Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. K., M. K., P. K. i E. K. na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania postanawia: odrzucić skargę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Prezydenta W. w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o ustalenie odszkodowania w dniu 2 marca 2015r. wnieśli P. K., M. K., P. K. i E. K. Przed wniesieniem skargi w piśmie z dnia 2 września 2014 r. P. K. wniósł zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie przez Prezydenta W.

W zarządzeniu z dnia 18 czerwca 2015r. skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi na bezczynność Prezydenta W. w kwocie 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie zostało doręczone 24 czerwca 2015r. (zwrotne doręczenie odbioru k.25 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej w skrócie: P.p.s.a.] skargę do sądu można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Stosownie do brzmienia art. 52 § 2 P.p.s.a. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie.

W przypadku skargi na bezczynność o wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić w sytuacji, gdy skarżący przed wniesieniem skargi skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) dalej "K.p.a.". Przepis ten stanowi, że na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a., w przepisach szczególnych albo terminie wskazanym na podstawie art. 36 K.p.a. lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu – wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

W rozpatrywanej sprawie jedynie P. K. skorzystał ze środka przewidzianego w art. 37 § 1 K.p.a wnosząc do Wojewody [...] zażalenie na niezałatwienie w terminie przez Prezydent W. sprawy o ustalenie odszkodowania. Skarżący wyczerpał przysługujące mu środki zaskarżenia, co stanowiło warunek formalny wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność organu, zgodnie z art. 52 P.p.s.a..

W przypadku M. K., P. K. i E. K. nie doszło do złożenia zażalenia na bezczynność, co oznacza że nie doszło do wyczerpania przysługujących im środków zaskarżenia. Z tego powodu zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skargę należało odrzucić jako niedopuszczalną.

Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna spełniać określone w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wymogi formalne, a także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej. Zgodnie z art. 230 § 1 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Wysokość wpisu określa Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.). Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 6 tego rozporządzenia, wpis na bezczynność organów administracji publicznej wynosi 100 złotych

Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, od której mimo wezwania nie uiszczono należnego wpisu w wyznaczonym wezwaniem terminie, podlega odrzuceniu. Siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu przez skarżącego P. K. upłynął w dniu 1 lipca 2015r. Z danych zawartych w rejestrze opłat sądowych wynika, że wpis od skargi nie został uiszczony do dnia 15 lipca 2015r. (k. 30 akt sądowych). W związku z tym skarga P. K. podlega odrzuceniu ze względu na brak spełnienia wymogów dotyczących opłat sądowych.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z § 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.