II SAB/Wa 678/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2022-05-06	
Data wpływu	2021-10-11	
Sąd	Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie	
Sędziowie	Danuta Kania
Ewa Kwiecińska /sprawozdawca/
Ewa Marcinkowska /przewodniczący/	
Symbol z opisem	647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
658	
Hasła tematyczne	Ochrona danych osobowych	
Sygn. powiązane	III OSK 1959/22	
Skarżony organ	Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych	
Treść wyniku	Stwierdzono bezczynność postępowania i że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa	
Powołane przepisy	Dz.U. 2022 nr 0 poz 329; art. 149 par. 1 pkt 3 i par. 1a; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.	
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi W. K. na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lutego 2021 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych 1. stwierdza, że Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu skargi z dnia [...] lutego 2021 r.; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. oddala skargę w pozostałym zakresie; 4. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego W. K. kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.	
Uzasadnienie
W dniu [...] lutego 2021 r. do Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych, wpłynęła za pośrednictwem Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów skarga W. K. z dnia [...] lutego 2021 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...], zwaną dalej Spółką, polegające na przetwarzaniu danych osobowych skarżącego bez podstawy prawnej oraz udostępnieniu danych osobowych podmiotowi nieuprawnionemu.

Do Prezesa Urzędu w dniu [...] marca 2021 r. wpłynęło uzupełnienie skargi z dnia [...] lutego 2021 r. Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Prezes Urzędu wezwał do uzupełnienia braków formalnych pisma z dnia [...] lutego 2021 r. W dniu [...] marca 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynęła od skarżącego odpowiedź w sprawie uzupełnienia braków formalnych skargi.

Pismem z dnia [...] marca 2021 r. Prezes Urzędu wezwał Spółkę do udzielenia pisemnych wyjaśnień oraz poinformował skarżącego o podjętych czynnościach. Wyjaśnienia Spółki wpłynęły do organu w dniu [...] kwietnia 2021 r. W dniu [...] maja 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynął od wniosek skarżącego o udzielenie informacji o stanie sprawy i prawdopodobnym terminie jej zakończenia. Prezes Urzędu pismem z dnia [...] maja 2021 r. zwrócił się do Spółki o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień oraz poinformował skarżącego o podjętych czynnościach. Wyjaśnienia Spółki wpłynęły do Prezesa Urzędu w dniu [...] czerwca 2021 r.

W dniu [...]czerwca 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynął od skarżącego wniosek o dołączenie do akt sprawy dodatkowego materiału dowodowego. Skarżący dołączył wskazany materiał dowodowy do pisma do Prezesa Urzędu z dnia [...] czerwca 2021 r.

W dniu [...] lipca 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynął wniosek skarżącego o wskazanie terminu zakończenia postępowania. Prezes Urzędu pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. zwrócił się do Spółki oraz skarżącego o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień oraz poinformował o podjętych czynnościach.

W dniu [...] sierpnia 2021 roku do Prezesa Urzędu wpłynęły wyjaśnienia skarżącego, natomiast w dniu [...] sierpnia 2021 r. ponaglenie.

Pismem z dnia [...] września 2021 r. organ poinformował skarżącego o podjętych czynnościach. W dniu [...] września 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynęły wyjaśnienia Spółki. W dniu [...] września 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynęło drugie ponaglenie skarżącego. Prezes Urzędu pismem z dnia [...] września 2021 r. zwrócił się do Spółki o przedłożenie dodatkowych wyjaśnień oraz poinformował skarżącego o podjętych czynnościach. W dniu [...] września 2021 r. do Prezesa Urzędu wpłynęły dodatkowe wyjaśnienia Spółki. Pismem z dnia [...] października 2021 r. do stron postępowania wysłano pisma informujące o zgromadzeniu w aktach sprawy materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji oraz o przysługującym im przed wydaniem decyzji, stosownie do art. 10 § 1 k.p.a., prawie wypowiedzenia się co do zebranych w toku postępowania dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania ww. pism.

W. K. wniósł w dniu [...] września 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem organu skargę na bezczynność Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] lutego 2021 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych.

Skarżący zażądał stwierdzenia bezczynności organu oraz zobowiązania do załatwienia sprawy w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wniósł też o zasądzenie sumy pieniężnej w kwocie 2000,00 zł w związku z bezpodstawnym narażeniem na stres związany z oczekiwaniem na rozstrzygnięcie a ponadto domagał się zwrotu kosztów postępowania.

Skarżący podkreślił, iż organ wybiórczo stosuje przepisy, które funkcjonują w obrocie prawnym. Pomimo złożenia dwóch ponagleń do dnia [...] września 2021 r. organ takiego postanowienia skarżącemu nie przesłał. Od dnia wszczęcia postępowania wyjaśniającego upłynęło ponad pięć miesięcy co jest, zdaniem strony, wystarczającym okresem dla zarzucenia organowi bezczynności.

Nawet jeśli przyjąć, że organ pominął w prowadzeniu postępowania przepisy k.p.a., to od rozpoczęcia prowadzenia postępowania do dnia [...] września 2021 r. upłynęło już ponad sześć miesięcy. Przyjęcie zaś, że art. 78 ust. 2 RODO nieprzewiduje, tak jak przepisy k.p.a., ostatecznego terminu załatwienia sprawy narażała by na uszczerbek interesy skarżącego związane na przykład z przedawnieniem roszczeń. Skarżący jest bowiem poszkodowany finansowo, gdyż umowa pożyczki zawarta pomiędzy firmą [...] sp. z o.o. w [...], a osobą trzecią miała ten nieoczekiwany dla skarżącego skutek, że spłata zajęcia egzekucyjnego nastąpiła z jego rachunku bankowego, a tak byłoby, gdyby na przykład organ prowadził sprawę trzy lata.

Przyjęcie, że organ nie jest zobligowany terminem załatwienia sprawy powodowałoby, że załatwienie sprawy zależy od np.: obecności danego urzędnika w pracy, jego dobrego humoru, czy chęci. Skarżący złożył wniosek o zasądzenie od organu kwoty 2 000,00 (dwóch tysięcy złotych) celem unaocznienia organowi za pośrednictwem Sądu, że terminy załatwienia sprawy jednak obowiązują, a za bezczynność przepisy przewidują sankcje finansowe.

Skarżący podniósł ponadto, że w aktach sprawy znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w [...], z którego wynika, że skarżący nie był stroną umowy z firmą [...] sp. z o.o. co jednoznacznie wskazuje, że nie przekazywał danych osobowych firmie [...] sp. z o.o. w [...]. Skarżący stwierdza, że w wyniku zawarcia umowy przez inną osobę z firmą [...] sp. z o.o. jest poszkodowanym finansowo, co w powiązaniu z bezczynnością organu przedłuża narażenie skarżącego na stres i niepokój i może spowodować pogorszenie stanu zdrowia (skarżący ma już ponad sześćdziesiąt lat). Ponadto, zasądzenie sumy pieniężnej na rzecz skarżącego w kwocie 2 000,00 zł tytułem bezczynności wywoła w organie efekt przyspieszenia postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz nadmienił, że decyzja kończąca postępowanie w sprawie zostanie wydana niezwłocznie po upływie wskazanego przez organ terminu na skorzystanie przez strony z prawa, o którym mowa w art. 10 § 1 k.p.a.

Zdaniem organu w aktualnym stanie prawnym i faktycznym skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania skargi w niniejszej sprawie jest bezzasadna. W ocenie Prezesa Urzędu zgodnie z art. 78 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej, L 119, 4 maja 2016 r., str. 1, Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 4 marca 2021 r., str. 35), zwanego dalej RODO, organ nadzorczy zobligowany jest do poinformowania osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrzenia skargi.

W tym zakresie Prezes Urzędu podzielił stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie o sygn. II SAB/Wa 95/19, w którym Sąd ten zauważył, iż art. 78 ust. 2 RODO stanowi przepis szczególny względem uregulowań ustawy k.p.a. W świetle powyższego przepisu uznać więc należy, iż organ podejmował w przedmiotowej sprawie czynności niezwłocznie.

Pierwsze czynności zostały podjęte przez organ w terminie jednego miesiąca od wpływu skargi do urzędu. Kolejne czynności dokonane zostały w najkrótszym możliwym terminie po otrzymaniu wyjaśnień od podmiotu, którego działanie jest przedmiotem skargi. W ocenie Prezesa Urzędu postępowanie w niniejszej sprawie prowadzone jest zatem zgodnie z dyspozycją art. 78 ust. 2 RODO.

Konieczność stosowania przepisów RODO bezpośrednio przed przepisami k.p.a., potwierdza także stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który w wyroku z dnia 11 czerwca 2019 r. w sprawie o sygnaturze akt II SAB/Wa 95/19 wypowiedział się, że cyt.: "Przypomnieć również należy, iż od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r" poz. 1000 ze zm. zwana dalej: "u.o.d.o."), jak również rozporządzenie 2016/679, które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa Urzędu, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o. W myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym - w myśl § 3 tego przepisu - załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi - wynosi trzy miesiące", z czym Prezes Urzędu w pełni się zgadza. Należy mieć bowiem na uwadze, że postępowania w przedmiocie nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych charakteryzują się szczególną specyfiką. Postępowania te są z reguły skomplikowane i czasochłonne, gdyż występują w nich co najmniej dwie strony o spornych interesach. Jednocześnie decyzje Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych nie mają charakteru związanego, a zatem nie jest możliwe wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o stwierdzenie spełnienia bądź nie, warunku do wydania decyzji w oparciu o elementy wniosku kierowanego do organu. Ocena prawidłowości procesów przetwarzania danych osobowych wymaga od organu każdorazowo wnikliwej analizy zarówno stanu faktycznego oraz prawnego.

Prezes Urzędu wskazał, iż nie uchyla się od wydania rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Organ przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące wnikliwemu i rzetelnemu ustaleniu okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy i zebraniu materiału dowodowego potrzebnego do rozstrzygnięcia jej decyzją administracyjną.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych zauważył, iż zasada szybkości postępowania, jakkolwiek bardzo istotna, nie może być uznana za nadrzędną, w szczególności wobec zasady prawdy obiektywnej, o której mowa w art. 7 k.p.a. Oprócz zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) organ jest związany zasadą prawdy obiektywnej, która wyraża się w obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 7 k.p.a.). Rozsądny termin postępowania musi zostać określony w świetle wszystkich okoliczności danej sprawy oraz w oparciu o takie kryteria jak: złożoność sprawy, postępowanie samych stron oraz właściwych organów.

To na Prezesie Urzędu spoczywa statuowany w art. 77 k.p.a. obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy. Ponadto, odnośnie terminu wskazanego w art. 78 ust. 2 RODO, Prezes Urzędu podziela pogląd doktryny, zgodnie z którym cyt.: "Odnosząc się do zarzutu bezczynności organu jako podstawy do skorzystania ze środka ochrony prawnej na gruncie postępowania sądowego, rozważyć należy, czy wskazany w komentowanym przepisie okres 3 miesięcy należy traktować jako dyrektywę dla określenia maksymalnego terminu do rozstrzygnięcia sprawy przez organ. Wydaje się, że treść ust. 2 komentowanego artykułu nie pozwala na przyjęcie takiego stanowiska. Należy bowiem zwrócić uwagę, że obowiązek informacyjny, który ma w tym czasie zrealizować organ, dotyczy nie tylko efektów rozpatrzenia skargi, ale może także obejmować, w zależności od specyfiki konkretnej sprawy, w tym stopnia jej skomplikowania, tylko informacje o postępach w jej prowadzeniu." (Edyta Bielak-Jomaa (red.), Dominik Lubasz (red.), RODO. Ogólne rozporządzenie o ochronie danych. Komentarz, WKP 2018, LEX https://sip.lex.p1/#/commentary/587747219).

Niezasadny jest wobec powyższego nie tylko wniosek o stwierdzenie bezczynności, lecz również wniosek o przyznanie od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz skarżącego sumy pieniężnej. Stosownie do podzielanego przez organ stanowiska wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1727/20 "Podkreślenia wymaga, że zastosowanie środków w postaci zasądzenia sumy pieniężnej lub grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, zatem możliwością, z której powinien skorzystać, jeżeli wymagają tego względy związane ze zwalczaniem i zapobieganiem bezczynności lub przewlekłemu prowadzeniu postępowania przez kontrolowany organ administracji publicznej." W realiach przedmiotowej sprawy wniosek ten jest niezasadny przede wszystkim z uwagi na to, że organ prowadził postępowanie nie dopuszczając się bezczynności.

Suma pieniężna pełni przede wszystkim funkcję kompensacyjną. Przyznanie skarżącemu od organu określonej sumy pieniężnej stanowi nie tyle sankcję dla organu za wadliwe prowadzenie postępowania, co rekompensatę dla strony za wszelkiego rodzaju dolegliwości i niedogodności, jakich doznała na skutek bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Skarżący natomiast w żaden sposób nie uzasadnił powstania jakichkolwiek dolegliwości i niedogodności w związku z trwaniem postępowania w niniejszej sprawie. Tym samym nawet w razie stwierdzenia stanu bezczynności w przedmiotowej sprawie, wniosek o zasądzenie sumy pieniężnej byłby bezpodstawny.

Podsumowując, organ stwierdził, że nie można zarzucić Prezesowi Urzędu bezczynności, gdyż brak w chwili obecnej decyzji kończącej postępowanie spowodowany jest koniecznością wnikliwego rozpoznania sprawy. W kontekście powyższego, skarga na bezczynność organu jest bezzasadna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl natomiast art. 119 pkt 4 i art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Jak stanowi art. 149 § 1 P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przepisy P.p.s.a nie definiują pojęcia bezczynności. W piśmiennictwie przyjmuje się jednak, że bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 109).

Bezczynność organu administracji publicznej, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. ma miejsce wówczas, gdy organ nie załatwił sprawy ani w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub w przepisach szczególnych, ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a.

Od dnia 25 maja 2018 r. w polskim porządku prawnym obowiązuje ustawa z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1781, zwanej dalej: "u.o.d.o."), jak również rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. U. UE. Seria L. rok 2016 nr 119 str. 1 z dnia 2016.05.04 z późn. zm. – dalej "RODO", które stosuje się bezpośrednio. Zgodnie z art. 7 ust. 1 u.o.d.o., w postępowaniach prowadzonych przez Prezesa UODO, stosuje się przepisy k.p.a. w sprawach nieuregulowanych w u.o.d.o.

W myśl art. 35 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są załatwić sprawy bez zbędnej zwłoki, przy czym – w myśl § 3 tego przepisu – załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Jednocześnie, zgodnie ze szczególnym przepisem art. 78 ust. 2 rozporządzenia 2016/679, termin rozpatrzenia skargi dotyczącej ochrony danych osobowych bądź poinformowania osoby, której dane dotyczą o postępach lub efektach rozpatrywania skargi – wynosi trzy miesiące.

Z niespornych okoliczności faktycznych sprawy wynika, iż skarga z dnia [...] lutego 2021 r. wszczynająca postępowanie przed Prezesem Urzędu wpłynęła do urzędu w dniu [...] lutego 2021 r. i została rozpatrzona decyzją z dnia [...] listopada 2021 r.

W konsekwencji, brak jest podstaw do zobowiązania Prezesa UODO do rozpatrzenia skargi W. K. z dnia [...] lutego 2021 r.

Jak wynika z analizy akt administracyjnych sprawy, w toku postępowania wystąpiła jedna długotrwała i nieusprawiedliwiona przerwa w działaniu organu. Przerwa ta trwała od [...] czerwca 2021 r. (tj. od następnego dnia po dniu wpływa do organu pisma pełnomocnika [...] sp. z o.o.) do [...] sierpnia 2021 r. Dopiero bowiem w dniu [...] sierpnia 2021 r. organ wystosował kolejne wezwanie do złożenia wyjaśnień skierowane do ww. Spółki, a także pismo do skarżącego z wezwaniem do złożenia wyjaśnień.

W świetle powyższego nie sposób przyjąć, że organ dotrzymał trzymiesięczny termin, o którym mowa w art. 78 ust. 2 RODO.

Wyjaśnić nadto należy, iż Sąd nie podziela stanowiska Prezesa UODO, że przepis art. 78 ust. 2 RODO jest przepisem szczególnym względem uregulowań Kodeksu postepowania administracyjnego, a tym samym organ ten nie jest związanym terminami załatwienia sprawy określonymi w k.p.a., a jedynie ma obowiązek informować stronę o podejmowanych czynnościach w jej sprawie w odstępach czasu nie przekraczających trzech miesięcy.

Powołany przepis pozostaje w związku z art. 77 ust. 2 RODO i art. 57 ust. 1 lit. f RODO, w którym to mowa jest o informowaniu skarżącego – w rozsądnym terminie – o postępach i wynikach prowadzonych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym. Sam zaś przepis art. 78 ust. 2 RODO daje każdej osobie której dane dotyczą, prawo do skutecznego środka ochrony prawnej przed sądem - bez uszczerbku dla innych administracyjnych lub pozasądowych środków ochrony prawnej - jeżeli organ nadzorczy (Prezes UODO), nie rozpatrzył skargi lub nie poinformował osoby, której dane dotyczą, w terminie trzech miesięcy o postępach lub efektach rozpatrywania skargi wniesionej zgodnie z art. 77.

Jak stanowi art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO, bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia, każdy organ nadzorczy na swoim terytorium monitoruje i egzekwuje stosowanie niniejszego rozporządzenia, a także rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą.

Nie ulega wątpliwości, że rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) stanowi kompleksową regulację dotyczącą ochrony danych osobowych, która nie wymaga implementacji ustawą krajową, aby mogła być stosowana w danym państwie.

Jednocześnie, państwom członkowskim Unii Europejskiej pozostawiono jednak pewien zakres swobody w zakresie regulacji na poziomie krajowym, aby niektóre zagadnienia doprecyzować (np. w przypadku organu nadzorczego, czy odpowiedzialności za naruszenie zasad ochrony danych osobowych), czy też dostosować zasady wprowadzone przez RODO do innych obowiązujących w danym porządku prawnym zasad.

Z przepisów art. 57 ust. 1 lit. a i lit. f RODO wynika m.in., iż procedura, w ramach której prowadzone są postępowania zainicjowane skargą wniesioną przez osobę, której dane dotyczą, określana jest przez poszczególne państwa członkowskie Unii Europejskiej. Pozostawienie w tym zakresie państwom członkowskim autonomii jest wyrazem realizacji zasady autonomii proceduralnej państw członkowskich. W tej sytuacji, skargi są wnoszone i rozpatrywane na podstawie przepisów proceduralnych obowiązujących w danym państwie członkowskim UE.

Art. 60 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych stanowi, że postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych, zwane dalej "postępowaniem", jest prowadzone przez Prezesa Urzędu.

Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych jest jednym z postępowań administracyjnych przed Prezesem Urzędu Ochrony Danych Osobowych. O takim jego charakterze rozstrzyga art. 7 ust. 1 ww. ustawy o ochronie danych osobowych, który postępowania z rozdziałów 4-7 i 11 tej ustawy kwalifikuje jako administracyjne i przewiduje w sprawach w niej nieuregulowanych stosowanie do tych postępowań Kodeksu postępowania administracyjnego. Należy przy tym zauważyć, że ustawodawca w art. 7 ust. 1 cyt. ustawy nie przewiduje stosowania odpowiedniego, oznacza to zatem stosowanie przepisów K.p.a. wprost, z modyfikacjami wynikającymi z regulacji ustawy o ochronie danych osobowych.

Sąd uznał jednocześnie, że zaistniała bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Istotą rażącego naruszenia prawa jest pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Tymczasem regulacje RODO mogą powodować i niejednokrotnie powodują wątpliwości interpretacyjne, zatem wymagają dokonywania ich wykładni, a nie wyłącznie ich mechanicznego stosowania. Rażące naruszenie prawa jest postacią kwalifikowaną naruszenia prawa i powinno być interpretowane ściśle. Zgodnie ze słownikowym znaczeniem tego pojęcia, "rażące" to "ponad miarę", "niewątpliwe", "wyraźne", "oczywiste". Ocena, czy mamy do czynienia z rażącą postacią bezczynności, powinna być dokonywana w powiązaniu z okolicznościami sprawy, rozpatrywanej indywidualnie. W niniejszej sprawie bezczynność organu nie polegała na jego milczeniu wobec wniosku skarżącego, lecz na jednej dwumiesięcznej przerwie w okresie od 2 czerwca 2021 r. do 3 sierpnia 2021 r. w działaniach organu. Poza okresem ww. przerwy działania organu były podejmowane systematycznie, miały na celu wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy, a kilkukrotne zwracanie się przez organ do [...] sp. z o.o. z żądaniem złożenia wyjaśnień było spowodowane koniecznością przeanalizowania kolejnych kwestii wynikających z wcześniejszych odpowiedzi Spółki. W świetle powyższych ustaleń, jako niezasadny Sąd ocenił wniosek skarżącego o zasądzenie na jego rzecz sumy pieniężnej w kwocie 2000 zł.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a P.p.s.a. orzekł jak w punktach 1 i 2 sentencji wyroku. Sąd oddalił skargę w pozostałym zakresie na podstawie art. 151 P.p.s.a., jak w punkcie 3 sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących uiszczony wpis sądowy, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., jak w punkcie 4 sentencji wyroku.