Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Jacek Bursa Sędziowie: SWSA Mirosław Bator AWSA Anna Kopeć (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 czerwca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D. spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w B. na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 13 lutego 2024 r. oddala skargę.

D. sp. z o.o. z siedzibą w B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektora Zarządu Dróg Miasta Krakowa w rozpoznaniu wniosku spółki z dnia 13 lutego 2024 r. Wskutek bezczynności organu zarzucono naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust, 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022.902 t.j. z dnia 27.04.2022 r.) (dalej jako: "UDIP") w zakresie, w jakim przepisy te stanowią o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych jest udostępniana na wniosek, a podmiot jest zobowiązany w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku do udostępnienia informacji lub poinformowania wnioskodawcy o przedłużeniu terminu potrzebnego na rozpatrzenie wniosku, poprzez niezastosowanie przepisów i nieudostępnienie informacji w zakreślonym ustawowo terminie.

Strona skarżąca wniosła o:

< stwierdzenie, że organ dopuścił się bezczynności,

< zobowiązanie do załatwienia wniosku niezwłocznie, nie później jednak niż w terminie 14 dni od uprawomocnienia się wyroku,

< zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że 13 lutego 2024 r. skarżąca spółka złożyła za pośrednictwem poczty elektronicznej do Zarządu Dróg Miasta Krakowa (dalej: Zarząd Dróg Miasta Krakowa lub ZDMK) w ramach jednego pisma dwa wnioski o udostępnienie informacji publicznej o następującej treści:

"Wniosek nr 1:

Działając imieniem D. Sp. z o.o. w trybie zapytania o informacje publiczną zwracam się o informacje i dokumenty:

1/ Zwracam się o informację czy ZDMK:

1a/ kwestionuje wystąpienie wandalizmów w odniesieniu do parkomatów o nr [...] i [...]?

1b/ W przypadku, gdyby Zarząd Dróg Miasta Krakowa nadal utrzymywał swoje uprzednie twierdzenia o tym, że parkomaty nie ulegają wandalizmom, a to mimo dysponowania dokumentami z Policji i Prokuratury kwestionował fakt wystąpienia wandalizmów w odniesieniu do parkomatów o nr [...] i [...] to zwracam się o wskazanie w oparciu o jakie dokumenty dotyczące uszkodzeń parkomatów o nr [...] [...] ZDMK twierdzi, że nie doszło do niszczenia mienia (wandalizmów) w odniesieniu do tych parkomatów?

Zwracam się o wskazanie autora takiego dokumentu/opinii itd., daty jego sporządzenia, zwracam się także o przestanie kopi takiego dokumentu/opinii W przypadku, gdyby ZMDK obawiało się o ewentualne naruszenia z zakresu danych osobowych to zwracam się o przesłanie dokumentu w wersji z usuniętymi danymi osobowymi. 21 zwracam się o wskazanie czy po uzyskaniu dokumentów z Policji i Prokuratury dotyczących umorzenia postępowań z uwagi na niewykrycie sprawców przestępstw dotyczących zniszczenia parkomatów, tj. któregoś z poniżej wskazanych postanowień : a/ postanowienia z dnia 22.09.2023 r. sygn. Policji [...], które dotyczyło:

- uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie w okresie od 22 marca 2023 r. w Krakowie parkomatu nr [...],

-uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie w okresie od dnia 5 maja do 23 maja 2023r. w Krakowie parkomatu nr [...],

-uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż do 24 lipca 2023 r. w Krakowie parkomatu nr [...],

-uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie jednak nie później niż do 21 lipca 2023 r. w Krakowie parkomatu nr [...],

b/ postanowienia z dnia 25.10.2023 r. sygn[...], [...] (postępowanie dotyczyło uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie w okresie od dnia 30 września 2023 r. do dnia 2 października 2023 r. w K. parkomatu nr [...]),

c/ postanowienia z dnia 31.08.2023 r. sygn. [...] (postępowanie dotyczyło uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie, jednak nie później niż do dnia 19 sierpnia 2023 r. w K. parkomatu nr [...]),

d/ postanowienia z dnia 21.09.2023 r. sygn. [...] (postępowanie dotyczyło uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie , jednak nie później niż do dnia 28 sierpnia 2023 r. w K. parkomatu nr [...]),

e/ postanowienia z dnia 16.11.2023 r. sygn. [...], (postępowanie dotyczyło uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie w okresie od dnia 27 do 30 października 2023 r. w K. parkomatu nr [...])

f/ postanowienia z dnia 20.12.2023 r. sygn, [...] (dotyczącego uszkodzenia w bliżej nieustalonym czasie, w okresie od dnia 24 listopada do dnia 27 listopada 2023 r. w Krakowie parkomatu nr [...]).

Zarząd Dróg Miasta Krakowa uzyskał opinię prawną wewnętrzną, stanowisko prawne lub opinię prawną zleconą na zewnątrz ZDMK lub jakąkolwiek informację prawną, w której oceniono by, czy zasadnym jest dalsze kwestionowanie faktu uszkodzeń parkomatów przez wandalizmy, w odniesieniu do parkomatów, co do których Policja i Prokuratura uznały, że zostały uszkodzone w wyniku przestępstw niszczenia mienia?

Jeśli taka opinia była sporządzona pisemnie lub przedstawiona ustnie to zwracam się o wskazanie daty tej opinii/ tego stanowiska.

Zwracam się też o wskazanie autora takiego dokumentu/opinii itd. W przypadku, gdyby ZMDK obawiało się o ewentualne naruszenia z zakresu danych osobowych* zwracam się o wskazanie czy sporządzony dokument/stanowisko zostało przygotowane przez pracownika/pracowników ZDMK. Jeśli opinia/stanowisko zostało

przygotowane przez jednostkę zewnętrzną/podmiot zewnętrzny, a jeśli tak to zwracam się o przesłanie kopii umowy zlecenia przygotowania takiej opinii jednostce/ podmiotowi zewnętrznemu.

3/jeśli ani opinia ani stanowisko, o których mowa w punkcie 2/ nie było sporządzane zwracam się o informację, który Dział/Wydzial/Dyrektor, którego pionu w ZDMK podjął decyzję o nieuwzględnianiu w działaniach ZDMK faktów dotyczących potwierdzenia przez Policję i Prokuraturę, że w odniesieniu do uszkodzeń parkomatów o nr [...] i [...] doszło w wyniku przestępstw niszczenia mienia".

We wniosku spółka wskazała, że zapytania dotyczy zniszczenia mienia publicznego i informacja publiczna w tym zakresie przysługują każdemu, w tym wnioskodawcy.

"Wniosek nr 2:

1/ zwracam się o przestanie kopii opinii lub innego dokumentu na podstawie, którego Dyrektor ZDMK podjęła decyzję w 2023 r. o tym by nie dokonywać zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa niszczenia mienia w odniesieniu do objętego umową nr [...] parkomatu o nr [...], którego osłona wyświetlacza (wykonana w innej technologii niż osłony wyświetlaczy parkomatów objętych umową nr [...]) została zniszczona z początkiem 2023 r.

2/ Jeśli nie było dokumentu w oparciu, o który ta decyzja o niezglaszaniu na Policję parkomatu nr [...] została podjęta, to zwracam się o podanie informacji, że decyzja Dyrektor ZDMK o niezglaszaniu na Policję zniszczenia parkomatu nr [...] podjęta został bez podstawy zawartej w dokumencie i stanowi wyłączną decyzję Dyrektor ZDMK".

Również w tym wniosku wskazano, że zapytania dotyczy zniszczenia mienia publicznego i informacja publiczna w tym zakresie przysługują każdemu, w tym wnioskodawcy.

Jako sposób i formę udostępnienia wnioskowanych informacji wskazano udzielenie informacji publicznych w formie mailowej na adres: [...]

W dniu 28 lutego 2024 r. Spółka otrzymała odpowiedź od organu, w której organ wyraził stanowisko, że przedmiotem złożonego wniosku nie jest informacja podlegająca udostępnieniu. Do dnia złożenia niniejszej skargi nie zostały mi udostępnione informacje będące przedmiotem wniosków z dnia 13 lutego 2024 r. (pismo zawierające wnioski było datowane na 9 lutego).

W ocenie strony skarżącej przedmiotem wniosku jest informacja podlegająca udostępnieniu, gdyż dotyczy mienia gminnego, tj. parkomatów. Parkomaty objęte wnioskami zostały uszkodzone na ulicach Krakowa. Część poważnych uszkodzeń osłon wyświetlaczy parkomatów Zarząd Dróg Miasta Krakowa zgłosił na Policję, a części nie zgłosił. We wszystkich zgłoszonych przypadkach Policja ustaliła, że doszło do przestępstwa niszczenia mienia. Pomimo tych okoliczności Zarząd Dróg Miasta Krakowa wydaje się ignorować te fakty i twierdzi, że nie wie jakie są powody uszkodzeń parkomatów, m.in. tych objętych zakończonymi postępowaniami Policji. A ponadto wybiórczo zgłasza na Policję jedynie części uszkodzeń, a niezgłaszanie innych, co jest niezrozumiale i wnioskodawca chce pozyskać informacje o podstawach takich decyzji jednostki miejskiej.

Jeśli chodzi o uszkodzenie parkomatu nr [...] to między stronami nie toczy się żaden spór sądowy dotyczący kwestii osłon wyświetlaczy parkomatów objętych umową nr [...] i wykonanych w innej technologii niż parkomaty objęte umową nr [...]

Zasadniczym zakresem objętym wnioskiem skarżącego jest pozyskanie informacji publicznej na jakiej podstawie jednostka miejska, która uzyskała wiedzę od organów ścigania o tym, że dziewięć parkomatów zostało uszkodzonych w wyniku wandalizmów, twierdzi, że do wandalizmów w odniesieniu do tych parkomatów nie doszło. A jeśli twierdzi tak nie posiadając żadnych dokumentów, z których by wynikało, że do niszczenia mienia nie doszło, to również taka informacja (tj. informacja o podtrzymywaniu twierdzeń sprzecznych z dokumentami Policji dotyczącymi parkomatów o nr [...] i [...] jest istotną informacją publiczną na temat wadliwości działania jednostki miejskiej jaką jest Zarząd Dróg Miasta Krakowa.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie. Jednocześnie wniesiono o dopuszczenie dowodu z:

1. pozwu z dnia 4.01.2023r. do sprawy [...]

2. pisma procesowego skarżącego z 13 listopada 2024r. złożonego do sprawy [...]

3. pisma procesowego skarżącego z dnia 4 stycznia 2024r. złożonego do sprawy [...] - a to dla wykazania, iż wnioski skarżącego z dnia 13 lutego 2024 roku nie dotyczą informacji publicznej, jak również, że skarżący kieruje się wyłącznie interesem prywatnym, w związku z toczącym się sporem sądowym w sprawie o sygn. akt I [...].

W uzasadnieniu skargi zaznaczono, iż skarżącego oraz GMK - ZDMK łączą dwie umowy [...] oraz [...], w ramach których skarżący był zobowiązany do dostawy i montażu parkomatów na terenie strefy płatnego parkowania w K., a następnie ich utrzymania i serwisowania przez okres związania umową, który na dzień dzisiejszy jeszcze nie upłynął.

W ramach realizacji umowy nr [...] Zarząd Dróg Miasta K. powziął informację, w oparciu o opinie naukowców z AGH, że dostarczone przez skarżącego parkomaty posiadają wadę fabryczną w postaci niewłaściwego montażu osłon wyświetlaczy parkomatów. Wady te zostały poddane weryfikacji, właśnie w związku z pojawiającymi się sytuacjami, w których dochodziło do pękania tych wyświetlaczy. Jako przyczynę tych pęknięć, w ww. opinii, wskazano niewłaściwy rodzaj kleju zastosowanego do montażu osłon wyświetlaczy. W związku z powyższym zamawiający złożył skarżącemu, w ramach rękojmi za wady fizyczne rzeczy sprzedanej, oświadczenie o obniżeniu ceny, w ramach całej partii parkomatów dostarczonych w ramach umowy [...] Sprawa aktualnie znalazła swój finał w Sądzie Okręgowym w K., gdzie jest prowadzona pod sygn. akt [...]

Powyższe w sposób jednoznaczny wskazuje, iż wnioski skarżącego zawarte w Załączniku nr 1 są ukierunkowane na zaspokojenie jego prywatnego interesu, powiązanego z toczącym się postępowaniem sądowym, a nie jak wskazuje Skarżący troską o interes publiczny.

Abstrahując od powyższego, wnioski skarżącego w swej istocie zmierzają do pozyskania informacji mających charakter dokumentacji wewnętrznej lub będącej procesem myślowym, nie będących nośnikiem informacji publicznej.

W piśmie procesowym z dnia 25 marca 2024 r. (k. 12) skarżący wniósł o pominięcie dowodów wnioskowanych przez ZDMK potwierdzając jednocześnie, że między stronami toczy się spór dotyczący złożonego przez ZDMK oświadczenia o obniżenie ceny. Spór sądowy dotyczy jedynie parkomatów objętych umową nr [...], a nie tych objętych umową nr [...], a co za tym idzie np. parkomat nr [...] (którego m.in. dotyczył zapytaniem o informację publiczną) jako objęty umową nr [...] nie jest przedmiotem sporu sądowego między stronami.

Dla podmiotu jakim jest skarżący, który zajmuje się utrzymywaniem w sprawności parkomatów objętych ww. umowami, brak dokonania zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa zniszczenia mienia stanowiącego własność Gminy Miejskiej Kraków, mimo, że okoliczności jego zniszczenia oraz rodzaj uszkodzeń wskazują jednoznacznie na wandalizm jest niezrozumiałe i szkodliwe. Wielu użytkowników parkomatu nr [...] od jego uszkodzenia w styczniu 2023 r. zgłasza do ZDMK fakt jego zniszczenia - w 2023 r. było to co najmniej kilkadziesiąt zgłoszeń użytkowników. Brak zgłoszenia uszkodzenia parkomatu nr [...] na Policję jest równoznaczny z brakiem możliwości ustalenia sprawców tego wandalizmu, brakiem możliwości uzyskania naprawienia szkody przez sprawcę, a także brakiem zgłaszania roszczenia o odszkodowanie do ubezpieczyciela przez ZDMK. W związku z tymi okolicznościami i wadliwymi działaniami ZDMK, skarżący próbuje uzyskać informację w oparciu o jakie dokumenty decyzje (tj. brak dokonywania zgłoszenia na Policję uszkodzenia mienia) w jednostce miejskiej. Tych kwestii dotyczył wniosek nr 2 skarżącego.

Skarżący chce uzyskać wiedzę, czy jednostka miejska, która uzyskuje postanowienia Policji potwierdzające fakt wystąpienia przestępstw w odniesieniu do parkomatów stanowiących własność Gminy Miejskiej Kraków, kwestionuje prawidłowość tych ustaleń Policji, a jeśli kwestionuje to na jakiej podstawie i czy w ogóle ma jakąś podstawę dla takich twierdzeń.

Skarżący próbuje ustalić czy jednostka miejska po uzyskaniu wiedzy o tym, że doszło do wandalizmów potwierdzonych przez organy ścigania, zamierza kontynuować twierdzenia o tym, że te 9 konkretnych uszkodzeń nie wynika z wandalizmów i jeśli tak będzie działać to czy robi to w oparciu o jakieś dokumenty czy tylko dlatego, że wchodząc w spór ze Skarżącym rozpoczęty w 2021 r. na przyjęła koncepcję, że parkomaty "same pękają" i wbrew pozyskiwanym w czasie dowodom (np. postanowieniom Policji o umorzeniu dochodzeń potwierdzających wandalizmy w odniesieniu do 9 parkomatów, opinii dwóch niezależnie działających uprawnionych rzeczoznawców, którzy w kilkunastu przypadkach dotyczących innych jeszcze uszkodzeń potwierdzili, że doszło do wandalizmów, itd.), nadal twierdzi, że do wandalizmów w odniesieniu do osłon wyświetlaczy parkomatów nie dochodzi, tylko pękają one od zwykłego użytkowania itp.

Działania organów powinny być transparentne, decyzje jakie są podejmowane w odniesieniu do mienia gminy powinny być uzasadnione, a przy ich podejmowaniu organy nie mogą ignorować faktów potwierdzonych w odpowiednich postępowaniach, nawet gdy te fakty nie podobają się jednostce miejskiej, dlatego, że spór sądowy, który wszczęła, po uwzględnieniu tych faktów, może nie potoczyć się zgodnie z jej koncepcją.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." -- sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.).

Jeżeli natomiast sąd dojdzie do przekonania że skarga jest bezzasadna – oddala ja na nasadzie art. 151 p.p.s.a.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie nie udzielił zainteresowanej jednostce żądanej przez nią informacji publicznej stosownie do przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 902), dalej jako u.d.i.p.; nie odmówił udostępnienia informacji na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p.; nie umorzył postępowania bądź też nie odmówił udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Termin udzielenia odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej wynosi 14 dni. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Z kolei w myśl ust. 2 tego przepisu jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku.

W przypadku złożenia skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej obowiązkiem sądu jest w pierwszej kolejności zbadanie, czy sprawa mieści się w zakresie podmiotowym i przedmiotowym u.d.i.p. Dopiero stwierdzenie, że podmiot, do którego zwrócił się wnioskodawca, był zobowiązany do udzielenia informacji publicznej, oraz że żądana informacja miała charakter informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p., pozwala na dokonanie oceny, czy w konkretnej sprawie można skutecznie zarzucić wskazanemu podmiotowi bezczynność w zakresie realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznej (por. Szustakiewicz, "Postępowanie w sprawie bezczynności w zakresie udzielenia informacji publicznej w orzecznictwie sądów administracyjnych", Przegląd Prawa Publicznego 2012, nr 6, s. 75 i n.).

Przechodząc do rozpoznania sprawy w pierwszej kolejności należało stwierdzić, że Zarząd Dróg Miasta Krakowa niewątpliwie podlega obowiązkom wynikającym z ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem gospodaruje mieniem należącym do jednostki samorządu terytorialnego (gminy Kraków).

Może również wydawać się, że przedmiotem obu wniosków skarżącego jest informacja dotycząca gospodarowania mieniem publicznym, a zatem również pod względem przedmiotu postępowania sprawa niniejsza mieści się w zakresie ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Stanowisko takie jest jednak błędne z dwóch przyczyn.

Nie jest kwestionowane przez żadną ze stron, że stronę skarżącą i stronę przeciwną łączyła umowa cywilnoprawna, a obecnie w związku z wykonywaniem tej umowy toczy się spór przed Sądem Okręgowym w Krakowie (sprawa sygn. [...]

Skarżący wprawdzie twierdzi, że celem jego działania jest troska o finanse publicznej, niemniej jednak zwłaszcza z treści pisma z 25 marca 2024 r. wynika, że w istocie żądane informacje dotyczą sporu związanego z wykonywaniem łączącej strony umowy i mają zostać wykorzystane na potrzeby toczącego się postępowania przed sądem cywilnym.

Jeśli wnioskodawca z zakresu dostępu do informacji publicznej pozostaje w sporze cywilnym z organem, od którego takiej informacji się domaga, a żądana informacja niewątpliwie ma ścisły związek z tym sporem, to nie można oczekiwać od organu administracji publicznej, że ma obowiązek dostarczać swojemu przeciwnikowi procesowemu dokumentów, które mogą być w toczącym się procesie wykorzystane niejako przeciwko organowi. W takich okolicznościach informacja, nawet jeżeli dotyczy spraw publicznych, traci walor informacji publicznej, bowiem nie służy zapewnieniu transparentności działania administracji publicznej, leczy indywidualnemu interesowi wnioskodawcy.

Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku sygn. I OSK 3127/19 (dostępny w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) wskazując: "W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli, lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Przedmiotem pisma (wniosku) z 16 czerwca 2016 r. jest realizacja lub ochrona indywidualnych interesów osoby, która pismo to składa. Wobec tego pismo takie nie dotyczy sprawy publicznej a żądane w nim informacje nie powinny być udostępniane w trybie u.d.i.p. Nie można bowiem przy pomocy u.d.i.p. starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie (por. wyroki NSA: z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18, z 30 października 2012 r., sygn. akt I OSK 1696/12, z 9 października 2010 r., sygn. akt I OSK 173/09, z 7 marca 2012 r., I OSK 2265/11, z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11). Strona danego postępowania, także zakończonego czy przyszłego, nie może żądać informacji o sposobie i przebiegu takiego postępowania, lub dowodów w sprawie na poparcie swojego stanowiska - w ramach ustawy o dostępie do informacji publicznej, bowiem służą jej określone uprawnienia wynikające z przepisów m.in. Kodeksu postępowania administracyjnego lub Kodeksu postępowania cywilnego. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie może być nadużywana i wykorzystywana w czysto prywatnych sprawach. Żądania udostępnienia informacji publicznej musi wynikać interes obiektywny a nie subiektywny. Skoro zatem treść wniosku, datowanego na dzień 16 czerwca 2016 r. wprost odnosi się informacji, które mają posłużyć do załatwiania indywidualnych spraw osoby składającej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie zaś do istotnej kontroli społeczeństwa nad organami władzy publicznej i podmiotami wykonującymi zadania publiczne, to skarga A. K. na bezczynność i z tej przyczyny nie mogła być uwzględniona".

Analogiczna sytuacja zachodzi w niniejszej sprawie. Strona skarżąca podkreśla, jak niezrozumiałe i szkodliwe dla niej jest niezgłaszanie uszkodzeń parkomatów przez ZDMK na Policję. Tymczasem kwestia ta w żaden sposób nie mieści się w kognicji sądu administracyjnego, który nie jest władny do "skłaniania" organu administracji publicznej do podejmowania określonych czynności w związku z wykonywaniem umowy cywilnoprawnej, czy też do oceny zasadności podejmowania bądź niepodejmowania takich czynności. Zadaniem sądu administracyjnego nie jest też "wspomaganie" stron w uzyskaniu dokumentów, które następnie mogłyby wykorzystać w sporze cywilnym. Zatem już tylko z tego względu żądana przez stronę w obu wnioskach informacja nie ma przymiotu informacji publicznej.

Na marginesie można wskazać, że w orzecznictwie prezentowany jest również pogląd o tzw. "nadużyciu prawa do informacji" w omawianym przypadku. Konstrukcję taką przyjął NSA np. w wyroku sygn. III OSK 4712/21, stwierdzając w nim: "Nadużycie prawa dostępu do informacji publicznej polega na próbie korzystania z tej instytucji dla osiągnięcia celu innego aniżeli troska o dobro publiczne, jakim jest prawo do przejrzystego państwa, jego struktur, przestrzeganie prawa przez podmioty życia publicznego, jawność administracji i innych organów itp. (...) Nadużycie prawa do informacji publicznej, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. nie neguje samego prawa oraz charakteru wnioskowanych danych jako informacji publicznej, a jedynie tamuje drogę do uzyskania informacji publicznej. Ma to miejsce najczęściej w sprawach, w których żądanie składa podmiot będący stroną innego postępowania (sądowego, administracyjnego) lub podmiot przygotowujący się do wszczęcia takiego postępowania, a z treści wniosku o udostępnienie informacji publicznej wynika, że składa go w związku z tym postępowaniem, np. celem zgromadzenia dowodów koniecznych do osiągnięcia korzystnego dla siebie wyniku postępowania. W konsekwencji czego przyjmuje się w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, że wówczas wnioski o udostępnienie informacji publicznej składane przez podmioty, których dotyczą bezpośrednio interesów prywatnych, nie są wnioskami o udzielenie informacji publicznej (zob. wyroki NSA: z 24 lutego 2022 r., sygn. akt III OSK 4236/21; z 17 listopada 2021, sygn. akt III OSK 4362/21; z 30 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 848/19 i powołane w nim dalsze orzeczenia tego Sądu). Nie można bowiem przy pomocy ustawy o dostępie do informacji publicznej starać się o uzyskanie informacji w swojej własnej sprawie. Taki pogląd wyrażono na przykład w wyrokach NSA: z 27 maja 2020 r. sygn. akt I OSK 1601/1; z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 2794/19; z 28 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 3127/19; z 29 kwietnia 2020 r. sygn. akt I OSK 1561/19; z 20 września 2018 r. sygn. akt I OSK 1359/18; z 30 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1696/12; z 9 października 2010 r. sygn. akt I OSK 173/09; z 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2265/11; z 14 grudnia 2012 r. sygn. akt I OSK 2231/12, z 10 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1500/12 i z 24 października 2012 r. sygn. akt I OSK 1284/11".

Niezależnie od konstrukcji prawnej przyjętej jako podstawę prawną braku obowiązku udostępnienia informacji publicznej w niniejszej sprawie – nie można czynić organowi zarzutu, że pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosków.

Sąd dostrzegł również drugą istotną okoliczność, która sprawia, że w niniejszej sprawie nie mamy do czynienia z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Otóż we wniosku, który jest niezwykle rozbudowany i szczegółowy, skarżący w istocie pyta o motywacje organu, o przyczyny takiego a nie innego zachowania (braku składania doniesień o podejrzeniu popełnienia przestępstwa). Tymczasem motywacje organu nie stanowią informacji publicznej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w sprawie sygn. IV SAB/Wr 548/23 (dostępnym w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych) "(...) informacją publiczną jest każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone, o ile dotyczą sfery faktów. W orzecznictwie podkreśla się natomiast, że nie stanowią informacji publicznej wszelkiego rodzaju wyjaśnienia, objaśnienia czy tłumaczenia organu kwestii związanych z daną informacją publiczną. Udostępnieniu podlega bowiem sama informacja, stanowiąca obiektywnie istniejący fakt, a nie przyczyny, dla których dana informacja ma określoną treść, czy z powodu których została podjęta bądź też nie przez dany organ, czy też znajduje się w danym, a nie innym miejscu. Tego typu informacje nie stanowią informacji publicznej dotyczącej spraw publicznych. Wyjaśnienia, motywacje i tłumaczenia organu nie są objęte zakresem przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej i jako takie nie podlegają udostępnieniu w trybie jej przepisów (por. np. wyroki WSA w Warszawie z 3 listopada 2020 r., II SAB/Wa 266/20; WSA w Bydgoszczy z 10 grudnia 2014 r., II SAB/Bd 70/14). Ponadto informacja publiczna powinna istnieć w formie utrwalonej w chwili złożenia wniosku, a więc odnosić się do istniejącego już stanu rzeczy, do czynności już dokonanych przez podmiot zobowiązany i tylko w takiej formie może być udostępniona. Natomiast sam wniosek nie może służyć wytworzeniu takiej informacji, tak więc wniosek zawierający pytania o zdarzenia przyszłe lub takie, które jeszcze nie nastąpiły, należy zakwalifikować jako niedotyczący informacji publicznej (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska: Ustawa o dostępie do informacji publicznej, Lex 2016, Komentarz do art. 6; wyroki WSA w Gdańsku z 5 października 2023 r., II SAB/Gd 172/23 i z 16 listopada 2023 r., III SAB/Gd 183/23)".

W piśmie z dnia 26 lutego 2024 r., stanowiącym odpowiedź na wnioski o udostępnienie informacji publicznej, organ wskazał po pierwsze: że odpowiedź na pytania dotyczące indywidualnej sprawy nie spełnia kryteriów informacji publicznej, a po drugie: iż wewnętrzny proces decyzyjny w jednostce, jego części składowe oraz podstawy podejmowanych decyzji nie mieszczą się w katalogu informacji publicznej, o których mowa w art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Odpowiedź ta była pełna, wyczerpująca i zgodna z obowiązującymi przepisami, zatem organ nie pozostawał w bezczynności w załatwieniu wniosków.

Biorąc pod uwagę wszystkie wskazane wyżej okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.