II OSK 2667/16 - Wyrok

Data orzeczenia	2018-10-30	
Data wpływu	2016-11-10	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Agnieszka Wilczewska - Rzepecka
Jerzy Stelmasiak /przewodniczący/
Paweł Miładowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6139 Inne o symbolu podstawowym 613	
Hasła tematyczne	Ochrona środowiska	
Sygn. powiązane	II SA/Kr 445/16	
Skarżony organ	Samorządowe Kolegium Odwoławcze	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2013 nr 0 poz 1235; art. 80 ust. 2; Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Tomasz Godlewski po rozpoznaniu w dniu 30 października 2018 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 445/16 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 8 lipca 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 445/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę skarżącego na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, zwanego dalej "SKO", w N. w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

W administracyjnym toku instancji zapadła decyzja z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], Wójta Gminy J., którą odmówiono wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku usługowego ze stacją paliw oraz infrastrukturą towarzyszącą na wskazanych działkach.

Organ I instancji swoje rozstrzygnięcie oparł na treści opinii urbanistycznej z dnia 23 marca 2015 r. wraz z zawartymi w niej wnioskami, z których wynika m.in. iż lokalizacja stacji paliw na działkach objętych wnioskiem o wydanie decyzji środowiskowej jest sprzeczna z ustaleniami planu miejscowego. Równocześnie organ przytoczył w uzasadnieniu decyzji treść opinii uzupełniającej. Po szczegółowej analizie materiałów zgromadzonych w sprawie organ I instancji stwierdził, że planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z zapisami planu miejscowego. W tym zakresie wyjaśnił, że tereny przeznaczone pod realizację przedsięwzięcia oznaczone są w planie symbolem "UP" – tereny usług publicznych, które zgodnie z § 10 planu miejscowego są przeznaczone na cele działalności usługowej w zakresie; administracji państwowej i samorządowej, bezpieczeństwa publicznego, kultury, kultu religijnego, oświaty, nauki, służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, usług biurowych, poczty, telekomunikacji, turystyki, sportu, itp. W ocenie organu oznacza to, że dalsze prowadzenie postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest zbędne. Zgodnie bowiem z art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej "ustawą środowiskową", decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach wydaje się po stwierdzeniu zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący.

Zaskarżoną decyzją SKO w N. utrzymało w mocy ww. decyzję o odmowie wydania decyzji środowiskowej.

W ocenie SKO, stanowisko organu I instancji co do braku spełnienia przez planowane przedsięwzięcie przesłanki zgodności lokalizacji z przepisami obowiązującego planu miejscowego jest prawidłowe. W tym zakresie SKO powołało się na treść art. 71 ust. 2 , art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej, § 3 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71), § 5 ust. 2 pkt 2 i 3, § 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2, § 2 ust. 2 planu miejscowego, § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem Kolegium w sprawie zaistniała przesłanka wydania w stosunku do inwestora decyzji odmownej z uwagi na stwierdzony brak zgodności planowanego przedsięwzięcia z przepisami obowiązującego planu miejscowego. Przy takich zaś prawidłowych ustaleniach organu pierwszej instancji podniesiony w odwołaniu zarzut niezgodności wydanej decyzji z postanowieniami planu miejscowego należało uznać za bezzasadny.

Za słuszny natomiast Kolegium uznało zarzut naruszenia przez organ I instancji art. 40 § 2 K.p.a., w zakresie w jakim organ – pomimo dołączenia do akt pełnomocnictwa udzielonego przez inwestora – korespondencję w sprawie, w tym zaskarżoną decyzję, doręczył bezpośrednio odwołującemu, z pominięciem prawidłowo ustanowionego pełnomocnictwa. Niemniej jednak mając na uwadze, że powyższe uchybienie proceduralne nie spowodowało dla strony ujemnych konsekwencji, pozostając bez wpływu na terminowe wniesienie przez pełnomocnika inwestora odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, Kolegium uznało, że powyższe nie może stanowić samoistnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji Wójta Gminy.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący, domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej przez bezpodstawne uznanie planowanego przedsięwzięcia za niezgodne z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego;

- art. 7 i art. 77 K.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i zbadaniu materiału dowodowego;

- art. 84 § 1 K.p.a. przez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego na okoliczności, które nie powinny podlegać przedmiotowemu dowodowi;

- art. 8 w związku z art. 107 K.p.a. przez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej;

- art. 107 § 3 K.p.a. przez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia;

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. przez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, zamiast jego uchylenia.

W odpowiedzi na skargę SKO w N. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 8 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 445/16, oddalając skargę, wskazał, że plan miejscowy przewiduje tereny usług publicznych (UP) oraz usług komercyjnych (UC). Porównanie treści § 10 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 planu miejscowego prowadzi nadto do wniosku, że łącznie przepisy te zawierają wyliczenie niemal wszystkich możliwych celów, charakteryzujących budynki użyteczności publicznej w rozumieniu § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, za wyjątkiem takich, których ze zrozumiałych względów aktualnie na terenie gminy J. nie będzie się realizować (np. cele szkolnictwa wyższego, wymiaru sprawiedliwości, transportu kolejowego, transportu lotniczego). Prawodawca lokalny w sposób wyraźny i świadomy nawiązał zatem do brzmienia rozporządzenia wykonawczego. Literalnie zarówno w § 10 ust. 2 pkt 1 lit. a, jak i w § 11 ust. 2 pkt 1 lit. a przewidziano możliwość lokalizowania budynków użyteczności publicznej, nie mniej jednak nie można tego pojęcia interpretować w oderwaniu od zróżnicowanych celów i charakteru usług, określonych odpowiednio w § 10 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 planu miejscowego.

Prawidłowo wskazuje skarżący i organy orzekające w przedmiotowej sprawie, że wyliczenie zawarte w § 10 ust. 1 planu miejscowego ma charakter przykładowy, na co naprowadza użyty w nim skrót "itp.". Trzeba jednak uznać z uwagi na znaczenie tego wyrażenia, że inne niż wyliczone cele usługowe, które mieściłyby się w tak określonych granicach usług publicznych powinny być podobne przynajmniej do jednego z przykładów wprost wskazanych przez uchwałodawcę w tym przepisie. W tym zakresie dodatkowo zauważyć należy, że prawodawca lokalny, jako zasadę przewidział niehandlowe wykorzystanie terenu "UP", a usługi poza ich publicznością cechuje niematerialny charakter.

Nadto wprost w § 10 ust. 2 planu miejscowego wskazano, że dopuszcza się przeznaczenie do 20% powierzchni użytkowej budynków na cele handlu i gastronomii oraz usług innych niż wymienione w ust. 1, nie oddziałujących znacząco na środowisko. Zasadą pozostaje więc, że usługi publiczne w terenie "UP" poza procentowo określonym wyjątkiem z § 10 ust. 2, nie powinny być usługami gastronomicznymi, ani stanowić handlu. Stacje benzynowe (stacje paliw) są punktami sprzedaży detalicznej paliw płynnych, a zatem prowadzi się w nich nie usługi niematerialne, lecz działalność handlową. Obok sprzedaży paliw (czy gazu płynnego LPG) takie stacje zajmują się także częstokroć dystrybucją oleju napędowego, płynów chłodzących, środków czyszczących, akcesoriów motoryzacyjnych, drobnych części zamiennych (żarówki samochodowe, pióra wycieraczek, bezpieczniki samochodowe). Obok typowo motoryzacyjnych towarów na stacjach benzynowych sprzedawane bywają na ogół także napoje oraz artykuły żywnościowe, a także np. papierosy i gazety. Bywają tam też instalowane automaty do sprzedaży napojów zimnych i gorących. Stacje benzynowe są zatem punktami handlowymi komercyjnymi, a nie placówkami usługowymi ze sfery usług niematerialnych, jak to przewidziano w terenach "UP".

Decydujące znaczenie w ramach dokonywanej wykładni, która jak dotąd potwierdza prawidłowość wniosków organów administracji publicznej wydający kwestionowane przez skarżącego decyzje, ma również wskazanie w § 11 ust. 1 planu miejscowego, że usługami o charakterze komercyjnym "UC" są m.in. usługi w zakresie obsługi pasażerów w ruchu drogowym. W ocenie Sądu przesądza to o konieczności przyjęcia, że zarazem takie usługi nie są objęte treścią § 10 ust. 1, a zatem nie mogą być realizowane w terenie usług publicznych "UP". Należy przyjąć, że racjonalny prawodawca lokalny zdając sobie sprawę, że usługi w zakresie obsługi pasażerów w ruchu lądowym zgodnie z treścią rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nadają budynkowi charakter budynku użyteczności publicznej i świadomie nie umieścił tego rodzaju usług w § 10 ust. 1, jednocześnie wyraźnie je wskazując w treści § 11 ust. 1 planu miejscowego. Użycie skrótu "itp." odzwierciedla fakt, że w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych prawodawca powszechny także posłużył się wyliczeniem przykładowym, skoro budynkiem użyteczności publicznej jest także "inny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji". Z zestawienia brzmienia przepisów planu, dotyczących terenów "UP" i "UC" wyraźnie widać, że prawodawca lokalny – nie tracąc z pola widzenia treści § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych – dokonał podziału kategorii budynków użyteczności publicznej na te, które uznał za służące usługom publicznym (§ 10 ust. 1) oraz na te, które służą usługom komercyjnym (§ 11 ust. 1). Jego zamiarem było zatem uznanie budynków użyteczności publicznej za służące w ogóle usługom (ale albo publicznym, albo komercyjnym). Nie można natomiast – z uwagi na systematykę planu miejscowego – zgodzić się z poglądem, że każdy budynek użyteczności publicznej będzie jednocześnie związany z działalnością w zakresie usług publicznych "UP".

Do analogicznych wniosków prowadzą zapisy dla terenów "UTK" i "UTK1".

W niniejszej sprawie należy zatem uznać, że dopiero systemowa wykładnia przepisów planu miejscowego pozwala na ustalenie właściwej treści § 10 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a tego aktu prawnego.

Wykładnia systemowa nie prowadzi zresztą do wniosków sprzecznych z rezultatem wykładni językowej, aczkolwiek jej wyniki zawęża. Aby uznać dany obiekt za zgodny z wymogami obowiązującymi na terenie usług publicznych "UP" spełnić on musi dwa wymogi: mieścić się w celach przewidzianych na tym terenie oraz być obiektem, którego lokalizację na tym terenie dopuszczono. Nie każdy zatem budynek użyteczności publicznej może być realizowany na terenach "UP", ale wyłącznie taki, który wiązać się będzie z wykonywaniem działalności w zakresie administracji państwowej i samorządowej, bezpieczeństwa publicznego, kultury, kultu religijnego, oświaty, nauki, służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, usług biurowych, poczty, telekomunikacji, turystyki, sportu i tym podobnych usług niematerialnych. Gdyby prawodawca lokalny chciał dopuścić lokowanie każdego budynku użyteczności publicznej, nie dokonywałby podziału terenów usług na tereny "UP" i "UC". Natomiast jeżeli jego wolą byłoby dopuszczenie lokalizacji budynku przeznaczonego do obsługi pasażerów w transporcie drogowym w terenach "UP", wymieniłby takie przeznaczenie w § 10 ust. 1 tak samo, jak uczynił to w § 11 ust. 1 planu miejscowego. Zasadnym jest by w przypadku prawodawcy lokalnego posługiwać się domniemaniem jego racjonalności, tak jak w przypadku prawodawcy na poziomie krajowym.

Nadto tylko przy takiej interpretacji ma sens zastrzeżenie o charakterze wyjątku zawarte w § 10 ust. 2 pkt 2, w myśl którego w terenach "UP" dopuszcza się przeznaczenie do 20% powierzchni użytkowej budynków na cele handlu i gastronomii oraz usług innych niż wymienione w ust. 1, nieoddziałujących znacząco na środowisko.

Podsumowując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji słusznie przyjęto, że realizacja "budynku usługowego ze stacją paliw oraz infrastrukturą techniczną" na przedmiotowych działkach jest niezgodna z § 10 ust. 1 planu miejscowego, a zatem nie jest dopuszczalna w terenie usług publicznych "UP". U podstaw tego ustalenia legła prawidłowa wykładnia przepisów planu miejscowego, oparta na językowych systemowych oraz funkcjonalnych metodach interpretacji, których wyniki są zbieżne, a konsekwencją takiego stwierdzenia musiało być wydanie decyzji odmawiającej ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zarzut naruszenia art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej nie mógł zatem zostać uwzględniony.

Sąd I instancji stwierdził ponadto, że nie zasługują na uwzględnienie również pozostałe zarzuty skargi, w tym dotyczący naruszenia art. 8 K.p.a. Sąd wyjaśnił, że ocena SKO wypowiedziana w poprzedniej decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie jest wiążąca dla organu I instancji, a poza tym wypowiedziana poprzednio ocena SKO nie była pełna, ponieważ pomijała treść § 11 ust. 1 planu miejscowego. Późniejsze rozstrzygnięcia organów administracji publicznej zostały oparte na bardziej rozbudowanej, pełnej analizie przepisów planu miejscowego, która jest prawidłowa. Z treści art. 8 K.p.a. nie można wyprowadzić ciążącego na SKO obowiązku podtrzymania wcześniejszego, błędnego stanowiska, które nie odpowiada prawu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku opartą na przesłankach z art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", złożył skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.

- § 10 ust. 1 i 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 planu miejscowego oraz § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych przez błędną ich wykładnię, na skutek której to wykładni Sąd I instancji nieprawidłowo uznał, że planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, gdy tymczasem prawidłowa interpretacja powyższych przepisów powinna wykazać zgodność zamierzenia z postanowieniami planu miejscowego,

- art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej przez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że organy administracji publicznej słusznie odmówiły wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia,

- art. 8 K.p.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że SKO, prowadząc postępowanie administracyjne, nie naruszyło zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa.

Ponadto zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 141 § 4 p.p.s.a. przez brak odpowiedniego odniesienia się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącego oraz poprzez brak wymaganego tym przepisem wystarczającego uzasadnienia Sądu w zakresie motywów jakimi kierował się Sąd podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie,

- art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 10 ust. 1 i 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 planu miejscowego oraz § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej przez oddalenie skargi pomimo naruszenia przez organ administracji publicznej wskazanych powyżej przepisów prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., a nadto nie zachodzi również żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku Sądu pierwszej instancji, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał takiej kontroli zaskarżonego wyroku jedynie w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie za niezasadne uznał zarzuty skargi kasacyjnej.

Należy zauważyć, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej sprowadzają się do oceny, czy Sąd I instancji prawidłowo ocenił niezgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew stanowisku strony skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji prawidłowo ocenił, że w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji słusznie przyjęto, iż realizacja "budynku usługowego ze stacją paliw oraz infrastrukturą techniczną" na przedmiotowych działkach jest niezgodna z § 10 ust. 1 planu miejscowego, a zatem nie jest dopuszczalna w terenie usług publicznych "UP". Nie uprawnia do sformułowania odmiennej oceny okoliczność, że katalog usług publicznych zawarty w § 10 ust. 1 planu miejscowego nie ma charakteru enumeratywnego, jak i to, że w ogólności stacje paliw to rodzaj usług polegających na obsłudze pasażerów w transporcie drogowym, co też odpowiada definicji budynku użyteczności publicznej zawartej w § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, do której odsyła § 2 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego. Sąd I instancji niewadliwie ocenił, że lokalny prawodawca na potrzeby odpowiednich terenów dokonał podziału usług, wyróżniając tereny usług publicznych ("UP") i tereny usług komercyjnych ("UC"). Zarówno w § 10 ust. 1, jak i w § 10 ust. 2 planu miejscowego wskazano na określony zakres przeznaczenia na cele działalności, co oznacza, że katalog wymienionych tam usług nie jest przypadkowy i dowolny. Dana usługa aby mogła być przyporządkowana do którejś z ww. grup usług musi odpowiadać charakterystyce wskazanych w planie miejscowym usług. Co prawda, w odniesieniu do terenu usług publicznych ("UP") § 10 ust. 1 planu miejscowego zawiera przykładowy katalog usług, jednak już z samej treści tego przepisu wynika, że stanowi on tylko o określonym zakresie usług, tj. takich jak administracji państwowej i samorządowej, bezpieczeństwa publicznego, kultury, kultu religijnego, oświaty, nauki, służby zdrowia, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, usług biurowych, poczty, telekomunikacji, turystyki, sportu – zaś inne usługi aby mogły być zakwalifikowane do tej grupy usług muszą spełniać warunek podobności, na który wskazuje użyty w tym przepisie kwantyfikator "itp.". Dlatego próba zakwalifikowania usługi polegającej na prowadzeniu stacji paliw nie mogła prowadzić do uznania, że tego rodzaju usługa mieści się w katalogu usług publicznych, o jakich mowa w § 10 ust. 1 planu miejscowego. Nie ma wpływu na powyższą ocenę treść § 10 ust. 2 pkt 1 lit. a planu miejscowego, ponieważ wskazane w tym przepisie budynki użyteczności publicznej powiązano z określoną działalnością, która została wskazana w § 10 ust. 1, a ta nie jest dowolna i przypadkowa, o czym już wyżej była mowa. Zresztą § 10 ust. 2 w ogólności dotyczy zasad zagospodarowania oraz warunków i standardów kształtowania zabudowy, stąd przewidziane w tym przepisie powiązanie konkretnej zabudowy z przeznaczeniem terenu. Ponadto właśnie w ramach zasad zagospodarowania oraz warunków i standardów kształtowania zabudowy lokalny prawodawca dopuścił na terenie "UP" inne usługi (§ 2 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego), ale jednym z warunków jest aby te inne usługi nie oddziaływały znacząco na środowisko. Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje do dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, substancji lub mieszanin, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 25 lutego 2011 r. o substancjach chemicznych i ich mieszaninach, niebędących produktami spożywczymi, z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego. Dlatego trafnie Sąd I instancji stwierdził, że w omawianym planie miejscowym rozróżniono tereny o różnych rodzajach/zakresach usług, co pozwalało na zakwalifikowanie działalności usługowej związanej z prowadzeniem stacji paliw do usług komercyjnych, o jakich mowa w § 11 ust. 1 planu miejscowego. Dlatego też w § 11 ust. 2 pkt 2 planu miejscowego w ramach zasad zagospodarowania oraz warunków i standardów kształtowania zabudowy dla terenu "UC" zawarto warunek zgodnie z którym nie dopuszcza się lokalizacji tych rodzajów inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których przepisy szczególne przewidują obligatoryjne sporządzanie raportu oddziaływania na środowisko. Zgodnie z ww. rozporządzeniem dla stacji paliw z wyłączeniem stacji paliw gazu płynnego nie przewiduje się obligatoryjnego wymogu sporządzania raportu oddziaływania na środowisko. Dlatego zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia § 10 ust. 1 i 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 planu miejscowego oraz § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

W konsekwencji nie zawierają usprawiedliwionych podstaw pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Skoro plan miejscowy na terenie "UP" nie przewiduje budowy stacji paliw, to w sprawie istniały podstawy do zastosowania art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej i odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację planowanego przedsięwzięcia. Brak jest tym samym usprawiedliwionych podstaw do stwierdzenia, że doszło w sprawie do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów Państwa, o jakiej mowa w art. 8 K.p.a. Ponadto Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zawarł wszystkie elementy, o jakich mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. w tym zawarł motywy, jakimi kierował się podejmując zaskarżone rozstrzygnięcie. Istniały tym samym podstawy do oddalenia przez Sąd I instancji skargi skarżącego na zaskarżoną decyzję, co także zarzut naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z § 10 ust. 1 i 2 oraz § 11 ust. 1 i 2 planu miejscowego oraz § 3 pkt 6 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z art. 80 ust. 2 ustawy środowiskowej czyni pozbawiony usprawiedliwionych podstaw.

Z tych względów, na podstawie art. 184 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.