II SA/Sz 666/20 - Wyrok

Data orzeczenia	2020-12-18	
Data wpływu	2020-08-07	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie	
Sędziowie	Arkadiusz Windak /przewodniczący/
Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka /sprawozdawca/
Stefan Kłosowski	
Symbol z opisem	6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s	
Hasła tematyczne	Budowlane prawo	
Sygn. powiązane	II OSK 863/21	
Skarżony organ	Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego	
Treść wyniku	Oddalono skargę	
Powołane przepisy	Dz.U. 2017 nr 0 poz 2176; art.2 pkt 9a, art.13 ust.1; Ustawa z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 1186; art. 48 ust.1 i ust.2; Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 151; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia NSA Stefan Kłosowski, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę.	
Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2019 r. M. K. ("strona", "skarżąca") zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. (PINB) o wydanie zaświadczenia potwierdzającego zgodność wybudowanej altany działkowej z wymogami określonymi w art. 2 pkt 9a ustawy z dnia7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186, ze zm., dalej: "p.b").

Pismem z dnia [...] września 2019 r. PINB wszczął postępowanie w sprawie budowy ponadnormatywnej altany ogrodowej na działce oznaczonej nr [...] na terenie Rodzinnych Ogrodów Działkowych (ROD) "[...]" w M..

Postanowieniem z dnia [...] października 2019 r. PINB wstrzymał prowadzenie robót budowlanych i nałożył na stronę obowiązek przedłożenia do dnia [...] stycznia 2020 r. następujących dokumentów:

1. zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

2. cztery egzemplarze projektu budowlanego altany ogrodowej,

3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Na to postanowienie pełnomocnik strony wniósł w terminie zażalenie do Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (ZWIMB).

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. PINB wstrzymał wykonanie postanowienia z dnia [...] października 2019 r.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2020 r. ZWIMB uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie organu I instancji w części dotyczącej wydania tego postanowienia i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art, 48 ust. 1 p.b. oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz., 2096, ze zm.; dalej: "K.p.a.") PINB nakazał stronie rozbiórkę ponadnormatywnej altany ogrodowej o wymiarach 5,99 x 7,35 m i wysokości ca 5,20 m, zlokalizowanej na działce oznaczonej nr [...] na terenie ROD "[...]" w M..

W uzasadnieniu wskazano, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. przeprowadzono kontrolę w trakcie której ustalono, że na wskazanej działce nr [...] na terenie ROD. "[...]" w M., znajduje się murowana altana ogrodowa z dachem dwuspadowym krytym blacho-dachówką, której użytkownikiem jest strona.

W przedmiotowej altanie na parterze urządzono salon z aneksem kuchennym oraz wydzielono pomieszczenie łazienki. Nad parterem wykonano poddasze że ścianką kolankową o wys. 0,53 m. Na poddaszu znajdują się trzy urządzone i wyposażone pokoje.

Wysokość pomieszczeń na poddaszu, w pomieszczeniach ze skosami, w najwyższym punkcie wynosi 2,20 m. W połaciach dachu, od strony wschodniej i zachodniej wykonano niewielkie facjaty z oknami. Wymiary budynku po obrysie ścian zewnętrznych wynoszą 5,99 x 7,35 m, wysokość do spodu podbitki w najwyższym punkcie wynosi ca 5,20 m. W narożniku południowa - wschodnim parteru, znajduje się podcień o wym. 2,95 x 2,26 m. W dalszej części budynku w jego południowo-wschodnim narożniku, przed wejściem do altany znajduje się dalsza zabudowa z otworami bez wstawionych okien. Wymiary tej części zabudowy wynoszą 4,26 x 1,57 m. Nad ww. zabudową znajduje się poddasze użytkowe z wykonaną ścianką kolankową. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną oraz wodnokanalizacyjną z odprowadzeniem ścieków do stalowego zbiornika na nieczystości ciekłe o poj. 2,5 m3 (zgodnie z oświadczeniem użytkownika działki), usytuowanego w części środkowej działki. Zgodnie z oświadczeniem strony, przedmiotowa altana została wybudowana w 2000 r.

PINB nie zgodził się z zapisami zawartymi na przedłożonej przez stronę "mapie zagospodarowania terenu" działki nr [...] na terenie ROD "[...]" w M., sporządzonej przez uprawnionego geodetę mgr inż. K. B., w zakresie określenia zabudowanego podcienia, zlokalizowanego pod strony zachodniej jako "ganku" o pow. 12,00 m˛.

Przeprowadzone pomiary wykazały, że wielkość podcienia zlokalizowanego bezpośrednio przy wejściu wynosi 2,26 x 2,95 m, co daje powierzchnie wynoszącą 6,67 m2, a dalsza część tej zabudowy posiada wymiary 4,26 x 1,57 m, co daje powierzchnię wynoszącą 6,69 m2. Sumując te powierzchnie, stwierdzić należy, że powierzchnia części budynku na wskazanej "mapie zagospodarowania terenu" opisanej jako "ganek" wynosi 13,36 m2, co oznacza, że przekracza dopuszczalne 12,0 m2. Ponadto, pomimo, że obowiązujące przepisy nie zawierają bezpośredniej definicji legalnej ganku, zdaniem organu, uwzględniając powszechne rozumienie tego pojęcia oraz znaczenie nadane w § 3 pkt. 24 lit. a) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r. poz. 1065), przyjąć należy, że ganek jest przykrytą częścią zewnętrzną budynku, znajdującą się przed wejściem do budynku. Tym samym, w ocenie organu, trudno zaliczyć do ganku, będącego zewnętrzną częścią budynku, pomieszczeń znajdujących się faktycznie wewnątrz budynku.

Dalej organ wskazał, że przedmiotowa altana ogrodowa przekracza dopuszczalną powierzchnię zabudowy naruszając tym samym przepisy ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2176, dalej: "ustawa rod"). Wskazano również, że legalizacja tego obiektu w świetle przepisów art. 48 ust. 2 i 3 p.b. jest niemożliwa, wobec czego PINB zobowiązany jest do wydania decyzji nakazującej stronie rozbiórkę ponadnormatywnej altany ogrodowej o wymiarach 5,99 x 7,35 m i wysokości ca 5,20 m, zlokalizowanej na działce oznaczonej nr [...] na terenie ROD "[...]" w M..

Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. nr [...], wydaną w wyniku odwołania, na postawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 48 ust. 1 pkt 1 i art. 83 ust. 2 p.b., ZWIMB utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ przytoczył treść przepisów prawa, na których się oparł.

W uzasadnieniu wskazano, zabudowa o parametrach odbiegających od tych wskazanych w art. 2 pkt 9a i art. 13 ust. 1 ustawy rod, na terenach rodzinnych ogrodów działkowych, zatem także na terenie ROD "[...]", jest niedopuszczalna. Zarówno powierzchnia zabudowy, jak i wysokość obiektów budowlanych usytuowanych na terenach rodzinnych ogrodów, nie może przekraczać wartości określonych w tych przepisach.

Organ zauważył, że podcień z dalszą zabudową z otworami okiennymi bez wstawionych okien wraz ze znajdującym się nad nimi poddaszem, tworzą jedną bryłę tak pod względem architektonicznym, jak i konstrukcyjno- funkcjonalnym, od góry ograniczoną wspólnym dachem. Wobec czego nie ma racji strona, twierdząc, że jest on gankiem o powierzchni 12 m2, którego powierzchni nie należy wliczać do powierzchni bryły budynku.

Następnie organ zauważył, że niezależnie od tego czy opisany podcień uznamy zostanie za inny element architektoniczno-konstrukcyjny przedmiotowej altany i podobnie znajdujące się nad nim poddasze - elementy te będą stanowił integralną część przedmiotowej altany i jako takie będą zabudowywały powierzchnię działki.

W rozpatrywanym przypadku pomieszczenia uznane w oświadczeniu strony za "ganek" nie mają charakteru przybudówki, nie są usytuowane na zewnątrz altany, przeciwnie, granica tych pomieszczeń stanowi zewnętrzne krawędzie obiektu altany, ograniczoną ścianą z otworami okiennymi bez wstawionych okien, nad którymi znajduje się poddasze, z pokojami umeblowanymi, przykryte dachem. Dlatego w niniejszej sprawie pomieszczeń zlokalizowanych w poziomie parteru altany nie sposób sklasyfikować jako "ganek", jak to zostało wyodrębnione w oświadczeniu strony. Dlatego organ PINB właściwie uznał, że przedmiotowa altana ogrodowa przekracza dopuszczalną powierzchnię zabudowy. Dalej wskazano, że powierzchnia zabudowy przedmiotowej altany, wynosi nieco ponad 44,02 m2 bądź 43 m2, a tym samym narusza postanowienia przywołanych powyżej przepisów art. 13 ust. 1 i 2 art. 2 pkt 9a ustawy rod, co z kolei oznacza, że nie jest możliwe jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżąca zarzuciła decyzji:

naruszenie przepisów proceduralnych, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

art. 7a K.p.a. poprzez brak rozstrzygnięcia na korzyść strony wątpliwości powstałych na gruncie interpretacji art. 2 pkt 9a ustawy rod, w szczególności dotyczących pojęcia "ganku", w tym przede wszystkim bezpodstawne uznanie, że ganek nie może być przykryty jedną konstrukcją dachową z budynkiem oraz bezpodstawne uznanie, że nad gankiem nie może znajdować się pomieszczenie, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że altana, której dotyczy zaskarżona decyzja posiada podcień i narożnik, a nie ganek;

art. 107 § 3 K.p.a. poprzez brak wyczerpującego uzasadnienia prawnego decyzji w zakresie interpretacji art. 2 pkt 9a ustawy rod;

art 10 § 1 K.p.a. oraz art 81 K.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania przed organem I instancji, poprzez brak zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

art 7, art 8, art 77 § 1, art 80 i 107 § 1 i 3 K.p.a. poprzez brak rozważenia możliwości częściowej rozbiórki obiektu co doprowadziło do decyzji o rozbiórce całego obiektu;

art 7 K.p.a. i art 7 Konstytucji poprzez uznanie, że organ może wydać decyzję nakazującą rozbiórkę w sytuacji nieprzewidzianej przepisem art. 48 ust. 1 p.b. co doprowadziło do wydania decyzji bez uzasadnionej podstawy prawnej w domniemaniu, że organ ma taką kompetencję;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 2 pkt 9a ustawy rod, przez błędną wykładnie pojęcia "ganku", w szczególności bezpodstawne uznanie, że ganek nie może być przykryty jedną konstrukcją dachową z budynkiem oraz bezpodstawne uznanie, że nad gankiem nie może znajdować się pomieszczenie, co w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia, że altana, której dotyczy zaskarżona decyzja posiada "podcień" i "narożnik", a nie "ganek" w rozumieniu w/w przepisu prawa;

art 13 ustawy rod, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, w sytuacji gdy altana zlokalizowana na działce ogrodowej skarżącego spełnia warunki altany działkowej, określone w art. 2 pkt 9a ustawy rod;

w przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, art. 48 ust. 1 p.b. poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w sytuacji, gdy w stosunku do takiego obiektu budowlanego nie ma możliwości oraz obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę ani też zgłoszenia;

W przypadku nieuwzględnienia powyższych zarzutów, art. 48 ust. 1 p.b. poprzez nakazanie rozbiórki obiektu budowlanego w całości w sytuacji, gdy możliwe było nakazanie rozbiórki tego obiektu w części nazwanej przez organ podcieniem i znajdującym się nad nim poddaszem.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania oraz o wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji. Skarżąca wniosła również o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W badanej sprawie Sąd nie dostrzegł naruszenia ani przepisów prawa materialnego jak też przepisów proceduralnych wskazywanych w skardze. Sąd nie dostrzegł również naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

W rozpoznawanej sprawie, spór sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu w przedmiocie nakazania rozbiórki altany ogrodowej położonej na działce oznaczonej nr [...] na terenie ROD "[...]" w M..

Sąd uznaje za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego sprawy w części jaka dotyczy przyjętego przez organ II instancji charakteru przedmiotowej altany działkowej, jako budynku oraz zajmowanej przez ten budynek powierzchni zabudowy. Zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 2 p.b., przez budynek należy rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie, czy przemieszczenie na inne miejsce.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 p.b., każdy obiekt budowlany, jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno- budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej.

Jak słusznie zwrócił uwagę organ II instancji, pojęcie "powierzchni zabudowy" nie zostało zdefiniowane, ale jest ono jednym z "charakterystycznych parametrów użytkowych" w budownictwie. Charakterystyczne parametry użytkowe w budownictwie określone zostały w Polskiej Normie PN-ISO 9836 (publ. przez Polski Komitet Normalizacyjny). W tym miejscu podkreślić należy, że Polskie Normy nie są co prawda przepisami prawa, jednak z celów i zasad, dla których utworzono zbiór Polskich Norm, jak również z unormowań prawnych, zawartych w art. 2 pkt 3, 4 i 5 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. Nr 169, poz. 1386 ze zm.) wynika, że pod pojęciem normy rozumie się dokument przyjęty w drodze konsensusu i zatwierdzony przez upoważnioną jednostkę, ustalający - do powszechnego i wielokrotnego stosowania - zasady, wytyczne lub charakterystyki odnoszące się do różnych rodzajów działalności lub ich wyników i zmierzających do uzyskania optymalnego stopnia uporządkowania w określonym zakresie (por. wyrok NSA z dnia 6 maja 2008 r., sygn. akt I OSK 785/07). Zatem pojęciu "powierzchnia zabudowy" należy przypisywać dokładnie takie znaczenie, jakie dla tego parametru przyjęto oficjalnie we właściwej Polskiej Normie. Zgodnie z punktem 5.1.2.2 cytowanej wyżej Normy "powierzchnia zabudowy jest wyznaczona przez rzut pionowy zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu. Powierzchnia zabudowy powstaje, jako powierzchnia otrzymana przez zrzutowanie bryły budynku (zewnętrznych krawędzi/ścian) w stanie wykończonym. Do tej powierzchni nie wlicza się powierzchni obiektów budowlanych ani ich części nie wystających ponad powierzchnię terenu, powierzchni elementów drugorzędnych, np. schodów zewnętrznych, ramp zewnętrznych, daszków, markiz, występów dachowych, oświetlenia zewnętrznego, powierzchni zajmowanej przez wydzielone obiekty pomocnicze (np. szklarnie, altany, szopy)".

Zgodnie zatem z ww. Polską Normą, powierzchnię zabudowy przedmiotowego budynku altany, rozumianą jako rzut pionowy zewnętrznych krawędzi tego budynku - nie zaś tylko ścian - na powierzchnię terenu, należy wyznaczyć po obrysie ścian zewnętrznych tego budynku oraz słupów i innych elementów konstrukcyjnych zamykających przedmiotowy budynek, w tym zamykających "poddasze" oraz podcień, które są integralnie i funkcjonalnie z tym budynkiem powiązane, a zatem nie mogą być traktowane jako elementy drugorzędne. Nie ulega bowiem wątpliwości, że części przedmiotowego obiektu budowlanego opisywane jako "podcień" oraz "poddasze" są konstrukcyjnie ściśle powiązane z pozostałą częścią obiektu, na których wsparta jest konstrukcja dachu i tworzą jednolitą, konstrukcyjną i funkcjonalną, całość.

W przypadku zatem, gdy podstawę konstrukcji budynku, łączącą jego dach z gruntem i znajdującymi się pod dachem częściami budynku, stanowi podcień, to obliczając powierzchnię zabudowy należało uwzględnić także powierzchnię wyznaczoną liniami po zewnętrznym obrysie tego podcienia, nawet jeśli nie została ona zabudowana ścianami.

Mając na uwadze, że spór dotyczy zastosowania właściwego podejścia, służącego obliczeniu powierzchni zabudowy spornej altany, za niezasadne Sąd uznaje zarzuty skargi o nierozpatrzeniu całości zebranego materiału dowodowego.

Przeprowadzone pomiary wykazały, że wielkość podcienia zlokalizowanego bezpośrednio przy wejściu wynosi 2,26 x 2,95 m, co daje powierzchnie wynoszącą 6,67 m2, a dalsza część tej zabudowy posiada wymiary 4,26 x 1,57 m, co daje powierzchnię wynoszącą 6,69 m˛. Sumując te powierzchnie, stwierdzić należy, że powierzchnia części budynku na wskazanej "mapie zagospodarowania terenu" opisanej jako "ganek" wynosi 13,36 m˛, co oznacza, że przekracza dopuszczalne 12,00 m˛. Organ odniósł się tym samym do zapisów zawartych na przedłożonej przez stronę "mapie zagospodarowania terenu" działki nr [...], sporządzonej przez geodetę mgr inż. K. B., w zakresie określenia zabudowanego podcienia, zlokalizowanego pod strony zachodniej jako "ganku" o pow. 12,00 m˛.

W rozumieniu art. 2 pkt 9a ustawy rod altaną działkową jest "wolno stojący budynek rekreacyjno- wypoczynkowy lub inny obiekt budowlany spełniający taką funkcję, położony na terenie działki w rodzinnym ogrodzie działkowym, o powierzchni zabudowy do 35 m2 oraz o wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich przy czym do powierzchni zabudowy nie wlicza się tarasu, werandy lub ganku, o ile ich łączna powierzchnia nie przekracza 12 m2".

Sąd nie podziela stanowiska strony skarżącej, że sporna altana posiada "ganek" w rozumieniu ww., przepisu prawa, co sprawia, że łączna powierzchnia zabudowy altanki odpowiada wymogom ustawowym.

Jeśli chodzi o definicję "ganku", przepisy ustawy prawo budowlane, choć posługują się tym pojęciem, nie zawierają jego legalnej definicji. Uwzględniając jednak powszechne rozumienie tego pojęcia, przyjmuje się, że "ganek jest elementem budynku, który może występować jako: przybudówka z zewnętrznymi schodami przed wejściem do budynku, nakryta daszkiem podpartym słupkami, otwarta lub zamknięta ścianami z oknami, lub otwarty korytarz (krużganek, balkon lub galeria) na zewnątrz budynku, łączący jego pomieszczenia, mieszczące się od strony podwórza, ewentualnie jako półotwarty taras od strony ogrodu przyległego do zabudowań" (Artur Kosicki w: Komentarz do art. 29 Prawa budowalnego pod red. Alicji Plucińskiej – Filipowicz, baza LEX). W świetle powyższych definicji, ganek nie jest ani obiektem budowlanym samym w sobie, ani koniecznym elementem takiego obiektu i pełni jedynie funkcję służebną do budynku mieszkalnego. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z 16 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Bk 484/17.

Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że podcień (nazywany przez stronę gankiem) z dalszą zabudową z otworami okiennymi wraz ze znajdującym się nad nimi poddaszem, tworzą jedną, przykrytą wspólnym dachem, bryłę tak pod względem architektonicznym, jak i konstrukcyjno - funkcjonalnym. Wobec czego nie ma racji skarżąca, że jego powierzchni nie należy wliczać do powierzchni bryły budynku.

W myśl art. 13 ust. 1 ustawy rod na terenie działki nie może znajdować się:

1) altana działkowa niespełniająca wymagań określonych w art. 2 pkt 9a;

2) obiekt gospodarczy o powierzchni zabudowy przekraczającej 35 m2 oraz o wysokości przekraczającej 5 m przy dachach stromych i 4 m przy dachach płaskich.

Przedmiotowy budynek-altana - jest wzniesiony na planie prostokąta o wymiarach zewnętrznych: 5,99 m x 7,35 m (pomiary organu).

Tym samym, powierzchnia zabudowy przedmiotowego budynku, określona zgodnie z zasadami zawartymi w ww. normie, po zrzutowaniu pionowym zewnętrznych krawędzi budynku na powierzchnię terenu, a zatem po zrzutowaniu pionowym na powierzchnię terenu oraz krawędzi płyty stropowej nad ww. podcieniem (zewnętrznego obwodu płyty stropowej nad podcieniem), wynosi: 44,02 m2 (43 m2 według pomiaru mgr inż. K. B.).

Zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego:

bez wymaganego pozwolenia na budowę albo

bez wymaganego zgłoszenia dotyczącego budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt la, 2b i 19a, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia "

Natomiast art. 48 ust. 2 stanowi, że jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym,

a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych. Na postanowienie przysługuje zażalenie .

Natomiast ustawą z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 528), nadano nowe brzmienie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 40) oraz wprowadzono do tej ustawy przepis art. 2 pkt 9a, jak też zmieniono brzmienie przepisu art. 29 ust. 1 pkt 4 p.b.

Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 4 p.b., pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan działkowych i obiektów gospodarczych, o których mowa w ustawie z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2176). Budowa tego typu obiektów budowlanych nie wymaga także zgłoszenia właściwemu organowi administracji administracyjno-budowlanej.

Przepisy przejściowe do ww. ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 528) nie zawierają postanowień, z których wynikałoby, że do obiektów budowlanych wybudowanych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych przed wejściem w życie tej ustawy stosuje się przepisy obowiązujące przed dniem wejścia jej w życie, co oznacza, że do postępowań w sprawach takich obiektów budowlanych stosuje się przepisy ww. ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych w brzmieniu nadanym tą ustawą. Oznacza to, że - zgodnie z brzmieniem przytoczonych powyżej przepisów art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych - nie jest możliwa legalizacja budynków (obiektów budowlanych, altan) znajdujących się na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, niespełniających wymagań określonych w przytoczonym powyżej przepisie art. 2 pkt 9a.

Przepisy art. 29 ust. 1 pkt 2d p.b., nie mają w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż nie dotyczą obiektów budowlanych, w tym altan, zlokalizowanych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych.

Powierzchnia zabudowy przedmiotowego obiektu budowlanego, jakim jest budynek altany, wynosi nieco ponad 44,02 m˛ bądź 43 m˛, a tym samym narusza postanowienia przywołanych powyżej przepisów art. 13 ust. 1 i 2 art. 2 pkt 9a ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych, co z kolei oznacza, iż nie jest możliwe jego doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że nakaz rozbiórki części obiektu budowlanego można wydać wówczas, gdy część ta da się wydzielić bez uszczerbku dla reszty określonej całości, innymi słowy aby można było ją rozebrać bez konieczności ingerencji w pozostałą część obiektu.

W rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, że podcień z dalszą zabudową z otworami okiennymi wraz ze znajdującym się nad nimi poddaszem, tworzą jedną bryłę pod względem konstrukcyjnym. Wobec czego nie ma racji skarżąca, że możliwe było, w przypadku takiego powiązania konstrukcyjnego, nakazanie rozbiórki jedynie podcienia i poddasza.

Konieczne było zatem nakazanie rozbiórki przedmiotowej altany.

Mając na uwadze powyższe, jako niezasadne ocenić należy zarzuty skargi sprowadzające się do kwestionowania podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, a także zarzucające organom naruszenie, przywołanych w skardze, przepisów prawa materialnego.

W postępowaniu organ obowiązany jest stać na straży praworządności, podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.), a także w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 K.p.a.).

Mając na uwadze całokształt działań organów w trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie niniejszej, a analizowanych powyżej – nie można uznać, że zostały naruszone ww. przepisy (art. 7 i 77 K.p.a.). Organy administracji publicznej podjęły wszystkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 K.p.a.). Ponadto uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia skonstruowane zostało w sposób umożliwiający realizację zasady ogólnej przekonywania (art. 11 K.p.a.).

Zastosowane przez organy przepisy prawne nie budziły wątpliwości w świetle ustalonego stanu faktycznego, a zatem stosowanie klauzuli z art. 7a § 1 K.p.a. nie wchodziło w grę.

Organ ustosunkował się do wszystkich okoliczności faktycznych i dowodów podnoszonych przez skarżącą w toku postępowania, a także ocenił zebrany materiał dowodowy w sposób kompletny, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, która objaśnia tok myślenia prowadzący do zastosowania konkretnego przepisu prawnego w sprawie, czyniąc tym samym zadość art. 107 § 3 K.p.a.

Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ powiatowy nie uzupełnił akt sprawy o nowy materiał dowodowy, natomiast w odwołaniu od zaskarżonej decyzji skarżąca nie wniosła nowych dowodów w sprawie.

Sąd nie dopatrzył się zatem także innych naruszeń K.p.a., które mogłyby skutkować koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.