III OSK 4214/21 - Wyrok

Data orzeczenia	2021-10-28	
Data wpływu	2021-02-17	
Sąd	Naczelny Sąd Administracyjny	
Sędziowie	Grzegorz Jankowski
Jolanta Sikorska /przewodniczący/
Rafał Stasikowski /sprawozdawca/	
Symbol z opisem	6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów	
Hasła tematyczne	Inne	
Sygn. powiązane	III SA/Łd 87/20	
Skarżony organ	Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii	
Treść wyniku	Oddalono skargę kasacyjną	
Powołane przepisy	Dz.U. 2020 nr 0 poz 256; art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80; Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2019 nr 0 poz 2325; art. 184; Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.	
Tezy
Zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, co należy rozumieć

w ten sposób, że podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do

załatwienia sprawy, odbywa się w zgodzie z przepisami prawa procesowego oraz prawa materialnego, które mają zastosowanie

w konkretnej sprawie administracyjnej.

2. Zakreślenie terminu materialnego na złożenie wniosku, zawierającego Jako element obligatoryjny wskazanie w określonym

zakresie podstaw faktycznych żądania oraz dowodów potwierdzających te fakty uniemożliwia przedkładanie nowych dowodów

przez wnioskodawczynię po upływie terminu materialnego zastrzeżonego na złożenie wniosku. W tym zakresie wyjaśnienie

istotnych kwestii następuje po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, który został złożony

z zachowaniem terminu prawa materialnego. W przypadku przedłożenia nowych dowodów po upływie tego terminu nie

jest dopuszczalne postawienie organowi zarzutu naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.	
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 28 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej E.J.A.F. (poprzednio: Z.) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt III SA/Łd 87/20 w sprawie ze skargi E.J.A.F. (poprzednio: Z.) na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego oddala skargę kasacyjną.	
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 29 października 2020 r., sygn. akt II SA/Po 648/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę E.J,Z. na decyzję Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego.

Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z [...] listopada 2019 roku, Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł., utrzymał w mocy własną decyzję z [...] września 2019 r. nr [...] o odmowie przyznania E.J.Z. stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2019/2020. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że [...] sierpnia 2019 r. E.J.Z., uczestniczka II roku studiów doktoranckich prowadzonych w Uniwersytecie Medycznym w Ł., złożyła wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2019/2020. W wyniku dokonanej w dniu [...] września 2019 r. oceny wniosku przez Komisję Doktorancką, E. J. Z. uzyskała 29,5 pkt, zajmując 315 miejsce na liście rankingowej, na 308 przyznanych stypendiów, wobec czego Komisja nie zarekomendowała przyznania doktorantce stypendium doktoranckiego.

Skargę na powyższą decyzję Rektora do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła E.J.Z., zarzucając naruszenie art. 200 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym w zw. z § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich w zw. z art. § 4 i 5 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł., przez bezzasadną odmowę przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego mimo spełnienia prawnych warunków do jego uzyskania.

W uzasadnieniu skargi jej autorka podała, że starała się o zmianę decyzji pierwszoinstancyjnej i przedłożyła do postępowania na etapie ponownego rozpatrywania sprawy uzupełniający materiał dowodowy, w postaci oświadczenia opiekuna naukowego, który zmodyfikował swoją ocenę w sprawozdaniu rocznym. Organ nie wziął jednak pod uwagę oświadczenia opiekuna naukowego i nie przeliczył punktacji skarżącej ubiegającej się o przyznanie stypendium.

Sąd I instancji wskazał, że w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny jest bezsporny i wynika z niego, iż w dniu [...] sierpnia 2019 r. skarżąca złożyła do organu wniosek o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2019/2020. W wyniku dokonanej w dniu [...] września 2019 r. oceny wniosku przez Komisję Doktorancką, E.J.Z. uzyskała 29,5 pkt, zajmując 315 miejsce na liście rankingowej, na 308 przyznanych stypendiów, wobec czego Komisja nie zarekomendowała przyznania doktorantce stypendium doktoranckiego.

Sąd zgodził się ze stanowiskiem strony skarżącej, iż argument organu zaprezentowany w zaskarżonej decyzji, a dotyczący wyczerpania środków finansowych na stypendia, nie znajduje oparcia w przepisach ustawy, ani w realizującym upoważnienie ustawowe Regulaminie przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł..

Sąd podzielił jednak ocenę organu, iż decyzja o przyznaniu stypendium doktoranckiego wydawana jest po przeprowadzeniu postępowania o charakterze konkursowym i ma charakter decyzji uznaniowej, co wynika z treści § 27 Regulaminu studiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł., który stanowi, iż doktorant stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie oraz zwiększone stypendium doktoranckie z dotacji projakościowej, którego zasady przyznawania określone są w odrębnym regulaminie. Również z § 4 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł. wynika wprost, iż stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może zostać przyznane doktorantowi, po spełnieniu określonych w Regulaminie warunków, w oparciu o ranking punktacji przyznawanej według zasad opisanych w § 5 Regulaminu. Jednym z warunków do ubiegania się o stypendium jest złożenie przez doktoranta - w terminie wynikającym z § 6 Regulaminu - prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie stypendium wraz z załącznikami. Omawiany przepis § 6 Regulaminu, wskazuje z kolei, iż jednym z załączników do składanego przez doktoranta wniosku o stypendium jest roczne sprawozdanie z przebiegu studiów oraz postępów w realizacji pracy doktorskiej, które w pkt 9.5 zawiera ocenę wystawioną przez opiekuna naukowego doktoranta za "udokumentowane zaangażowanie w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę". Nie ulega wątpliwości, iż we wniosku o stypendium złożonym przez skarżącą w dniu [...] sierpnia 2019 r. w pozycji 9.5 oceny rocznej widnieje 0 pkt. Skoro zatem skarżąca, która zgodnie z Regulaminem przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł., została wskazana jako jedyny podmiot uprawniony do złożenia wniosku o stypendium wraz z załącznikami, składa taki wniosek bez stosownej weryfikacji załączonych do niego dokumentów, uznać należy, iż godzi się na to, że zostaną jej przyznane punkty rankingowe zgodnie z danymi zawartymi w takim wniosku i załącznikach. Oceny takiej nie zmienia fakt, iż sprawozdanie roczne w punkcie 9 "ocena postępów" wypełniane jest przez opiekuna naukowego doktorantki, ponieważ skoro w myśl § 6 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich, wniosek o stypendium składany jest przez doktoranta, to również on ponosi odpowiedzialność za zgodność danych zawartych we wniosku oraz załączonych do niego dokumentach ze stanem rzeczywistym. Wypełniając wniosek, doktorant potwierdza przy tym własnoręcznym podpisem, iż znane są mu przepisy Regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom UM w Ł..

Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosła E.J.A.F. (poprzednio: Z.), zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: P.p.s.a.) w zw. z art. 7 w zw. z art. 140 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: kpa) poprzez odmowę uchylenia decyzji, mimo iż Organ naruszył swój obowiązek, aby przeprowadzając postępowanie odwoławcze, podjąć wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności uwzględnić przy ustalaniu stanu faktycznego dokumenty przedłożone przez stronę w postępowaniu odwoławczym.

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 140 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji, mimo że organ, również na etapie postępowania odwoławczego, miał obowiązek zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, w tym dokumentację wprowadzoną do postępowania na etapie postępowania odwoławczego.

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 80 k.p.a. 1 w zw. z art. 140 k.p.a. przez odmowę uchylenia decyzji, mimo iż organ naruszył swój obowiązek wydania decyzji w postępowaniu odwoławczym na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w tym dokumentów przedłożonych na etapie postępowania odwoławczego.

d) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 15 w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., a także art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej przez faktyczne zaaprobowanie działania organu, sprowadzające się do pozbawienia strony możliwości odwołania od decyzji wydanej w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

II. naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, tj.;

a) art. 200 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym z dnia 27.07.2005r. (Dz. U. z 2017 r. poz. 2183, z późn. zm.) w zw. z § 13 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 09 sierpnia 2017r. w sprawie studiów doktoranckich i stypendiów doktoranckich (Dz. U. z 2017, poz. 1696) w zw. z § 4 i 5 Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł. (tj. zarządzenie nr [...] z dnia [...].06.2019r. Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. - tekst jednolity regulaminu) przez: zaaprobowanie decyzji organu, wyrażającej bezzasadną odmowę przyznania skarżącej stypendium doktoranckiego, mimo spełnienia prawnych warunków do uzyskania stypendium doktoranckiego.

Wniesiono zmianę zaskarżonego wyroku w całości przez uwzględnienie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Jednocześnie zrzeczono się rozprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd I instancji bezpodstawnie przyjął, że w sprawie są istotne tylko te okoliczności, które zostały ustalone w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Bezzasadnie również obciążył skarżącą konsekwencjami niezgodnej z rzeczywistością treści oświadczenia opiekuna naukowego skarżącej i odmówił jej prawa uwzględnienia treści zweryfikowanej (mimo, iż organ nie kwestionował rzetelności zweryfikowanej treści oświadczenia]. Sąd dał również wyraz stanowisku istnienia swoistej prekluzji, co nie znajduje podstawy prawnej, a nadto uznał de facto za drugorzędną prawdę materialną - rzeczywisty stan rzeczy w sprawie skarżącej - która przecież, zgodnie z kodeksem postępowania administracyjnego, winna być ustalona przez organ i to na jej podstawie winna być wydana decyzja w sprawie skarżącej. Uwzględniając zweryfikowane oświadczenie opiekuna naukowego skarżącej niekwestionowane co do zasady przez organ ani Sąd I instancji - ogólna suma punktów uzyskana przez Skarżąca sprawia, że przekracza ona próg punktowy uzasadniający otrzymanie stypendium na rok akademicki 2019/2020. Jakkolwiek bowiem postępowanie ma charakter konkursowy, przyznanie stypendium nie ma charakteru uznaniowego w tym sensie, że jest to dowolna decyzja organu: przeciwnie, kryteria zostają spełnione po uzyskaniu odpowiedniej liczby punktów, co skarżąca uczyniła i co winno zostać uwzględnione.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec niestwierdzenia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny dokonał oceny podstaw i zarzutów kasacyjnych.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 P.p.s.a.).

Skarga kasacyjna wniesiona w rozpoznawanej sprawie oparta została na obu podstawach.

W pierwszym rzędzie rozpoznane zostaną zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, gdyż autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z ustaleniami faktycznymi przyjętymi za podstawę wydania zaskarżonego wyroku. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być zaś dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego przez organ administracyjny w sprawie stanu faktycznego i zaakceptowanego przez sąd administracyjny, a nie na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, wszystkie na www. cbosa).

Istota zarzutów naruszenia prawa procesowego podniesionych w skardze kasacyjnej koncentruje się wokół przyjęcia za podstawę orzekania przez organ oraz Sąd pierwszej instancji błędnego stanu faktycznego, co było związane z naruszeniem szeregu przepisów procesowych szczegółowo wskazanych w zarzutach dotyczących niepodjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, nieuwzględnienia całokształtu materiału dowodowego i w ten sposób niewłaściwego i niezgodnego z prawem wyjaśnienia stanu faktycznego. Odnosząc powyższe do rozpoznawanej sprawy autor skargi kasacyjnej wszystkie zarzuty łączy z pominięciem na etapie postępowania odwoławczego dokumentu w postaci oświadczenia opiekuna naukowego skarżącej z dnia [...] października 2019 r., w którym zmienił on swoją opinię z dnia [...] sierpnia 2019 r. w części dotyczącej "udokumentowane zaangażowanie w realizację badań naukowych prowadzonych przez jednostkę" z "0" punktów na "3" punkty.

Opinia opiekuna naukowego z dnia [...] sierpnia 2019 r. była koniecznym elementem wniosku do Kierownika Studiów Doktoranckich Uniwersytetu Medycznego w Ł. o przyznanie stypendium doktoranckiego na rok akademicki 2019/2020, który złożyła osobiście skarżąca. Wniosek skarżąca złożyła na formularzu stanowiącym załącznik Regulaminu przyznawania stypendiów doktoranckich w Uniwersytecie Medycznym w Ł. (t.j. zarządzenie [...] z [...] czerwca 2019 r. Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł., zwanego dalej "Regulaminem"),

Zgodnie z § 6 ust. 1 Regulaminu doktorant składa wniosek, określony w załączniku do niniejszego zarządzenia wraz z rocznym sprawozdaniem, indeksem, kartą egzaminacyjną oraz kartami potwierdzającymi zaliczenie poszczególnych seminariów do Rektora Uniwersytetu za pośrednictwem kierownika studiów doktoranckich w nieprzekraczalnym terminie do dnia 14 sierpnia danego roku. Wniosek złożony po terminie, o którym mowa w ust. 1, nie podlega rozpatrzeniu (ust. 2).

Naczelny Sąd Administracji podziela pogląd Sądu pierwszej instancji, iż fakt, że do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca załączyła dodatkowy dokument w postaci opinii opiekuna naukowego z 23 października 2019 r., nie mógł odnieść skutku w postaci ponownego przeliczenia przyznanej stronie punktacji z uwzględnieniem dodatkowych 3 punktów, gdyż punktacja do listy rankingowej mogła opierać się wyłącznie na osiągnięciach doktorantów wykazanych we wnioskach złożonych w terminie wynikającym z § 6 Regulaminu. Decyzja o przyznaniu stypendium doktoranckiego wydawana jest po przeprowadzeniu postępowania o charakterze konkursowym i ma charakter decyzji uznaniowej, co wynika z treści § 27 Regulaminu, który stanowi, iż doktorant stacjonarnych studiów doktoranckich może otrzymać stypendium doktoranckie oraz zwiększone stypendium doktoranckie z dotacji projakościowej, którego zasady przyznawania określone są w odrębnym regulaminie. Z § 4 Regulaminu wynika wprost, iż stypendium doktoranckie na drugim roku i kolejnych latach studiów doktoranckich może zostać przyznane doktorantowi, po spełnieniu określonych w Regulaminie warunków, w oparciu o ranking punktacji przyznawanej według zasad opisanych w § 5 Regulaminu. Jednym z warunków do ubiegania się o stypendium jest złożenie przez doktoranta - w terminie wynikającym z § 6 Regulaminu - prawidłowo wypełnionego wniosku o przyznanie stypendium wraz z załącznikami.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy odróżnić dwie sytuację. Pierwsza to sytuacja, w której określone twierdzenie o fakcie prawnie relewantnym w danej sprawie administracyjnej wraz z dowodem potwierdzającym ten fakt jest elementem koniecznym wniosku wszczynającego postępowanie, który – tak jak w rozpoznawanej sprawie – może być skutecznie złożony w określonym terminie prawa materialnego w postępowaniu konkursowym. Druga to sytuacja, gdy elementem koniecznym wniosku nie jest określony fakt i poświadczający go dowód, a postępowanie nie ma charakteru konkursowego. W pierwszym przypadku załączenie dowodu do wniosku przez wnioskodawcę warunkuje jego skuteczne wniesienie i otwiera możliwość merytorycznego rozpoznania go, tj. przyjęcia za podstawę ustaleń faktycznych w postępowaniu konkursowym, w którym – co wynika z jego istoty - tylko pewna część wniosków może zostać rozpoznana pozytywnie. W takiej sytuacji treść dowodu jest znana i akceptowana przez wnioskodawcę, który sam zabiega o jego pozyskanie i przedłożenie na potrzeby wszczynanego przez siebie postępowania. Wnioskodawca ma wiedzę i świadomość, iż podstawą konkursu będzie wniosek oraz przedłożone przez niego dowody o akceptowanej przez niego treści. Tym samym wnioskodawca sam wskazuje organowi na stan faktyczny, w oparciu o który zamierza wziąć udział w konkursie, kończącym się wydaniem decyzji administracyjnej. W drugiej sytuacji, gdy elementem koniecznym wniosku nie jest określony fakt i poświadczający go dowód, a postępowanie nie ma charakteru konkursowego, strona może powoływać nowe fakty i dowody aż do wydania decyzji przez organ odwoławczy, a jego obowiązkiem będzie uwzględnienie stanu faktycznego istniejącego w dniu wydawania decyzji.

Nie ulega wątpliwością, iż przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego. Obowiązkiem każdego organu administracji publicznej jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, a uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Należy pamiętać jednak, iż zgodnie z art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, co należy rozumieć w ten sposób, że podejmowanie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, odbywa się w zgodzie z przepisami prawa procesowego oraz prawa materialnego, które mają zastosowanie w konkretnej sprawie administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie stan faktyczny wynika z przedłożonych przez stronę dowodów i jest częścią wniosku, który wnioskodawca złożył w terminie materialnym. Określone okoliczności faktyczne wskazane we wniosku są elementem woli wnioskodawcy wyrażające chęć wzięcia udziału w konkursie o limitowane świadczenie, w oparciu o przedłożone przez niego dokumenty. Nie jest możliwe późniejsze zmodyfikowanie jego treści przez przedłożenie nowej opinii opiekuna naukowego, gdyż prowadziłoby to do obejścia i tym samym naruszenia przepisu § 6 ust. 1 Regulaminu zgodnie z którym doktorant składa wniosek w nieprzekraczalnym terminie do dnia 14 sierpnia danego roku, a wniosek złożony po tym terminie nie podlega rozpatrzeniu (ust. 2). Przeciwna interpretacja pozostaje w sprzeczności z zasadą legalizmu rządzącą postępowaniem administracyjnym wyrażoną w art. 7 k.p.a.

Zakreślenie terminu materialnego na złożenie wniosku, zawierającego jako element obligatoryjny wskazanie w określonym zakresie podstaw faktycznych żądania oraz dowodów potwierdzających te fakty uniemożliwia przedkładanie nowych dowodów przez wnioskodawczynię po upływie terminu materialnego zastrzeżonego na złożenie wniosku. W tym zakresie wyjaśnienie istotnych kwestii następuje po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego, który został złożony z zachowaniem terminu prawa materialnego. W przypadku przedłożenia nowych dowodów po upływie tego terminu nie jest dopuszczalne postawienie organowi zarzutu naruszenia przepisów art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.

Z tych względów żaden z zarzutów naruszenia przepisów postępowania wskazanych w punkcie III. i.-iii. jest nieuzasadniony.

Nie doszło także do naruszenia przepisu art. 78 Konstytucji, gdyż strona nie została pozbawiona możliwości wniesienia w sprawie odwołania. Może je ona wnieść w pełnym zakresie, a strona może w nim wyrażać niezadowolenie z każdej części rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ rozpatrujący je musi jednak badając jego ewentualną zasadność mieć na względzie przepisy mające bezpośrednie zastosowanie do załatwienia określonej sprawy administracyjnej. W rozpoznawanej sprawie były to przepisy § 6 ust. 1 i 2 Regulaminu, co oznacza, że wniosek skarżącej mógł zostać rozpatrzony tylko w oparciu o fakty wynikające z jego treści. Ich modyfikacja mogła nastąpić wyłącznie w terminie materialnym do złożenia samego wniosku. Z tych względów zarzut ten jest nieuzasadniony.

Zarzut naruszenia prawa materialnego pozbawiony jest podstaw. Brak skuteczności zarzutów prawa procesowego prowadzi do przyjęcia, iż ustalony przez organ stan faktyczny jest wiążący dla Naczelnego Sądu Administracyjnego. W jego świetle skarżąca nie spełniła warunków uzyskania świadczenia. Organ tym samym prawidłowo przyjął, iż nie zostały spełnione przesłanki materialne wydania decyzji pozytywnej.

Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego kasacyjnie – na podstawie art. 176 § 2 P.p.s.a., zrzekł się rozprawy, a strona przeciwna w ustawowym terminie nie wniosła o jej przeprowadzenie. W tej sytuacji rozpoznanie skargi kasacyjnej nastąpiło na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 182 § 2 i 3 P.p.s.a.