Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Pietrasz po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia B. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2786/23 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 9 października 2023 r., nr DIR-IX.6343.7.2023.AT.3 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania ze środków z budżetu Unii Europejskiej postanawia: oddalić zażalenie. NSA/post.1 – postanowienie "ogólne"

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: Sąd I instancji), postanowieniem z dnia 1 lutego 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2786/23 odrzucił skargę B. P. (dalej: skarżąca) na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 9 października 2023 r. nr DIR-IX.6343.7.2023.AT.3 w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania.

W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję opisaną w komparycji niniejszego postanowienia wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 grudnia 2023 r. (k. 1 akt sądowych), pełnomocnik skarżącej - r.pr. W. B. został wezwany na wskazany w skardze adres Kancelarii Radców Prawnych m.in. do usunięcia braku formalnego skargi, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, poprzez wskazanie numeru PESEL oraz do nadesłania oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w tym do podpisania skargi z 14 listopada 2023 r.

Wezwanie zostało skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 stycznia 2024 r. (z.p.o. - k. 22) zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał z dniem 24 stycznia 2024 r. Z akt sprawy wynika, że pismo stanowiące uzupełnienie braków formalnych skargi zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 25 stycznia 2024 r. (k. 25 akt sądowych) czyli po upływie omówionego powyżej terminu.

Sąd I instancji na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej: p.p.s.a.) odrzucił skargę skarżącej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca zaskarżając je w całości.

W oparciu o art. 194 § 3 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, jakim jest odrzucenie skargi, przez niewłaściwe zastosowanie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w zw. z art. 49 § 1 p.p.s.a., poprzez odrzucenie skargi z powodu nieuzupełnienia braków formalnych w terminie, pomimo że złożona skarga, wskazanych w wezwaniu braków formalnych nie zawierała - w aktach sprawy znajdowało się pełnomocnictwo, a w skardze numer PESEL, do których uzupełnienia strona skarżąca została wezwana.

Skarżąca wskazała, iż na etapie postępowania administracyjnego była reprezentowana przez tego samego pełnomocnika również i pełnomocnictwo, z którego jednoznacznie wynika zakres umocowania w sprawie obejmujący art. 39 p.p.s.a., znajduje się w aktach sprawy. W związku z czym, wezwanie do ponownego przedstawienia pełnomocnictwa było nieuzasadnione i wezwanie w tym zakresie nie spełnia wymagań z art. 49 § 1 p.p.s.a., a tym samym jego niewykonanie w terminie nie może uzasadniać odrzucenie skargi.

Ponadto, złożona skarga zawierała wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z tym, do skargi zostały dołączone załączniki, uzasadniające trudną sytuacje majątkową skarżącej, m.in. PIT za 2021 rok, w którym wyraźnie wskazany jest numer PESEL.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 października 2024 r., sygn. akt I GZ 325/24 oddalił zażalenie skarżącej na postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 maja 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 2786/23 odmawiające przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesiona w nim argumentacja nie podważa prawidłowości postanowienia Sądu I instancji.

Mając na uwadze podstawy prawne, na których oparto zaskarżone postanowienie oraz argumentację jaką podniesiono w zażaleniu wskazania wymaga w pierwszej kolejności, że przepis art. 46 § 3 p.p.s.a. nakłada jednoznaczny i wyraźny obowiązek dołączenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu w przypadku, gdy pismo, w tym skarga, zostało wniesione przez pełnomocnika strony, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Obowiązek ten wynika również z treści art. 37 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., który wprost stanowi, że pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Zgodnie bowiem z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pełnomocnictwo złożone do akt administracyjnych nie wypełnia dyspozycji z art. 37 § 1 zd. pierwsze oraz art. 46 § 3 p.p.s.a. i nie może być traktowane jako skuteczne złożenie pełnomocnictwa przy pierwszej czynności procesowej w sprawie przed sądem. W takiej sytuacji strona bądź jej pełnomocnik obowiązani są uzupełnić ten brak formalny skargi i złożyć pełnomocnictwo, względnie jego wierzytelny odpis (zob. postanowienia NSA: z 6 października 2021 r., sygn. akt I OZ 331/21, z 9 października 2018 r., sygn. akt I OZ 906/18; z 19 lipca 2018 r., sygn. akt I OZ 688/18, z dnia 21 stycznia 2025 r., sygn. akt II GZ 568/24, z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OZ 1287/19).

Niezasadne jest zatem stanowisko strony, że brak było podstaw do odrzucenia przez Sąd I instancji skargi z powodu niezłożenia na wezwanie Sądu pełnomocnictwa do reprezentowaniu skarżącej, skoro pełnomocnictwo obejmujące swoim zakresem reprezentowanie strony przed organami jak i sądami administracyjnymi złożone zostało już w postępowaniu administracyjnym. Zatem powołanie się przez stronę na istnienie pełnomocnictwa w aktach administracyjnych sprawy nie mogło zaś odnieść zamierzonego skutku.

Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie adwokata, który wskazał w skardze, że reprezentuje skarżącą, to Sąd I instancji, w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 49 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. prawidłowo Sąd wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa. Wezwanie to zostało skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 stycznia 2024 r., wobec czego termin do uzupełnienia stwierdzonego braku formalnego upływał z dniem 24 stycznia 2024 r. Z akt sprawy wynika, że pismo stanowiące uzupełnienie braku formalnego skargi zostało nadane w urzędzie pocztowym w dniu 25 stycznia 2024 r. czyli po upływie wskazanego terminu.

Należy również zauważyć, że powołana przez skarżącą na poparcie argumentacji zażalenia uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 grudnia 2013 r. o sygn. akt I OPS 13/13 dotyczy innego problemu niż wskazywany w niniejszej sprawie, a mianowicie kwestii niedołączenia przez stronę wymaganej liczby odpisów skargi i odpisów załączników zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a. oraz czy stanowi to brak, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie skardze prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sąd sporządzeniem wymaganych odpisów.

Naczelny Sąd Administracyjny wskazuje natomiast, że błędne jest stanowisko w zaskarżonym postanowieniu Sądu pierwszej instancji, w którym to Sąd ten stwierdza, że numer PESEL winien znajdować się w treści skargi. Otóż jeśli numer ten znajdował się w załączniku skargi, to jest to wystarczające do uznania, że numer taki strona skarżąca złożyła. Stwierdzenie jego braku w takiej sytuacji jest bezzasadne.

W konsekwencji należy stwierdzić, że wobec niewykonania wezwania do uzupełnienia braku formalnego skargi w zakresie nadesłania pełnomocnictwa, WSA w Warszawie zasadnie orzekł o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.