wchodzi w skład jej rady.

Odnośnie zaś działki nr 332/3 należącej do E. S. i działki nr 344, której właścicielem jest M. S., położonych w obrębie P. należy zauważyć, że w latach 2004 – 2013 działki deklarowane były do płatności przez E. S., podczas gdy w roku 2014 r. E. S. zadeklarowała do płatności działkę ewidencyjną nr 332/3 tylko na areale 13,44, zaś powierzchnia jej 10,00 ha została zadeklarowana przez J. S. Z kolei działka nr 344 na areale 11,91 ha została zadeklarowana do płatności przez spółkę z o.o. M., której udziałowcami są T. S. oraz M. S. będący jednocześnie również prezesem zarządu.

Swoiste powiązania da się również zauważyć wobec nieruchomości znaczonych jako działki ewidencyjne nr 282/2 i 101/2, należących do M. S., które w latach 2004 – 2013 były deklarowane do płatności obszarowej również przez E. S.. Z kolei w 2014 roku powyższe nieruchomości zostały zadeklarowane do płatności odpowiednio na 12,47 ha i 1,71 przez I. sp. z o.o., której udziałowcami i członkami zarządu są E. S. i T. S. jako jej prezes. Ponadto E. S. została ustanowiona pełnomocnikiem umocowanym do reprezentowania wszystkich powyższych podmiotów przed organami ARiMR, jak również, fakt, iż w toku prowadzonego postępowania administracyjnego [A.] nie przedstawiła żądnych dowodów potwierdzających prowadzenie przez nią działalności rolniczej, np. faktur na zakup środków produkcji czy też środków ochronnych. Zaniechano również przedstawienia dowodów potwierdzających prowadzenie przez wyżej wymienione podmioty odrębnych gospodarstw rolnych w rozumieniu z art. 2 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1166/2008 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie badań struktury gospodarstw rolnych i badania metod produkcji rolnej (Dz.U.UE.L.2008.321.14).

W rezultacie skoro wskazane wyżej podmioty, w tym skarżąca fundacja nie są samodzielne pod względem technicznym, są ze sobą ściśle powiązane osobowo lub kapitałowo i nie można wykluczyć, że zostały utworzone w celu pobierania zwiększonych dopłat przez sztuczny podział gospodarstwa rolnego (deklarowanie do płatności nie jednego całego obszaru gruntu, tylko ich części w celu uzyskania maksymalnej wielkości płatności), stwarzający pozory prowadzenia działalności rolniczej przez kilka podmiotów na gruntach tworzących w rzeczywistości jedno gospodarstwo rolne, to tym samym działalność taka nie może być uznana za działalność rolniczą. Z tych też względów Sąd nie podzielił zarzutów skarżącej odnoszących się do naruszenia wskazywanych w skardze przepisów prawa materialnego wynikających z przepisów prawa krajowego i unijnego.

Sąd I instancji wskazał, że nie zasługują także na uwzględnienie sformułowane w skardze zarzuty naruszenia prawa procesowego. Postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zaskarżonej decyzji nie można zarzucić wadliwości uzasadniającej jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. W ocenie Sądu analiza akt wykazuje, że ustalenia organu znajdują odzwierciedlenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a przeprowadzona przez nie ocena jest prawidłowa i logiczna, w sprawie zaś nie nastąpiło przekroczenie granic swobodnej oceny materiału dowodowego, nie ma też nieuprawnionych wniosków wypływających z tej oceny. Sąd I instancji wskazał, że strona skarżąca, na której spoczywa ciężar dowodu, mimo kierowanych do niej wezwań nie przedstawiła argumentacji, która usprawiedliwiałaby występowanie przez każdy z wyżej wskazanych podmiotów z osobna o płatności, o które równie dobrze mógł wystąpić jeden podmiot.

Skargę kasacyjną na powyższe orzeczenie złożyła [A.]. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżanemu wyrokowi zarzuciła:

1. mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, a to art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a. w zw. z art. 75 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a., wyrażające się w niedostrzeżeniu przez Sąd (i w konsekwencji nieuchyleniu zaskarżonej decyzji) całkowitego zaniechania podjęcia przez organy administracji publicznej niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, w tym niedostrzeżenie sprzecznego z prawem zaniechania wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia przez organy administracyjne całego materiału dowodowego skutkujące poczynieniem szeregu nieodpowiadających prawdziwemu stanowi rzeczy (bo opartych jedynie na ogólnikowych i wybiórczych spostrzeżeniach) ocen, polegające na :

a) błędnym ustalaniu, istotnych z punktu widzenia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2006 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, okoliczności odnoszących się do stanu posiadania przez skarżącą nieruchomości, w tym gospodarstwa rolnego, przy jednoczesnym zaniechaniu przeprowadzenia - tak przez organ pierwszej, jak i drugiej instancji - dowodów w postaci oględzin, przesłuchania świadków, przesłuchania stron, a nadto zaniechaniu zbadania rzeczywistego położenia przestrzennego deklarowanego gospodarstwa, skutkujące wadliwym, nie popartym zgromadzonym w niniejszej sprawie materiałem dowodowym i całkowicie dowolnym kwestionowaniem przez organ stanu posiadania nieruchomości, tytułu prawnego do jej użytkowania, czy też ww. położenia przestrzennego przedmiotowych działek gruntu, stanowiących w rzeczywistości odrębne gospodarstwo rolne;

b) wadliwym przyjęciu, że jeżeli strona w innym postępowaniu jest jednocześnie pełnomocnikiem skarżącej, która na swoją rzecz ubiega się o przyznanie płatności pomocy finansowej w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, to taka sytuacja procesowa miałaby rzekomo wskazywać na sprzeczne z celami sektorowego prawodawstwa rolnego stwarzanie warunków do uzyskania przedmiotowej pomocy;

c) błędnym ustaleniu, że skoro pełnomocnik podmiotów ubiegających się o płatność został upoważniony do odbioru w ich imieniu i na ich rzecz należności, to taki stan rzeczy - przy braku dowodów przeciwnych oraz zaniechaniu w istocie ich przeprowadzenia - miałby rzekomo przemawiać za przyjęciem nieodpowiadającej wszak rzeczywistości, oceny o niesamodzielności gospodarczej reprezentowanych przez tego pełnomocnika stron, w tym o niesamodzielności odrębnych i niezależnie zarządzanych gospodarstw rolnych;

d) nie znajdującym odzwierciedlenia w materiale dowodowym niniejszej sprawy przyjęciu, że strony postępowania w innych sprawach -tj. J. S., E. S., G. Sp. z o.o. , I. Sp. z o.o., B. Sp. zo.o., M. Sp. z o.o.- są do tego stopnia powiązane kapitałowo ze skarżącą, że miałoby to przemawiać za (całkowicie dowolnym wszak i błędnym) ustaleniem "niesamodzielności gospodarczej skarżącej";

e) wadliwym przyjęciu, że prowadzone przez stronę gospodarstwo rolne miałoby być rzekomo "zarządzane" przez E. S., podczas gdy gospodarstwem, którym zarządza tylko i wyłącznie strona niniejszego postępowania (i to jedynym) jest gospodarstwo rolne wskazywane we wniosku, co z kolei - w pełni aktualizując stosowanie dyspozycji przepisu art. 2 lit b rozporządzenia nr 73/2009, stanowiącego, że "gospodarstwo" to wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane przez rolnika znajdującego się na terytorium tego samego państwa, oraz przesłanek wyrażonych w Załączniku Nr 1, w tym definicji gospodarstwa rolnego, do rozporządzenia Komisji (WE) nr 1444/2002 z dnia 24 lipca 2002 r. - nakazywało uwzględnić wniosek w postępowaniu administracyjnym, po uprzednim uchyleniu przez Sąd zaskarżonej decyzji organu odwoławczego;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

a) art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, wyrażające się w jego wadliwym (błędnym) zastosowaniu i jednoczesnym uznaniu, że zaistniało "sztuczne stwarzanie warunków wymaganych do otrzymania płatności", w szczególności w sytuacji - jak wprost wskazywał organ drugiej instancji, i czemu dał również wyraz Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - gdy płatność, i to w niemal identycznej wysokości, przysługiwałaby nawet wtedy, gdyby podzielać wadliwe w tym zakresie (o czym wyżej) ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co z kolei pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem stosowania ww. przepisu art. 4 ust. 3 rozporządzenia.

b) art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, wyrażające się w jego wadliwym (błędnym) zastosowaniu i jednoczesnym uznaniu, że zaistniało "sztuczne stwarzanie warunków wymaganych do otrzymania płatności", w szczególności w sytuacji - jak wprost wskazywał organ drugiej instancji, i czemu dał również wyraz Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - gdy płatność, i to w niemal identycznej wysokości, przysługiwałaby nawet wtedy, gdyby podzielać wadliwe w tym i zakresie (o czym wyżej) ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co z kolei pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem i stosowania w/w przepisu art. 30 rozporządzenia;

c) art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1166/2008, stanowiącego definicję legalną gospodarstwa rolnego, polegające na jego błędnym niezastosowaniu, mimo tego, że gospodarstwo rolne skarżącej - jako wyodrębniona pod względem technicznym i ekonomicznym jednostka (posadowiona na wyodrębnionej działce ewidencyjnej gruntu o nr 249/2, położonej w Województwie D., Powiecie M., Gminie M., obrębie G.), posiadająca oddzielne kierownictwo i prowadząca działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej - i spełnia wszystkie przesłanki wskazane w naruszonym przepisie art. 2 lit a) ww. rozporządzenia nr 1166/2008;

d) art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niezastosowanie i niedostrzeżenie, że w okolicznościach sprawy zaktualizowały się wszystkie wymienione w tym przepisie przesłanki do przyznania skarżącej wnioskowanej pomocy, co - wobec braku zaistnienia, a nadto braku udowodnienia w postępowaniu administracyjnym, przesłanek stosowania w/w przepisów art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 oraz art. 30 rozporządzenia nr 73/2009 nakazywało uwzględnienie skargi i uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji w całości.

Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania, która zachodzi w wypadkach określonych w § 2 tego przepisu. Podstaw do stwierdzenia nieważności w niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził.

Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną, zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia oznacza nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, czyli mylne rozumienie określonej normy prawnej, natomiast niewłaściwe zastosowanie to dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego, czyli niezasadne uznanie, że stan faktyczny sprawy odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. - naruszenie przepisów postępowania - może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w tym wypadku ustawa wymaga, aby skarżący nadto wykazał istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy.

Oceniając skargę kasacyjną przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że żaden z zarzutów kasacyjnych nie był skuteczny.

Zaznaczyć należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał już sprawy dotyczące podmiotów powiązanych ze skarżącą, a wyrażoną tam argumentację Sąd w obecnym składzie w całości podziela (wyroki NSA z dnia 18 grudnia 2018 r. I GSK 999/18, I GSK 1229/18, I GSK 117/18, wyrok NSA z dnia 9 września 2018 r., I GSK 901/18).

Istota sprawy sprowadza się do oceny, czy skarżąca poprzez swoje działania wraz z innymi podmiotami stwarzała sztuczne warunki, w celu pozyskania korzyści, w sposób sprzeczny z celami prawa wspólnotowego.

Wobec sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej ukierunkowanych na wykazanie, iż działania skarżącej nie zmierzały do stworzenia sztucznych warunków w celu uzyskania korzyści niezgodnie z celami wsparcia, zasadnym jest odniesienie się do nich w sposób łączny.

W związku z tym wskazać należy, że w odniesieniu do płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego zastosowanie mają przepisy art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Przepis art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 stanowi, że działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego mającymi zastosowanie w danym przypadku poprzez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Wykładni przepisu art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia 2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich (Dz.U. L 25, s. 8) - co odnosi się również do przepisu art. art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95 - dokonał Trybunał Sprawiedliwości UE, w wyroku z 12 września 2013 r., sygn. akt C-434/12, wskazując, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają zaistnienia elementu obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach elementu obiektywnego, do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW). W ramach elementu subiektywnego, do sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania płatności z systemu wsparcia EFRROW, ubiegający się o taką płatność zamierzał wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więź prawna, ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Wskazał również, że art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, należy interpretować w ten sposób, iż stoi on na przeszkodzie temu, by wniosek o płatność z systemu wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzec Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) został oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

Podkreślić należy, że środki pomocowe przeznaczone na finansowanie płatności w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wypłacane są z budżetu Unii Europejskiej, a w związku z tym podlegają ochronie zgodnie z rozporządzeniem nr 2988/95. Stosownie natomiast do art. 4 ust. 3 ww. rozporządzenia, działania skierowane na pozyskanie korzyści w sposób sprzeczny z odpowiednimi celami prawa wspólnotowego, mającymi zastosowanie w danym przypadku, przez sztuczne stworzenie warunków w celu uzyskania tej korzyści, prowadzą do nieprzyznania lub wycofania korzyści.

Należy również wskazać, że w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej wskazuje się, że obejście prawa ma miejsce wówczas, gdy działanie danej osoby zmierza do innego niż typowe w danych okolicznościach, wynikających z przepisów prawa, ukształtowania stosunków faktycznych lub prawnych po to tylko, by osiągnąć zamierzony przez taką osobę skutek prawny. Obejście prawa czy też jego nadużycie nie może skutkować ochroną prawną podmiotu, który sztucznie kreuje okoliczności uzasadniające stosowanie danej normy przyznającej określoną korzyść finansową i wiąże się to z sankcją wykluczenia możliwości skorzystania z tego prawa przez ten podmiot (pkt 52-53 wyroku ETS z 16 marca 2006 r. sygn. C-94/05 Emsland-Stärke GmbH przeciwko Landwirtschaftskammer Hannover; LEXIS.pl nr 405322 ).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarówno organy jak i Sąd I instancji oparł się na takim właśnie rozumieniu art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. W konsekwencji Sąd I instancji zasadnie uznał za prawidłowe wnioski organu wyprowadzone z ustalonych w sprawie przesłanek faktycznych, co do stworzenia przez skarżącą wraz z innymi powiązanymi podmiotami sztucznych warunków do uzyskania płatności.

Za trafnością powyższych wniosków przemawia to, że wszystkie powiązane podmioty składały wnioski o płatności wyłącznie w odniesieniu do użytków zielonych (łąk trwałych), z których nie uzyskiwały żadnych korzyści gospodarczych. Zbiory służyły częściowo jako wynagrodzenie za usługi, a pozostała część była rozdawana okolicznym rolnikom jako materiał podściółkowy. Skarżąca nie wskazywała na żadne inne cechy po stronie powiązanych podmiotów, które wskazywałyby na gospodarczą celowość powołania każdego z nich, jako samodzielnego podmiotu prowadzącego gospodarstwo rolne, w rozumieniu art. 2 lit a rozporządzenia nr 1166/2008. Dotyczy to również celowości ich wyodrębnienia ze względów technicznych i ekonomicznych.

Nie ulega wątpliwości, że w postępowaniach w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych na podstawie przepisów ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, na stronie ciąży obowiązek przedstawiania dowodów oraz dawania wyjaśnień co do okoliczności sprawy. Ustawodawca oparł postępowanie dowodowe w tej mierze w znacznym stopniu na dowodach przedstawionych przez stronę. Tym samym ciężar dowodu spoczywa na osobie, która z danego faktu wywodzi skutki prawne, a więc wykazania, że spełnia warunki do uzyskania danej płatności

W niniejszej sprawie, zauważyć należy jednak, że to organ wywodzi skutki prawne (odmawiając płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2014 r.) z faktu stworzenia sztucznych warunków do otrzymania wsparcia, a więc to na organie ciąży obowiązek wykazania stworzenia sztucznych warunków celem otrzymania wsparcia. Ustalenia dokonane przez organ winny natomiast wynikać ze zgromadzonego, a następnie rozpatrzonego materiału dowodowego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do sformułowanych zarzutów zauważyć należy, że zarzuty określone w punkcie 1. lit. a-e dotyczące naruszenia przepisów postępowania zmierzają do zakwestionowania zaaprobowanych przez Sąd I instancji ustaleń dokonanych na podstawie ustalonego stanu faktycznego przez organy ocen, że skarżąca tworząc wspólnie z innymi podmiotami sztuczne warunki do uzyskania płatności zamierzała uzyskać płatności w wysokości większej, niż byłoby to należne bez tworzenia sztucznych warunków.

Skarżąca kwestionując dokonaną ocenę nie podważyła jednak ustaleń faktycznych, w oparciu o które dokonano oceny. Podkreślić należy, iż dokonana ocena co do stworzenia sztucznych warunków została przyjęta przez organy i przez Sąd I instancji w oparciu o ustalenie, że między skarżącą, a innymi wymienionymi w zaskarżonej decyzji i w wyroku Sądu I instancji podmiotami (spółkami, fundacją i osobami fizycznymi) istnieją, nie zanegowane przez skarżącą, powiązania rodzinne i organizacyjne. Wszystkie podmioty reprezentowane są bowiem przez Ewę Salinger jako pełnomocnika (z wyjątkiem reprezentowania jej samej przy niektórych czynnościach prawnych). Na jej rachunek bankowy miały być również przekazane środki uzyskane, z tytułu przyznanych płatności do gruntów rolnych. Te same osoby fizyczne powiązane bliskimi więzami pokrewieństwa lub powinowactwa (mąż żona, syn), tworzą osoby prawne, wchodzą w skład ich organów zarządzających lub nadzorczych Deklarowane dotychczas, w latach 2004 -2013 do płatności, gospodarstwo rolne E. S. zostało, podzielone pomiędzy powyższe podmioty. Nadto, mimo iż położenie przestrzenne gruntów deklarowanych do płatności, przez powiązane podmioty nie uzasadniało podziału działek ewidencyjnych na odrębne działki rolne, zostały one zadeklarowane do płatności przez różnych producentów rolnych. Poszczególne działki stanowią bowiem jednolity, zwarty obszar gruntów. Części tych jednolitych działek ewidencyjnych, wykazywanych jako działki rolne, będące w posiadaniu poszczególnych powiązanych ze sobą podmiotów, nie są również wydzielone żadnymi granicami naturalnymi. Działki tworzące nowe gospodarstwa rolne deklarowane do płatności przez podmioty powiązane stanowią własność E. S. i jej małżonka.

Tych faktów, w istocie skarżąca nie negowała. Zarzuciła wadliwe ustalenia dotyczące faktu prowadzenia przez nią samodzielnie gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodziłyby wskazane we wniosku i użytkowane przez nią działki rolne. Wskazała natomiast na świadków, nie wskazując kogo organy pominęły, czy jakiego wniosku dowodowego skarżącej nie uwzględniły. Natomiast położenie działek rolnych, czy działek ewidencyjnych wynikało z materiałów graficznych dołączonych do wniosku skarżącej i pozostałych podmiotów o przyznanie płatności.

Zauważyć należy, że zarzuty podniesione w pkt 1 lit b-e, w istocie nie sprowadzają się do kwestionowania wskazanych już ustaleń faktycznych, lecz stanowią polemikę z dokonaną przez organy i Sąd I instancji oceną ustalonych okoliczności, polegających na tym, że E. S. była pełnomocnikiem wszystkich powiązanych podmiotów, płatności dla wszystkich podmiotów miały wpływać na jej rachunek bankowy, pomiędzy wskazanymi podmiotami istniały powiązania rodzinne i organizacyjne polegające na tym, że ta sama grupa powiązanych rodzinnie osób, bądź bezpośrednio występowała o płatności, bądź czyniły to spółki i fundacja założone przez tę grupę osób i przez nie zarządzane lub nadzorowane.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że ustalając zasadnicze dla sprawy, w świetle wskazanego art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, okoliczności faktyczne, organy nie naruszyły przepisów art. 7 k.p.a., 8 k.p.a., 75 k.p.a., art. 77 k.p.a. przy uwzględnieniu omówionych wyżej postanowień art. 21 ustawy o w.r.o.w. W szczególności w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a., zauważyć należy iż został on powiązany z pominięciem okoliczności, które bliżej nie zostały sprecyzowane, jak też nie tyle z oceną dowodów, co wnioskami z nich wyciągniętymi.

Stanowisko skarżącej sprowadza się bowiem zasadniczo do polemiki z poczynionymi ustaleniami i wnioskiem, iż doszło do stworzenia przez grupę podmiotów, w tym skarżącej, sztucznych warunków. Skarżąca swoją aktywność procesową ograniczyła do gołosłownych zarzutów kwestionujących dokonane ustalenia. Natomiast uzasadnienie kontrolowanej decyzji wskazuje, że organ poddał analizie całokształt materiału dowodowego w sprawie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego ocena ta nie budzi wątpliwości co do rzetelności i obiektywizmu. Wyłącznie negowanie przyjętych faktów i zgłaszanie ogólnych zastrzeżeń co do przeprowadzonych dowodów nie spełnia wymogu wykazania, istnienia uchybienia, jak i tego, że to ewentualne uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, kierując się wyżej zaprezentowana wykładnią art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, Sąd I instancji zasadnie uznał za prawidłowe wnioski organu wyprowadzone ze wskazanych wyżej przesłanek faktycznych, co do stworzenia przez skarżącą wraz z innymi powiązanymi podmiotami sztucznych warunków do uzyskania płatności.

Prawidłowość takich wniosków potwierdza to, że wszystkie powiązane podmiotu składały wnioski o płatności wyłącznie w odniesieniu do użytków zielonych (łąk trwałych), z których nie uzyskiwały żadnych korzyści gospodarczych. Zbiory służyły częściowo jako wynagrodzeniu za usługi, a pozostała część była rozdawana okolicznym rolnikom jako materiał podściółkowy. Skarżąca nie wskazywała na żadne cechy po stronie powiązanych podmiotów, które wskazywałyby na gospodarczą celowość powołania każdego z nich jako samodzielnego podmiotu prowadzącego gospodarstwo rolne w rozumieniu art. 2 lit. a rozporządzenia nr 1166/2008.

Nie uzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia prawa materialnego.

Zauważyć należy, że zarzuty te dotyczą niewłaściwego zastosowania omówionego wyżej art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95. Natomiast stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków bez naruszenia przepisów postępowania, skutkowało prawidłowym zastosowaniem powyższych przepisów prawa materialnego i odmową przyznania płatności.

Podkreślić należy, iż w postępowaniu stwierdzono stworzenie sztucznych warunków do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, co skutkowałoby uzyskaniem płatności w wysokości wyższej, niż płatności należne bez stworzenia sztucznych warunków. Skarżąca twierdziła natomiast, że płatności przyznane zarówno w przypadku stworzenia sztucznych warunków, jak i bez stworzenia tych warunków, byłyby w zbliżonej wysokości.

Natomiast wykładnia powyższych przepisów nie pozwala na ich gradację w zastosowaniu w zależności od wielkości nienależnej korzyści, jaką chce uzyskać podmiot stwarzający sztuczne warunki do uzyskania płatności.

Podkreślić przy tym należy, że różnica w zakresie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2014 r., między deklaracjami podmiotów powiązanych, a hipotetyczną deklaracją zgłoszoną przez jeden podmiot wynosi ponad 90 000 zł., co jest kwotą znaczną.

Wskazać również należy, że zgodnie z punktem 2 preambuły rozporządzenia nr 1698/2005, przy ustalaniu wspólnej polityki rolnej i specjalnych środków służących jej realizacji, uwzględnia się szczególny charakter gospodarki rolnej, wynikający ze struktury społecznej rolnictwa oraz z różnic strukturalnych i przyrodniczych między poszczególnymi regionami rolniczymi.

Punkt 11 tej preambuły stanowi, że w celu zapewnienia zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich, niezbędne jest skupienie się na ograniczonej liczbie zasadniczych celów na poziomie wspólnotowym, dotyczących konkurencyjności rolnictwa i leśnictwa, gospodarowania gruntami, środowiska naturalnego, jakości życia i różnicowania działalności na tych obszarach, z uwzględnieniem różnorodności sytuacji, od wyludniających się i podupadających oddalonych obszarów wiejskich, aż po podmiejskie obszary wiejskie znajdujące się pod rosnącą presją centrów miejskich.

W punkcie 23 wskazano, że powinno się zachęcać do usprawnień w przetwarzaniu i obrocie podstawowymi produktami rolnymi i leśnymi poprzez wsparcie inwestycji, których celem jest m.in., położenie nacisku na jakość, poprawę efektywności w zakresie środowiska naturalnego, poprzez ukierunkowanie, co do zasady, na mikro-, małe i średnie przedsiębiorstwa i inne przedsiębiorstwa o określonym rozmiarze, które mają większe możliwości dodania wartości do produktów lokalnych, przy jednoczesnym uproszczeniu warunków uzyskania pomocy inwestycyjnej w porównaniu z warunkami ustanowionymi w rozporządzeniu (WE) nr 1257/1999.

Natomiast w punkcie 35 wskazano, że płatności powinny nadal odgrywać znaczną rolę we wspieraniu zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich oraz w udzielaniu odpowiedzi na wzrastający popyt społeczeństwa na usługi środowiskowe.

Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1698/2005, wsparcie rozwoju obszarów wiejskich przyczynia się do osiągnięcia następujących celów:

a) poprawy konkurencyjności rolnictwa i leśnictwa poprzez wspieranie restrukturyzacji, rozwoju i innowacji;

b) poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich poprzez wspieranie gospodarowania gruntami;

c) poprawy jakości życia na obszarach wiejskich oraz popierania różnicowania działalności gospodarczej.

Cele określone w ust. 1 są wykonywane w ramach czterech osi określonych w tytule IV - art. 4 ust. 2 w/w rozporządzenia.

Zgodnie z art. 36 lit. a) ppkt iv, tytułu IV, dotyczącego poprawy środowiska naturalnego i terenów wiejskich rozporządzenia nr 1698/2005, wsparcie o którym mowa w niniejszej sekcji, dotyczy środków ukierunkowanych na zrównoważone użytkowanie gruntów rolnych, poprzez płatności rolnośrodowiskowe.

Natomiast zgodnie z art. 39 tego rozporządzenia, Państwa Członkowskie udostępnią wsparcie przewidziane w art. 36 lit. a) ppkt iv) (płatności rolnośrodowiskowe), na obszarze całego swojego terytorium zgodnie ze swoimi szczególnymi potrzebami

Z preambuły powyższego rozporządzenia oraz z jego przepisów wynika zatem, że Państwom Członkowskim pozostawiono możliwość dostosowania przeznaczenia wsparcia, w zakresie płatności rolnośrodowiskowych do szczególnego charakteru gospodarki rolnej, wynikającej ze struktury społecznej rolnictwa, oraz różnic strukturalnych i przyrodniczych pomiędzy poszczególnymi regionami, kładąc nacisk na wspieranie zrównoważonego rozwoju obszarów wiejskich.

Biorąc powyższe pod uwagę i mając na względzie ww. rozporządzenie, stwierdzić należy, że zgodnie z wolą ustawodawcy, wsparcie z tytułu płatności winno być skierowane przede wszystkim do małych i średnich gospodarstw. Jest to pomoc wieloletnia, wypłacana corocznie według określonego systemu skonstruowanego degresywnie. Ustalanie górnych limitów środków przypadających na jedno gospodarstwo rolne ma więc na celu przeciwdziałanie nadmiernemu kumulowaniu środków w gospodarstwach wielkoobszarowych.

Podział dużego gospodarstwa na mniejsze działki, przekazane w posiadanie różnym producentom rolnym przekłada się wprost na znaczący wzrost pomocy dla podmiotu dokonującego podziału, w rzeczywistości przyczyniając się do kumulacji wskazanej pomocy w rękach jednego podmiotu, co jest sprzeczne z celami wsparcia przewidzianego dla danego systemu. Kumulacja wsparcia u jednego podmiotu stoi bowiem w oczywistej sprzeczności z przeznaczeniem środków, które winny być ukierunkowane na zrównoważony rozwój obszarów wiejskich. Okoliczności te należy uznać za obiektywne i pozwalające na ocenę możliwości spełnienia celu zamierzonego przez system wsparcia EFRROW.

Tak więc Sąd I instancji zasadnie uznał, że dokonano prawidłowej oceny elementu obiektywnego, polegającego na stworzeniu sztucznych warunków, wymaganych do otrzymania płatności, jak również oceny, czy został spełniony cel zamierzony przez dany system wsparcia. Ominięcie bowiem przepisów dotyczących modulacji płatności, powoduje przyznanie płatności sprzecznie z celami wsparcia

Dodać również należy, że w świetle przedstawionych okoliczności, zasadne było stwierdzenie zamierzonej koordynacji pomiędzy powiązanymi podmiotami, co pozwala na uznanie, że prawidłowo został oceniony element subiektywny stworzenia sztucznych warunków wymaganych do otrzymania płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami systemu wsparcia.

Prowadzenie bowiem przez osoby ze sobą powiązane, tego samego rodzaju działalności, korzystanie z tego samego wsparcie agrotechnicznego, lokalizowanie siedziby prowadzonej działalności pod wspólnym adresem, wskazywanie wspólnego konta dla prowadzonych działalności, pominięcie modulacji płatności, wskazują na skoordynowane i zamierzone działania zmierzające do stworzenia sztucznych warunków dla otrzymania wyższych płatności, sprzecznych z celami wsparcia. Brak jest przy tym racjonalnego powodu, jak zasadnie zauważyły organy i Sąd I instancji, dla którego dokonano podziału gospodarstwa deklarowanego tylko przez jednego producenta.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przez sąd pierwszej instancji przepisów prawa materialnego wskazanych w petitum skargi kasacyjnej zauważyć należy, że dotyczą one zasad przyznawania płatności. Jednak prawidłowe wykazanie zaistnienia warunków nakazujących odmowę przyznania płatności na podstawie art. 4 ust. 3 rozporządzenia nr 2988/95, uniemożliwiało przyznanie płatności, a więc wydanie decyzji z zastosowaniem wskazanych w punkcie 2 lit. a, 2 lit. d –f przepisów. Czyni to zarzuty naruszenia tych przepisów przez odmowę ich niezastosowanie pozbawionymi usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutu naruszenia 30 rozporządzenia nr 73/2009, wyrażające się w jego wadliwym (błędnym) zastosowaniu i jednoczesnym uznaniu, że zaistniało "sztuczne stwarzanie warunków wymaganych do otrzymania płatności", w szczególności w sytuacji - jak wprost wskazywał organ drugiej instancji, i czemu dał również wyraz Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku - gdy płatność, i to w niemal identycznej wysokości, przysługiwałaby nawet wtedy, gdyby podzielać wadliwe w tym i zakresie (o czym wyżej) ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę rozstrzygnięcia, co z kolei pozostaje w oczywistej sprzeczności z celem i stosowania w/w przepisu art. 30 rozporządzenia zauważyć należy, że zgodnie z art. 30 rozporządzenia nr 73/2009, nie naruszając szczególnych przepisów odnoszących się do poszczególnych systemów wsparcia, nie dokonuje się żadnych płatności na rzecz beneficjentów, w odniesieniu do których ustalono, że sztucznie stworzyli warunki wymagane do otrzymania takich płatności, aby uzyskać korzyści sprzeczne z celami danego systemu wsparcia. Naczelny Sąd Administracyjny przyznaje, że przedstawione przez skarżącą dowody, mają na celu pozorowanie prowadzenia działalności rolniczej przez podmioty wnioskujące o płatność, podczas gdy w rzeczywistości intencją wnioskodawców (a w rzeczywistości jednej osoby) było uzyskanie zawyżonych płatności do gruntów rolnych. Nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1166/2008, stanowiącego definicję legalną gospodarstwa rolnego, polegające na jego błędnym niezastosowaniu, mimo tego, że gospodarstwo rolne skarżącej - jako wyodrębniona pod względem technicznym i ekonomicznym jednostka (posadowiona na wyodrębnionej działce ewidencyjnej gruntu o nr 249/2, położonej w Województwie D., Powiecie M., Gminie M., obrębie G.), posiadająca oddzielne kierownictwo i prowadząca działalność rolniczą wymienioną w załączniku I na terytorium gospodarczym Unii Europejskiej - i spełnia wszystkie przesłanki wskazane w naruszonym przepisie art. 2 lit. a) ww. rozporządzenia nr 1166/2008. Jak zostało wykazane w uzasadnieniu powyżej, gospodarstwo rolne skarżącej, prowadzone jak twierdzi skarżąca na działce ewidencyjnej gruntu o nr 249/2, nie spełnia przesłanek wskazanych w art. 2 lit. a rozporządzenia nr 1166/2008 r. z powodów wyżej podniesionych. Z tych samych powodów NSA uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemu wsparcia bezpośredniego, poprzez jego niezastosowanie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.