Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk, Sędziowie, Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 kwietnia 2026 r. sprawy ze skargi W. sp. z o.o. w U. na decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. z dnia 3 października 2025 r. nr C.RUT.477.35.2025.ES w przedmiocie kary pieniężnej za usługi wodne 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. z dnia 4 sierpnia 2025 r. znak [...]; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Wód Polskich w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżoną do sądu decyzją z 3 października 2025 r., znak: C.RUT.477.35.2025.ES, Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej "Dyrektor RZGW" lub "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 14 ust. 4 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 960) - dalej "P.w." oraz art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) dalej "k.p.a.", w związku z art. 472 aa ust. 1 pkt 2 i art. 472 c ust. 3 P.w., po rozpatrzeniu odwołania spółki Wodociągi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w U. (dalej "spółka" lub "skarżąca") od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w K. (dalej "Dyrektor ZZWP") z dnia 4 sierpnia 2025 r., znak: [...], utrzymał ją w mocy.

Stan sprawy, w której wydano zaskarżoną decyzję, przedstawia się następująco:

Decyzją z dnia 18 czerwca 2014 r., znak: [...], Starosta [...] udzielił spółce pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych z terenu Stacji Uzdatniania Wody w [...] istniejącym wylotem do rzeki [...] w km [...]. Pozwolenie zostało wydane na czas określony tj. do dnia 17 czerwca 2024 r.

W dniu 16 maja 2024 r. spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 20 czerwca 2024 r. spółka została wezwana do uzupełnienia braków formalnych wniosku, które zostały uzupełnione pismem z dnia 3 lipca 2024 r. O wszczęciu postępowania administracyjnego spółka została zawiadomiona pismem z dnia 4 września 2024 r. Dodatkowych wyjaśnień w sprawie spółka udzieliła pismami z dnia 24 września 2024 r. oraz 2 grudnia 2024 r. na wezwania organu odpowiednio z dnia 12 września 2024 r. oraz z 15 listopada 2024 r. Ostatecznie nowe pozwolenie wodnoprawne na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych zostało udzielone spółce decyzją Dyrektora ZZWP z 8 stycznia 2025 r. Decyzja stała się ostateczna z dniem 10 lutego 2025 r.

W dniu 29 lipca Dyrektor ZZWP ustalił w formie informacji spółce, za okres II kwartału 2024 r. opłatę zmienną w wysokości 161 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód rzeki [...] .

W międzyczasie, pismem z 11 czerwca 2024 r. organ I instancji zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych bez wymaganego pozwolenia.

Po przeprowadzeniu postępowania, wskazaną na wstępie decyzją z 14 kwietnia 2025 r., na podstawie art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w., organ I instancji wymierzył spółce, za okres II kwartału 2024 r., administracyjną karę pieniężną w kwocie 805 zł za odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód rzeki [...] bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Od powyższej decyzji spółka wniosła odwołanie, zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 189d pkt 1) k.p.a. - poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydaniu decyzji wagi i okoliczności naruszenia prawa;

2) art. 189f § 1 pkt 1) oraz § 2 i § 3 k.p.a. - poprzez brak zastosowania tych przepisów i brak odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, w której istniały podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

3) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, przejawiające się w niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niedokonaniu oceny na podstawie jego całokształtu;

4) art. 8 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

5) art. 6 k.p.a.- poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że złożyła wniosek o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego w terminie wymaganym do wydania decyzji, jednak organ nie wydał decyzji w ustawowym terminie. Ponieważ dopełniła wszystkich wymaganych prawem obowiązków, nieuzasadnione jest nakładanie na nią kary za brak pozwolenia wodnoprawnego.

Po rozpatrzeniu odwołania decyzją z 3 października 2025 r., Dyrektor RZGW utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postepowania, ustalony stan faktyczny sprawy i przepisy prawa majce w niej zastosowanie. Organ odwoławczy podniósł, że spółka powinna mieć świadomość, iż korzystanie z usług wodnych bez uzyskanego pozwolenia wodnoprawnego, będzie się wiązać z egzekwowanymi sankcjami prawnymi za naruszenie podstawowych obowiązków prawnych. W świetle stanowiska orzecznictwa sądów administracyjnych, podmiot korzystający ze środowiska składając wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego powinien uwzględnić okres konieczny do wydania pozwolenia, biorąc pod uwagę wymagania stawiane przez ustawodawcę eksploatacji danej instalacji, a w szczególności rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności. Spółka złożyła wniosek o wydanie pozwolenia wodnoprawnego w dniu 16 maja 2024 r. tj. 30 dni przed upływem ważności dotychczasowego pozwolenia wodnoprawnego. Organ odwoławczy zwrócił uwagę na treść art. 35 § 3 k.p.a., ale zauważył, że termin ten ma charakter instrukcyjny, a jego dochowanie zależy od wielu czynników, w tym: konieczności uzupełnienia braków formalnych wniosku, potrzeby uzyskania opinii lub uzgodnień z innych organów, skomplikowanego charakteru sprawy, obciążenia pracą organu administracyjnego. W praktyce administracyjnej, szczególnie w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych, procedura często wymaga dodatkowych czynności, takich jak wezwania do uzupełnienia dokumentacji, przeprowadzenie oględzin, konsultacje z właściwymi jednostkami organizacyjnymi Wód Polskich czy przygotowanie projektu decyzji zgodnego z obowiązującymi przepisami technicznymi i środowiskowymi. Dlatego w ocenie organu odwoławczego 30-dniowy okres pomiędzy złożeniem wniosku a wygaśnięciem dotychczasowego pozwolenia należy traktować jako absolutne minimum, które nie gwarantuje wydania decyzji przed upływem ważności poprzedniego pozwolenia. W szczególności nie można przyjąć, że samo złożenie wniosku w takim terminie zapewnia ciągłość formalną korzystania z usługi wodnej. Ponadto organ odwoławczy zwrócił uwagę, zgadzając się w tej kwestii z organem I instancji, że sam okres oczekiwania na ostateczność decyzji administracyjnej trwał ponad miesiąc, co wynika z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Decyzja udzielająca pozwolenia wodnoprawnego została wydana w dniu 8 stycznia 2025 r. natomiast jej ostateczność nastąpiła dopiero 10 lutego 2025 r.

Dyrektor RZGW podkreślił ponadto, że organ I instancji dokonał oceny kwestii zaistnienia podstaw odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o których mowa w art. 189f k.p.a., jednak uznał, że w sprawie nie zachodzą przesłanki z przywołanego przepisu. Przywołał w tym przedmiocie orzecznictwo sądów administracyjnych. Zaznaczył, że czas trwania postępowania administracyjnego nie może być traktowany jako okoliczność łagodząca, jeśli strona nie wystąpiła o wydanie pozwolenia z odpowiednim wyprzedzeniem, umożliwiającym jego uzyskanie przed wygaśnięciem dotychczasowego. W tym zakresie organ odwoławczy nie stwierdził opóźnień po stronie organu I instancji, które mogłyby uzasadniać odstąpienie od wymierzenia kary i uznał, że zastosowanie art. 189d pkt 1 k.p.a. było prawidłowe, a wymierzona kara pieniężna uwzględniała zarówno charakter naruszenia, jak i jego okoliczności.

Odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie art. 189f § 1 k.p.a. organ odwoławczy wskazał, że spółka korzystała z usług wodnych polegających na odprowadzaniu wód opadowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego przez okres od wygaśnięcia poprzedniego pozwolenia do dnia uzyskania ostateczności nowej decyzji administracyjnej. Naruszenie miało w ocenie organu odwoławczego charakter obiektywny, trwało przez określony czas i dotyczyło obowiązku wynikającego wprost z art. 389 P.w. Zdaniem Dyrektora RZGW organ I instancji dokonał oceny wagi naruszenia, uwzględniając jego czas trwania, charakter oraz fakt, że spółka - jako profesjonalny podmiot - miała świadomość obowiązku posiadania pozwolenia wodnoprawnego. Spółka jest podmiotem wyspecjalizowanym w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej, posiadającym wieloletnie doświadczenie w prowadzeniu działalności wymagającej uzyskiwania decyzji administracyjnych, w tym pozwoleń wodnoprawnych. Jako profesjonalny uczestnik obrotu prawnego, zobowiązana jest do szczególnej staranności w zakresie przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, w tym ustawy prawo wodne oraz kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na zarzut spółki, dotyczący oceny wagi naruszenia w kontekście braku zmian w warunkach nowego pozwolenia wodnoprawnego oraz deklarowania ilości odprowadzanych wód opadowych, organ odwoławczy wskazał, że ocena wagi naruszenia nie może być dokonywana wyłącznie na podstawie porównania treści decyzji administracyjnych, lecz musi uwzględniać fakt formalnego braku uprawnienia do korzystania z usługi wodnej w określonym czasie. W kontrolowanej sprawie, mimo że warunki nowego pozwolenia wodnoprawnego nie różnią się istotnie od poprzedniego, a sposób korzystania z usługi wodnej pozostał niezmieniony, to brak formalnego pozwolenia w okresie przejściowym oznaczał działanie bez podstawy prawnej, co stanowi naruszenie zasady legalizmu. Tego rodzaju naruszenie nie może być uznane za znikome tylko dlatego, że nie wywołało bezpośrednich szkód środowiskowych.

W ocenie Dyrektora RZGW odstąpienie od ukarania w takiej sytuacji niweczyłoby cel regulacji ustawowej, którym jest korzystanie z wód zgodnie wymaganym pozwoleniem wodnoprawnym. Stanowiłoby przyzwolenie udzielone profesjonalnemu podmiotowi na to, aby korzystał z usług wodnych bez ustalonych warunków w celu ochrony zasobów wodnych. Nie usunięcie takich zaniedbań w zakresie gospodarki wodnej mogą się przyczynić do powstania stanu zagrażającego życiu i zdrowi ludzi, zwierząt lub środowiska, albo prawnie chronionemu interesowi osób trzecich.

Odnosząc się do możliwości zastosowania w sprawie art. 189f § 2 i § 3 k.p.a. organ odwoławczy stwierdził, że brak było przesłanek do ich zastosowania w kontrolowanej sprawie.

W odpowiedzi na zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., organ odwoławczy podkreślił, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone przez organ I instancji zgodnie z obowiązującymi przepisami, a decyzja została wydana na podstawie wszechstronnie zgromadzonego i ocenionego materiału dowodowego.

Organ odwoławczy wskazał, że w jego ocenie przesłanki z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. nie zostały spełnione łącznie, ponieważ spółka w okresie II kwartału 2024 r. nie zaprzestała naruszania prawa z uwagi na fakt, iż nowe pozwolenie uzyskała dopiero w dniu 8 stycznia 2025 r. oraz waga naruszenia nie została uznana za znikomą, ze względu na formalne działanie bez podstawy prawnej przez kilka miesięcy. Organ odwoławczy zaznaczył, że zgodnie z orzecznictwem, samo naruszenie przepisów administracyjnych, nawet bez szkody środowiskowej, może uzasadniać nałożenie kary, jeśli narusza zasady porządku prawnego i legalizmu.

W ocenie organu odwoławczego również zarzuty dotyczące naruszenia podstawowych zasad postępowania administracyjnego również nie zasłużyły na uwzględnienie, ponieważ organ I instancji zastosował przepisy ustawy Prawo wodne oraz Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonał oceny stanu faktycznego na podstawie kompletnego materiału dowodowego, rozważył możliwość zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 oraz § 2 i § 3 k.p.a., uznając, że przesłanki do odstąpienia od kary nie zostały spełnione łącznie.

W skardze do sądu administracyjnego skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

1) art. 189d pkt 1) k.p.a. - poprzez niewzięcie pod uwagę przy wydaniu decyzji wagi i okoliczności naruszenia prawa;

2) art. 189f § 1 pkt 1) oraz § 2 i § 3 k.p.a. - poprzez brak zastosowania tych przepisów i brak odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, w której istniały podstawy do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej;

3) art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. - poprzez nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, przejawiające się w niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego i niedokonaniu oceny na podstawie jego całokształtu;

4) art. 8 k.p.a. - poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej;

5) art. 6 k.p.a.- poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa.

W związku z podniesionymi zarzutami skarżąca wniosła o:

1) uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji,

2) zasądzenie na rzecz Skarżącej od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych;

3) rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi skarżąca ponowiła argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor RZGW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Odprowadzanie do wód - wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast, stanowi rodzaj usługi wodnej, na którą wymagane jest pozwolenie wodnoprawne (art. 35 ust. 3 pkt 7 i art. 389 pkt 1 P.w.).

Od 1 stycznia 2024 r., kto wbrew art. 389 P.w. korzysta bez pozwolenia wodnoprawnego lub pozwolenia zintegrowanego, podlega administracyjnej karze pieniężnej (art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w.). W przypadku odprowadzania wód opadowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód, podstawę ustalenia wysokości kary pieniężnej stanowi 500% opłaty zmiennej za odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast do wód (art. 472aa ust. 3 pkt 3 P.w.).

Okolicznością bezsporną w sprawie jest, że spółka posiadała pozwolenie wodnoprawne z 18 czerwca 2014 r. na szczególne korzystanie z wód - wprowadzanie wód opadowych i roztopowych obowiązujące do 17 czerwca 2024 r. Bezspornie spółka nie uzyskała nowego pozwolenia do upływu tego terminu, co skutkowało wygaśnięciem pozwolenia wodnoprawnego ze względu na to, że nie zostały spełnione przesłanki umożliwiające przedłużenie okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia (art. 414 ust. 1 pkt 1 i art. 414 ust. 2 P.w.).

Spółka wystąpiła z wnioskiem o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego w dniu 16 maja 2024 r. (po upływie terminu, który pozwalał na skorzystanie z art. 414 ust. 2 P.w.), ostatecznie nowe pozwolenie zostało udzielone Gminie decyzją Dyrektora ZZWP z 8 stycznia 2025 r.

Bezsporne w sprawie jest również, że w okresie pomiędzy 17 czerwca 2024 r. a 10 lutego 2025 r. (data ostateczności decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego) spółka nadal odprowadzała wody opadowe i roztopowe ujęte w systemy kanalizacji deszczowej do rzeki [...] .

W takich uwarunkowaniach bezspornie spełniły się przesłanki określone w normie sankcjonującej - w art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w. - w ww. okresie Spółka korzystała z usługi wodnej określonej w art. 35 ust. 3 pkt 7 P.w. bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego.

Spór prawny w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do kwestii prawidłowości zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, uregulowanej w art. 189f § 1 i 2 k.p.a. Skarżąca stoi na stanowisku, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy spełnione zostały przesłanki odstąpienia określone w ww. przepisach. Zdaniem organów, nie było podstaw do zastosowania analizowanej instytucji.

Przywołany przepis reguluje dwa odrębne mechanizmy odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Pierwszym jest obligatoryjne odstąpienie (§ 1), mające zastosowanie w dwóch przypadkach: po pierwsze, gdy waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa; po drugie, gdy za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna.

Drugi mechanizm ma już charakter fakultatywny - zgodnie z § 2 analizowanego artykułu, w przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: (1) usunięcie naruszenia prawa lub (2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia.

W ocenie Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie nie ma podstaw do zastosowania ani art. 189f § 1 pkt 2, ani art. 189f § 2 czy § 3 k.p.a.

Do rozważenia pozostaje zatem kwestia tego, czy w rozpoznawanej sprawie były podstawy do zastosowania mechanizmu odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko i ocenę prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 4 listopada 2025 r., sygn. akt II SA/Lu 514/25, Lex nr 3951212.

W wyniku nowelizacji ustawy - Prawo wodne (art. 13 pkt 21 i 32 ustawy z dnia 13 lipca 2023 r. o rewitalizacji rzeki Odry; Dz. U. z 2023 r. poz. 1963) zmienił się mechanizm sankcjonowania korzystania z usług wodnych bez wymaganego pozwolenia. Miejsce dotychczas stosowanej opłaty podwyższonej (art. 280 pkt 1) zastąpiła administracyjna kara pieniężna (art. 472aa ust. 1 pkt 2 P.w.). Trzeba jednak mieć na uwadze, że na gruncie poprzedniego stanu prawnego w orzecznictwie i doktrynie ugruntował się pogląd, iż opłata podwyższona stanowi rodzaj administracyjnej kary pieniężnej, co więcej - do której mają zastosowanie ogólne reguły wymierzenia administracyjnych kar pieniężnych, czyli przepisy działu IVa k.p.a.

Ma to takie znaczenie, że aktualność zachowała znaczna część argumentacji sądów administracyjnych wyrażana na tle spraw dotyczących ustalenia opłaty podwyższonej, w odniesieniu do zastosowania reguł i zasad wymierzania administracyjnych kar pieniężnych. W szczególności - w warstwie argumentacyjnej (a nie formalnej - z uwagi na zmianę stanu prawnego) aktualność zachowała uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 2011 r. (II OPS 2/11), dotycząca wymierzania opłat podwyższonych na podstawie art. 276 ust. 1 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Jakkolwiek sentencja uchwały nie ma mocy wiążącej w sprawach dotyczących sankcji za brak pozwolenia wodnoprawnego, z uwagi na zmianę stanu prawnego, to aktualna pozostaje część argumentacji użyta w uzasadnieniu uchwały. W szczególności aktualne pozostaje wskazanie na konieczność innego traktowania przypadków, w których dany podmiot rozpoczyna działalność wiążącą się z korzystaniem ze środowiska (w analizowanym przypadku - z usług wodnych) bez wymaganego pozwolenia oraz przypadków, w których podmiot korzystający dysponował wymaganym pozwoleniem, wydanym na czas oznaczony, które wygasło po upływie tego okresu, a następnie nadal korzysta ze środowiska (z usług wodnych), w takim samym zakresie, w toku postępowania w sprawie uzyskania nowego pozwolenia. To właśnie druga grupa przypadków budziła i budzi wątpliwości dotyczące wykładni i stosowania przepisów statuujących sankcje administracyjne za korzystanie ze środowiska (z wód) bez wymaganego prawem pozwolenia. Aktualne pozostaje stwierdzenie NSA, że jakkolwiek niewydanie decyzji w przedmiocie pozwolenia przez właściwy organ w terminie ustawowym nie wyłącza zastosowania sankcji administracyjnej, to jednak rozważając wymierzenie sankcji nie można abstrahować od przyczyn braku pozwolenia oraz okoliczności prawnych i faktycznych, które spowodowywały opóźnienie w rozpoznaniu wniosku o udzielenie pozwolenia. Zwolnienie danego podmiotu z sankcji administracyjnej musi być traktowane jako sytuacja wyjątkowa, stosowana po dokonaniu indywidualnej oceny wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Dopiero łączna ocena tych okoliczności pozwala na sformułowanie oceny czy w danej sprawie zastosowanie sankcji administracyjnej nie będzie sprzeczne z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji RP) i wynikającą z niej zasadą zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez niego prawa oraz zasadą bezpieczeństwa prawnego, zasadą sprawiedliwości, a także z zasadą praworządności materialnej (art. 7 Konstytucji RP). Do tych okoliczności należy w szczególności zaliczyć posiadanie w poprzednim okresie przez podmiot korzystający ze środowiska (z wód) wymaganego pozwolenia, termin wystąpienia z wnioskiem o wydanie nowego pozwolenia oraz spełnienia wymagań przewidzianych dla wniosku, przebieg postępowania w tej sprawie, a także brak naruszenia zasad ogólnych prawa ochrony środowiska (w analizowanym przypadku - zasad ogólnych korzystania z wód - realizacji usług wodnych).

Ratio legis instytucji odstąpienia, uregulowanej w art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. tkwi w łagodzeniu skutków sztywnego charakteru norm statuujących sankcje administracyjne (naruszenie normy sankcjonowanej, statuującej określony obowiązek administracyjny prowadzi do zastosowania normy sankcjonującej, skutkującego wymierzeniem administracyjnej kary pieniężnej, której wysokość jest w wielu przypadkach sztywno, ściśle określona przez ustawodawcę). Z istoty swojej zatem mechanizm odstąpienia od wymierzenia kary musi opierać się na analizie konkretnych, szczegółowych okoliczności konkretnej sprawy administracyjnej.

Trzeba mieć przy tym na uwadze, że stosowanie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. (inaczej niż w przypadku § 2 tego artykuły) nie opiera się na uznaniu administracyjnym, lecz na innych elementach luzu decyzyjnego organu, o zupełnie innym charakterze. O ile przesłanka "zaprzestania naruszania prawa" jest dość ścisła (precyzyjna), o tyle druga z przesłanek – "znikomość naruszenia prawa" stanowi tzw. pojęcie niedookreślone. Charakterystyczną cechą tego narzędzia regulacji prawnej jest właśnie konieczność indywidualizacji. Pojęcia niedookreślone nie poddają się abstrakcyjnemu definiowaniu - ich treść jest zawsze ustalana w odniesieniu do konkretnego przypadku, wymaga uwzględnienia konkretnych okoliczności indywidualnej sprawy. Potwierdza to tezę, że ewentualne zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej w oparciu o art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., wymaga rozważenia w odniesieniu do konkretnych okoliczności indywidualnej sprawy, czy ziściły się przesłanki określone w tym przepisie, w tym przesłanka "znikomości naruszenia prawa".

W aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych, dotyczącym kontroli decyzji wymierzających na podstawie art. 472aa P.w. administracyjne kary pieniężne za korzystanie z wód bez wymaganego pozwolenia szeroko wykorzystywana jest argumentacja odnosząca się do sankcji wymierzanej w poprzednim stanie prawnym tj. opłaty podwyższonej (art. 280 P.w. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r.), jak również wyrażana w innych sprawach, w których zastosowanie znajduje art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W orzecznictwie tym ugruntował się już pogląd, że ocena przesłanki istotności naruszenia prawa jako elementu zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga ustalenia, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną. Waga naruszenia prawa jest znaczna, jeżeli konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych. Jeżeli natomiast naruszenie prawa wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Stwierdzenie przesłanki znikomej wagi naruszenia prawa, uzasadniającej odstąpienie od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, wymaga przeprowadzenia swego rodzaju testu proporcjonalności tj. wyważenia hierarchii dóbr (wartości) chronionych przez prawo na tle konkretnego stanu faktycznego. Podkreśla się również konieczność uwzględnienia indywidualnych okoliczności i przyczyn braku pozwolenia wydanego na kolejny okres, w którym dany podmiot korzysta z wód w takim zakresie, jak w oparciu o poprzednio udzielone pozwolenie, w tym okoliczności związanych z datą złożenia wniosku o nowe pozwolenie i czasem trwania postępowania administracyjnego w tym przedmiocie (por. przykładowo: wyroki NSA z 26 marca 2025 r., III OSK 1695/23; z 14 maja 2025 r., III OSK 108/22; z 27 maja 2025 r., III OSK 1598/23; z 11 lipca 2023 r., III OSK 2544/21; wyroki WSA w Białymstoku z 7 października 2025 r., II SA/Bk 969/25, II SA/Bk 972/25, II SA/Bk 974/25, II SA/Bk 975/25, II SA/Bk 979/25, II SA/Bk 981/25, II SA/Bk 982/25, II SA/Bk 1190/25, II SA/Bk 1193/25, II SA/Bk 1195/25; z 9 października 2025 r., II SA/Bk 970/25, II SA/Bk 971/25, II SA/Bk 976/25, II SA/Bk 977/25, II SA/Bk 978/25, II SA/Bk 983/25, II SA/Bk 1191/25, II SA/Bk 1192/25; z 14 października 2025 r., II SA/Bk 1286/25; z 23 października 2025 r., II SA/Bk 1329/25; wyroki WSA w Bydgoszczy z 20 sierpnia 2025 r., II SA/Bd 241/25 i II SA/Bd 242/25; wyrok WSA w Gdańsku z 23 lipca 2025 r., II SA/Gd 224/25; wyrok WSA w Poznaniu z 24 lipca 2025 r., IV SA/Po 499/25; wyrok WSA w Rzeszowie z 17 czerwca 2025 r., II SA/Rz 304/25; wyroki WSA w Szczecinie z 4 września 2025 r., II SA/Sz 347/25 i z 18 września 2025 r., II SA/Sz 348/25).

Z przywołanego orzecznictwa sądów administracyjnych na tle zastosowania art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że ocena czy naruszenie prawa miało charakter istotny czy znikomy wymaga odniesienia do elementów przedmiotowych i podmiotowych danej sprawy.

W aspekcie przedmiotowym kluczowe jest naruszenie dobra chronionego. Dobro chronione wyznacza norma sankcjonowana, za której naruszenie wymierzana jest sankcja, określona w normie sankcjonującej. W analizowanym przypadku norma sankcjonowana to ta, która statuuje obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne (art. 389 pkt 1 w zw. z art. 35 ust. 3 P.w.). Powstaje zatem zasadnicze pytanie, czym jest dobro chronione przez obowiązek uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Pozwolenie wodnoprawne jako jeden z rodzajów zgody wodnoprawnej (art. 388 ust. 1 pkt 1 P.w.), stanowi jeden z instrumentów zarządzania zasobami wodnymi (art. 11 pkt 2 P.w.). Trzeba zatem przyjąć, że dobrem chronionym normą sankcjonowaną (statuującą obowiązek uzyskania pozwolenia) jest porządek korzystania z zasobów wodnych w sposób gwarantujący zachowanie i ochronę wartości determinujących zarządzanie zasobami wodnymi wymienionych w art. 10 P.w. oraz wyrażonych w przepisach statuujących ogólne zasady korzystania z wód i realizacji usług wodnych (dział II rozdział I, art. 29 i n. P.w.). Pozwolenia wodnoprawne na korzystanie z wód poprzez usługi wodne mają na celu uporządkowanie korzystania z zasobów wodnych, poddanie wstępnej (uprzedniej, ex ante) kontroli korzystania z zasobów wodnych, tak aby zapewnić ochronę ww. wartości determinujących zarządzanie zasobami wodnymi.

Z pewnością zatem nie można przyjąć tezy, że pozwolenie wodnoprawne stanowi tylko element formalny, niemający znaczenia w perspektywie oceny skutków naruszenia prawa. Wręcz przeciwnie, brak pozwolenia jest jedną z przesłanek wskazujących wstępnie na istotność naruszenia prawa, wymagającą jednak dalszej analizy w oparciu o pozostałe przesłanki. Aktualne pozostaje przywołane wyżej stanowisko wyrażone na gruncie poprzedniego stanu prawnego, że odstąpienie od wymierzenia sankcji administracyjnej za brak pozwolenia musi być traktowane jako rozwiązanie wyjątkowe. Nie można deprecjonować wartości pozwolenia wodnoprawnego jako instrumentu formalnego regulacji korzystania z zasobów wodnych.

Z perspektywy przedmiotowej istotny jest również element ekonomiczny. Do instrumentów zarządzania zasobami wodnymi zalicza się również opłaty za usługi wodne (art. 11 pkt 3 P.w.). Podmiot korzystający z usług wodnych bez wymaganego prawem pozwolenia uiszcza wprawdzie opłatę zmienną (ustalaną w sposób określony w art. 272 ust. 4a, ust. 5a albo ust. 6b P.w.), lecz nie uiszcza opłaty stałej (art. 271 ust. 1 P.w.). Brak pozwolenia skutkuje zatem brakiem możliwości skorzystania z jednego z instrumentów zarządzania zasobów wodnych i utratą dochodu publicznego z opłaty stałej. Jest to zarazem pewna korzyść uzyskiwana przez podmiot korzystający z usług wodnych bez pozwolenia.

Jak już wskazano wyżej, orzecznictwo zwraca również uwagę na aspekt proporcjonalności - ważenia dóbr - czy kara będzie proporcjonalna. Wobec wspomnianej "sztywności" regulacji statuujących administracyjne kary pieniężne, instytucja odstąpienia (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) może stanowić narządzie gwarantujące zachowanie proporcjonalności sankcji. Konieczność uwzględnienia aspektu proporcjonalności sankcji wymaga odmiennego podejścia do różnych postaci naruszenia obowiązku uzyskania pozwolenia na usługi wodne. Z uwagi na wymogi proporcjonalności nie można jednakowo traktować przypadków: (1) gdy dany podmiot rozpoczął działalność kwalifikowaną jako usługi wodne (korzystanie z wód) całkowicie bez pozwolenia; (2) gdy korzystał uprzednio z wód, ale pozwolenie wygasło na skutek upływu czasu i w ogóle zaniechał wystąpienia o nowe pozwolenie; (3) gdy wystąpił o uzyskanie nowego pozwolenia, ale uczynił to zbyt późno - nie dając organowi szans na rozpoznanie wniosku w rozsądnym terminie, uwzględniając skomplikowany pod względem faktycznym charakter spraw dotyczących udzielenia pozwolenia wodnoprawnego konieczność analizy operatu wodnoprawnego); (4) wreszcie takiego, w którym podmiot korzystający dotychczas z wcześniej udzielonego pozwolenia, złożył wniosek o uzyskanie nowego pozwolenia w rozsądnym terminie, ale na skutek długotrwałego rozpatrywania wniosku doszło do sytuacji, w której korzystano z usługi wodnej bez pozwolenia do czasu uzyskania nowego pozwolenia.

Zastosowanie zasady proporcjonalności w wymierzaniu sankcji wymaga uwzględnienia elementów indywidualnej sprawy, które mają charakter podmiotowy.

W tym aspekcie należy brać pod uwagę charakter działalności prowadzonej przez dany podmiot. W perspektywie oceny zastosowania instytucji odstąpienia od wymierzenia kary istotne znaczenie ma charakter działalności danego podmiotu - czy jest to działalność konieczna w tym sensie, że wiąże się z zaspokajaniem podstawowych potrzeb społeczeństwa i która w związku z tym musi być prowadzona w sposób ciągły (nieprzerwany), ze względu na podstawowy charakter tych potrzeb.

Z drugiej jednak strony podmiot, który świadczy takie usługi musi być traktowany jako profesjonalista, działający z zachowaniem należytej staranności. Należyta staranność wymaga dbania o to, aby działalność była prowadzona zgodnie z wymogami określonymi w obowiązujących przepisach, w tym w związku z wymogiem uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Podmiot, który prowadzi działalność w zakresie zaspokajania wskazanych wyżej podstawowych potrzeb społeczeństwa musi mieć przecież pełną świadomość, że działalność ta wymaga posiadania aktualnego pozwolenia. W związku z tym jednym z podstawowych obowiązków tego podmiotu jest podjęcie w odpowiednim (racjonalnym) terminie działań w celu uzyskania nowego pozwolenia (względnie skorzystania z możliwości przedłużenia okresu obowiązywania dotychczasowego pozwolenia - art. 414 P.w.). Podmiot, który zaniedbał dopełnienia tego obowiązku (nie złożył stosownego wniosku w racjonalnym terminie niezbędnym do uzyskania nowego pozwolenia), nie może bronić się przed zastosowaniem wobec niego sankcji za naruszenie obowiązku posiadania pozwolenia, argumentem odwołującym się do charakteru prowadzonej działalności (niezbędnej do zaspokajania podstawowych potrzeb bytowych społeczności). Wręcz przeciwnie - specyfika działalności wymaga odpowiedniego poziomu staranności, obejmującej również dbałość o legalność jej wykonywania.

W perspektywie oceny czy waga naruszenia prawa przez brak pozwolenia wodnoprawnego miała charakter istotny, czy znikomy istotne znaczenie ma zatem to, czy dany podmiot złożył wniosek o uzyskanie nowego pozwolenia w rozsądnym terminie, a korzystanie z wód bez pozwolenia było skutkiem długotrwałego rozpatrywania wniosku.

Udzielając odpowiedzi na pytanie, jak należy rozumieć "rozsądny termin do złożenia wniosku" trzeba rozważyć różne kwestie: (1) czy była możliwość skorzystania z art. 414 ust. 2 P.w. i uzyskania przedłużenia okresu ważności pozwolenia wodnoprawnego; (2) w przypadkach, gdy nie było możliwe (np. ze względu na zmianę uwarunkowań korzystania z wód, wymagającą opracowania nowego operatu wodnoprawnego) - trzeba uwzględniać z jednej strony ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej (art. 35 k.p.a. - nie ma w przepisach Prawa wodnego regulacji szczególnej w tym zakresie), z drugiej - specyfikę spraw dotyczących udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Są z to z natury rzeczy sprawy skomplikowane pod względem faktycznym, gdyż wymagające przedłożenia przez wnioskodawcę, a następnie analizy przez organ operatu wodnoprawnego. Jednocześnie jednak trzeba mieć na uwadze to, że organ, który prowadzi postępowanie w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego jest organem wyspecjalizowanym, który z założenia zatrudnia osoby mające odpowiednią wiedzę merytoryczną pozwalającą na sprawną ocenę nawet skomplikowanego materiału dowodowego (w tym operatu wodnoprawnego).

Wszystkie powyższe uwagi prowadzą do konkluzji, że ewentualne zastosowanie instytucji odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.) w odniesieniu do sankcji za brak pozwolenia wodnoprawnego (art. 472aa ust. 1 P.w.) musi opierać się na starannym ważeniu wszystkich kolidujących wartości i dóbr prawni chronionych. Proces ważenia tych wartości ma z istoty swojej charakter zindywidualizowany, oparty na analizie szczególnych okoliczności konkretnej rozpatrywanej sprawy.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że organy dokonały wadliwej oceny przesłanek odstąpienia od wymierzenia skarżącej administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.

Po pierwsze, błędne jest stanowisko organu odwoławczego, że nie została spełniona przesłanka zaprzestania naruszania prawa w II kwartale 2024 r. Skoro czynem sankcjonowanym w rozpoznawanej sprawie było odprowadzanie wód opadowych i roztopowych bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, to naruszenie to ustało z dniem, w którym skarżąca uzyskała pozwolenie wodnoprawne, tj. wydania decyzji Dyrektora ZZWP z 8 stycznia 2025 r. Już w dacie orzekania w przedmiocie sankcji administracyjnej przez organ I instancji ziściła się przesłanka zaprzestania naruszania prawa. Analogiczny pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. przykładowo: wyrok NSA z 14 maja 2025 r., III OSK 108/22).

Po drugie, organy dokonały nieprawidłowej, niepełnej oceny stanu faktycznego sprawy pod kątem zaistnienia przesłanki "znikomości wagi naruszenia prawa". Kierując się wyżej przedstawionymi argumentami w zakresie wykładni i stosowania tego pojęcia na gruncie sankcji z tytułu korzystania z wód bez wymaganego pozwolenia wodnoprawnego, należało uwzględnić, że:

(1) skarżąca korzystała z wód, na podstawie pozwolenia wodnoprawne z 18 czerwca 2014 r. na szczególne korzystanie z wód - wprowadzanie wód opadowych i roztopowych do rzeki, obowiązującego do 17 czerwca 2024 r.

(2) charakter korzystania z wód (usług wodnych) jest specyficzny - wiąże się z zaspokajaniem podstawowych potrzeb społeczności lokalnej w zakresie konieczności zagospodarowania wód opadowych i roztopowych na terenie powiatu [...]. Z oczywistych względów działalność tego rodzaju musi być prowadzona w sposób ciągły, nieprzerwany, co wyklucza swobodę decyzyjną skarżącej spółki co do możliwości zaprzestania korzystania z wód (usług wodnych) - w perspektywie prawidłowej gospodarki wodnej nie jest logicznie wyobrażalny inny sposób zagospodarowania wód opadowych i roztopowych w takich okolicznościach sprawy.

(3) jednocześnie trzeba zastrzec, że charakter działalności i fakt korzystania uprzednio z wód na podstawie udzielonego pozwolenia wodnoprawnego nie stanowią same w sobie argumentu zwalniającego z sankcji za korzystanie z wód bez wymaganego pozwolenia w kolejnym okresie, wręcz przeciwnie - konieczna jest dbałość podmiotu korzystającego z wód (usług wodnych) również o aspekt formalny prowadzonej działalności.

(4) szczególnie doniosłego charakteru nabierają w tej sytuacji okoliczności dotyczące złożenia wniosku o uzyskanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, w szczególności, czy nastąpiło to w racjonalnym terminie, pozwalającym na uzyskanie rozstrzygnięcia przed upływem terminu wygaśnięcia poprzedniego pozwolenia.

(5) z akt administracyjnych sprawy wynika, że wniosek o udzielenie nowego pozwolenia wodnoprawnego spółka złożyła 16 maja 2024 r., a zatem na miesiąc przed upływem terminu ważności poprzedniego pozwolenia (17 czerwca 2024 r.). Biorąc pod uwagę wyżej przedstawione argumenty (ustawowe terminy załatwienia sprawy administracyjnej, skomplikowany charakter spraw dotyczących udzielenia pozwolenia wodnoprawnego, ale jednocześnie wyspecjalizowany charakter organu, który orzeka w tym przedmiocie) taki okres należy oceniać jako absolutnie minimalny w świetle przepisów k.p.a. do wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego przed upływem okresu obowiązywania poprzedniego. W sprawie, w której przedmiotem kontroli jest decyzja w przedmiocie wymierzenia sankcji administracyjnej sąd nie bada bezpośrednio kwestii bezczynności czy przewlekłego prowadzenia sprawy przez organ wydający pozwolenie wodnoprawne, ale - uwzględniając wyżej przedstawione argumenty - trudno pominąć w aspekcie analizy przesłanki "znikomości wagi naruszenia prawa" okoliczność, że rozpatrywanie wniosku skarżącej przez organ wodnoprawny trwało długo - 6 miesięcy. Już wstępna ocena złożonego przez skarżącą wniosku (z załączonym operatem) zajęła organowi ponad miesiąc - dopiero w połowie czerwca 2024 r. wezwano skarżącą do usunięcia braków wniosku. O wszczęciu postępowania administracyjnego skarżąca została zawiadomiona dopiero pismem z dnia 4 września 2024 r. Dodatkowych wyjaśnień w sprawie skarżąca udzieliła pismami z dni 24 września 2024 r. oraz z 2 grudnia 2024 r. na wezwania organu odpowiednio z dnia 12 września 2024 r. oraz z 15 listopada 2024 r. Skarżąca zwróciła również uwagę, że pismem z dnia 18 października 2024 r. organ informował o zakończeniu postępowania dowodowego, a mimo to pismem z dnia 15 listopada 2024 r. do uzupełnienia braków. Powyższe okoliczności powinny zostać rozważone przez organy w aspekcie przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. Jeszcze raz trzeba podkreślić, że w pełni aktualne pozostaje stanowisko orzecznictwa, iż przyczyny braku pozwolenia, zwłaszcza leżące po stronie organu wydającego decyzję w tym przedmiocie, mają istotne znaczenie dla analizy przesłanek wymierzenia sankcji administracyjnej za korzystanie z wód (usług wodnych) bez wymaganego pozwolenia.

Sąd nie zgadza się z twierdzeniem zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że w sprawie "nie wykazano, aby organ prowadził postępowanie w sposób przewlekły lub niezgodny z zasadami postępowania administracyjnego, a "brak decyzji w odpowiednim czasie nie wynikał z zaniechania organu, lecz z faktu, że wniosek o nowe pozwolenie został złożony zbyt późno, by zapewnić ciągłość formalną." Fakt, że skarżąca nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych zwalczania potencjalnej bezczynności organu czy przewlekłego prowadzenia postępowania, nie może pozbawiać organów możliwości obiektywnej jego oceny.

Wszystkie powyższe argumenty prowadzą do wniosku, że zarówno zaskarżona decyzja Dyrektora RZGW z 3 października 2025 r., jak i poprzedzająca ją decyzja Dyrektora ZZWP z 4 sierpnia 2025 r. zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. oraz z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), przez pominięcie istotnych okoliczności sprawy, które powinny być wzięte pod uwagę przy ocenie przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) oraz o art. 135 p.p.s.a. sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Zwrot kosztów objął uiszczony wpis od skargi w kwocie 614 zł.

Ponownie rozpatrując sprawę, po uprawomocnieniu się wyroku sądu, organy dokonają ponownej, tym razem prawidłowej analizy wszystkich okoliczności sprawy, które muszą być uwzględnione przy badaniu ustawowych przesłanek odstąpienia od wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a.