Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący asesor WSA Nina Beczek, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2025 r. sprawy ze sprzeciwu H. sp. z o.o. z siedzibą w C. od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 18 marca 2025 r. nr KOC/7500/Ar/24 w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie na rzecz H. sp. z o.o. z siedzibą w C. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z 18 marca 2025 r. nr KOC/7500/Ar/24, na podstawie art. 138 § 2 kpa, po rozpatrzeniu odwołania Z. R. - od decyzji Z. Dzielnicy P.-P. m.st. W. z [...] października 2024 r. nr [...] o ustaleniu warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku biurowo-naukowego wraz z garażem podziemnym przy ul. [...], na części dz. ew. nr [...] z obrębu [...], w dzielnicy P.-P. w W. - uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium podało, że stoi na stanowisku, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy musi co do zasady obejmować powierzchnię całej działki ewidencyjnej bądź zespołu całych działek ewidencyjnych, tymczasem wniosek H. sp. z o.o. z 4 czerwca 2024 r. dotyczy części działki nr ew. [...]. Działka ta ma powierzchnię 1,9260 ha i zabudowana jest kilkoma budynkami, w tym budynkiem U. o 4 kondygnacjach nadziemnych i powierzchni zabudowy około 0,6400 ha (brak danych o powierzchni zabudowy w aktach sprawy — dane z obliczeń na stronie systemu informacji przestrzennej UM Warszawy). H. sp. z o.o. wskazała we wniosku, że teren inwestycji obejmuje część działki nr [...] o powierzchni 0,2798 ha zabudowanej budynkami o łącznej powierzchni zabudowy 249 m2, przy czym planowana powierzchnia zabudowy ma wynosić 0,1400 ha i ma polegać na budowie budynku o 7 kondygnacjach nadziemnych. Kolegium stoi na stanowisku, że teren objęty wnioskiem powinien co do zasady obejmować powierzchnię całej działki gruntu bądź zespołu całych działek gruntu, zaś ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej, bądź zespołu części działek ewidencyjnych, nie powinno mieć miejsca. Kolegium podało, że zdaje sobie sprawę, że istnieją przypadki szczególne, które uzasadniają odstępstwo od tej zasady, jednak ani wnioskodawca, ani organ pierwszej instancji nie wykazał, aby w niniejszej sprawie przypadek taki zachodził. Zdaniem Kolegium, ustalenie warunków zabudowy dla części działek mogłoby prowadzić do ominięcia przepisu art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, zgodnie którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Sztuczny podział terenu inwestycji, ograniczający go do części działek, mógłby prowadzić do ominięcia obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej, wymaganej, gdyby jako teren inwestycji wskazać całe działki. Uzyskanie warunków zabudowy dla części działek może prowadzić de facto do etapowej zabudowy całych [pic]działek, z ominięciem ww. przepisu.

Zdaniem Kolegium, objęcie wnioskiem wyłącznie części działki nr [...] ma na celu doprowadzenie do zabudowy całej działki. Teren objęty wnioskiem nie obejmuje większości zabudowań znajdujących się na działce, a te które obejmuje przeznaczone są do wyburzenia. Objęcie wnioskiem całej działki jest niezbędne do dokonania analizy, czy istniejąca zabudowa wraz z planowaną, nie przekroczy współczynnika powierzchni zabudowy dla terenu analizy urbanistycznej. Kolegium zwróciło też uwagę, że z akt sprawy wynika, że inwestor planuje kolejną zabudowę na innej niezabudowanej części działki nr [...], co dodatkowo wymaga analizy pod kątem spełnienia przez zespół budynków planowanych i istniejących na działce, wymogów przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wraz z przepisami odrębnych ustaw.

Swoje stanowisko Kolegium poparło wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2025 r., II OSI 1313/24, w którym Sąd stwierdził m.in., że określenie warunków zabudowy dla terenu obejmującego część działki może mieć miejsce wyłącznie w wyjątkowych okolicznościach. W niniejszej sprawie Kolegium nie dostrzegło okoliczności szczególnych, pozwalających na zastosowanie wyjątku od zasady określania warunków zabudowy dla terenu obejmującego całą działkę. Wobec powyższego, zdaniem Kolegium "należało zaskarżoną decyzję uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, który w pierwszej kolejności wezwie inwestora do korekty wniosku [pic]z dnia 4 czerwca 2024 r. polegającej na wskazaniu jako terenu inwestycji całej działki nr [...]. Wobec uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia Skład orzekający nie odnosił się do kwestii parametrów planowanej inwestycji i możliwości jej lokalizacji na działce nr [...], gdyż kwestia ta będzie mogła zostać rozpatrzona po korekcie wniosku i sporządzeniu nowej analizy urbanistycznej, uwzględniającej szersze granice terenu inwestycji.".

Sprzeciw od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. wniosła H. sp. z o.o. z siedzibą w C., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 138 § 2 kpa poprzez bezpodstawne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia pomimo braku przesłanek do zastosowania powołanego przepisu, bowiem:

a) SKO nie wskazało naruszenia przepisów postępowania,

b) w sprawie nie pozostaje konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, który ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie

w konsekwencji czego decyzja nie była obarczona wadami uzasadniającymi uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Podnosząc powyższe zarzuty, rozwinięte w uzasadnieniu sprzeciwu, sprzeciwiająca się wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na sprzeciw Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jego oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sprzeciw jest zasadny, albowiem brak było przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa.

Sąd podkreśla na wstępie, że szczególną cechą odróżniającą sprzeciw od skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej sprzeciwem. W art. 64e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "ppsa", ustawodawca sprecyzował zakres kontroli sądowej takiej decyzji wskazując, że sąd, rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, nie zaś, jak w przypadku skargi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa).

Punktem wyjścia do oceny zaskarżonej decyzji jest więc art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrywaniu sprawy. Stosownie zaś do art. 138 § 2a kpa, jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Zatem zastosowanie przepisu art. 138 § 2 kpa uwarunkowane jest dwiema przesłankami procesowymi. Pierwsza z nich polega na tym, że doszło do naruszenia przepisów postępowania w trakcie postępowania zakończonego decyzją organu pierwszej instancji, druga natomiast sprowadza się do tego, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Niezbędne jest wykazanie, że zaistnienie tych przesłanek następuje na określonej podstawie materialnoprawnej. Tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych zapisanych w hipotetycznym stanie faktycznym daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka, według której konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W ramach badania przesłanek do wydania decyzji, której podstawę stanowił będzie przepis art. 138 § 2 kpa, do czego uprawnia art. 64e ppsa, mieści się ocena materialnoprawna warunkująca przyjęcie, że zaistniała przesłanka konieczności wyjaśnienia zakresu sprawy mającego wpływ na rozstrzygnięcie. Z sytuacją taką mamy zatem do czynienia, gdy naruszenie procesowe skutkuje niewyjaśnieniem istotnych okoliczności sprawy. Związek obu przesłanek potwierdza określenie o koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy. Organ kasacyjny przekazując sprawę do ponownego rozpoznania organowi pierwszej instancji zobligowany jest do wskazania, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Za prawidłowe zatem uznać należy stanowisko, że organ drugiej instancji ma możliwość wydania decyzji kasacyjnej wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazać jednocześnie należy, że braki w postępowaniu dowodowym nie mogą stanowić podstawy do zastosowania art. 138 § 2 kpa jedynie w sytuacji, gdy organ odwoławczy ma możliwość skorzystania z art. 136 § 1 kpa. Tym samym zastosowanie art. 138 § 2 kpa poprzedzone być powinno wykazaniem, że ewentualne postępowanie dowodowe przeprowadzone w oparciu o przepis art. 136 § 1 kpa będzie niewystarczające (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2020 r., II OSK 2986/20). Sąd jednocześnie podziela stanowisko wyrażone w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zgodnie z którym, w świetle art. 138 § 2 kpa konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, mający istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, należy oceniać przez pryzmat przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane. W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie (zob. m.in. wyroki NSA z dnia: 13 lutego 2019 r., II OSK 132/19; 26 listopada 2019 r., II OSK 3311/19; 19 lutego 2021 r., II OSK 286/21). Oznacza to, że art. 64e ppsa należy rozumieć w ten sposób, że sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 kpa, ale czyni to w świetle przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w danej sprawie. Do takiego twierdzenia uprawnia m.in. dyspozycja powołanego art. 138 § 2 kpa. Ponadto jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 13 czerwca 2017 r., II GSK 589/17, tylko niewyjaśnienie istotnych okoliczności faktycznych daje podstawy do ustalenia, że spełniona jest przesłanka koniecznego do wyjaśnienia zakresu sprawy. Przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego nie może godzić w zasadę dwuinstancyjności. Jeżeli jego zakres wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty, prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, co odbierałoby prawo strony do dwukrotnego rozpoznania sprawy, a mogłoby być zwalczane już wyłącznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z kolei w wyroku z dnia 12 maja 2022 r., II OSK 402/22 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "organ odwoławczy może wydać decyzję kasacyjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy stwierdzi, że naruszył on przepisy procesowe nie przeprowadzając postępowania wyjaśniającego, albo wprawdzie je przeprowadzając, ale z rażącym naruszeniem przepisów procesowych, np. nie dokonując ustalenia istotnych okoliczności faktycznych sprawy wymagających przeprowadzenia postępowania w znacznej części. Naruszenie takie nie może być usunięte przez organ odwoławczy w wyniku przeprowadzenia postępowania uzupełniającego, naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.". Jak już wyżej wyjaśniono, charakterystyczną cechą sprzeciwu jest zaś ograniczony zakres kontroli sądu dotyczący decyzji objętej tym środkiem zaskarżenia, który dotyczy wyłącznie zasadności wydania przez organ administracji konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (decyzji kasatoryjnej). Oznacza to, że organ administracji, orzekający w przyszłości w sprawie (jak i ewentualnie sąd, badający legalność jego decyzji) jest związany wyrokiem w przedmiocie sprzeciwu tylko w zakresie dotyczącym ustalenia, czy w rozpatrywanej sprawie zachodziły przesłanki do jej przekazania do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Orzeczenie w przedmiocie sprzeciwu ma wobec tego wyłącznie charakter procesowy, nie kreując żadnych skutków dotyczących praw i obowiązków stron postępowania, zainteresowanych konkretnym merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy.

W rozpoznawanej sprawie, kwestią stanowiącą oś sporu pozostawała zgodność z prawem decyzji organu odwoławczego o uchyleniu decyzji organu I instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, która uzasadniana była przez organ odwoławczy brakiem możliwości co do zasady wydania pozytywnej decyzji dla części działki ewidencyjnej, na której została zaplanowana wnioskowana inwestycja. Z uwagi na taką argumentację wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 52 ust. 2 pkt 1 i 1a w zw. z art. 64 ust. 1 upzp wniosek o ustalenie warunków zabudowy powinien zawierać określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na mapie zasadniczej lub, w przypadku jej braku, mapie ewidencyjnej, pochodzące z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000. Natomiast przepis art. 61 ust. 1 upzp ustala przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, które muszą być spełnione łącznie:

Za wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2022 r., II OSK 1322/22 zauważyć należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie było jednoznacznej zgody, co do tego, czy ustalenie warunków zabudowy odnosi się do działki objętej wnioskiem jako całości, nie zaś jedynie tej jej części, która w wyniku realizacji inwestycji będzie faktycznie zabudowana lub w inny sposób zagospodarowana. Istniały poglądy zgodne ze stanowiskiem organu odwoławczego, prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 11 grudnia 2019 r., II OSK 260/18; z dnia 5 września 2019 r., II OSK 2447/17; z dnia 1 grudnia 2020 r., II OSK 1955/20, lecz także poglądy przeciwne, dopuszczające wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla terenu stanowiącego część działki ewidencyjnej, która nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze lub nieleśne, jeżeli teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji, a prezentowane m.in. w wyrokach NSA: z dnia 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16; z dnia 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19; z dnia 19 lutego 2021 r., II OSK 2976/20. Obecnie przeważający wydaje się jednak pogląd przedstawiony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach: z dnia 3 kwietnia 2024 r., II OSK 2083/23, II OSK 1469/23, II OSK 2068/23 i II OSK 2306/23 oraz z dnia 30 października 2024 r., II OSK 2482/23 i z dnia 12 marca 2025 r., II OSK 389/24, zgodnie z którymi co do zasady możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. Zauważa się, że definicja działki budowlanej ustalona przepisem art. 2 pkt 12 upzp kładzie nacisk na względy funkcjonalne, tj. w definicji tej w istocie chodzi o to, aby teren inwestycji posiadał wielkość, cechy geometryczne, dostęp do drogi publicznej oraz wyposażenie w urządzenia infrastruktury technicznej spełniające wymogi realizacji obiektów budowlanych wynikające z odrębnych przepisów i aktów prawa miejscowego. Tymczasem jest oczywiste, zwłaszcza w przypadku działek o większych rozmiarach, że te warunki funkcjonalne mogą być spełnione również w przypadku ograniczenia terenu inwestycji do części działki ewidencyjnej.

Oceniając przedstawione wyżej poglądy na gruncie niniejszej sprawy przyznać należy rację sprzeciwiającej się Spółce, że jest możliwe ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej.

Ponadto zwrócić należy uwagę na to, że skoro ustawodawca posługuje się na gruncie upzp pojęciami "teren" i "działka", to zgodnie z powszechnie przyjmowanymi regułami wykładni, bez uzasadnionych powodów różnym zwrotom użytym w tej samej ustawie nie należy przypisywać tożsamego znaczenia. Dodatkowo, mając na uwadze zasadę wolności zabudowy (art. 6 ust. 2 pkt 1 upzp w zw. z art. 21 i art. 64 Konstytucji RP), nie sposób co do zasady wykluczyć możliwości ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. W tym znaczeniu nowelizacja ustawy, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. przewidziała w ust. 5a dodawanym do art. 61 upzp, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, na kopii mapy zasadniczej lub mapy ewidencyjnej dołączonej do wniosku o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości równej trzykrotnej szerokości frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1a, jednak nie mniejszej niż 50 m oraz nie większej niż 200 m, i przeprowadza na nim analizę cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w ust. 1 pkt 1a. Przez front terenu należy rozumieć tę część granicy działki budowlanej, która przylega do drogi publicznej, drogi wewnętrznej lub granicy działki obciążonej służebnością drogową, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Wypada dodatkowo zauważyć, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) na skutek nowelizacji, która weszła w życie 3 stycznia 2022 r. § 4 ust. 1 tego rozporządzenia uzyskał brzmienie: "1. Obowiązującą linię nowej zabudowy na terenie objętym wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich", podczas gdy poprzednio w przepisie tym posłużono się pojęciem: "na działce objętej wnioskiem". Analogicznie, użyte w § 6 w ust. 1 i w § 8 tego rozporządzenia wyrazy "frontu działki" zastąpiono wyrazami: "frontu terenu".

Stwierdzić zatem należy, że treść przywołanych wyżej przepisów umożliwia ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy istotności nabiera okoliczność, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożony przez inwestora wskazuje powierzchnię zabudowy oraz wyznacza w formie liniowej jej obszar i usytuowanie na działce. Nie jest zatem wystarczające, zdaniem Sądu, przyjęcie w niniejszej sprawie przez Kolegium, że odmowa ustalenia warunków zabudowy uzasadniona może być faktem braku możliwości co do zasady określenia powyższych uwarunkowań dla części działki ewidencyjnej. W konsekwencji uznać należy, że Kolegium, wydając zaskarżoną decyzję, naruszyło art. 138 § 2 kpa. Sąd wyjaśnia przy tym, że Sądowi znane jest stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w uzasadnieniu wyroku z dnia 23 stycznia 2025 r., sygn. akt II OSK 1313/24, którym Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany i którego Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie podziela. Sąd podziela natomiast stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 12 marca 2025 r., sygn. akt II OSK 389/24, że "dopuszczalność ustalenia warunków zabudowy dla części działki może być usprawiedliwiona uwarunkowaniami urbanistycznymi, w sytuacji kiedy z ustaleń analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków w oparciu o parametry zabudowy sąsiednich działek ewidencyjnych wynika, że ustalenie warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie doprowadzi do naruszenia ładu przestrzennego i wymogów, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., a teren można jednoznacznie wyodrębnić na załączniku graficznym".

Sprzeciw okazał się więc zasadny, co skutkowało uchyleniem zaskarżonej decyzji, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 151a § 1 w zw. z art. 64d § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które obejmują kwotę uiszczonego wpisu sądowego od sprzeciwu w kwocie 100 zł i wysokość kosztów zastępstwa prawnego przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji, ustalonych na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r. poz. 1964 z późn. zm.) w kwocie 480 zł oraz kwotę 17 zł uiszczonej opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ odwoławczy zobowiązany będzie zastosować się do powyższej oceny prawnej i wskazań Sądu. Rolą organu będzie zatem dokonanie kompleksowej, merytorycznej oceny uwarunkowań dla objętej wnioskiem zabudowy, uwzględniając, że dla odmowy ustalenia warunków zabudowy nie jest wystarczającym stwierdzenie, że inwestycja zaplanowana została na części działki ewidencyjnej.

Jednocześnie Sąd wskazuje, że powołane orzeczenia w treści niniejszego uzasadnienia dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).